De methoden om overleveraars te beoordelen en hun betrouwbaarheid vast te stellen zijn divers, en het uiteindelijke oordeel over een bepaalde overleveraar is gewoonlijk het resultaat van het toepassen van verschillende van deze methoden op de overleveraar, waarbij men niet volstaat met slechts één methode. Deze diversiteit in toepassing verleent de resultaten een grote mate van geloofwaardigheid. Wanneer meerdere methoden ons doen geloven dat een overleveraar betrouwbaar is, betekent dit waarschijnlijk dat we op het juiste spoor zitten. Het tegenovergestelde geldt eveneens; wanneer meerdere methoden ons doen geloven dat een overleveraar onbetrouwbaar of onoprecht is, moeten we vertrouwen hebben in deze resultaten. Voor het doel van dit boek zullen we slechts twee van deze methoden onderzoeken. Voordat we dat doen, dient de lezer op te merken dat de implicaties van deze methoden verschillen. Bij sommige methoden zouden de resultaten indicatief zijn voor oprechtheid, maar niets anders. Bij andere methoden zouden de resultaten, door implicatie, ook duiden op een nauwkeurige bewaring en precisie, evenals op oprechtheid. De eerste methode die door critici van de overlevering (Hadith) wordt gebruikt bij het vaststellen van betrouwbaarheid, is de kruiscontrole van de overlevering van een overleveraar met die van anderen. Een verzameling van alle of de meeste overleveringen van een bepaalde overleveraar kan worden aangeduid als een "pool van overlevering". Een criticus van de overlevering (Hadith) zou een specifieke overleveraar kiezen en beginnen met het kruisvergelijken van de pool van overlevering van die overleveraar met wat anderen overleveren. Waar de criticus van de overlevering (Hadith) naar zoekt, is in feite hoe de pool van overlevering van deze specifieke overleveraar interageert met andere pools van overlevering. Is de pool van overlevering consistent met andere pools van overlevering? Bevat deze specifieke pool van overlevering veel unieke overleveringen, die exclusief voor deze pool zijn en anderen uitsluiten? Of erger nog, spreekt deze specifieke pool van overlevering andere pools van overlevering tegen? De critici van de overlevering (Hadith) zullen zelfs naar een specifieke pool van overlevering kijken en observeren hoe de overleveringen die daarin zijn opgenomen, met elkaar interageren. Is de overlevering (Hadith) in deze specifieke verzameling consistent met elkaar? Of bevat deze inconsistenties? Indien kan worden aangetoond dat er sprake is van een mate van bevestiging, zodanig dat de betreffende verzameling overleveringen (Hadith) overeenstemt met de andere verzamelingen wat betreft de gemeenschappelijke overlevering tussen hen, en de verzameling intern vrij is van inconsistenties, dan is dit een duidelijke indicatie dat de overleider die verantwoordelijk is voor deze verzameling overleveringen (Hadith) zowel nauwkeurig is in zijn bewaring als eerlijk in zijn overlevering. Het voorafgaande is geen ad hoc-uitleg van de regels door vroege critici van de overlevering (Hadith), waarbij moderne ideeën over authenticiteit worden geprojecteerd op onduidelijke praktijken of ambigue citaten van vroege geleerden. Integendeel, deze ideeën zijn expliciet terug te vinden in zowel de woorden als de praktijken van de vroege critici van de overlevering (Hadith).

The methods of judging transmitters and determining their reliability are diverse and the final judgment on a given transmitter is usually the result of applying several of these methods to the transmitter and not sufficing with only one method. This diversity in application lends the results a great deal of credibility. When multiple methods lead us to believe a transmitter is reliable, it probably means we are on to something. The opposite applies as well; when multiple methods lead us to believe a transmitter to be dishonest or unreliable, we should be confident in these results. For the purpose of this book, we will only survey two of these methods. Before we do that, the reader should note that the implications of these methods differ. For some methods, the results would be indicative of honesty but nothing else. For other methods, the results would indicate accurate retention and precision as well as honesty by implication The first method used by hadith critics in determining the reliability is the cross-examination of a transmitter’s transmission to that of others. A collection of all or most of a certain transmitter’s transmission may be termed as a “pool of transmission.” A hadith critic would choose a specific transmitter and begin cross-examining the transmitter’s pool of transmission to what others transmit. What the hadith critic looks for is, in effect, how this particular transmitter’s pool of transmission interacts with other pools of transmission. Is the pool of transmission consistent with other pools of transmission? Does this particular pool of transmission contain much unique transmission, exclusive to it, to the exclusion of others? Or worse yet, does this specific pool of transmission contradict other pools of transmission? The hadith critics will even look at a specific pool of transmission and observe how the transmission contained therein to interact with each other. Is the transmission contained in this particular pool consistent with each other? Or are their inconsistencies contained therein? If it can be shown that there is a level of corroboration, such that the pool of transmission in question is in agreement with its sister pools on the common transmission between them and the pool is internally intact from inconsistencies, this is a clear indication that the transmitter responsible for this pool of transmission is both accurate in their retention and honest in their transmission. What preceded isn’t an ad hoc explanation of the rulings by early hadith critics, where modern ideas of authenticity are projected on unclear practices or ambiguous quotes by early scholars. On the contrary, these ideas are found expressly in the words as well as practices of the early hadith critics.

Al-Shafi'i (d. 204) zei terwijl hij de vereisten voor het accepteren van de betrouwbaarheid van een overleider uitlegde: "Als hij deelneemt aan de overlevering van een overlevering (Hadith) samen met degenen met een nauwkeurige geheugen (ahl al-hifz), dan [moet] deze overeenkomen met hun overlevering.7" Al-Shafi’i is niet de enige in deze theorie. In feite zei Muslim b. Al-Hajjaj (d. 261), een van de beroemdste critici en verzamelaars van overleveringen (Hadith): "Hij neemt samen met betrouwbare overleiders, degenen met kennis en geheugen, deel aan [het overleveren van] een deel van wat zij overleveren en [doet dit daarbij] voornamelijk in overeenstemming.8" Het is dus duidelijk dat deze betekenis werd begrepen door vroege critici, althans in theorie.

Al-Shafi'i (d. 204) said while explaining the prerequisites to accepting the reliability of a transmitter, "If he participates in the transmission of a hadith along with those of accurate retention (ahl al-hifz), it [should] match their transmission.7” Al-Shafi’i isn’t alone in this theory. In fact Muslim b. Al-Hajjaj (d. 261), one of the most famous hadith critics and compilers of hadith said, " He participates along with reliable transmitters, those of knowledge and retention, [in transmitting] a portion of what they transmit and [in doing so] is predominantly in agreement.8” Thus it is clear that this meaning was understood by early critics, at least in theory.

In de praktijk kan de toepassing van deze theorie met duidelijkheid worden waargenomen. Bijvoorbeeld, Ahmed b. Hanbal (d. 241) overleverde dat: “Yahya b. Sa'id was sceptisch over Hammam totdat Mu'adh b. Hisham arriveerde en Hammam bevestigde in zijn overlevering.9” Yahya b. Sa’id was wantrouwig tegenover Hammam, vanwege wat hij vermoedde een onredelijke hoeveelheid unieke overleveringen te zijn die uitsluitend door Hammam werden overgebracht. Pas nadat Yahya b. Sa’id besefte dat deze specifieke rapporten in feite werden bevestigd door Mu’adh b. Hisham en niet werkelijk exclusief voor Hammam waren, gaf hij toe.

In practice, the application of this theory can be observed with clarity. For example, Ahmed b. Hanbal (d. 241) relayed that, “Yahya b. Sa'id was skeptical of Hammam until Mu'adh b. Hisham arrived and corroborated Hammad in his transmission.9” Yahya b. Sa’id was suspicious of Hammam, due to what he presumed to be an undue amount of unique transmission exclusively transmitted by Hammam. It was only after Yahya b. Sa’id realized that, in fact, these particular reports were corroborated by Mu’adh b. Hisham and not really exclusive to Hammam did he relent.

Op vergelijkbare wijze vertelt Yahya bin Ma'in, de beroemde criticus van de overlevering (Hadith) uit de late tweede en vroege derde eeuw van de Islam, een incident dat zich tussen hem en Ibn 'Ulayyah voordeed, een bekende overdrager van de overlevering (Hadith). Ibn 'Ulayyah kwam naar hem om te informeren naar Yahya's mening over zijn nauwkeurigheid bij het overdragen van de overlevering (Hadith).10 Toen Yahya antwoordde en de precisie van Ibn 'Ulayyah in de overdracht van de overlevering (Hadith) bevestigde, drong Ibn 'Ulayyah verder aan op Yahya door te vragen: "Hoe wist je dat?" Ibn Ma'in legde uit: "We hebben het vergeleken met de rapporten van anderen, en we vonden het nauwkeurig.11" Hier rechtvaardigt Ibn Ma’in zijn goedkeuring van de betrouwbaarheid van Ibn 'Ulayyah door de kruiscontrole die hij heeft uitgevoerd. Wanneer het gaat om de interne consistentie van de overdrachten van een overdrager, schrijft Al-Tirmidhi:

Similarly, Yahya bin Ma'in, the famous hadith critic of the late second and early third century of Islam relates an incident that occurred between him and Ibn 'Ulayyah, a well-known Hadith transmitter. Ibn 'Ulayyah came to him, inquiring about Yahya's opinion on his level of accuracy in transmitting Hadith.10 When Yahya replied, confirming Ibn 'Ulayyah's precision in Hadith transmission, Ibn 'Ulayyah prodded Yahya further, asking, "How did you know that?" Ibn Ma'in explained, "We compared it to the reports of others, and we found it accurate.11” Here, Ibn Ma’in is justifying his endorsement of Ibn „Ulayyah’s reliability by the cross-examination that he did. When it comes to the internal consistency of a transmitter’s pool of transmission, Al-Tirmidhi writes:

Er wordt over Yahya bin Sa'id gezegd dat als hij iemand zou zien die [een verslag] uit zijn geheugen overlevert, de ene keer zo en de andere keer zo, zonder consistent te blijven in één versie, hij hem zou verlaten.12 Uit dit citaat blijkt duidelijk dat Yahya b. Sa’id bezorgd was over hoe consistent een overleveraar was in zijn overlevering. Als de overleveraar niet consistent bleef, zou hij hem als overleveraar verwerpen. Interne inconsistentie is een teken dat de overleveraar de informatie die hij rapporteert niet nauwkeurig en precies heeft bewaard. De tweede methode vereist een onderzoek naar de voorraad overleveringen van een overleveraar, maar in plaats van te kijken naar hoe de voorraad overleveringen met zichzelf en andere voorraden interageert, zoeken de critici van de overlevering (Hadith) naar andere soorten indicatoren die men 'transparante praktijken in de overlevering' zou kunnen noemen. Wanneer deze worden gevonden, verwijst dit type indicator zowel naar de eerlijkheid als naar de nauwkeurigheid en precisie van de overleveraar. Wat zijn deze transparante praktijken in de overlevering? Het is elke praktijk waarbij de overleveraar meer inspanning leverde om eerlijk en precies te zijn, zelfs wanneer hij, indien hij niet zo eerlijk was geweest, ermee weg zou zijn gekomen. Aangezien dit op dit moment wat theoretisch is, laten we een scenario overwegen.

It is mentioned of Yahya bin Sa'id that if he were to see a person transmitting [an account] from his memory, once like this, and once like that, not remaining consistent on one version, he would abandon him.12 It is clear from this quote that Yahya b. Sa’id was worried about how consistent a transmitter was in their transmission. If the transmitter didn’t remain consistent, he would reject him as a transmitter. Internal inconsistency is a sign that the transmitter has not accurately and precisely retained the information they are reporting. The second method requires examination of a transmitter’s pool of transmission, but instead of looking for how the pool of transmission interacts with itself and other pools, the hadith critics look for other types of indicators which may be termed as: transparent practices in transmission. When found, this type of indicator alludes to both the honesty as well as the accuracy and precision of the transmitter. What are these transparent practices in the transmission? It is any practice where the transmitter exerted more effort, to be honest, and precise, even though had they not been so honest, they may have been able to get away with it. Since this is a bit theoretical at the moment, let’s consider a scenario.

Stel dat overleveraar A gewoonlijk deelnam aan een wekelijkse bijeenkomst van overleveringen (Hadith), waar hij van zijn leraar B tien overleveringen (Hadith) leerde. Na enkele maanden van regelmatige aanwezigheid miste overleveraar A de wekelijkse bijeenkomst, waardoor hij tien overleveringen (Hadith) miste. Om het voordeel niet te verliezen, ging hij op een ander moment naar twee van zijn klasgenoten C en D, die elk de helft van de overleveringen (Hadith) die hij tijdens die sessie had gemist, overleverden (vijf overleveringen (Hadith) van elk). Wanneer het tijd is om te overleveren, heeft overleveraar A enkele honderden verslagen die hij rechtstreeks van leraar B heeft ontvangen, maar hij zit vast met de tien overleveringen (Hadith) die hij heeft gemist, waarvan hij er vijf van zijn klasgenoot C heeft gehoord en de andere vijf van klasgenoot D. Wat doet overleveraar A in dit geval? Als hij dat wilde, zou hij er waarschijnlijk mee weg kunnen komen om de tien overleveringen (Hadith) die hij miste, oneerlijk rechtstreeks van zijn leraar B te overleveren, en niemand zou het merken aangezien hij bekend stond om zijn regelmatige aanwezigheid bij de bijeenkomst. Aan de andere kant, als hij zowel eerlijk als nauwkeurig is, zal hij een duidelijk onderscheid maken tussen de honderden overleveringen (Hadith) die hij rechtstreeks van zijn leraar B heeft gehoord versus de tien overleveringen (Hadith) die hij van zijn klasgenoten C en D heeft geleerd, die het op hun beurt van hun gezamenlijke leraar B hadden overgenomen. Als hij dit doet, toont dit eerlijkheid, aangezien hij er ongestraft mee weg had kunnen komen om zijn klasgenoten oneerlijk uit de keten te laten, maar dat hij niet deed, en het toont nauwkeurigheid aan, aangezien hij in staat is om onderscheid te maken tussen de verslagen die hij rechtstreeks van zijn leraar B heeft gehoord, in tegenstelling tot de verslagen die hij van zijn klasgenoten C en D heeft gehoord, die ze van leraar B hadden overgenomen. Zoals het geval was bij de andere methode, wordt deze redenering aangetroffen onder de vroege critici van overleveringen (Hadith), en zij gebruiken deze bereidwillig bij het beoordelen van overleveraars. Bijvoorbeeld, Ibn „Adiyy (d. 365) schrijft over Suhail b. Abi Salih:

Let’s say transmitter A used to constantly attend a weekly gathering of hadith where he would learn from his teacher B ten hadith reports. After several months of regular attendance, transmitter A missed the weekly gathering, thereby missing ten hadith. So as to not lose the benefit, he went to two of his classmates C and D on a separate occasion and each transmitted half of the hadith he missed from that session (five hadith from each). When it comes time to transmit, transmitter A has several hundred reports that he directly took from teacher B, but is stuck with the ten hadith that he missed, five of which he heard from his classmate C and the other five which he heard from classmate D. What does transmitter A do in this case? If he wanted to, he probably could get away with dishonestly transmitting the ten hadith he missed, directly from his teacher B, and none would be the wiser since he was known to regularly attend the gathering. On the other hand, if he is both honest and precise, he will make a clear distinction between the several hundred hadith he heard directly from his teacher B versus the ten hadith he learned from his classmates C and D, who in turn had taken it from their mutual teacher B. If he does this, it shows honesty, since he could have gotten away with dishonestly dropping his classmates from the chain yet did not and it shows precision since he is able to distinguish between the reports which he heard directly from his teacher B as opposed to the reports he heard from his classmates C and D who took them from teacher B. As was the case with the other method, this reasoning is found among the early hadith critics, and they readily use it when judging transmitters. For example, Ibn „Adiyy (d. 365) writes about Suhail b. Abi Salih:

Suhail geeft over van een aantal mensen van zijn vader13, en dit toont de betrouwbaarheid van de man aan. Suhail geeft over van Sumay van Abu Salih; Suhail geeft over van Al-A’mash van Abu Salih; Suhail geeft over van Abdullah b. Muqsim van Abu Salih. Dit toont het onderscheidingsvermogen van de man aan en [zijn vermogen om] te onderscheiden wat hij [direct] van zijn vader heeft gehoord zonder enige tussenpersoon tussen hen, en wat hij heeft gehoord van Sumay, Al-A’mash en gezagsdragers buiten hen.14 In dit passage is Ibn „Adiyy onder de indruk van Suhail b. Abi Salih vanwege zijn precisie. Ten eerste geeft Suhail toe dat hij een bepaalde hoeveelheid overleveringen (Hadith) niet van zijn vader heeft gehoord, ook al had hij er gemakkelijk mee weg kunnen komen door onbetrouwbaar over te leveren als zijn persoonlijke integriteit hem niet had tegengehouden. Ten tweede is hij in staat om tussen meerdere zaken te onderscheiden:

Suhail transmits from a number of people from his father13, and this shows the reliability of the man. Suhail transmits from Sumay from Abu Salih; Suhail transmits from Al-A’mash from Abu Salih; Suhail transmits from Abdullah b. Muqsim from Abu Salih. This shows the discernment of the man and [his ability to] discern what he [directly] heard from his father without any intermediary between them, and what he heard from Sumay and Al-A’mash and authorities other than them.14 In this passage, Ibn „Adiyy is impressed with Suhail b. Abi Salih due to his precision. Firstly, Suhail is admitting that he didn’t hear a certain amount of hadith from his father, even though he could have easily gotten away with dishonestly transmitting had his personal integrity not stopped him. Secondly, he is able to distinguish between multiple things:

1. Wat hij rechtstreeks van zijn vader hoorde 2. Wat hij indirect van zijn vader overnam via Sumay 3. Wat hij indirect van zijn vader overnam via Al-A’mash, enzovoort.

1. What he heard directly from his father 2. What he took indirectly from his father through Sumay 3. What he took indirectly from his father through Al-A’mash, etc.

Het theoretische scenario dat eerst wordt gepresenteerd en vervolgens het praktische scenario dat als tweede wordt gepresenteerd, zijn niet de enige soorten scenario's die onder transparante praktijken in overlevering vallen.

The theoretical scenario presented first and then the practical scenario presented secondly are not the only types of scenarios that would fall under transparent practices in transmission.