Meydan okuma bağlamını anlamak, Kur'an'ın eşsizliğini takdir edebilmek açısından önemlidir. Kur'an bu meydan okumayı, dönemin en büyük Arapça dil bilginlerine, yani 7. yüzyıl Araplarına yöneltmiştir. Onların fesahatin zirvesine ulaştıkları, birçok alim tarafından teyit edilmektedir.
Understanding the context of the challenge is significant in appreciating the Qur’ān’s inimitability. The Qur’ān posed this challenge to the greatest Arabic linguists; the 7th century Arabs. The fact that they reached the peak of eloquence is affirmed by many scholars.
9. yüzyıl şair biyografisi yazarı El-Cumahî'ye göre, "Şiir, Araplar için bildikleri her şeyin kaydı ve bilgeliklerinin en geniş kapsamıydı; işlerine onunla başlarlar, onunla bitirirlerdi."11 14. yüzyıl alimi İbn Haldun, şiirin Arap hayatındaki önemini şöyle vurgular: "Bilinmelidir ki Araplar şiiri bir konuşma biçimi olarak çok yüksek görürdü. Bu nedenle şiiri tarihlerinin arşivi, doğru ve yanlış saydıklarının kanıtı ve bilimlerinin ve bilgeliklerinin çoğu için başlıca dayanak noktası kıldılar."12
According to 9th century biographer of the poets, Al-Jumaḥī, “Verse was to the Arabs the register of all they knew, and the utmost compass of their wisdom; with it they began their affairs, and with it they ended them.”11 14th century scholar Ibn Khaldūn highlights the importance of poetry in Arab life: “It should be known that Arabs thought highly of poetry as a form of speech. Therefore, they made poetry the archives of their history, the evidence for what they considered right and wrong, and the principal basis of reference for most of their sciences and wisdom.”12.
7. yüzyıl Arap toplumsal ortamında dil yeteneği ve uzmanlığı son derece etkili bir özellikti. Edebiyat eleştirmeni ve tarihçi İbn Raşîk bunu şöyle anlatır: "Arap kabilelerinden biri içinde bir şair ortaya çıktığında, diğer kabileler tebrik etmeye gelir, ziyafetler hazırlanır, kadınlar düğünlerde olduğu gibi ud eşliğinde bir araya gelir ve yaşlı genç tüm erkekler bu müjdeye sevinirdi. Araplar birbirlerini yalnızca bir çocuğun doğumu ve aralarında bir şairin yükselmesi halinde tebrik ederlerdi."13 9. yüzyıl âlimi İbn Kuteybe ise şiiri Araplar'ın gördüğü biçimiyle şöyle tanımlar: "Arapların bilgi madeni, hikmet kitapları... anlaşmazlık günündeki doğru tanık, tartışma anındaki kesin delil."14
Linguistic ability and expertise were a highly influential feature of the 7th century Arab social environment. The literary critic and historian Ibn Rashīq illustrates this: “Whenever a poet emerged in an Arab tribe, other tribes would come to congratulate, feasts would be prepared, the women would join together on lutes as they do at weddings, and old and young men would all rejoice at the good news. The Arabs used to congratulate each other only on the birth of a child and when a poet rose among them.”13 9th century scholar Ibn Qutayba defined poetry as the Arabs saw it: “The mine of knowledge of the Arabs, the book of their wisdom… the truthful witness on the day of dispute, the final proof at the time of argument.”14.
7. yüzyıl Arabistan'ı, Arapça dilinin eşsiz uzmanlığını mümkün kılacak tüm uygun koşulları barındıran bir sosyo-kültürel ortam geliştirmişti. Yazar ve İslam araştırmaları uzmanı Navid Kermani, Arapların Arapça dilinde ustalaşmak için ne kadar çok çalışmak zorunda kaldıklarını açıklamakta ve bu durum, 7. yüzyıl Arabının şiire değer veren bir dünyada yaşadığını göstermektedir: “Eski Arap şiiri son derece karmaşık bir olgudur. Sözcük dağarcığı, dilbilgisi tuhaflıkları ve katı kuralları nesilden nesile aktarılmış, dili tam olarak yalnızca en yetenekli öğrenciler kavrayabilmiştir. Bir kişinin şair unvanını hak edebilmesi için bir usta şairin yanında yıllarca, bazen de on yıllarca çalışması gerekiyordu. Muhammed ﷺ neredeyse dini bir inançla şiirsel ifadeye saygı duyan bir dünyada büyüdü.” 15.
7th century Arabia developed a socio-cultural environment that had all the right conditions to facilitate the unparalleled expertise of the Arabic language. Navid Kermani, a writer and expert in Islamic studies, explains the extent to which the Arabs had to study to master the Arabic language, which indicates that the 7th century Arab lived in a world that revered poetry: “Old Arabic poetry is a highly complex phenomenon. The vocabulary, grammatical idiosyncrasies and strict norms were passed down from generation to generation, and only the most gifted students fully mastered the language. A person had to study for years, sometimes even decades under a master poet before laying claim to the title of poet. Muhammadصلى الله عليه وسلمgrew up in a world which almost religiously revered poetic expression.”15.
Dil yetenekleri bir yana, bir bütün olarak onlar, Kur'ân'ın dilsel ve edebî özelliklerine uygun bir Arapça metin üretmekte başarısız oldular. Dilbilim uzmanı Profesör Hüseyin Abdül-Raûf şöyle ileri sürmektedir: "Arap, o dönemde dilsel yeterlilik ve bilimler, belagat, hitabet ve şiir açısından dilsel zirvesine ulaşmıştı. Ancak hiç kimse Kur'ân'ın bir suresine benzer tek bir sure sunabilmiş değildir."16 17.
Their linguistic abilities notwithstanding, they collectively failed to produce an Arabic text that matched the Qur’ān’s linguistic and literary features. Linguistics expert professor Hussein Abdul-Raof asserts, “The Arabs, at the time, had reached their linguistic peak in terms of linguistic competence and sciences, rhetoric, oratory, and poetry. No one, however, has ever been able to provide a single chapter similar to that of the Qur’an.”16 17.
Muhammed Abdullah Draz, Al-Azhar Üniversitesi'nde âlim ve İslam İlimleri profesörü olan biri olarak, 7. yüzyıl uzmanlarının kendilerini âciz bırakan bu söylem karşısında nasıl hayrete düştüğünü şöyle ifade eder: "Arap belâgatinin altın çağında, dil saflığının ve gücünün zirvesine ulaştığı, şairlere ve hatiplere yıllık festivallerde ciddiyetle şeref unvanları verildiği bir dönemde, Kur'an'ın kelamı şiir ve nesir için duyulan bütün hevesi süpürüp attı ve Kâbe'nin kapılarına asılmış olan Yedi Altın Kaside'nin indirilmesine yol açtı. Bütün kulaklar, Arapça ifadenin bu mucizesine yöneldi."18.
Muhammad Abdullah Draz, who was a scholar and professor of Islamic Studies at Al-Azhar University, affirms how the 7th century experts were absorbed in the discourse that left them incapacitated: “In the golden age of Arab eloquence, when language reached the apogee of purity and force, and titles of honour were bestowed with solemnity on poets and orators in annual festivals, the Qur’anic word swept away all enthusiasm for poetry or prose, and caused the Seven Golden Poems hung over the doors of the Ka’ba to be taken down. All ears lent themselves to this marvel of Arabic expression.”18.
Yedinci yüzyıl Arapların Kur'an'ı taklit etmekte başarısız olduklarını destekleyen güçlü bir argüman, dönemin toplumsal ve siyasi koşullarıyla ilgilidir. Kur'an mesajının merkezinde, yedinci yüzyıl Mekke kabilelerinin ahlaksız, adaletsiz ve kötü uygulamalarının kınanması vardı. Bunlar arasında kadınlara kötü davranış, haksız ticaret, şirk, kölelik, servetin biriktirilmesi, kız çocuklarını öldürme ve yetimlerden uzak durma yer alıyordu. Mekke liderliği Kur'an mesajıyla meydan okunuyordu ve bu, onların liderliğini ve ekonomik başarısını sarsma potansiyeline sahipti. İslam'ın yayılmasını durdurmak için, Peygamber ﷺ'in düşmanlarının yapması gereken tek şey, Kur'an'ın dilsel ve edebi meydan okumasına karşılık vermekti. Böyle bir dilsel karşılık, Hz. Muhammed ﷺ'i etkili bir şekilde bir sahtekâr ve dolandırıcı olarak ortaya çıkarırdı. Kur'an kamuoyu önünde kolayca çürütülebilirdi. Böyle bir aşağılanmayla Hz. Muhammed ﷺ, Arabistan genelindeki destekçilerini kaybederdi. Ancak İslam'ın zor geçen erken Mekke günlerinde başarı kazanması, birincil hedef kitlesinin Kur'an'ın meydan okumasına karşılık veremediğinin kanıtıdır. Mekke liderliğinin, İslam'ı yok etmek için savaş ve işkence gibi aşırı kampanyalara başvurmak zorunda kalması, İslam'ı çürütmenin kolay yolunun, yani Kur'an'ın meydan okumasına karşılık vermenin başarısız olduğunu göstermektedir.
A powerful argument that supports the assertion that the 7th century Arabs failed to imitate the Qur’ān relates to the socio-political circumstances of the time. Central to the Qur’ānic message was the condemnation of the immoral, unjust and evil practices of the 7th century Meccan tribes. These included the mistreatment of women, unjust trade, polytheism, slavery, hoarding of wealth, infanticide and the shunning of orphans. The Meccan leadership was being challenged by the Qur’ānic message, and this had the potential to undermine their leadership and economic success. In order for Islam to stop spreading, all that was needed was for the Prophet’sصلى الله عليه وسلمadversaries to meet the linguistic and literary challenge of the Qur’ān. Such a linguistic response to the challenge would effectively expose Prophet Muhammadصلى الله عليه وسلمas a charlatan and fraud. The Qur’ān would easily be debunked publicly. With such humiliation, Prophet Muhammadصلى الله عليه وسلمwould have lost supporters across Arabia. However, the fact that Islam succeeded in its early, fragile days in Mecca testifies to the fact that its primary audience was not able to meet the Qur’ānic challenge. The fact that the Meccan leadership had to resort to extreme campaigns, such as warfare and torture, to attempt to extinguish Islam demonstrates that the easy method of refuting Islam—meeting the Qur’ānic challenge—failed.