به‌طور کلی، برای حفظ و نگهداری احادیث سه روش به کار گرفته شد:

Generally, three methods were used to preserved úódõth:

روش اول حفظ کردن بود. عرب‌ها به حافظه‌شان شهرت داشتند، به‌ویژه به توانایی‌شان در حفظ کردن قصیده‌های بلند همراه با زندگی‌نامه‌ی سرایندگان آن‌ها. آنان می‌توانستند فهرست‌های طولانی از نام‌های نیاکان شاعران و نسب‌هایشان را به یاد بیاورند. نه تنها این، عرب‌ها نسب اسب‌های خود را نیز حفظ می‌کردند، حتی شیوه‌های راه رفتن اسب را. بدین‌ترتیب هزاران نام بر سر زبانشان بود، و به برکت احادیث، الله سبحانه و تعالی بر مهارت آن‌ها در هنر حفظ کردن افزود.

The first method was memorization. The Arabs were renowned for their memories, particularly their ability to memorize long poems along with the biographies of their authors. They could recollect long lists of the names of poets’ forefathers and their lineages. Not only that, the Arabs also memorized the lineage of their horses, even the horse’s gaits. Thus, thousands of names were at the tip of their tongues, and through the blessings of the ahadith Allah سبحانه وتعالى added to their proficiency in the art of memorization.

این روش ساده در حفظ حدیث را نمی‌توان نادیده گرفت، به‌ویژه هنگامی که شخصیت‌های برجسته‌ای همچون امام بخاری رویدادهایی مانند رویداد مروان را ثبت کرده‌اند که حافظه شگفت‌انگیز اعراب را نشان می‌دهد. مروان نخستین فرماندار دمشق و نیز نخستین امیر سلسله اموی بود.

This simple method of preserving hadith cannot be ignored, especially when eminent personalities like Imam Bukhari have recorded incidents such as that of Marwan, which illustrate the extraordinary memory of the Arabs. Marwan was the first governor of Damascus and also the first emir of the Umayyad Dynasty.

منشی او، ابو الزعزاع، روایت می‌کند که روزی مروان، ابوهریره رضی الله عنه، از صحابهٔ برجسته را به دربار خود فراخواند. گفته می‌شود که دلیل این دعوت نادر یک صحابی به دربار مروان این بود که مروان در شمار زیاد احادیثی که ابوهریره رضی الله عنه حفظ کرده بود و بسیار روایت می‌کرد، تردید داشت. پیش از ورود ابوهریره رضی الله عنه، مروان به منشی خود، ابو الزعزاع، دستور داد که با قلم و کاغذ در دست، پشت یک پرده پنهان شود. او گفت: «من از او می‌خواهم که چند حدیث روایت کند؛ در حین روایت او، می‌خواهم که همهٔ احادیث را بنویسی.» وقتی ابوهریره رضی الله عنه وارد شد، مروان از او دربارهٔ برخی احادیث پرسید. همین که ابوهریره رضی الله عنه شروع به روایت کرد، ابو الزعزاع آنها را نوشت. ابو الزعزاع می‌گوید: «ابوهریره رضی الله عنه مدت زیادی به روایت ادامه داد و دیدم که مجموعهٔ بزرگی از احادیث را بر کاغذهایم نوشته‌ام.» از سخن ابو الزعزاع، یعنی «حدیثٌ کثیر»، چنین برمی‌آید که او واقعاً مجموعهٔ بزرگی از احادیث را بر کاغذ خود ثبت کرده بود.

His secretary, Abu al-Za‘za, narrates that once Marwan called the eminent Sahaba رضي الله عنه‎, Abu Hurairaرضي الله عنه‎ to his court. It is said that the reason behind this rare invitation of a Sahaba رضي الله عنه‎ to Marwan’s court was that Marwan doubted the large number ofahadith Abu Hurairaرضي الله عنه‎ had memorized and frequently narrated. Before Abu Huraira رضي الله عنه‎ entered, Marwan instructed his secretary, Abu al-Za‘za, to hide behind a curtain with a pen and paper in his hand. He said, “I am going to ask him to narrate some ahadtih; while he narrates, I want you to pen all the ahadith down.” When Abu Hurairaرضي الله عنه‎ entered, Marwón asked him about some aúódõth. As Abu Hurairaرضي الله عنه‎began narrating, Abñ al-Za‘za wrote them down. Abu al-Za‘za says, “Abu Hurairaرضي الله عنه‎continued narrating for a long time and I saw that I had written a large collection of aúódõth on my papers.” It seems from Abu al-Za‘za’s words “hadithun kathirun” that he had indeed recorded a large collection of aúódõth on his paper.

در همین حال، ابوهریره رضی‌الله عنه هیچ تصوری نداشت که در حال آزموده شدن است. پس از این، ابوهریره رضی‌الله عنه رفت. مروان طومارهای احادیثی را که به‌طور پنهانی ثبت شده بود نگه داشت و تا سال بعد منتظر ماند. یک سال بعد، مروان دوباره ابوهریره رضی‌الله عنه را دعوت کرد تا با حضورش به او شرافت بخشد. این بار نیز مروان به ابو الزعزعه گفت که پشت پرده، با کاغذهایی که احادیث سال پیش را روی آن‌ها نوشته بود، پنهان شود. او گفت: «من همان پرسش‌هایی را که سال گذشته پرسیدم دوباره تکرار می‌کنم. ببین و بررسی کن که آیا با احادیث سال گذشته مطابقت دارد یا نه.» این آزمونی ناگهانی برای ابوهریره رضی‌الله عنه بود. ابو الزعزعه می‌گوید: «پس مروان احادیث یک‌ساله را در دست داشت. پس از یک سال، دوباره ابوهریره رضی‌الله عنه را فراخواند، در حالی که من آرام پشت پرده نشسته بودم. همان‌طور که پرسش‌ها را مطرح می‌کرد، من به کاغذهایم نگاه می‌کردم. او حتی یک کلمه از یک حدیث را کم یا زیاد نکرد.»8

Meanwhile, Abu Huraira رضي الله عنه‎had no idea he was being tested. After this, Abu Huraira رضي الله عنه‎left. Marwan preserved the scrolls of the secretly recorded ahadithand waited for the following year. A year later, Marwan again invited Abu Huraira رضي الله عنه‎t o honor him with his presence. Once again, Marwan told Abu al-Za‘za to hide behind the curtain with the papers on which he had written the ahadith the previous year. He said, “I am going to repeat the same questions I asked last year. Check and see if it coincides with the aúódõth of the previous year.” It was an extemporaneous test for Abu Hurairaرضي الله عنه‎. Abu al-Za‘za says, “So Marwan kept the year old ahadith in his hands. After one year, he again called upon Abu Huraira رضي الله عنه‎ as I sat quietly behind the curtain. As he put the questions, I looked into my papers. He did not add to or subtract from even one word of a úadīth.”8

اگرچه نمی‌توان تعداد دقیق احادیثی را که ثبت شده‌اند تعیین کرد، روشن است که این تعداد قابل توجه بوده است. حادثه‌ای مشابه در همان دوره برای ابن شهاب الزُّهری نیز رخ داد. هشام بن عبدالملک، ابن شهاب را به دربار خود فراخواند. در این ماجرا به روشنی آمده است که ابن شهاب دقیقاً چهارصد حدیث روایت کرد.

Though it is not possible to ascertain the exact number of ahadith noted, it is clear that it was a significant number. A similar incident occurred with Ibn Shihób al-Zuhrõ during the same time period. Hishóm ibn ‘Abd al-Malik called Ibn Shihób to his court. In this incident, it is clearly mentioned that Ibn Shihób narrated exactly four hundred aúódõth.

در کتاب‌های تاریخ همچنین آمده است که هشام حافظه‌ی ابن زهری را آزمود، همان‌گونه که مروان حافظه‌ی ابو هریره رضی الله عنه را آزموده بود. داستان چنین است:

It is also mentioned in the books of history that Hishóm tested Ibn Zuhri’s memory as Marwan had Abñ Huraira’s رضي الله عنه‎. The story goes like this:

یک روز ابن شهاب برای کاری به دربار آمد. هشام شخصاً از ابن شهاب خواست برای پسرش، شاهزاده، چند حدیث بنویسد. ابن شهاب پذیرفت؛ کاتبی فراخوانده شد و املا آغاز شد. ذهبی می‌نویسد: «ابن شهاب چهارصد حدیث را برای شاهزاده املا کرد.» سپس ابن شهاب رفت. وقتی ابن شهاب یک ماه بعد بازگشت، هشام با ظاهری پشیمان به ابن شهاب گفت: «متأسفم که به شما بگویم، اوراقی که احادیث بر آن نوشته شده بود گم شده و هیچ جا پیدا نمی‌شود.» ابن شهاب گفت: «برای این چه جای گریه است؟ کاتب را صدا بزنید تا دوباره املا کنم.» این دقیقاً هدف هشام بود. او فوراً دستور داد کاتب به دربار آورده شود. ابن شهاب همان احادیث را دوباره املا کرد. مجموعهٔ نخست احادیث واقعاً گم نشده بود، بلکه این صرفاً نیرنگی برای آزمودن حافظهٔ ابن شهاب در احادیث بود. وقتی ابن شهاب از دربار رفت، هشام نسخهٔ قدیمی را با نسخهٔ جدید مقایسه کرد و دید که در متن اصلی احادیث هیچ تغییری رخ نداده است.9

One day, Ibn Shihab came to the court for something. Hisham personally requested Ibn Shihab to write some ahaadith for his son, the prince. Ibn Shihab accepted; a scribe was called in and the dictation began. Dhahabi writes, “Ibn Shihab dictated four hundred ahdith to the prince.” Then Ibn Shihab left. When Ibn Shihab returned a month later, Hisham feigned remorse by saying to Ibn Shihab, “I am saddened to tell you that the parchments on which the ahadith were written have disappeared and they are nowhere to be found.” “What is this to cry about?” asked Ibn Shihb. “Call the scribe and I will dictate them again.” This was precisely the objective of Hisham. He quickly ordered the scribe to his court. Ibn Shihab dictated the same ahadith over again. The first collection of ahadith had not really disappeared, it was only a ploy to test Ibn Shihab’s memory of ahadith. When Ibn Shihab left the court, Hisham compared the older copy with the new one and saw that no change had been made to the original copy of ahadith.9

اگر حافظان قرآن امروز نبودند، ادعای «حتی یک افزوده هم به نسخه اصلی احادیث وارد نشده است» مانند داستانی از کتاب قصه‌های کودکان به نظر می‌رسید. امروز می‌توان یک حافظ قرآن را آزمود، و قرآن از مجموعه‌ای از چهارصد حدیث بزرگ‌تر است. کافی است از او بخواهند یک سوره از قرآن را تلاوت کند و سپس همان را از حفظ بازگو کند؛ آنگاه ثابت می‌شود که کلمه به کلمه، میان تلاوت نخست و تلاوت دوم هیچ تفاوتی نخواهد بود. بدین‌ترتیب ناگزیر باید پذیرفت که نه هیچ افزایشی و نه هیچ کاستی در این احادیث صورت نگرفته است.

Had it not been for the huffaz [memorizers] of Qura’n today, the claim “not one addition had been made to the original copy of ahadith” would seem like a tale from a children’s storybook. Today one can test a hafiz [memorizer] from the Qura’n, which is bigger than a collection of four hundred ahadith. Having him read a chapter of the Qur’an and then asking him to recite it from memory will prove that word for word, there will be no difference between the first recitation and the second. One is thus forced to admit that neither any addition nor any subtraction was made to these ahadith.