Bugünkü camilerimizin durumu ile selef-i sâlihînin dönemindeki durum arasında kısa bir karşılaştırma yapıldığında, geçmişte onların özle ilgilendiğini, görünüşe değil, bugün ise bizim görünüşlere önem verip caminin temel rolünü ihmal etme eğiliminde olduğumuz görülür.

A brief comparison between the state of our mosques nowadays and that of the righteous ancestors reveals that in the past they used to concentrate on the essence and not the appearance, whereas nowadays we tend to concentrate on the appearances and disregard the essential role of the mosque.

Her şey tersine dönmüş durumda: caminin rolü beş vakit namazı kıldırmakla sınırlı hale getirildi ve ardından kapılarını kapatıyordu. Sonuç olarak cami, dinin dünyevi hayattan ayrılması sloganı altında hayattan soyutlandı. Hükümetler, vaizler ve din adamları ön plana çıktı; "dinde siyaset olmaz" sloganlarını tekrarlamak için yöneticilerin verdiği talimatlara göre hareket etmeye başladılar ve siyasetle hiçbir ilgisi olmayan din adamları olduklarını iddia ettiler. Oysa İslam bir dindir ve siyasi, ekonomik, toplumsal ve yargısal sistemler İslam'ın ayrılmaz bir parçasıdır.

Everything seems to be the opposite, the role of the mosque became restricted to the establishing of the five prescribed prayers, and then it would shut its doors. Consequently, the mosque has become isolated from life, under the banner of separating the deen from temporal life. Governments preachers and councillors took centre stage and began acting according to guidelines issued by the rulers to reiterate their slogan of ‘no politics in religion’, claiming that they are the clergymen who have nothing to do with politics, even though Islam is a deen and the political, economic, social and judicial systems are an integral part of Islam.

Sonunda cami, İslam'ın Mesajının başlatıldığı ve Müslüman önderlerin Allah'ın (c.c.) Mesajını tüm dünyaya taşımak üzere muzaffer yolculuklarına başladıkları yerdir. Mütevazı bir camiydi; yeri çakıl taşlarıydı, geceleri aydınlatılırdı ve çatısı hurma dallarından yapılmıştı. Bu nedenle, camiyi süslemekle meşgul olup gerçek görevini ihmal etmemeli ve onu fitne, anlaşmazlık ve ırkçılık yuvasına dönüştürmemeliyiz. Bugün camilerimizin, bizi milliyetlere bölerek kâfirlerin işine yaradığına tanık olduğumuz bir seviyeye düşmüş bulunuyoruz.

Finally, the mosque is the place from which the Message of Islam was launched, and the place from which the Muslim leaders began their glorious journey, carrying the Message of Allah (swt) to the whole world. It was a modest mosque, its carpet was pebbles, lit at night, and its roof was made of the branches of palm-trees. Therefore, we should not occupy ourselves with the decorating of the mosque at the expense of stalling its real role, and turning it into a place of strife, disputes and racism. We have sunk to the level where we are nowadays witnessing our mosques playing into the hands of the disbelievers by dividing us into nationalities.

Bugün mescitlerimizde bir Pakistan mescidi, bir Suriye mescidi, bir İran mescidi, bir Kürt mescidi, bir Türk mescidi ve daha niceleri var. Ayrıca çeşitli İslami grupların, partilerin ve Düşünce Okullarının mescitleri de bulunuyor; her biri de bahaneler ileri sürerek diğerinin Mesajı taşımasını engelliyor ve gerçek sebebi gizliyor. Gerçek sebep ise iktidar, liderlik ve otorite tutkusu ile hayatta kalma içgüdüsünün tatmini. Tüm bunlar bugün mescitlerimizde yaşanıyor; oysa mescitler Allah (swt) içindir, bu grup veya şu parti veya şu milliyet ya da şu belirli ırk içindir değil. Allah (swt) şöyle buyuruyor: “Mescitler Allah’ındır; öyleyse Allah’ın yanında kimseyi ortak koşmayın.” [TMQ 72:18] Bu nedenle özellikle İslami gruplara, partilere ve İmamlara vurgu yapılmalıdır: Allah’ın mescitlerinde Allah’tan korksunlar ve mescitlerin kapılarını samimi Müslümanlara, bilgin alimlere, secde edenlere, dine dair nasihat verenlere ve İslam’ın yaşam tarzını yeniden kurmakla uğraşanlara açsınlar. Ancak o zaman Allah (swt)’ın adı mescitlerde yeniden en yüce konuma yükselecek, insanlar iyiliği emredip kötülükten sakındıracak ve Ümmetin işleriyle ilgilenecektir. O zaman mescitlerin hak ettikleri göreve yeniden kavuştuğunu, dinin ve Allah (swt)’ın adının yeniden en üstte olduğu bir yer haline geldiğini güvenle söyleyebiliriz.

We have nowadays a Pakistani mosque, a Syrian mosque, a Persian mosque, a Kurdish mosque, a Turkish mosque and so on. We have also mosques belonging to various Islamic group, parties and Schools of Thought, and each one prevents the other from carrying the Message with excuses, while concealing the real reason which is the yearning for power, leadership, and authority, and the satisfying of the instinct of survival. All this is taking place today in our mosques despite the fact that the mosques are for Allah (swt) and not for this group or that party or that nationality or that particular race. Allah (swt) says, “And that the mosques are for Allah so do not associate with Allah anyone.” [TMQ 72:18] Therefore, it must be stressed, especially to the Islamic groups and parties and the Imams, that they should fear Allah in His mosques, and to open the doors of the mosques to the sincere Muslims, to the learned scholars, to those who prostrate, to those who advise on the deen and those who are engaged in re-establishing the Islamic way of life. Only then will the name of Allah (swt) reign supreme in the mosques, and people will enjoin what is good and forbid what is evil, and take concern themselves with the Ummah’s affairs. Then we can safely say that the mosques have resumed their rightful role, where the deen and the name of Allah (swt) are once again the highest.

Allah (SWT) şöyle buyurur: “Allah'ın yüceltilmesine ve adının anılmasına izin verdiği evlerde...” [TMQ: ] Ve yine (SWT) şöyle buyurur: “Her mescitte yüzlerinizi O'na çevirin ve dinini yalnızca O'na has kılarak O'na dua edin.” [TMQ : ]

Allah (swt) says, “In houses Allah permitted that His name is mentioned and upheld.” [TMQ : ] And He (swt) says, “And turn your faces at every Masjid and supplicate Him with sincerity to His deen.” [TMQ : ]