In het eerste hoofdstuk hebben we foutieve oordelen besproken door critici van overleveringen (Hadith), waarbij de uitspraken werden gemotiveerd door hun eigen persoonlijke vooroordelen. Hoewel niemand het erover eens is dat dit soort fouten voorkomt, zijn er twee belangrijke punten gemaakt. Ten eerste dat deze incidenten geen "nieuwheid" waren voor de overlevering (Hadith), noch werden ze met verbazing ontvangen. Men erkende het bestaan ervan in theorie, en in de praktijk was men zorgvuldig om het aan te wijzen wanneer het zich voordeed. Ten tweede dat deze fouten de uitzondering waren en niet de regel, zoals bewezen door de discussie over objectiviteit in het derde hoofdstuk. In het tweede hoofdstuk werd een korte samenvatting gegeven van de belangrijkste methoden die door critici van overleveringen (Hadith) worden gebruikt bij het bepalen van de betrouwbaarheid van overleveraars. Hoe deze methoden werden toegepast en de implicaties van de resultaten van deze methoden werden waargenomen aan de hand van diverse theoretische en praktische voorbeelden. De kern van dit hoofdstuk was om de rationale achter de methoden te demonstreren die door critici van overleveringen (Hadith) worden gebruikt bij het beoordelen van overleveraars. Het is gebaseerd op rationele en historische principes, niet op subjectieve en willekeurige idealen.

In the first chapter, we discussed erroneous judgments by hadith critics rulings motivated by their own personal biases. While no one disagrees on the occurrence of these types of errors, two important points were made. Firstly, that these occurrences were not “news” to the hadith, nor were they taken surprised by it. They recognized its existence in theory and in practice they were careful to point it out when it did occur. Secondly, that these mistakes were the exception and not the rule, as proven by the discussion on objectivity in the third chapter. In the second chapter, a brief synopsis was given on the most important methods used by hadith critics in determining the reliability of transmitters. How these methods were applied and the implications of these results from the methods were observed through various theoretical and practical examples. The takeaway from this chapter was to demonstrate the rationale behind the methods used by hadith critics in judging transmitters. It is based on rational and historical principles not subjective and arbitrary ideals.

In het derde hoofdstuk werd de objectiviteit van de overleveringen-critici (Hadith) bij het toepassen van hun principes bij het beoordelen van overleveraars vanuit drie verschillende invalshoeken onderzocht. De eerste invalshoek was om te laten zien hoe de overleveringen-critici (Hadith) omgingen met overleveraars van een tegengestelde theologie. De tweede invalshoek was om te laten zien hoe de overleveringen-critici (Hadith) omgingen met overleveraars van hun eigen theologische gezindheid. De laatste invalshoek was om te laten zien hoe de overleveringen-critici (Hadith) omgingen met overleveringen (Hadith) die hun vooroordelen expliciet ondersteunen. Door elk van deze invalshoeken werd aangetoond dat de overleveringen-critici (Hadith) zeer objectief waren in hun toepassing van principes. Zwakte werd niet over het hoofd gezien vanwege broederschap, noch werd betrouwbaarheid genegeerd vanwege tegengestelde theologische opvattingen, en de aantrekkingskracht van bepaalde overleveringen (Hadith) vanwege hun expliciete steun aan hun ideologische vooroordelen belemmerde hun oordeel over de authenticiteit ervan niet. In het vierde en laatste hoofdstuk werden verschillende voorbeelden van een breed scala aan overleveringen-critici (Hadith) onderzocht en werden punten die duiden op hun eerlijkheid en oprechtheid benadrukt. Gedurende de besproken voorbeelden zagen we dat de overleveringen-critici (Hadith) persoonlijk gewin in hun overleveringen-cv's opofferden om de integriteit van het vakgebied van de overlevering (Hadith) te bewaren en te handhaven.

In the third chapter, the objectivity of the hadith critics in applying their principles on judging transmitters was looked into from three different angles. The first angle was to show how the hadith critics dealt with transmitters of opposing theology. The second angle was to show how the hadith critics dealt with transmitters of their theological leanings. The last angle was to show how the hadith critics dealt with hadith reports that expressly support their biases. Through each of these angles, it was demonstrated that the hadith critics were very objective in their application of principles. Weakness was not overlooked due to brotherhood, nor was reliability ignored due to opposing theological views and the appeal of certain hadith reports due to their express support of their ideological biases did not impair their judgment on its authenticity. In the fourth and last chapter, several examples from a wide array of hadith critics were surveyed and points indicative of their honesty and sincerity were highlighted. Throughout the examples discussed, we saw the hadith critics sacrifice personal gain on their hadith resumes to preserve and maintain the integrity of the field of hadith.