Tun da yake su masu tunani ne ta dabi'a, domin mutum halitta ce mai tunani, aikin da ake yi da su shi ne kawai horarwa, watau kafa al'adar yin tunani ba tare da shiri ba. Ta haka zai zama abu na dabi'a, har ma a cikin aikinsu na yau da kullum. Misali, ma'aikatan kafinta, masu gini, ma'aikata, masu sana'o'i, manoma, talakawa da makamantansu, duk suna bukatar a ba su misalai daga aikinsu ko sana'arsu da za su iya danganta su da su. Sannan ana kara ci gaba da tsarin a hankali ta hanyar misalai masu sarkakiya, ana ba su ta hanyar maimaitawa. Wannan zai sa yin tunani ba tare da shiri ba ya zama al'ada da abu na dabi'a a gare su. Misali, a ce musu: "Idan ka fuskanci wani abin mamaki a aikinka, ta yaya kake warware shi?" Idan amsar ta kasance daidai sau da yawa, to zai zama sauki a koma ga tambayoyi masu sarkakiya. Idan an ba da amsa guda daya kawai, daidai ko kuskure, amma ba a maimaita ta ba, to sai a yarda da shi game da amsar daidai domin a maimaita ta, ko kuma a gyara amsar kuskuren domin kada a sake maimaita ta. Ana ci gaba da wannan maimaitawa har sai al'amarin ya tabbata, sannan a koma aiki kan misalai masu sarkakiya. Tambayoyi game da wata matsala ta kwatsam ba lallai ba ne su kasance da baki kawai; suna iya kasancewa cikin misali ko rubutu. Abin da ke da muhimmanci shi ne horarwa ta hanyar gabatar da tunani ga mutane gaba daya, da kuma kaucewa horar da su a matsayin daidaikun mutane. Duk abin da ke haifar da horarwa ta gama-gari ko gabatar da tunani ga mutane ya kamata a bi shi, ko a rubuce, kamar takardun talla, littattafai, wasiku, kananan littattafai da makamantansu, ko kuma da baki, kamar magana, jawabai, tattaunawa, shawarwari, umarni da makamantansu. Dukan wadannan nau'ikan biyu suna ba da damar gabatar da tunani ga mutane da horarwa ta gama-gari. Abin da ke da muhimmanci a cikin wannan shi ne batun magana ko batun rubutu, wanda ya kamata a yi tunani a kansa, sannan a aiwatar da aiki bisa wannan tunani. Babu shakka, ya kamata ya zama tunanin da ba ya bukatar muhawara tsakanin mai gabatarwa da mutane. Yana da kyau ya zama abu ne wanda babu shakka a cikinsa ga dukkan biyun, wato ya zama ra'ayi ne sananne (wato a fahimce shi sosai), ba kawai tunani ba. Wannan saboda manufar ba ita ce shawo kan mutum ya yarda da tunanin ba. Manufar ita ce a ga yadda mutum yake aiki, da kuma yadda yake karɓar tunani wanda ta hanyarsa yake magance matsaloli da warware su. Don haka, hanyar da mutum yake aiki da ita da kuma yadda yake karɓar tunani, su ne abin da ake magancewa. Wato, su ne abin da ko ta hanyarsa ake sanin ma'anar daidai ko ma'anar kuskure. Tare da wannan kuma akwai maimaitawa, tsayawa, taimakon maimaitawa, sannan a koma ga tambayoyi masu wahala da sarkakiya. Talakawa ba sa buƙatar a fara sanya ƙwazon kai-tsaye a cikinsu sai dai ta hanyar mai da shi al'ada ko dabi'a a gare su. Sannan kwazon kai-tsaye zai kasance a cikin mutane. Yana da kyau tunanin ya zama cikakke kuma bayyananne, ba mai duhu ko rashin ma'ana ba, kamar tambayar, "Idan ka fuskanci matsala, ta yaya kake warware ta?" Maimakon haka, sai a ce wa manoma, misali, "Idan babu ruwan sama, kuma ba ka iya yin ban ruwa na zamani ba, me kake yi game da amfanin gonarka?" Idan ya amsa da sauri, to yana da kwazon kai-tsaye. Idan bai amsa ba, ko ya amsa a hankali amma bayan ya yi nazari, to babu kwazon kai-tsaye a gare shi. Wannan cikakken bayani a cikin tambaya shi ne abin da ya fi dacewa da irin waɗannan mutane. Amma ga talakawa na yau da kullum, ba shi da muhimmanci sosai, domin mutane suna karɓar al'amura ba tare da sarkakiya ba, kuma suna fahimtar abin da za su iya daga abubuwan da ba a bayyana su ba ko masu rikitarwa. Don haka abin da ke da muhimmanci shi ne amsarsu ko bin diddigin amsarsu. Saboda haka, babu wata matsala wajen daidaita mutane zuwa ga kwazon kai-tsaye da kuma samar da shi a cikinsu.
Since they are thinkers innately, for man is a thinking creature, the task with them is simply habituation, i.e. to initiate the habit of spontaniety. So it becomes a natural process, even in their normal work. For example, the carpenters, the masons, the labourers, the craftsmen, the farmers, the simple people and their like, all need to be given examples from their work or profession to which they can relate. Then the process is gradually increased in them through more complicated examples, given in a repetitive way. This would make spontaniety in them habitual and natural. It is, for example, said to them, “if you faced a surprise in your work, how do you solve it?” If the answer were correct many times, then it would become easy to move to more complicated questions. If only one answer was given, right or wrong, but was not repeated, then one needs to agree with him about the right answer so that it is repeated, or to correct the wrong answer so that it is not repeated. This repetition is continued until the matter becomes sound and then the task is carried out related to more complicated examples. Questions about a sudden problem need not always be verbal; it could rather be in illustration or writing. What matters is the training through presenting thoughts to the people collectively and to avoid training them as individuals. Everything that produces collective training or presentation of thoughts to the people should be followed, whether this is in a written form, such as leaflets, books, letters, and booklets and the like, or it is verbal, like talking, speeches, conversation, advice, direction and the like. Both of these two forms allow presentation of thoughts to the people and collective training. What matters in this is the subject of talking or the subject of writing, where it should be thought, and then action in accordance with this thought. Undoubtedly, it should be a thought that is not subject to argument between the presenter and the people. It should rather be indisputably correct for both of them. In other words it should be a concept (i.e. well understood) and not merely a thought. This is because the aim is not to convince of the thought. It is rather to see how one acts, and how one takes the thoughts by which one treats and solves the problems. Thus, the way according to which one acts and the manner by which one takes the thoughts is the subject of treatment. In other words, it is the matter about which or through which the sense of correctness or the sense of error is known. Along with this is the repetition, pausing, help on repetition, then moving to more difficult and complicated questions. The common people do not need the initiation of spontaniety in them except by making it a habit or natural for them. Then spontaniety will exist in the people. It is preferable that the thought is detailed and defined, not obscure or vague - such as asking, “If you faced a problem, how do you solve it?” Instead it is said to the farmers, for example, “if there was no rain, and you can not undertake industrial irrigation, what do you do regarding your crops?” If he answered quickly, then he has spontaniety. If he did not answer, or answered slowly but after study, then he has no spontaniety. This detail in the question is preferable with such people. But with the ordinary people, it is not important because the people take the matters without complication and they understand what they can of the ambiguous and the vague. So what matters is their answer or the follow up of their answer. Therefore, there is no difficulty in customizing the people to spontaniety and in creating it in them.