Objektiviti dalam menganalisis hadis dan menentukan keautentikannya bermaksud mengkaji hadis secara sejarah dan membuat penilaian berdasarkan bukti yang mengelilingi setiap hadis; tanpa mengira bias dan pendapat peribadi pengkritik. Menetapkan objektiviti dan ketidakberpihakan para Pengkritik Hadis adalah penting dalam mempertahankan Kaedah Hadis. Jika mereka tidak objektif, keputusan mereka akan menjadi sewenang-wenang dan oleh itu tidak bernilai. Bagaimana Kaedah Hadis boleh sesuai untuk menapis periwayatan jika ia tidak diamalkan secara objektif? Sebagai penganut Sunni, objektiviti Pengkritik Hadis diterima begitu sahaja; satu fakta yang tidak memerlukan kajian lanjut, oleh itu jika dipersoalkan tentang justifikasi kedudukan ini, sesetengah orang mungkin terkial-kial walaupun terdapat alasan yang kukuh untuk mempercayainya. Oleh itu, sebab ia diterima begitu sahaja bukan semata-mata hasil dogma Sunni, tetapi kerana ia jelas kelihatan kepada sesiapa yang melihat maklumat secara tidak berpihak. Penerapan objektif Kaedah Hadis oleh Pengkritik Hadis dipamerkan melalui banyak contoh dan amalan. Saya telah memilih untuk menonjolkan hanya tiga senario di mana ketidakberpihakan mereka paling jelas. Dalam senario pertama (Bahagian A), kita melihat bagaimana Pengkritik Hadis menangani lawan teologi mereka. Dalam senario kedua (Bahagian B), kita melihat bagaimana Pengkritik Hadis menangani sebahagian daripada mereka yang berkongsi pendirian teologi mereka.

Objectivity in analyzing hadith and determining its authenticity means to study the hadith historically and judge according to the evidence surrounding each hadith; irrespective of the Critic’s personal biases and opinions. Establishing the objectivity and impartiality of the Hadith Critics is crucial in defending the Hadith Method. If they were not objective, their rulings would be arbitrary and thus, without value. How could Hadith Method be suitable to sift through transmission if it is not practiced objectively? As Sunnis, the objectivity of the Hadith Critics is taken for granted; a fact that needs no further research, hence if questioned about the justification for this position, some may falter even though there is ample reason to believe so. For this, the reason why it is taken for granted is not simply the result of Sunni dogma, but because it is quite apparent to whoever looks at the information impartially. The objective application of Hadith Method by Hadith Critics is exhibited through many examples and practices. I have chosen to only highlight three scenarios where their impartiality is most obvious. In the first scenario (Section A), we look at how Hadith Critics dealt with their theological opponents. In the second scenario (Section B), we look at how Hadith Critics dealt with some of those who shared their theological stances.

Dalam senario ketiga (Bahagian C), kita meneliti bagaimana para pengkritik hadis menangani laporan hadis yang secara nyata menyokong bias teologi mereka.

In the third scenario (Section C), we look at how Hadith Critics dealt with hadith reports that expressly support their theological biases.

Ketiga senario ini dipilih kerana ia merupakan situasi yang kontroversial, di mana keobjektifan yang sebenar benar-benar diuji. Bagi seseorang yang tidak mempunyai kepentingan dalam sesuatu isu, adalah tidak sukar untuk bersikap objektif. Namun, keobjektifan yang sebenar dapat dilihat apabila seseorang terpaksa mengambil pendirian antara bias peribadi dan prinsip. Adakah seorang pengkritik akan melemahkan seorang perawi yang thiqah daripada mazhab teologi yang bersaing? Adakah seorang pengkritik akan terlepas pandang kelemahan seorang perawi yang kebetulan berasal daripada fahaman teologinya sendiri? Adakah seorang pengkritik akan terlepas pandang cacat yang merosakkan dalam sesuatu hadith semata-mata kerana hadith itu menyokong fahaman teologinya sendiri?

These three scenarios where chosen, because they are contentious scenarios where true objectivity is tested. It is not hard for a person who has nothing at stake in an issue to be objective, but true objectivity is noted when a person must take a stand between personal bias and principle. Will a Critic undermine a reliable transmitter from a competing theological school? Will a Critic overlook the weakness of a transmitter who happens to be from his own theological persuasion? Will a Critic overlook impairing defects in hadith simply because it supports his own theological persuasion?

Yahya b. Ma'in (w. 233) ialah salah seorang pengkritik hadith yang paling terkenal dan paling berpengaruh, yang banyak berbicara tentang perawi hadith, mengkritik dan menyokong mereka. Oleh itu, saya memilih untuk menggunakan keputusan-keputusannya sebagai kanta untuk memerhatikan objektiviti pengkritik hadith dalam menerapkan kaedah hadith terhadap lawan-lawan teologi seorang pengkritik. Namun, objektiviti yang ditunjukkan oleh Yahya dalam hal ini bukanlah eksklusif padanya, malah juga dapat dilihat dalam tulisan-tulisan ramai pengkritik hadith lain pada era pembentukan periwayatan dan kritikan hadith. Dalam karya asal saya, saya memberikan berpuluh-puluh contoh yang serupa daripada Ahmad b. Hanbal, dua al-Razi (Abu Zur'ah dan Abu Hatim) serta al-Jawzajani.

Yahya b. Ma’in (d. 233) is one of the most famous and influential Hadith Critics who spoke extensively on hadith transmitters, criticizing and endorsing them. Due to this, I have chose to use his rulings as lense by which the objectivity of hadith critics may be observed in applying the hadith method to a critic’s theological opponents. Yet, the objectivity exhibited by Yahya here is not exclusive to him, but can also be observed in the writings of many other Hadith Critics in the formative era of hadith transmission and Criticism. In my original work, I give dozens of similar examples from Ahmed b. Hanbal, the two Razis (Abu Zur’ah and Abu Hatim) and Al-Jawzajani.

Mengenai keunggulan para sahabat dan susunan yang sewajarnya di antara mereka, Yahya sangat jelas dengan pendapatnya. Yahya berkata, "Dan saya berkata: Abu Bakr, „Umar, „Uthman dan „Ali. Inilah pendapat dan pandangan kami.15" Tambahan pula, Yahya menganggap sesiapa yang mengutamakan „Ali berbanding „Uthman sebagai seorang Syi'i16. Daripada ini, jelaslah bahawa golongan Syi'ah jelas bertentangan dengan Yahya. Persoalan yang timbul dengan sendirinya: Bagaimanakah Yahya kemudian melayani para perawi mereka? Adakah beliau membiarkan bias teologinya menguasai dirinya? Atau adakah beliau menilai mereka secara objektif, tanpa mengira perbezaan tersebut?

When it comes to the superiority of the companions and the proper order they fall into, Yahya was very clear about his opinion. Yahya said, “And I say: Abu Bakr, „Umar, „Uthman and „Ali. This is our opinion and view.15” Furthermore, Yahya considered anyone who preferred „Ali over „Uthman to be a Shi’i16. From this, it is clear that the Shi’a are clearly in opposition to Yahya. The question that asks itself: How then does Yahya deal with their transmitters? Does he let his theological biases get the best of him? Or does he objectively rate them, irrespective of the differences?

Secara teori, Yahya b. Ma’in mengakui bahawa perawi Syi‘ah boleh dipercayai. Beliau berkata, “Seorang Syi‘ah boleh dipercayai.”17 Teori ini turut disokong oleh amalan Yahya sendiri. Mari kita pertimbangkan petikan-petikan berikut daripada Yahya b. Ma’in.

In theory Yahya b. Ma’in admits that Shi’i transmitters can be reliable. He said, “A Shi’i can be reliable.17” This theory is further supported by Yahya’s practice. Let us consider the following quotes from Yahya b. Ma’in.

1. Yahya berkata, “Fatr b. Khalifah itu thiqah (boleh dipercayai), dan dia seorang Syi’i.18” 2. Yahya berkata, “Muhammad b. Kathir Al-Kufi meriwayatkan daripada Layth. Dia seorang Syi’i, namun tiada apa-apa yang salah padanya (Lam yakun bihi ba’s).19” 3. Ibn Al-Junayd berkata: Aku bertanya kepada Yahya b. Ma’in tentang Sa’id b. Khuthaym Al-Hilali, lalu dia berkata, “Dia seorang Shaykh dari Kufah, tiada apa-apa yang salah padanya (Laysa bihi ba’s), thiqah (boleh dipercayai).” Seorang lelaki kemudian bertanya kepada Yahya, “Dia seorang Syi’i20?” Dia menjawab, “Seorang Syi’i boleh jadi thiqah, dan seorang Qadari juga boleh jadi thiqah.

Satu lagi sudut penting untuk meneliti isu ini ialah melihat bagaimana para pengkritik hadith memperlakukan orang-orang yang sejenis dengan mereka, iaitu mereka yang mempunyai kecenderungan dan orientasi teologi yang sama. Adakah mereka dibiarkan terlepas daripada pemalsuan? Adakah kelemahan mereka diabaikan demi persamaan teologi antara pengkritik dan perawi?

Another important angle to look at this issue from is to see how Hadith Critics dealt with their own kind; those who were of the same theological leanings and orientation as them. Were they allowed to get away with forgery? Was their weakness ignored for the sake of the shared theology between the Critic and the transmitter?

Al-Jawzjani (m. 259) ialah seorang pengkritik hadis yang terkenal dengan ketegasannya, dan beliau juga seorang yang fanatik dalam soal akidah. Dalam kitabnya "Ahwal Al-Rijal", beliau membuat beberapa kenyataan mengenai perkara ini. Selain menunjukkan bahawa tidak semua ahli bid'ah itu pendusta, tetapi ada yang sebenarnya jujur, beliau turut menyatakan bahawa terdapat sebahagian pemalsu hadis yang tidak diketahui olehnya sebagai ahli bid'ah, namun beliau menegaskan bahawa "berdusta itu sudah cukup sebagai bid'ah28." Kenyataan ini penting kerana ia menunjukkan bahawa, secara teorinya, walaupun seseorang itu dikenali sebagai fanatik dalam akidah dan sangat tegas, beliau tidak bersedia memberikan kelonggaran kepada mereka yang mungkin mempunyai orientasi akidah yang sama dengannya. Teori ini turut dibuktikan dalam amalan oleh para pengkritik hadis, yang mengkritik golongan seakidah mereka sendiri apabila diperlukan.

Al-Jawzjani (d. 259) was a hadith critic who has a reputation of being strict, as well as being a theological bigot of sorts. In his book “Ahwal Al-Rijal” he makes several points on the subject. Besides showing that not all heretics are liars, but some are actually honest, he points out that there are some forgers who were not known to him for heresy, though he notes “lying is a sufficient heresy28.” This is an important quote, as it shows that in theory even someone who has a reputation for being a theological bigot and very strict was not willing to give those who may have the same theological orientation as him a free pass. This theory is backed up in practice by Hadith Critics, who did criticize their theological brethren as needed.

Mari kita lihat Kharijah b. Mus'ab b. Kharijah. Beliau cukup penting sehingga dinukilkan oleh Al-Bukhari dalam kitab "Khalq Af'al Al-'Ibad" ketika mengkafirkan Jahmiyyah, dan menerangkan bagaimana mereka kufur29. Namun Al-Bukhari sendiri menulis tentang beliau:

Sudut terakhir yang akan kita pertimbangkan dalam isu ini ialah bagaimana para pengkritik hadis memperlakukan laporan hadis untuk menyokong kecenderungan mazhab mereka. Empat contoh berikut semuanya berkaitan dengan kecenderungan teologi. Al-Duri meriwayatkan bahawa Yahya b. Ma'in menyebut seorang periwayat tertentu dan berkata mengenainya:

The last angle through which we will consider this issue is how hadith critics treated hadith reports in support of their biases. The following four examples all relate to theological biases. Al-Duri relates that Yahya b. Ma’in mentioned a specific transmitter and said about him:

Beliau meriwayatkan sebuah hadis munkar daripada 'Ali b. Thabit, daripada Isra'il, daripada Ibn Abi Layla, daripada Nafi', daripada Ibn 'Umar yang berkata: Nabi ﷺ bersabda, "Dua golongan yang tidak mempunyai bahagian dalam Islam: Murji'ah dan Qadariyyah."36 Dalam contoh pertama kita, Yahya b. Ma'in menolak hadis ini yang secara keras mengkritik dan mencela lawan-lawan teologinya: Murji'ah dan Qadariyyah. Penentangan Yahya terhadap Qadariyyah telah dibincangkan dalam Bahagian B. Berkenaan Murji'ah, Yahya menentang mereka kerana beliau secara jelas menyatakan, sebagai menentang mereka, "Iman itu ucapan dan amalan; ia bertambah dan berkurang."37 Tambahan pula, beliau nampaknya mempunyai pandangan yang kurang baik terhadap mereka, kerana beliau memetik Shareek yang berkata tentang Murji'ah, "Murji'ah itu musuh-musuh Allah."38 Yahya tidak mengulas kenyataan Shareek tersebut. Dalam kompilasinya mengenai hadis-hadis yang cacat, Ibn Abi Hatim mengemukakan soalan berikut kepada bapanya Abu Hatim Al-Razi:

He transmitted an objectionable (munkar) hadith from „Ali b. Thabit from Isra’il from Ibn Abi Layla from Nafi’ from Ibn „Umar who said: The Prophet said, “Two groups who have no claim to Islam: The Murji’ah and the Qadariyyah.36” In our first example, Yahya b. Ma’in rejects this hadith that strongly criticizes and rebukes his theological opponents: the murji’ah and qadariyyah. Yahya’s opposition to the Qadariyyah has preceded in Section B. With regards to the Murji’ah, Yahya is opposed to them as he explicitly states, in opposition to them, “Belief is speech and actions; it increases and decreases.37” Furthermore, he seems to have a quite unfavorable view of them, as he quotes Shareek saying about the Murji’ah, “The Murji’ah are the enemies of Allah.38” Yahya doesn’t comment on Shareek’s statement. In his compilation on defective hadith, Ibn Abi Hatim posed the following question to his father Abu Hatim Al-Razi: