De kolonialisten waren niet tevreden met enkel de implementatie van hun cultuur. Zij vergiftigden ook de islamitische atmosfeer met diverse politieke en filosofische ideeën en meningen, die het juiste standpunt van de moslims corrumpeerden. Hierdoor raakten de gedachten van de moslims in alle aspecten van het leven in verwarring, wat ervoor zorgde dat hun waakzaamheid haar natuurlijke focus verloor. De kolonialisten veranderden elke poging om de moslims tot ontwaking te brengen in een troebele en verwarde beweging, die leek op de convulsies van een gewond dier dat zijn onvermijdelijke dood nadert. Deze verlamde beweging eindigde daarom in stagnatie, wanhoop en nederlaag. De kolonialisten maakten gebruik van het feit dat hun persoonlijkheid het middelpunt van cultuur en aandacht was geworden in de politieke aspecten. Zij maakten het zoeken naar buitenlandse hulp, evenals de afhankelijkheid van hen, het centrale punt voor hedendaagse politici, die politiek beschouwden als een carrière in plaats van een verantwoordelijkheid. Daarom probeerden de meeste groepen onbewust buitenlandse hulp te zoeken. Degenen die de hulp van buitenlandse staten zochten, realiseerden zich niet dat dergelijke hulp, en het bepleiten van welk idee van afhankelijkheid van de kolonialisten dan ook, ongeacht de oorsprong ervan, zou betekenen dat zij besmet waren met buitenlands gif, en dat het een verraad aan de moslimgemeenschap (Ummah) zou vormen, zelfs als de intentie goed was. Zij realiseerden zich niet dat het koppelen van onze zaak aan welk ander volk dan ook politieke zelfmoord zou betekenen. Daarom was elke beweging waarvan het denken vergiftigd was met het idee van het vertrouwen op of het bepleiten van buitenlandse hulp, gedoemd te mislukken.

The colonialists were not content with the mere implementation of their culture. They also poisoned the Islamic atmosphere with several political and philosophical ideas and opinions, which corrupted the correct view-point held by the Muslims. Thus, the Muslims’ thoughts in all aspects of life became confused, which caused their alertness to lose its natural focus. The colonialists turned every attempt of awakening the Muslims into a muddled and confused movement, which resembled the convulsions of a wounded animal as it approaches its inevitable death. This crippled movement, therefore ended in stagnation, desperation and defeat. The colonialists exploited the fact that their personality had become the focus of culture and attention in the political aspects. They made the seeking of foreign assistance, as well as dependence upon them, the focus of contemporary politicians, who viewed politics as a career, rather than a responsibility. Therefore, most of the groups attempted unconsciously to seek foreign help. Those who sought the assistance of foreign states did not realize that any such help, and advocating any idea of dependence upon the colonialists, regardless of their origin, would mean that they are contaminated by foreign poison, and it would constitute a betrayal to the Ummah, even if the intention was good. They did not realize, that linking our cause with any other people would constitute political suicide. Therefore, any movement whose thought was poisoned with the idea of relying upon or advocating foreign assistance was doomed to failure.

Daarnaast heeft het kolonialisme de samenleving vergiftigd met ideeën zoals patriottisme, nationalisme en socialisme, evenals regionale houdingen, en maakte het deze concepten het middelpunt van elke onmiddellijke poging tot herleving. Het heeft de samenleving ook vergiftigd met het idee dat het vestigen van de islamitische staat en het verenigen van de islamitische landen onmogelijk is vanwege de culturele, raciale en taalkundige verschillen, waarbij het feit wordt genegeerd dat alle moslims één moslimgemeenschap (Ummah) vormen, die aan elkaar verbonden zijn door dezelfde islamitische geloofsleer (Aqeedah) waaruit haar systeem voortvloeit. Bovendien hebben zij de samenleving ook vergiftigd met een reeks onjuiste politieke concepten, zoals “Neem en eis (de geleidelijke aanpak)”, “De moslimgemeenschap (Ummah) is de bron van autoriteit”, “Soevereiniteit behoort toe aan het volk”, “Religie behoort toe aan Allah (SWT) en het vaderland behoort toe aan allen (scheiding tussen de staat en religie (Deen))”, “Wij zijn verenigd door onze lijden en onze hoop (niet verenigd door gedachten)”, “Het vaderland staat boven alles”, “Glorie is voor het vaderland”, en anderen. Daarnaast introduceerden zij in de samenleving vele defeatistische, reactionaire meningen zoals “Wij halen ons systeem uit onze realiteit”, “Men moet de status quo accepteren”, “We moeten realistisch zijn”, en soortgelijke uitdrukkingen.

In addition, Colonialism poisoned the society with ideas such as patriotism, nationalism and socialism, as well as regional attitudes, and made these concepts the focus of any immediate attempts for revival. It also poisoned the society with the idea that establishing the Islamic state and unifying the Islamic countries is impossible because of the cultural, racial and linguistic differences, ignoring the fact that all Muslims constitute one Ummah, bound together by the same Islamic ‘’Aqeedah from which her system emanates. Furthermore, they also poisoned the society with a host of erroneous political concepts, such as “Take and demand (the gradual approach)”, “The Ummah is the source of authority”, “Sovereignty belongs to the people”, “Religion belongs to Allah (swt) and the homeland belongs to all (separation between the state and religion (deen))”, “We are united by our sufferings and our hopes (not united by thoughts)”, “Homeland is above all”, “Glory is to the homeland,” and others. In addition, they introduced in the society many defeatist reactionary opinions such as “We take our system from our reality”, “One must accept the status quo”, “We must be realistic”, and similar expressions.

Door deze vergiftiging waren de samenlevingen in de islamitische landen, inclusief de Arabische landen, niet gunstig voor het produceren van een correcte Hizbi-structuur. Deze partijen die werden opgericht, beschikten niet over het diepe denken dat leidt tot georganiseerde planning en voorbereiding; in plaats daarvan werden ze zonder enige basis opgericht, waardoor het geen verrassing was om al deze partijen te zien falen.

Due to this poisoning, the societies in the Islamic countries, including the Arab countries, were not conducive to produce a correct Hizbi structure. These parties that were established did not have the deep thinking that leads to organized planning and preparation, rather they were established without any basis, hence it was no surprise to see all these parties fail.

Het was ook natuurlijk voor de partijen die in de islamitische wereld, in het bijzonder in de Arabische wereld, waren opgericht, om niet coherent te zijn, omdat zij niet gebaseerd waren op een ideologie. Een studie van deze partijen leidt ons tot het besef dat sommigen van hen werden opgericht als een reactie op bepaalde gebeurtenissen of omstandigheden die hun bestaan noodzakelijk maakten. Toen deze omstandigheden veranderden, verdwenen de partijen ook, of werden zij zwakker en verwelkten zij weg. Anderen werden opgericht op basis van persoonlijke vriendschap tussen individuen. Doordat deze vriendschap tussen hen harmonieerde en de basis van hun structuur werd, eindigden zij met het draaien om zichzelf. Weer anderen werden opgericht op basis van onmiddellijke en persoonlijke belangen. Daarom ontbrak het de individuen die op dergelijke fundamenten samenkwamen aan een ideologische Hizbi-band. Niet alleen was hun aanwezigheid vrij van enig nut, zij waren in feite schadelijk voor de moslimgemeenschap (Ummah). Naast het feit dat zij de opkomst van correcte partijen verhinderden of vertraagden, zaaiden zij wanhoop onder de massa's, vulden zij de harten van het gewone volk met somberheid en twijfel, en wekten zij argwaan op over elke beweging, zelfs als het een correcte was. Bovendien zaaiden zij onder de mensen de zaden van persoonlijke bitterheid en familieruzies. Met hun stijl leerden dergelijke partijen de mensen inconsistent te zijn en om zich rond hun eigen belangen te draaien. Met andere woorden, zij bedierven de pure natuur van de massa's en vergrootten de last voor de correcte partijstructuren die onvermijdelijk uit de massa's zouden opstaan.

It was also natural for the parties established in the Islamic world, particularly in the Arab world, not to be coherent, because they were not based upon an ideology. A study of these parties leads us to realize that some of them were established as a reaction to some events, or circumstances that necessitated their existence. When these circumstances changed, the parties also disappeared, or weakened and withered away. Others were established based upon personal friendship amongst individuals. As this friendship harmonized between them and became the basis of their structure, they ended up revolving around themselves. Still others were established based upon instantaneous and personal interests. Therefore, the individuals who gathered on such foundations lacked an ideological Hizbi bond. Not only was their presence devoid of any benefit, they were in fact harmful to the Ummah. In addition to their preventing or delaying the emergence of correct parties, they created despair in the masses, filled the hearts of the common people with gloom and doubt, and aroused suspicion about every movement, even if it was a correct one. Moreover, they sowed amongst people the seeds of personal bitterness and family feuds. With their styles, such parties taught the people to be inconsistent, and to revolve around their own interests. In other words, they spoiled the pure nature of the masses, and increased the burden on the correct party structures that would inevitably rise from amongst the masses.

Naast de islamitische, nationalistische en patriottische bewegingen werden ook veel communistische bewegingen gebaseerd op materialisme opgericht om de moslimgemeenschap (Ummah) te doen herleven. Deze bewegingen waren afhankelijk van, en werden geleid door, de communistische beweging in de Sovjet-Unie. Hun methode was het saboteren van het bestaande systeem en het creëren van anarchie. Hun doel, naast het introduceren van het communisme in de landen, was het verstoren van het westerse kolonialisme ten gunste van het Oostblok, aangezien de leiders van deze partijen optraden als agenten van het Oostblok. Deze bewegingen reageerden noch op de behoeften van de moslimgemeenschap (Ummah), noch hadden zij een significante impact. Ze faalden natuurlijk, omdat ze ingingen tegen de menselijke natuur en niet in harmonie waren met de islamitische geloofsleer (Aqeedah). Deze bewegingen misbruikten de patriottische gevoelens van de massa's om hun doelen te bereiken. De communistische bewegingen compliceren de problemen in de samenleving verder.

In addition to the Islamic, nationalistic and patriotic movements, many Communist movements based on materialism were also established to revive the Ummah. These movements depended upon, and were directed by the Communist movement in the Soviet Union. Their method was to sabotage the existing system, and to create anarchy. Their objective, apart from introducing Communism to the countries, was to disrupt the Western Colonialism in favour of the Eastern Bloc, for those in charge of these parties acted as agents to the Eastern Bloc. These movements neither responded to the needs of the Ummah, nor had any significant impact. They naturally failed, because they were against human nature, and were not in harmony with the Islamic ’Aqeedah. These movements exploited patriotic feelings of the masses to achieve their aims. The Communist movements further complicated the problems in society.

Andere groepen werden opgericht op basis van associatie. Zo ontstond er een menigte lokale en regionale organisaties met liefdadige doelstellingen binnen de moslimgemeenschap (Ummah). Zij richtten scholen, ziekenhuizen en opvangcentra op, en namen deel aan liefdadigheidswerk. Deze bewegingen werden echter zwaar beïnvloed door sektarisme. De kolonialisten moedigden deze organisaties aan en bevorderden hun inspanningen, totdat de resultaten van hun werk door het volk werden gezien. De meeste van deze organisaties waren educatief en liefdadig, en er waren zelden politieke groepen onder hen.

Other groups were established on the basis of association. So a host of local and regional organisations with charitable objectives emerged within the Ummah. They established schools, hospitals and shelters, and participated in charity work. However, these movements were heavily influenced by sectarianism. The colonialists encouraged these organisations and promoted their efforts, until the results of their work were seen by the people. Most of these organisations were educational and charitable, and seldom were there any political groups among them.

Een zorgvuldige analyse van de gevolgen van deze organisaties zou onthullen dat zij noch voordeel boden aan de moslimgemeenschap (Ummah), noch iets dat had kunnen helpen bij haar herleving. De schade veroorzaakt door deze organisaties was niet direct zichtbaar en is alleen duidelijk voor degene die de situatie diepgaand onderzoekt. Ongeacht hun gedeeltelijke voordelen, heeft het bestaan van deze organisaties immense schade toegebracht aan de moslimgemeenschap (Ummah). De aanwezigheid van bepaalde islamitische gedachten, de toepassing van sommige delen van de sharia, en de diep gewortelde islamitische emoties als gevolg van de invloed van de islam, geven de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) het potentieel om te herleven. De moslimgemeenschap (Ummah) heeft een neiging tot het goede en een natuurlijke inclinatie voor collectief werk vanwege de collectieve geest van de islam. Indien de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) met rust was gelaten, zou deze neiging tot herleving vanzelf een gedachte zijn geworden die een momentum zou hebben gegenereerd dat in staat was de moslimgemeenschap (Ummah) te doen herleven. Echter, de aanwezigheid van dergelijke organisaties voorkwam dat dit gebeurde, omdat zij de brandende passie voor herleving in de moslimgemeenschap (Ummah) lieten ontladen via hun liefdadige inspanningen. Een lid van een dergelijke organisatie zou merken dat hij een school had gebouwd, een ziekenhuis had opgericht of had deelgenomen aan een liefdadige daad, en zou zich getroost en tevreden voelen met zijn werk. Indien deze vereniging niet had bestaan, zou de collectieve geest hem hebben gedreven naar de juiste partijstructuur die vervolgens de juiste herleving zou initiëren.

A careful examination of the consequences of these organisations would reveal that they neither yielded benefit to the Ummah nor anything which could have assisted in its revival. The damage caused by these organisations was not apparent, and is only evident to one who scrutinizes the situation deeply. Regardless of their partial benefits, the existence of these organisations inflicted immense harm upon the Ummah. The presence of some Islamic thoughts, the application of some parts of the Shari’ah, and the firmly rooted Islamic emotions due to the influence of Islam, give the Islamic Ummah the potential to revive. The Ummah has a tendency for goodness and a natural inclination for collective work because of the collective spirit of Islam. Had the Islamic Ummah been left alone, this propensity for revival would have naturally turned into a thought that would have generated a momentum capable of reviving the Ummah. However, the presence of such organisations prevented this from happening, as they vented the blazing passion for revival in the Ummah through their charitable efforts. A member of such an organization would find that he had built a school, established a hospital, or participated in a charitable act, and would feel comforted and content with his work. Had this association not existed, the collective spirit would have driven him towards the correct party structure that would then initiate the correct revival.

Naast deze educatieve en liefdadige organisaties werden een groot aantal organisaties opgericht die ethiek en moraal predikten om de moslimgemeenschap (Ummah) op basis van moraal te doen herleven. Zij predikten, gaven lezingen en verspreidden folders die opriepen tot moraliteit, vanuit de veronderstelling dat moraal de basis van herleving was. Deze organisaties besteedden een enorme hoeveelheid geld en inspanning, maar produceerden geen significante resultaten. Hun saaie, stereotype en repetitieve retoriek diende slechts als een uitlaatklep voor de gevoelens van de moslimgemeenschap (Ummah). De oprichting van dergelijke organisaties was gebaseerd op een verkeerd begrip van het vers (Ayah) dat de Boodschapper ﷺ aansprak.

In addition to these educational and the charitable organisations, a host of organisations preaching ethics and morality were established to revive the Ummah on the basis of morals. They would preach, give lectures, and distribute leaflets calling for morality, on the assumption that morals were the basis of revival. These organisations spent a tremendous amount of money and effort, but produced no significant results. Their boring, stereotyped and repetitive rhetoric merely served as an outlet for the Ummah’s sentiments. The establishment of such organisations was based on a wrong understanding of the Ayah addressing the Messenger (saw)

“En u bezit een voortreffelijk karakter [TMQ Al-Qalam: 4],”.

“And you are of a great character [TMQ Al-Qalam: 4],”.

wat bedoeld was om de Boodschapper ﷺ als persoon te beschrijven en niet de samenleving als geheel. Zij waren ook gebaseerd op een onjuist begrip van de overlevering (Hadith) waarin de Boodschapper ﷺ zei.

which was meant to describe the Messenger (saw) as a person and not the society at large. They were also established upon an incorrect understanding of the hadith in which the Messenger (saw) said.

“Voorwaar, Allah (SWT) heeft mij gezonden om de hoge morele standaarden te vervolmaken,” en.

“Truly Allah (swt) has sent me to perfect the high moral standards,” and.

“Voorwaar, ik ben gezonden om de hoge morele standaarden te vervolmaken.”

“Truly I have been sent to perfect the high moral standards.”.

Het moet begrepen worden dat deze overleveringen (Hadith), naast andere, betrekking hebben op de kenmerken van het individu en niet op die van de samenleving. De oprichting van deze organisaties werd ook onterecht beïnvloed door poëtische uitspraken zoals: “Door moraal leven naties; zodra zij daarvan beroofd zijn, bestaan zij niet meer.”

It should be understood that these ahadith, in addition to others, relate to the characteristics of the individual and not of the society. The establishment of these organisations was also influenced wrongfully by poetic sayings like, “By morality nations live; once devoid of it, no more they exist.”.

Deze organisaties realiseerden zich niet dat naties niet worden opgebouwd op moraal, maar op de ’Aqa’id (leerstellingen) die zij omarmen, de gedachten die zij koesteren en de systemen die zij implementeren. Bovendien begrepen deze organisaties de samenleving verkeerd door te denken dat het een groep individuen is, terwijl de samenleving in werkelijkheid een geheel is, bestaande uit menselijke wezens, hun gedachten, hun emoties en de systemen. De corruptie van een samenleving komt voort uit de corruptie van de gedachten, de emoties en de systemen, en niet uit de corruptie van de individuen. Als gevolg hiervan kan de hervorming van een samenleving alleen plaatsvinden door de hervorming van de gedachten en emoties van de mensen, evenals de systemen die op hen worden toegepast.

These organisations did not realize that nations are not established on morals but on the ’Aqa’id (doctrines) they embrace, the thoughts they carry and the systems they implement. Also, these organisations misunderstood the society to mean a group of individuals, whereas the society is actually a whole, composed of human beings, their thoughts, their emotions and the systems. The corruption of a society stems from corruption of the thoughts, the emotions and the systems, and not from the corruption of the individuals. As a result, reforming a society could only occur by reforming the thoughts and emotions of the people, as well as the systems implemented upon them.

Het misverstand kwam ook voort uit het idee dat de gemeenschap wordt gecorrumpeerd door de perversie van individuen. Dit idee was diep geworteld in de geest van vele sociale hervormers en ethische geleerden. Dergelijke ideeën suggereren dat het individu wordt opgebouwd, of wordt vernietigd, door zijn moraal — goede moraal maakt het individu sterk, rechtlijnig, effectief, productief, rechtvaardig en hervormingsgezind; terwijl slechte moraal hem zwak, lui, ontdaan van elke waarde en goedheid maakt, en zonder enige zorg in het leven behalve het bevredigen van zijn verlangens en het plezieren van zijn ego. Deze organisaties geloofden dat het hervormen van het individu zou leiden tot het hervormen van de gemeenschap, en daarom werkten zij eraan om de samenleving te hervormen en de moslimgemeenschap (Ummah) te doen herleven via een morele benadering.

The misunderstanding also stemmed from the idea that the community is corrupted by the perversion of the individuals. This idea was firmly embedded in the minds of many social reformers and ethical scholars. Such ideas suggest that the individual is built, or is destroyed, by his morals — sound morals make the individual strong, straight, effective, productive, righteous and reform-minded; whereas, bad morals makes him weak, lazy, devoid of any value and goodness, and with no concern in life other than satisfying his desires and pleasing his ego. These organisations believed that reforming the individual would lead to reforming the community, and therefore they worked to reform society and revive the Ummah through a moral approach.