1. تف انداختن: اسلام تف انداختن در مسجد را ناپسند شمرده است. بخاری و مسلم از انس بن مالک روایت کرده‌اند که رسول خدا ﷺ فرمود: «تف انداختن در مسجد گناه است و کفارهٔ آن دفن کردن آن است.» برخی از مذاهب فقهی آن را حتی حرام دانسته‌اند.

1. Spitting: Islam has made it undesirable to spit in the mosque. Bukhari and Muslim reported on the authority of Anas ibn Malik that the Messenger of Allah (saw) said, “Spitting in the mosque is a sin and its indemnity is to bury it.” Some Schools of Thought have actually made it forbidden.

۲. خرید و فروش و اعلام گم‌شدن شتر یا حیوان سواری: اسلام خرید و فروش در مساجد را مکروه قرار داده است. ترمذی و نسائی از ابوهریره روایت کرده‌اند که رسول خدا ﷺ فرمود: «اگر دیدید کسی در مسجد خرید و فروش می‌کند، به او بگویید: خداوند تجارتت را سودآور نگرداند، و اگر دیدید کسی گم‌شدن حیوان سواری‌اش را اعلام می‌کند، به او بگویید: خداوند آن را به تو باز نگرداند.» برخی از مکاتب فقهی این کار را حرام دانسته‌اند.

2. Trading and announcing the lost riding beast: Islam has made makruh to buy and sell in the mosques. Al-Tirmidhi and al-Nisai reported on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (saw) said, “If you saw a man buying and selling in the mosque, say to him, ‘May Allah never make you trade profitable’, and if you saw a man announcing the lost of his riding beast say to him, ‘May Allah never return it to you’.” Some Schools of Thoughts have actually made this forbidden.

۳. نشستن در حلقه‌ها پیش از نماز جمعه: اسلام نشستن در حلقه‌ها پیش از نماز جمعه را حرام کرده است، و برخی از مکاتب فکری در واقع آن را مباح دانسته‌اند.

3. Sitting in circles before the Friday prayer: Islam has made it forbidden to sit in circles before the Friday prayer, and some the Schools of Thoughts have in fact made it mubah..

۴. آراستن و فخرفروشی در مساجد: انس روایت کرد که پیامبر خدا ﷺ فرمود: «قیامت برپا نمی‌شود تا آن‌که مردم در مساجد به یکدیگر فخر بفروشند.» این حدیث را بخاری، مسلم، نسائی، ابن ماجه و ابوداود روایت کرده‌اند. ابن عباس روایت کرد که پیامبر خدا ﷺ فرمود: «به من دستور داده نشده است که مساجد را بیارایم.» این حدیث را ابوداود روایت کرده است. این حدیث در واقع به آراستن و زینت دادن مساجد مربوط می‌شود و برخی مکاتب فقهی آن را مباح دانسته‌اند.

4. The decorating and the boasting about in the mosques: Anas reported that the Messenger of Allah (saw) said, “The hour will not come until people boast in mosque.” This hadith has been reported by Bukhari, Muslim, al-Nisa‘i, Ibn Majah and Abu Dawud. Ibn ‘Abbas narrated that the Messenger of Allah (saw) said, “I was not ordered to decorate the mosques.” This hadith has been reported by Abu Dawud. This actually refers to the decorating and beautification of the mosques and some Schools of Thoughts have actually made it mubah.

5. در هم گره کردن انگشتان (تشبیک) در مسجد: عالمان بزرگ همه مذاهب فقهی بر ناپسند بودن در هم گره کردن انگشتان در مسجد اتفاق نظر دارند. ابو سعید خدری روایت کرده است که گفت: «با رسول خدا ﷺ وارد مسجد شدم و مردی را دیدم که در میان مسجد نشسته بود، زانوهایش را به هم چسبانده بود و انگشتانش را در هم گره کرده بود.

5. The joining (crossing) of the fingers together in the mosques: the learned scholars of all Schools of Thought have consented on the undesirability of joining the fingers together in the mosque. Abu Sa‘id al-Khudri reported, “I entered the mosque with the Messenger of Allah (saw) and there was a man sitting in the middle of the mosque with his knees together and joining his fingers together.

پیامبر خدا ﷺ به او اشاره کرد، اما آن مرد متوجه او نشد. پس پیامبر خدا ﷺ روی برگرداند و فرمود: «اگر یکی از شما در مسجد است، انگشتانش را در هم نکند، زیرا این کار از شیطان است، و هر یک از شما تا زمانی که در مسجد است و از آن بیرون نیامده، در واقع در حال نماز است.» این حدیث را امام احمد روایت کرده است. برخی از مکاتب فکری این کار را حرام دانسته‌اند.

The Messenger of Allah (saw) pointed to him but the man did not notice him, so the Messenger of Allah (saw) turned around and said, ‘If any of you were inside the mosque let him not join his fingers together as this is an act of Shaytan and every one of you is in fact in prayer as long as he is inside the mosque until he comes out of it’.” This hadith has been reported by Imam Ahmad. Some Schools of Thought have made this forbidden.

۶. برای جلوگیری از آموختن فقه، تفسیر، علوم، تلاوت (قرائت قرآن) و امور روز مسلمانان: شریعت اسلامی جلوگیری از یاد کردن نام الله (سبحانه و تعالی) و آموزش دین او (سبحانه و تعالی) و به کار بستن دین برای اداره امور مسلمانان را قطعاً حرام دانسته است. هر کس چنین جلوگیری‌ای کند گناهکار و دشمن الله (سبحانه و تعالی) و رسول او شمرده می‌شود، اعتبارش خدشه‌دار می‌گردد، ستمکار می‌شود، شهادتش پذیرفته نمی‌شود و همنشینی با او ناپسند است. همه مذاهب اسلامی در این موضوع اتفاق نظر دارند، زیرا الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «???» [TMQ : ] مسجد مکانی عمومی است که برای ورود به آن نیاز به اجازه نیست: دانشمندان همه مذاهب اسلامی توافق کرده‌اند که مسجد خانه الله (سبحانه و تعالی) است و او (سبحانه و تعالی) به همه اجازه داده است که برای یاد کردن نام او، عبادت او و بررسی امور مسلمانان در آن وارد شوند، همان‌گونه که رسول الله ﷺ و صحابه، خاندان و سلف صالح او ﷺ چنین می‌کردند.

6. To prevent the study of fiqh, tafseer, science, tilawah (recitation of the Qur’an) and the current affairs of the Muslims: The Islamic Shari‘ah has made it categorically forbidden for anyone to prevent the mention of the name of Allah (swt) and the teaching of His (swt) deen and the application of the deen to manage the affairs of the Muslims. Anyone doing the prevention is considered sinful and an enemy of Allah (swt) and His Messenger, and his credibility would be tarnished, he would become a wrongdoer, no testimony would be accepted of him and his company would be undesirable. All Islamic Schools of Thought agree on this for Allah (swt) says, “???” [TMQ : ] The mosque is a public place which does not require a permission for entry: The learned scholars of all the Islamic Schools of Thought have consented that the mosque is the House of Allah (swt) and that He (swt) has given permission to everyone to enter into it in order to mention His (swt) name, worship Him (swt) and study the affairs of the Muslims inside it, just like what the Messenger of Allah (saw), his (saw) Sahabah, his (saw) family and al-Salaf al-Salih (the righteous successors)

used to do. برخی مکاتب فکری کسی را که مردم را از ورود به مساجد بازمی‌دارد کافر و مرتد دانسته‌اند، و کسی را که به بهانه تشریفات تشکیلاتی و اداری، طلب اجازه برای ورود به مساجد را الزامی می‌کند، فاسق (بدکار) و مبتدع (بدعت‌گذار) شمرده‌اند؛ زیرا اجازه ورود به مسجد از جانب الله (سبحانه و تعالی) داده شده و عمومیت دارد. او (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «???» [TMQ: ] این اجازه شامل هر مکانی می‌شود که به نام مسجد شناخته می‌شود، زیرا الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «???» [TMQ : ]

used to do. Some Schools of Thought have considered the one who prevents people from entering the mosques as being a disbeliever and an apostate, and the one who imposes the seeking of a permission to enter the mosques under the pretext of organisational and administrative formalities is considered a fasiq (wrongdoer) and a mubtadi‘ (innovative); this is so because the permission to enter the mosque is given by Allah (swt) and it is of general nature. He (swt) says, “ ???” [TMQ : ] This permission applies to every place known as a mosque, for Allah (swt) says, “???” [TMQ : ]