Over het algemeen werden er drie methoden gebruikt om de hadith te bewaren:

Generally, three methods were used to preserved úódõth:

De eerste methode was het uit het hoofd leren. De Arabieren stonden bekend om hun geheugen, in het bijzonder hun vermogen om lange gedichten te onthouden samen met de biografieën van de auteurs ervan. Zij konden lange lijsten met de namen van de voorvaderen van dichters en hun afstammingslijnen reproduceren. Niet alleen dat, de Arabieren onthielden ook de afstamming van hun paarden, zelfs de gangen van het paard. Zo lagen duizenden namen op de punt van hun tong, en door de zegeningen van de overleveringen (Hadith) voegde Allah سبحانه وتعالى iets toe aan hun bekwaamheid in de kunst van het onthouden.

The first method was memorization. The Arabs were renowned for their memories, particularly their ability to memorize long poems along with the biographies of their authors. They could recollect long lists of the names of poets’ forefathers and their lineages. Not only that, the Arabs also memorized the lineage of their horses, even the horse’s gaits. Thus, thousands of names were at the tip of their tongues, and through the blessings of the ahadith Allah سبحانه وتعالى added to their proficiency in the art of memorization.

Deze eenvoudige methode voor het bewaren van overlevering (Hadith) kan niet worden genegeerd, vooral wanneer vooraanstaande persoonlijkheden zoals imam Bukhari incidenten hebben vastgelegd zoals die van Marwan, die de buitengewone geheugen van de Arabieren illustreren. Marwan was de eerste gouverneur van Damascus en ook de eerste emir van de Umayyad-dynastie.

This simple method of preserving hadith cannot be ignored, especially when eminent personalities like Imam Bukhari have recorded incidents such as that of Marwan, which illustrate the extraordinary memory of the Arabs. Marwan was the first governor of Damascus and also the first emir of the Umayyad Dynasty.

Zijn secretaris, Abu al-Za‘za, vertelt dat Marwan op een dag de vooraanstaande metgezel (Sahabah) رضي الله عنه‎, Abu Huraira رضي الله عنه‎, naar zijn hof riep. Er wordt gezegd dat de reden achter deze zeldzame uitnodiging van een metgezel (Sahabah) رضي الله عنه‎ naar het hof van Marwan was dat Marwan twijfelde aan het grote aantal overleveringen (Hadith) dat Abu Huraira رضي الله عنه‎ had onthouden en regelmatig had overgeleverd. Voordat Abu Huraira رضي الله عنه‎ binnenkwam, instrueerde Marwan zijn secretaris, Abu al-Za‘za, om achter een gordijn te gaan staan met een pen en papier in zijn hand. Hij zei: “Ik ga hem vragen om enkele overleveringen (Hadith) te vertellen; terwijl hij vertelt, wil ik dat jij alle overleveringen (Hadith) opschrijft.” Toen Abu Huraira رضي الله عنه‎ binnenkwam, vroeg Marwan hem naar enkele overleveringen (Hadith). Terwijl Abu Huraira رضي الله عنه‎ begon te vertellen, schreef Abu al-Za‘za ze op. Abu al-Za‘za zegt: “Abu Huraira رضي الله عنه‎ bleef een lange tijd vertellen en ik zag dat ik een grote verzameling overleveringen (Hadith) op mijn papieren had geschreven.” Uit de woorden van Abu al-Za‘za “hadithun kathirun” blijkt dat hij inderdaad een grote verzameling overleveringen (Hadith) op zijn papier had genoteerd.

His secretary, Abu al-Za‘za, narrates that once Marwan called the eminent Sahaba رضي الله عنه‎, Abu Hurairaرضي الله عنه‎ to his court. It is said that the reason behind this rare invitation of a Sahaba رضي الله عنه‎ to Marwan’s court was that Marwan doubted the large number ofahadith Abu Hurairaرضي الله عنه‎ had memorized and frequently narrated. Before Abu Huraira رضي الله عنه‎ entered, Marwan instructed his secretary, Abu al-Za‘za, to hide behind a curtain with a pen and paper in his hand. He said, “I am going to ask him to narrate some ahadtih; while he narrates, I want you to pen all the ahadith down.” When Abu Hurairaرضي الله عنه‎ entered, Marwón asked him about some aúódõth. As Abu Hurairaرضي الله عنه‎began narrating, Abñ al-Za‘za wrote them down. Abu al-Za‘za says, “Abu Hurairaرضي الله عنه‎continued narrating for a long time and I saw that I had written a large collection of aúódõth on my papers.” It seems from Abu al-Za‘za’s words “hadithun kathirun” that he had indeed recorded a large collection of aúódõth on his paper.

Ondertussen had Abu Huraira رضي الله عنه‎ geen idee dat hij werd getest. Na dit vertrok Abu Huraira رضي الله عنه‎. Marwan bewaarde de rollen met de in het geheim opgenomen overleveringen (Hadith) en wachtte op het volgende jaar. Een jaar later nodigde Marwan Abu Huraira رضي الله عنه‎ opnieuw uit om hem te eren met zijn aanwezigheid. Opnieuw zei Marwan tegen Abu al-Za‘za dat hij zich achter het gordijn moest verbergen met de papieren waarop hij het jaar ervoor de overleveringen (Hadith) had geschreven. Hij zei: “Ik ga dezelfde vragen herhalen als vorig jaar. Controleer of het overeenkomt met de overlevering (Hadith) van het vorige jaar.” Het was een onverwachte test voor Abu Huraira رضي الله عنه‎. Abu al-Za‘za zegt: “Dus Marwan hield de jaar oude overleveringen (Hadith) in zijn handen. Na één jaar riep hij Abu Huraira رضي الله عنه‎ opnieuw, terwijl ik stil achter het gordijn zat. Terwijl hij de vragen stelde, keek ik in mijn papieren. Hij voegde zelfs geen enkel woord toe aan of trok af van een overlevering (Hadith).”8

Meanwhile, Abu Huraira رضي الله عنه‎had no idea he was being tested. After this, Abu Huraira رضي الله عنه‎left. Marwan preserved the scrolls of the secretly recorded ahadithand waited for the following year. A year later, Marwan again invited Abu Huraira رضي الله عنه‎t o honor him with his presence. Once again, Marwan told Abu al-Za‘za to hide behind the curtain with the papers on which he had written the ahadith the previous year. He said, “I am going to repeat the same questions I asked last year. Check and see if it coincides with the aúódõth of the previous year.” It was an extemporaneous test for Abu Hurairaرضي الله عنه‎. Abu al-Za‘za says, “So Marwan kept the year old ahadith in his hands. After one year, he again called upon Abu Huraira رضي الله عنه‎ as I sat quietly behind the curtain. As he put the questions, I looked into my papers. He did not add to or subtract from even one word of a úadīth.”8

Hoewel het niet mogelijk is om het exacte aantal genoteerde overleveringen (Hadith) vast te stellen, is het duidelijk dat het om een aanzienlijk aantal ging. Een vergelijkbaar incident vond plaats met Ibn Shihob al-Zuhro tijdens dezelfde periode. Hishom ibn ‘Abd al-Malik riep Ibn Shihob naar zijn hof. In dit incident wordt duidelijk vermeld dat Ibn Shihob precies vierhonderd overleveringen (Hadith) overleverde.

Though it is not possible to ascertain the exact number of ahadith noted, it is clear that it was a significant number. A similar incident occurred with Ibn Shihób al-Zuhrõ during the same time period. Hishóm ibn ‘Abd al-Malik called Ibn Shihób to his court. In this incident, it is clearly mentioned that Ibn Shihób narrated exactly four hundred aúódõth.

In de geschiedenisboeken wordt ook vermeld dat Hishóm het geheugen van Ibn Zuhri testte, zoals Marwan dat had gedaan met Abñ Huraira رضي الله عنه‎. Het verhaal gaat als volgt:

It is also mentioned in the books of history that Hishóm tested Ibn Zuhri’s memory as Marwan had Abñ Huraira’s رضي الله عنه‎. The story goes like this:

Op een dag kwam Ibn Shihab naar het hof voor iets. Hisham verzocht Ibn Shihab persoonlijk om enkele overleveringen (Hadith) op te schrijven voor zijn zoon, de prins. Ibn Shihab accepteerde; een schrijver werd geroepen en de dictée begon. Dhahabi schrijft: “Ibn Shihab dicteerde vierhonderd overleveringen (Hadith) aan de prins.” Daarna vertrok Ibn Shihab. Toen Ibn Shihab een maand later terugkeerde, veinsde Hisham berouw door tegen Ibn Shihab te zeggen: “Het doet mij verdriet om u te moeten vertellen dat de perkamenten waarop de overleveringen (Hadith) waren geschreven, zijn verdwenen en nergens te vinden zijn.” “Waarom zou men daarover huilen?” vroeg Ibn Shihab. “Roep de schrijver en ik zal ze opnieuw dicteren.” Dit was precies het doel van Hisham. Hij beval de schrijver snel naar zijn hof te komen. Ibn Shihab dicteerde dezelfde overleveringen (Hadith) opnieuw. De eerste collectie overleveringen (Hadith) was niet echt verdwenen; het was slechts een list om het geheugen van Ibn Shihab met betrekking tot de overleveringen (Hadith) te testen. Toen Ibn Shihab het hof verliet, vergeleek Hisham de oudere kopie met de nieuwe en zag dat er geen verandering was aangebracht in de originele kopie van de overleveringen (Hadith).9

One day, Ibn Shihab came to the court for something. Hisham personally requested Ibn Shihab to write some ahaadith for his son, the prince. Ibn Shihab accepted; a scribe was called in and the dictation began. Dhahabi writes, “Ibn Shihab dictated four hundred ahdith to the prince.” Then Ibn Shihab left. When Ibn Shihab returned a month later, Hisham feigned remorse by saying to Ibn Shihab, “I am saddened to tell you that the parchments on which the ahadith were written have disappeared and they are nowhere to be found.” “What is this to cry about?” asked Ibn Shihb. “Call the scribe and I will dictate them again.” This was precisely the objective of Hisham. He quickly ordered the scribe to his court. Ibn Shihab dictated the same ahadith over again. The first collection of ahadith had not really disappeared, it was only a ploy to test Ibn Shihab’s memory of ahadith. When Ibn Shihab left the court, Hisham compared the older copy with the new one and saw that no change had been made to the original copy of ahadith.9

Zou het niet voor de huffaz [memoriseerders] van de Qura’n van vandaag zijn, dan zou de bewering “er is geen enkele toevoeging gedaan aan de originele kopie van de ahadith” lijken op een verhaal uit een kinderboek. Tegenwoordig kan men een hafiz [memoriseerder] van de Qura’n testen, die groter is dan een collectie van vierhonderd ahadith. Hem een hoofdstuk van de Qur’an laten lezen en hem vervolgens vragen het uit het geheugen op te zeggen, zal bewijzen dat er woord voor woord geen enkel verschil zal zijn tussen de eerste en de tweede voordracht. Men wordt er zo toe gedwongen toe te geven dat er aan deze ahadith noch een toevoeging, noch een vermindering is gedaan.

Had it not been for the huffaz [memorizers] of Qura’n today, the claim “not one addition had been made to the original copy of ahadith” would seem like a tale from a children’s storybook. Today one can test a hafiz [memorizer] from the Qura’n, which is bigger than a collection of four hundred ahadith. Having him read a chapter of the Qur’an and then asking him to recite it from memory will prove that word for word, there will be no difference between the first recitation and the second. One is thus forced to admit that neither any addition nor any subtraction was made to these ahadith.