Mapambano ya Kiuchumi
7 Economic Struggle
Mapambano ya kiuchumi yamekuwepo tangu zama za kale; hata hivyo, leo yamekuwa yenye mpangilio, yaliyoenea kila mahali, ya kuangamiza na ya kutisha, kiasi kwamba wafuasi wa ustaarabu wenye nguvu wameanza kuwala watumwa wa Allah miongoni mwa wafuasi wa ustaarabu mwingine, bila huruma, bila huruma ya kuwahurumia wala ubinadamu. Hivyo dunia imegeuka kuwa msitu mkubwa ambamo wenye nguvu huwala wanyonge. Ni kweli kwamba dunia ni kijiji kidogo kwa kuzingatia mawasiliano na usafiri; lakini ni msitu kwa kuzingatia utawala wa wenye nguvu juu ya wanyonge. Hili linadhihirika katika yale ambayo Ubepari hutenda - hasa kiongozi wake Marekani - kwa mitindo mbalimbali ikiwemo:
Economic struggle existed from ancient times, however, today it has become organized, comprehensive destructive and dreadful, such that the followers of the powerful civilisation started to devour the slaves of Allah, among the followers of other civilisations, without mercy, sympathy or humanity. The world has thus become a large jungle where the strong devour the weak. It is true that the world is a small village in relation to communication and transport; however it is a jungle in relation to the supremacy of the strong over the weak. This is evident in what the Capitalism practices - particularly its leader America - of styles including:
Kwanza: Utawala juu ya malighafi wakati wowote njia ya kufanikisha hilo inapopatikana.
First: Domination over raw materials whenever a way to achieve that is found.
Pili: Kufanya dola kuwa mbadala wa dhahabu kama sarafu ya dunia. Ulaya inajaribu kupambana na utawala wake kwa sarafu yake iitwayo 'Euro', na baadhi ya nchi zinajaribu kurejea kwenye kiwango cha dhahabu na fedha. Hata hivyo, Marekani inapambana na jaribio lolote la kurejea kwenye kiwango cha dhahabu.
Second: Making the dollar an alternative to gold as the world's currency. Europe tries to struggle against its hegemony by its currency called the 'Euro', and some states try to return to the gold and silver standard. However, America fights any attempt to return to the gold standard.
Tatu: Kuendelea kuzifanya nchi zinazoendelea kuwa masoko tu ya matumizi kwa kuzizuia kuendeleza viwanda vizito na hata viwanda vingi vya kawaida.
Third: Continuing to make the developing countries mere markets for consumption by preventing them from [developing] heavy industry and even many of the light industries.
Nne: Kuzamisha nchi zinazoendelea katika madeni yenye riba ya kuchanganyika kupitia Shirika la Fedha la Kimataifa (IMF) na Benki ya Dunia. Hatari ya mikopo hii iko wazi.
Fourth: Drowning the developing countries with compound interest loans through the International Monetary Fund (IMF) and World Bank. The danger of these loans is obvious.
Tano: Kuwavutia wataalamu na wasomi wahamiaji ambao hawapati nafasi yoyote katika nchi zao za asili, na hivyo wanalazimika kuhamia Magharibi.
Fifth: Attracting the emigrant professionals and intellectuals who do not find any place for themselves in their original countries, and so are forced to emigrate to the West.
Sita: Kutengeneza sera zinazowekwa hasa na Shirika la Fedha la Kimataifa (IMF), jambo linalosababisha kukosekana kwa usalama wa chakula katika nchi hizi, hadi zinajikuta chini ya huruma ya misaada, ruzuku na mikopo baada ya kuwa zimejitosheleza.
Sixth: Formulating policies predominantly imposed by the IMF leading to the absence of food security in these countries, such that they fall under the mercy of aid, grants and loans after they have been self- sufficient.
Saba: Kuchochea vita za kikanda ili kulazimisha nchi kununua silaha, ambazo haraka hugeuka kuwa chuma chakavu kisicho na thamani, kilichopitwa na wakati na kinachoota kutu, isipokuwa zikitumika katika vita hivyo vya kikanda.
Seventh: Igniting regional wars to push states to purchase weapons, which quickly transform into mere outdated, insignificant, rusting scrap metal, unless they are used in their regional wars.
Nane: Kufanya kazi ili kuwepo kwa ukosefu wa usalama katika nchi mbalimbali, hadi mtaji wao kuhamia nchi salama zaidi kama Ulaya na Amerika, ambapo huufungia kwa visingizio mbalimbali kila wanapotaka. Ikiwa tunajua kwamba nchi za Kiarabu peke yake zina mtaji Magharibi unaofikia dola bilioni 800 kwa makadirio ya chini kabisa, tunaweza kufikiria hata kwa takriban kiasi gani kimeporwa kutoka nchi za Kiislamu, zote zikiwa nchi zisizoendelea, bila kutaja nchi nyingine zinazoendelea.
Eighth: Working for the absence of security in various countries, such that [their] capital migrates to more secure countries like Europe and America, which they then freeze under various pretexts whenever they wish. If we know that the Arab countries alone have capital in the West amounting to 800 billion dollars at the lowest estimate, we are able to imagine even approximately what has been plundered from the Islamic lands, all of them under-developed countries, without mentioning other developing countries.
Tisa: Kutawala kwa maslahi ya kiuchumi katika nchi mbalimbali kupitia kile wanachokiita utandawazi, ubinafsishaji na uwekezaji wa mitaji unaomilikiwa na mashirika makubwa ya Kibepari.
Ninth: Dominating economic interests in various countries through what they call globalisation, privatisation and capital investments owned by giant Capitalist corporations.
Kumi: Kuwateua watawala ambao ni mawakala wao, pamoja na majeshi na huduma za kijasusi ambazo kazi yake ni kulinda maslahi yao.
Tenth: Designating rulers who are their agents together with armies and intelligence services whose function is to protect their interests.
Kumi na moja: Kupeleka vikosi vya kijeshi katika baadhi ya maeneo nyeti duniani na kujiweka huko, ili kuendeleza upanuzi wa ushawishi, kama Marekani ilivyofanya katika Ghuba, Sinai, Asia ya Kati, Uturuki na maeneo mengine. Hili ni pamoja na meli za kivita zinazozunguka bahari ili kulinda unyakuzi wa utajiri.
Eleventh: Landing forces in some sensitive global regions and settling therein, to perpetuate the extension of influence, as America did in the Gulf, Sinai, Central Asia, Turkey and elsewhere. This is in addition to the fleets that cruise the oceans to secure the plunder of riches.
Kumi na mbili: Kufanya kazi ya kuigawanya dunia katika nchi nyingi kwa jina la uhuru, ili kuendeleza udhaifu wao na kurahisisha kuwatawala.
Twelfth: Working to fragment the world into many countries in the name of independence to perpetuate their weakness and facilitate dominance over them.
Kumi na tatu: Kueneza utamaduni wao na dhana zao za kistaarabu ili kudumisha utawala juu ya nchi zilizoshindwa, na kuziweka mbali na kufikiria mabadiliko na ukombozi kutoka katika makucha yao.
Thirteenth: Spreading their culture and civilisational concepts to perpetuate dominance over defeated countries and to distance them from thinking about change and liberation from their claws.
Kumi nne: Kuziwekea vikwazo baadhi ya nchi, kama vikwazo ambavyo Marekani iliiwekea Iraq. Ilitoa maazimio kupitia Baraza la Usalama chini ya Namba 665 ya kususia Iraq na kuzipa majeshi ya majini ya Marekani haki ya kutumia nguvu ili kuzuia biashara na Iraq. Bob Woodward alitoa maoni yake kuhusu azimio hili katika kitabu chake 'Leaders' akisema: "Hii ilikuwa mara ya kwanza katika historia ya Umoja wa Mataifa, yenye miaka arobaini na tano, kuzipa nchi zilizo nje ya mwavuli wake haki ya kuweka vikwazo vya kiuchumi. Hiki kilikuwa ushindi mkubwa wa kidiplomasia kwa utawala wa Marekani."
Fourteenth: Imposing sanctions upon some countries, like the sanctions America imposed upon Iraq. It issued resolutions through the Security Council under Number 665 to boycott Iraq and grant the American navies the right to use force to prevent trade with Iraq. Bob Woodward commented in his book 'Leaders' upon this resolution saying: "This was the first time in United Nations history spanning forty five years that it granted countries outside its umbrella the right to impose economic sanctions. This was a magnificent diplomatic victory for the American administration."