Perbandingan ringkas antara keadaan masjid-masjid kita pada masa kini dengan keadaan para salaf al-soleh menunjukkan bahawa pada masa dahulu mereka menumpukan perhatian kepada intipati dan bukan rupa lahiriah, manakala pada masa kini kita cenderung menumpukan perhatian kepada rupa lahiriah dan mengabaikan peranan penting masjid.

A brief comparison between the state of our mosques nowadays and that of the righteous ancestors reveals that in the past they used to concentrate on the essence and not the appearance, whereas nowadays we tend to concentrate on the appearances and disregard the essential role of the mosque.

Segala-galanya seolah-olah terbalik. Peranan masjid menjadi terhad kepada mendirikan solat fardu lima waktu, kemudian pintunya ditutup. Akibatnya, masjid terpisah daripada kehidupan, di bawah panji pemisahan agama daripada kehidupan duniawi. Kerajaan, para pendakwah dan ahli majlis tampil ke hadapan dan mula bertindak mengikut garis panduan yang dikeluarkan oleh pemerintah, untuk mengulangi slogan mereka, 'tiada politik dalam agama', dengan mendakwa bahawa mereka adalah ulama yang tidak ada kaitan dengan politik, walhal Islam ialah agama, dan sistem politik, ekonomi, sosial serta kehakiman adalah sebahagian yang tidak terpisahkan daripada Islam.

Everything seems to be the opposite, the role of the mosque became restricted to the establishing of the five prescribed prayers, and then it would shut its doors. Consequently, the mosque has become isolated from life, under the banner of separating the deen from temporal life. Governments preachers and councillors took centre stage and began acting according to guidelines issued by the rulers to reiterate their slogan of ‘no politics in religion’, claiming that they are the clergymen who have nothing to do with politics, even though Islam is a deen and the political, economic, social and judicial systems are an integral part of Islam.

Akhirnya, masjid itu ialah tempat Risalah Islam dilancarkan, dan tempat para pemimpin Muslim memulakan perjalanan gemilang mereka, membawa Risalah Allah (swt) kepada seluruh dunia. Ia adalah sebuah masjid yang sederhana; permaidaninya ialah batu-batu kerikil, diterangi pada waktu malam, dan atapnya diperbuat daripada dahan-dahan pokok kurma. Oleh itu, kita tidak sepatutnya sibuk menghias masjid sehingga melumpuhkan peranan sebenarnya, dan menjadikannya tempat perselisihan, pertikaian dan perkauman. Kita telah merosot ke tahap di mana kini kita menyaksikan masjid-masjid kita bermain di tangan orang-orang kafir dengan memecah-belahkan kita mengikut kebangsaan.

Finally, the mosque is the place from which the Message of Islam was launched, and the place from which the Muslim leaders began their glorious journey, carrying the Message of Allah (swt) to the whole world. It was a modest mosque, its carpet was pebbles, lit at night, and its roof was made of the branches of palm-trees. Therefore, we should not occupy ourselves with the decorating of the mosque at the expense of stalling its real role, and turning it into a place of strife, disputes and racism. We have sunk to the level where we are nowadays witnessing our mosques playing into the hands of the disbelievers by dividing us into nationalities.

Hari ini kita mempunyai masjid Pakistan, masjid Syria, masjid Parsi, masjid Kurdi, masjid Turki dan seterusnya. Kita juga mempunyai masjid-masjid yang dimiliki oleh pelbagai kumpulan, parti dan Mazhab Islam, dan setiap satu menghalang yang lain daripada menyampaikan Risalah dengan pelbagai alasan, sambil menyembunyikan sebab sebenar, iaitu keinginan untuk kuasa, kepimpinan dan autoriti, serta memuaskan naluri untuk terus hidup. Semua ini berlaku hari ini di masjid-masjid kita, walaupun masjid-masjid adalah untuk Allah (swt) dan bukan untuk kumpulan ini atau parti itu, atau kebangsaan itu, atau bangsa tertentu. Allah (swt) berfirman, {Dan sesungguhnya masjid-masjid itu kepunyaan Allah, maka janganlah kamu menyembah sesuatu pun bersama Allah.} [TMQ 72:18] Oleh itu, perlu ditegaskan, terutamanya kepada kumpulan dan parti Islam serta para Imam, agar mereka takut kepada Allah dalam masjid-masjid-Nya, dan membuka pintu masjid kepada orang Islam yang ikhlas, kepada para ulama yang berilmu, kepada mereka yang sujud, kepada mereka yang memberi nasihat tentang agama, dan kepada mereka yang berusaha mengembalikan semula cara hidup Islam. Barulah nama Allah (swt) akan memerintah dengan tertinggi di dalam masjid, dan orang ramai akan menyeru kepada kebaikan dan mencegah kemungkaran, serta mengambil berat tentang urusan Ummah. Ketika itu, barulah kita boleh dengan yakin mengatakan bahawa masjid-masjid telah kembali kepada peranan sebenarnya, di mana agama dan nama Allah (swt) kembali menjadi yang tertinggi.

We have nowadays a Pakistani mosque, a Syrian mosque, a Persian mosque, a Kurdish mosque, a Turkish mosque and so on. We have also mosques belonging to various Islamic group, parties and Schools of Thought, and each one prevents the other from carrying the Message with excuses, while concealing the real reason which is the yearning for power, leadership, and authority, and the satisfying of the instinct of survival. All this is taking place today in our mosques despite the fact that the mosques are for Allah (swt) and not for this group or that party or that nationality or that particular race. Allah (swt) says, “And that the mosques are for Allah so do not associate with Allah anyone.” [TMQ 72:18] Therefore, it must be stressed, especially to the Islamic groups and parties and the Imams, that they should fear Allah in His mosques, and to open the doors of the mosques to the sincere Muslims, to the learned scholars, to those who prostrate, to those who advise on the deen and those who are engaged in re-establishing the Islamic way of life. Only then will the name of Allah (swt) reign supreme in the mosques, and people will enjoin what is good and forbid what is evil, and take concern themselves with the Ummah’s affairs. Then we can safely say that the mosques have resumed their rightful role, where the deen and the name of Allah (swt) are once again the highest.

Allah (SWT) berfirman, "Di dalam rumah-rumah yang Allah izinkan supaya nama-Nya disebut dan dimuliakan." [TMQ : ] Dan Dia (SWT) berfirman, "Dan hadapkanlah wajah kamu di setiap masjid dan berdoalah kepada-Nya dengan ikhlas kerana agama-Nya." [TMQ : ]

Allah (swt) says, “In houses Allah permitted that His name is mentioned and upheld.” [TMQ : ] And He (swt) says, “And turn your faces at every Masjid and supplicate Him with sincerity to His deen.” [TMQ : ]