Masu da'awa Suna Haifar da Rikicin Al'umma
Missionaries Create Civil Strife
Bayan da 'yan mishan suka samu nasarar kafa cibiyoyinsu a cikin Daular Musulunci, sai suka fara neman damar tayar da hankalin al'ummar Daular Musulunci. Dama ɗaya da ta samu ita ce lokacin da Ibrahim Pasha ya janye daga al-Sham. Janyewarsa ta haifar da rashin kwanciyar hankali da tsoro a tsakanin mutane, kuma rikicin da ya biyo baya ya raba kan su. Wakilan ƙasashen waje, musamman 'yan mishan, suka yi amfani da wannan damar suka fara tada fitina. 'Yan mishan sun iya aikata wannan cin amana ne saboda sun san cewa Daular 'Uthmaniyya tana da ƙarancin tasiri a al-Sham a lokacin. Bayan shekara guda kacal, a 1841, sai ga manyan tashe-tashen hankula sun barke a tsaunukan Lebanon tsakanin Kiristoci da Druze. Al'amarin ya ƙara tsananta, kuma a ƙarƙashin matsin lamba da tasirin ƙasashen waje, aka shawo kan Khalifancin 'Uthmaniyya da ya tsara wani tsarin mulki daban ga Lebanon, inda ya raba lardin gida biyu: wani ɓangare zai zama na Kiristoci, ɗayan kuma na Druze. Khalifancin 'Uthmaniyya ya naɗa wali (gwamna) a kan sassan biyu, don haka yana nufin ya hana duk wani arangama tsakanin ɓangarorin biyu. Wannan tsari bai yi nasara ba.
Once the missionaries had succeeded in establishing their centres in the Islamic State, they began to look for opportunities of agitating the citizens of the Islamic State. One such opportunity presented itself when Ibrahim Pasha retreated from al-Sham. His move created unrest and fear amongst the people and the anarchy that broke out divided them. The foreign delegates, especially the missionaries, seized the opportunity and began igniting civil strife. The missionaries were able to take such a treacherous action because they knew that the ‘Uthmani State had little influence in al-Sham at that time. After a period of just one year, in 1841, serious disturbances broke out in the mountains of Lebanon between the Christians and the Druze. The situation deteriorated and under the pressure and influence of the foreign states the ‘Uthmani Khilafah was persuaded to design a separate ruling system for Lebanon, dividing the province into two parts; one part would be occupied by the Christians, while the Druze would occupy the other. The ‘Uthmani Khilafah appointed a wali (governor) over both parts, aiming therefore to avoid any clashes between the two sects. This system did not succeed.
Birtaniya da Faransa sun shiga cikin rikicin, sun kuma tayar da fitina a duk inda hukumomin hukuma suka yi yunkurin kawo karshen tashin hankali.
Britain and France became involved in the dispute and incited civil strife wherever the official authorities attempted to quell trouble.
Waɗannan rikice-rikicen an yi amfani da su a matsayin uzuri ga Birtaniya da Faransa don shiga cikin harkokin Lebanon. Faransa ta goyi bayan Maroniyawa, Birtaniya kuma ta goyi bayan Druze, lamarin da ya haifar da sake ɓarkewar tashin hankali a shekara ta 1845. An faɗaɗa hare-haren zuwa coci-coci da gidajen ibada. Sata, kisa da wawure dukiya suka zama ruwan dare, lamarin da ya sa gwamnatin ‘Uthmaniyya ta aika da mai binciken harkokin wajenta zuwa Lebanon don yin amfani da ikonsa na doka wajen kawo ƙarshen rikicin gaba ɗaya. Sai dai bai iya cimma wani abu mai muhimmanci ba, ko da yake ya yi nasarar rage ɗan tsanani a lamarin. A halin nan kuwa, masu wa’azin mishan sun ƙara ƙaimi a ayyukansu, kuma a shekara ta 1857 Maroniyawa suka fara kira ga juyin juya hali da gwagwarmayar makami. Malaman addinin Maroniyawa sun tunzura manoma su yi wa iyayen gida na zamanin feudal tawaye, suka kai musu hari mai tsanani a arewacin ƙasar, don haka juyin juya halin ya kama wuta, ya kuma bazu zuwa kudu. Manoman Kiristoci sun tashi yanzu suna yaƙar iyayen gidan Druze na feudal, Birtaniya da Faransa kuma suka goyi bayan abokan ƙawancensu. Rikicin cikin gida ya bazu cikin sauri a ko’ina a Lebanon sakamakon haka. Druze suka fara kashe dukkan Kiristoci ba tare da bambanci ba, ko malamai ne ko talakawa. Wannan rikicin cikin gida ya haifar da mutuwar fiye da Kiristoci dubu goma, kuma da yawa sun rasa muhallansu ko kuma sun zama marasa matsuguni.
These clashes were used as an excuse by the British and the French to interfere in Lebanon’s affairs. The French sided with the Maronites and the British sided with the Druze, leading to the renewal of disturbances in 1845. The attacks were extended to include churches and monasteries. Theft, killing and pillage became common practice, prompting the ‘Uthmani government to send her foreign affairs inspector to Lebanon in order to use his mandatory powers to quell the trouble once and for all. He, however, could not achieve anything significant, although he managed to reduce the tension a little. Meanwhile, the missionaries intensified their activities and in 1857 the Maronites began calling for revolution and armed struggle. The Maronite clergy incited the farmers against the feudal lords and attacked them fiercely in the North of the country, thus the revolution was ignited and it spread to the South. The Christian farmers now rose against the Druze feudal lords and the British and the French backed their respective allies. Civil strife rapidly spread all over Lebanon as a result of this. The Druze began to kill all Christians indiscriminately, whether they were clergy or ordinary people. This civil strife led to the death of over ten thousand Christians, and many more were either displaced or became homeless.
Rikicin cikin gida a yankin Lebanon ya bazu zuwa sauran yankunan al-Sham. A Damascus an yi wata gagarumar adawa mai zurfi tsakanin mazauna Musulmi da na Kirista, wadda a karshe ta kai ga Musulmi suka kai hari a unguwar Kiristoci a shekarar 1860.
The civil strife in the area of Lebanon spilled over to rest of al-Sham. In Damascus a fierce campaign of deep hatred was waged between its Muslim and Christian inhabitants which finally led to the Muslims attacking the Christian district in 1860
sakamakon haka sun aikata kisan kiyashi. Hakan ya rakata da fashi da lalata mai yawa har sai da Gwamnati ta tilastu shiga cikin lamarin ta hanyar soja domin kawo karshen tashe-tashen hankula. Duk da cewa Gwamnatin ta yi nasarar dawo da zaman lafiya da tsari, kasashen Yamma sun ganta a matsayin dama ta tsoma baki a al-Sham, don haka suka aika da jiragen yakinsu zuwa gabarta. A watan Agusta na shekara ta 1860, Faransa ta aika da wata runduna ta sojojin kasarta zuwa Beirut, wanda hakan ya fara aikin murkushe juyin-juya-halin.
resulting in them committing a massacre. This was accompanied by pillaging and mass destruction until the State was forced to intervene militarily in order to put an end to the disturbances. Although the State managed to restore calm and order, the Western countries saw it as an opportunity to interfere in al-Sham and so they dispatched their warships to its shores. In August 1860 France sent a division of her territorial army to Beirut which began the task of quashing the revolution.
Ta haka ne Daular 'Uthmaniyya ta shiga cikin rikicin cikin gida a Siriya da Lebanon. Ainihin dalilin hakan shi ne kasashen Yamma, wadanda suka yi ta kokarin shiga cikin harkokin cikin gida na Khilafar 'Uthmaniyya. Sun yi haka, kuma sun yi nasarar tilasta wa Daular 'Uthmaniyya ta tsara wani tsarin mulki na musamman ga Siriya, inda suka raba ta zuwa larduna biyu, suka kuma ba Lebanon damammaki na musamman. Daga cikin wadannan abubuwan, Lebanon ta rabu da sauran sassan al-Sham, aka kuma ba ta 'yancin cin gashin kai na gida, wanda wata gwamnatin yankin karkashin wani shugaba Kirista ke jagoranta, kuma wani majalisar gudanarwa da ke wakiltar mazauna yankin ke taimaka mata. Tun daga lokacin, kasashen waje ne ke tafiyar da harkokin Lebanon, suka kuma mayar da ita cibiyar ayyukansu. Saboda haka Lebanon ta zama mafari da manyan kasashen waje suka shiga zuciyar Daular 'Uthmaniyya da kasar Musulunci.
This was how the ‘Uthmani State was infested by civil strife in Syria and Lebanon. Its true cause was the Western states who were trying to meddle in the internal affairs of the ‘Uthmani Khilafah. This they did and they managed to force the ‘Uthmani State to design a special ruling system for Syria, dividing her into two provinces and giving Lebanon special privileges. From out of these events Lebanon became separated from the rest of al-Sham and it was granted local autonomy, governed by a local administration headed by a Christian ruler and assisted by an administrative council representing the local residents. Since then, foreign countries have managed the affairs of Lebanon and have made it the centre for their activities. Lebanon therefore became the bridgehead from which the foreign powers infiltrated into the heart of the ‘Uthmani State and Muslim land.