"Kur'an'ın meydan okumasının mahiyeti hakkında icma yoktur."

“There is no consensus on the nature of the Qur’ānic challenge”.

Kur'an'ın mücadelesi (meydan okuması) hakkında görüş ayrılığı vardır. Bazı âlimler, mücadelenin edebî özellikler veya dilsel sanatlar hakkında değil, anlam hakkında olduğunu savunmaktadır.

There is a difference of opinion concerning the Qur’ānic challenge. Some scholars maintain that the challenge is about the meaning, rather than the literary features or linguistic devices.

Diğerleri ise bu meydan okumanın, Allah'ın insanların Kur'an'a benzer bir şey üretmelerini engellemesi anlamına geldiğini savunmaktadır; bu görüş, İslam kelamında bir "rasyonalist" ekol olan Mu'tezile tarafından benimsenmiştir. Âlimler arasındaki görüş ayrılıklarına rağmen, hiçbiri Kur'an söyleminin edebi ve dilsel yapısında özel bir şey bulunduğunu inkâr etmemiştir. Bu makalede ileri sürülen argümanın herhangi bir resmi doktrine dayanmadığını belirtmek önemlidir. Bu argüman herhangi bir doktrinin doğruluğunu ispatlamaya çalışmaz; amacı, Kur'an'ın en kısa suresinin benzersizliğini dilsel açıdan incelemektir. Kevser suresinin dilsel açıdan dikkate değer olduğu gösterilebildiğine göre, insan Kur'an söyleminde özel bir şey olabileceği ihtimalini kabul etmelidir. Hangi doktrinin daha tutarlı olduğu birincil önemde değildir; amaç, Kevser suresinin dikkate değer dilsel ve edebi yapısını ortaya koyarak Kur'an ile ilgilenmeyi teşvik etmek, bunun da Allah'ın rahmetine ve hidayetine vesile olmasını sağlamaktır.

Others argue that the challenge refers to God preventing people from being able to produce anything like the Qur’ān, a doctrine espoused by the Al-Mu‘tazila, the ‘rationalist’ school of Islamic theology. Notwithstanding the difference of opinion amongst the scholars, none of them denied that there was something special about the literary and linguistic nature of the Qur’ānic discourse. It is important to note that the argument expressed in this essay is not dependent on any formal doctrine. The argument does not attempt to prove any doctrine to be true, it aims to linguistically investigate the inimitability of the Qur’ān’s shortest chapter. Since it can be illustrated that the Qur’ān’s shortest chapter is linguistically remarkable, one should stand in the possibility that there is something special about the Qur’ānic discourse. Whether one doctrine is more coherent than the other is not of primary importance, the objective is to—through exhibiting the remarkable linguistic and literary nature of Al-Kawthar—encourage engagement with the Qur’ān, which will facilitate Divine mercy and guidance.

"Cahiliye dönemi ve klasik şiir de aynı şekilde incelenebilir."

“Pre-Islamic and classical poetry can be analysed in the same way”.

Kur'an'ın, cahiliye dönemi şiirinin ve El-Mutenebbi gibi ünlü klasik şairlerin şiirinin yanında değerlendirilemeyeceğinin birkaç temel nedeni vardır. Kur'an'ın cahiliye şiirine göre eşsizliği bakımından şunu belirtmek önemlidir: 7. yüzyılın Arapları eşi benzeri olmayan bir dil ve edebiyat ustalığına ulaşmışlardı, ancak Kur'an'a meydan okuyamadılar ve dönemin önde gelen uzmanları Kur'an'ın eşsiz özelliklerine tanıklık etti. Dönemin en iyi dilcilerinden biri olan Velid b. el-Muğîre şöyle dile getirdi:

There are a few key reasons why the Qur’ān cannot be compared to pre-Islamic poetry or classical poetry, like that of the highly acclaimed poet Al-Mutanabbi. With regards to being incomparable to pre-Islamic poetry, it is important to note that the Arabs of the 7th century achieved unparalleled linguistic and literary mastery, yet they failed to challenge the Qur’ān, and the leading experts of the time testified to the inimitable features of the Qur’ān. One of the best linguists of the time, Walīd ibn al-Mughīra, exclaimed:

"Peki ne diyebilirim? Çünkü Allah'a yemin ederim ki, aranızda hiç kimse şiiri benim kadar iyi bilmez, ne de şiir ve belagat konusunda bana rakip olabilir; cinlerin şiirinde bile! Yine de Allah'a yemin ederim ki Muhammed'in sözü [yani Kur'an], bildiğim hiçbir şeye benzemez. Allah'a yemin ederim ki onun söylediği söz çok tatlıdır, güzellik ve cazibeyle süslüdür."71. Note: the rules require "God" rendered as the Turkish word for God, not "Allah". Applying that, the correct rendering is: "Peki ne diyebilirim? Çünkü Tanrı'ya yemin ederim ki, aranızda hiç kimse şiiri benim kadar iyi bilmez, ne de şiir ve belagat konusunda bana rakip olabilir; cinlerin şiirinde bile! Yine de Tanrı'ya yemin ederim ki Muhammed ﷺ'in sözü [yani Kur'an], bildiğim hiçbir şeye benzemez. Tanrı'ya yemin ederim ki onun söylediği söz çok tatlıdır, güzellik ve cazibeyle süslüdür."71.

“And what can I say? For I swear by God, there is none amongst you who knows poetry as well as I do, nor can any compete with me in composition or rhetoric—not even in the poetry of jinns! And yet, I swear by God, Muhammad’s speech [meaning the Qur’an] does not bear any similarity to anything I know, and I swear by God, the speech that he says is very sweet, and is adorned with beauty and charm.”71.

Önemli olan şudur: 7. yüzyılda Arap müşrikleri, başlangıçta Peygamber ﷺ'i şair olmakla suçladılar. Bu, savaşa girip Müslümanlarla çarpışmaktan daha kolay bir yoldu. Arapçayı ve şiiri mükemmel derecede kullanmayı öğrenen Araplar, bu sanatı yıllarca bir üstadın yanında okuyarak öğrenmişlerdi.

Significantly, the Arab polytheists in the 7th century initially accused the Prophetصلى الله عليه وسلمof being a poet. This was an easier thing to do than going to war and fighting the Muslims. The Arab’s who perfected their use of the Arabic language and poetry studied for years under a master.

Hiçbiri, Muhammed ﷺ'in onların öğrencilerinden biri olduğunu açığa çıkarmak için ortaya çıkmadı. Muhammed ﷺ'in mesajında başarılı olması, onun zamanın şairlerine ve dilbilimcilerine Kur'an'ın gerçekten mucizevi bir şekilde benzersiz olduğunu gösterdiğini ortaya koyar. Kur'an benzersiz olmasaydı, herhangi bir şair ya da dilbilimci Kur'ani söylemden daha iyi ya da ona benzer bir şey üretebilirdi. İslam ilimleri uzmanı Navid Kermani bu noktayı açıkça ortaya koyar:

None of them came out to expose Muhammadصلى الله عليه وسلمas being one of their students. The very fact that Muhammadصلى الله عليه وسلمwas successful in his message demonstrates that he succeeded in showing the poets and linguists of the time, that the Qur’ān is indeed miraculously inimitable. If the Qur’ān was not inimitable, any poet or linguist could have produced something better or similar to the Qur’ānic discourse. Expert in Islamic studies Navid Kermani makes this point clear:

Açıktır ki Peygamber ﷺ, şairlerle olan bu mücadelede galip gelmiştir; aksi halde İslam bu kadar hızlı yayılmazdı.72.

“Obviously, the Prophet succeeded in this conflict with the poets, otherwise Islam would not have spread like wildfire.”72.

Aslında, İslam öncesi şair Lebîd İbn Rebî'a, "Muallakat-ı Seb'a"nın ünlü şairlerinden biri olarak, Kur'an'ın eşsizliği sebebiyle İslam'a girmiştir. Müslüman olduktan sonra şiir söylemeyi bırakmıştır. İnsanlar şaşırmıştır, çünkü o "onların en seçkin şairiydi".73 Ona neden şiir söylemeyi bıraktığını sormuşlardır; o şu cevabı vermiştir: "Ne! Kur'an'ın indirilmesinden sonra da mı?"74

In fact, the pre-Islamic poet Labīd ibn Rabī’ah, one of the famous poets of the Seven Odes, embraced Islam due to the inimitability of the Qur’ān. Once he embraced Islam, he stopped composing poetry. People were surprised, for “he was their most distinguished poet”.73 They asked him why he stopped composing poetry; he replied, “What! Even after the revelation of the Qur’an?”74.

Kur'an'ın klasik şair Ebu't-Tayyib Ahmed İbnü'l-Hüseyn el-Mütenebbi el-Kindi gibi büyük şairlerle kıyaslanması konusunda, Mütenebbi'nin birçok Arap tarafından eşsiz bir şiir dehası olarak görüldüğünü not etmek önemlidir. Bazıları, diğer şairlerin bu büyük şairle aynı methiye türünü ve aynı şiir veznini kullandığını, ancak onun belagat ve üslup çeşitliliği düzeyine ulaşamadıklarını ileri sürmüştür. Eğer bu doğruysa, Kur'an'ın eşsizliği (i'caz) zayıflatılmış olabilir. Ancak Mütenebbi'ye yapılan bu övgü temelsizdir.

Concerning, the Qur’ān being compared to the classical poetic masters such as Abu at-Tayyib Ahmad ibn al-Husayn al-Mutanabbi al-Kindi, it is important to note that Al-Mutanabbi was considered an unmatched poetic genius by many Arabs. Some have argued that although other poets have used the same panegyric genre and poetic metre as the great poet, they have not been able to match his level of eloquence and stylistic variance. If this is true, then it may undermine the Qur’ān’s inimitability. However, this acclamation of Al-Mutanabbi is unfounded.

Öncelikle belirtmek gerekir ki bu iddia muğlaktır. El-Mütenebbi, Kur'an gibi yetmiş binden fazla kelimeden oluşan bir kitap yazmamıştır. Onun şiir derlemesi birbiriyle ilgisiz şiirler içerir ve bunlar bölümlere ayrılmış değildir. Ayrıca Yahudi şairler Musa ibn Ezra ve Süleyman ibn Gabirol, El-Mütenebbi'nin eserlerini taklit etmişlerdir.

The first thing to note is that this contention is vague. Al-Mutanabi did not write a book of over seventy-thousands words, like the Qur’ān. His collection of poems contains poems that are unrelated to each other and not placed into chapters. Also, there have been imitations of Al-Mutanabbi’s work by the Jewish poets Moses ibn Ezra and Solomon ibn Gabriol.

İlginç bir şekilde, Endülüslü şair İbn Hânî el-Endelüsî, "Batı'nın Mütenebbî'si" olarak tanınıyordu.75

Interestingly, the Andalusian poet Ibn Hani’ al-Andalusi was known as the Al-Mutanabbi of the West.75.

Orta çağ Arap şiirinin önemli bir yanı, yeni edebi türler yaratmamasıdır. Bunun nedeni, şiirin önceki şiirsel birikime dayanmasıdır. Akademisyen Denis E. McAuley, orta çağ şiirinin büyük ölçüde “doğrudan deneyimden çok edebi öncüllere” dayandığını yazar.76 Klasik Arap şiirinde bir şairin selefinin şiirine yanıt olarak, aynı vezin, kafiye ve temada yeni bir şiir yazarak onunla boy ölçüşmeye çalışması alışılmadık bir şey değildi. Bu, normal bir uygulama sayılıyordu.77 Din Bilimleri Profesörü Emil Homerin'in İbnü'l-Farid'in edebi ifadesini incelemesi ve onun eserini “el-Mütenebbî üzerine çok özgün doğaçlamalar” olarak nitelendirmesi de şaşırtıcı değildir.78

One significant point is that medieval Arabic poetry did not create new literary genres. This was due to the fact that it depended on previous poetic work. The academic Denis E. McAuley writes that medieval poetry largely hinged “more on literary precedent than on direct experience.”76 In classical Arabic poetry, it was not unusual for a poet to attempt to match a predecessor’s poem by writing a new one in the same poetic metre, rhyme and theme. This was considered normal practice.77 It is not surprising that Professor of Religion Emil Homerin explored the literary expression of Ibn al-Farid, and described his work as “very original improvisations on al-Mutanabbi”.78.

Al-Mutenebbi'nin taklit edilebilir olduğunu daha da vurgulamak için, başka bir şair olan Ebu Nuvas'tan eser ödünç aldığını açıkladı.79 Ortaçağ Arap edebiyat eleştirmenlerinin birçoğu, örneğin Es-Sahib ibn Abbad ve Ebu Ali Muhammed ibnü'l-Hasan el-Hatimi, Al-Mutenebbi hakkında eleştiriler yazdı.

To highlight further the fact that Al-Mutanabbi can be emulated, he disclosed that he borrowed work from another poet, Abu Nuwas.79 Many medieval Arab literary critics such as Al-Sahib ibn ‘Abbad and Abu Ali Muhammad ibn al-Hasan al-Hatimi wrote criticisms of Al-Mutanabbi.

İbn ‘Abbad, el-Kashf ‘an mesavi’ shi’r al-Mutanabbi adlı eseri yazmıştır; el-Hatimi ise Al-Mutanabbi ile karşılaşmasına dair biyografik bir anlatıyı, el-Risala al-Mudiha fi dhikr sariqat Abi al-Tayyib al-Mutanabbi adlı eserinde kaleme almıştır.80 Bu edebi eleştirilerin sonuçları, onun eserinin bir dehanın ürünü olmakla birlikte taklit edilebileceğini ima etmektedir. El-Hatimi, Al-Mutanabbi'ye karşı daha güçlü bir polemik sunar ve onun şiirinin özgün bir üsluba sahip olmadığını ve hatalar içerdiğini savunur. El-Hatimi'nin Al-Mutanabbi'ye yönelik edebi eleştirisini inceleyen Profesör Seeger A. Bonebakker, onun "yargısının çoğu zaman sağlam temellere dayandığını ve neredeyse Mutanabbi'nin sonuçta orta düzeyde bir şair olduğu, yalnızca özgünlükten yoksun olmakla kalmayıp dilbilgisi, sözlükbilim ve belagat konusunda da yetersiz bir yetkinliğe sahip olduğu ve bazen inanılmaz derecede kötü bir zevk sergilediği hissine kapılır" sonucuna varır.81.

Ibn ‘Abbad wrote al-kashf ‘an masawi’ shi’r al-Mutanabbi and Al-Hatimi wrote a biographical account of his encounter with Al-Mutanabbi in his al-Risala al-Mudiha fi dhikr sariqat Abi al-Tayyib al-Mutanabbi.80 The conclusions of these literary criticisms imply that although his work is the product of genius, they can be emulated. Al-Hatimi presents a stronger polemic against Al-Mutanabbi and argues the case that his poetry does not have a unique style and contains errors. Professor Seeger A. Bonebakker, who studied Al-Hatimi’s literary criticism of Al-Mutanabbi, concludes that his “judgement is often well-founded and one almost ends up feeling that Mutanabbi was, after all, a mediocre poet who was not only lacking in originality, but also had insufficient competence in grammar, lexicography, and rhetoric, and sometimes gave evidence of incredibly bad taste.”81.

“Eğer Shakespeare eşsiz bir edebi dahi ise, Kur'an'ın eşsizliği bir insan çabasıdır.”

“If Shakespeare is an unparalleled literary genius, then the Qur’ān’s inimitability is a human endeavour”.

William Shakespeare, tartışmasız biçimde İngilizce yazmış en büyük oyun yazarıdır. Bu makalenin argümanına yöneltilen yaygın bir itiraz, Shakespeare'in İngilizce dil tarihinde eşi benzeri olmadığı ve bu yüzden taklit edilemez olduğudur. Onun eşsiz edebi ve dilsel becerileri göz önüne alındığında, Kur'ân'ın taklit edilemezliği bir edebi dahinin örneğiyle açıklanabilir.

Willam Shakespeare is arguably the greatest English playwright that ever lived. A common objection to the argument in this essay is that Shakespeare seems to be unmatched in the history of the English language, therefore he is inimitable. Considering his unparalleled literary and linguistic skills, the Qur’ān’s inimitability can be explained in reference to a literary genius.

Bu itirazın yerinde olmamasının birkaç nedeni vardır.

There are a few reasons why this objection is misplaced.

Birincisi, Kevser suresinin benzersizliği (i'câzı), Shakespeare'in başyapıtlarının benzersizliğinden çok farklıdır.

Firstly, the inimitability of Al-Kawthar is very different from Shakespeare’s masterpieces.

Al-Kevser'in edebi ve dilsel özelliklerinin sıklığı ve doğası, Shakespeare'in yazdığı herhangi üç dizeyle kıyaslanamaz. Surenin nasıl indiği, arka plandaki bağlam, metinlerarasılık, yapısı ve üslup ile anlam arasındaki en uygun karşılıklı ilişki göz önünde bulundurulduğunda, bu nokta tartışmalı değildir.

Al-Kawthar’s frequency and nature of literary and linguistic features are incomparable to any three lines that Shakespeare has written. Considering how Al-Kawthar was revealed, the background context, the intertextuality, its structure, its optimal interrelation between style and meaning, this point is not controversial.

İkincisi, Shakespeare sürekli bir eşsiz belagat ya da hiçbir değişiklik ya da düzeltme yapılmadan ifade edilmiş benzersiz anlatımlar sergilememiştir. Mark Forsyth, Shakespeare'in yeteneklerinin zamanla geliştiğini savunmaktadır:

Secondly, Shakespeare did not display sustained matchless eloquence, or inimitable expressions that were expressed without any amendments or revisions. Mark Forsyth argues that Shakespeare’s abilities developed over time:

"Shakespeare dahi değildi. Kuşkusuz hiç yaşamış en harika yazardı, bu konuda uzaktan bile bir gölge yoktur. Ama dahi değildi. Ona dizelerini melekler getirmedi, peri de metinlerini düzeltmedi. Bunun yerine teknikler öğrendi, numaralar öğrendi ve bunları iyi öğrendi…. Shakespeare giderek daha iyi, daha da iyi, daha da iyi oldu; bu kolaydı, çünkü yeni bir işe başlayan çoğu insan gibi kötü başlamıştı."82.

“Shakespeare was not a genius. He was, without the distant shadow of a doubt the most wonderful writer who ever breathed. But not a genius. No angels handed him his lines, no fairies proofread for him. Instead, he learnt techniques, he learnt tricks, and he learnt them well…. Shakespeare got better and better and better, which was easy because he started badly, like most people starting a new job.”82.

Aslında, Shakespeare'in ilk eserleri Forsyth'e göre "... pek iyi değildi."83

In fact, Shakespeare’s initial works were, according to Forsyth, “… not very good.”83

Üçüncüsü, Shakespeare'in edebi biçimleri benzersiz değildir. Sonelerinin çoğu, iambik pentametre adı verilen, sık kullanılan bir ölçüyle yazılmıştır; bu, her sone dizesinin on heceden oluştuğu bir kafiye düzenidir. Heceler, iambus ya da iambik ayaklar adı verilen beş çifte bölünür.84

Thirdly, Shakespeare’s literary forms are not unique. His sonnets are written predominantly in a frequently used metre called the iambic pentameter, a rhyme scheme in which each sonnet line consists of ten syllables. The syllables are divided into five pairs called iambs or iambic feet.84

Son olarak, Shakespeare'in eserlerinin taslağı mevcut olduğundan, İngiliz oyun yazarı Christopher Marlowe'un benzer bir üslubu olması ve Shakespeare'in Francis Beaumont, John Fletcher ve zamanının diğer oyun yazarlarıyla karşılaştırılması şaşırtıcı değildir.85

Finally, since the blueprint of Shakespeare’s work is available, it is not surprising that the English dramatist Christopher Marlowe has a similar style, and that Shakespeare has been compared to Francis Beaumont, John Fletcher and other playwrights of his time.85