Hicri 13. yüzyıldan (miladi 19. yüzyıldan) itibaren ümmeti diriltmek amacıyla birkaç hareket kuruldu, ancak bunların hepsi girişimlerinde başarısız oldu. Yine de bu hareketler, kendilerinden sonra gelenleri aynı girişimleri tekrarlamaya teşvik eden güçlü bir etki bıraktı. Bu hareketleri ve diriltme girişimlerini incelediğimizde, başarısızlıklarının (yapısal açıdan) aşağıdaki dört etkene bağlı olduğu sonucuna varılabilir:

Since the 13th century Hijri (19th century AD), several movements were established to revive the Ummah but were all unsuccessful in their attempts. However, these movements had a strong influence over those who came after them to repeat the attempts. Upon scrutinizing these movements and their attempts for revival, one can conclude that the causes for their failure (from a structural point of view) are due to the following four factors:

1. Bu hareketler, genel ve belirsiz bir fikir (fikrah) üzerine kurulmuştu; bu fikir muğlak ya da açık değildi. Ayrıca fikrin odak, saflık ve açıklıktan yoksun olduğu görülüyordu.

1. The movements were established upon a general undefined idea (fikrah), which was vague, or unclear. In addition, the idea lacked focus, purity, and clarity.

2. Bu hareketler fikirlerini hayata geçirmek için bir yöntem (Tarîka) tanımlamadılar; bunun yerine doğaçlama ve çarpıtılmış araçlarla ilerlediler. Dahası, kullandıkları araçlar belirsiz ve muğlaktı.

2. The movements did not define a method (Tareeqah) to implement their idea; rather, they proceeded through improvised and twisted means. Furthermore, their means were undefined and ambiguous.

3. Bu hareketler, tam bir farkındalığa ve iyi odaklanmış bir kararlılığa sahip olmayan bireylere dayanıyordu. Bireyler yalnızca çalışma arzusu ya da gayretiyle hareket ediyordu.

3. The movements relied upon individuals who lacked full awareness, and a well-focused determination. Individuals were driven solely by their desire or zeal to work.

4. Bu hareketlerin sorumluluğunu taşıyan kişiler, aralarında doğru bir bağa sahip değildi. Sadece belirli eylemler ve unvanlar altında kendini gösteren bir yapının üyeleri olmak bakımından bir arada bulunuyorlardı.

4. The individuals carrying the responsibility of these movements did not have a correct bond amongst themselves. They were merely bound by being members in a structure that manifested itself in certain actions and titles.

Sonuç olarak, bu tür hareketlerin çabaları ve coşkusu tükenene kadar ileri atılması, faaliyetlerinin durulmasına ve sonunda yok olmalarına yol açması doğal bir şeydi. Bundan sonra, aynı seyri izleyen başka hareketler ortaya çıktı ve onlar da yok oldu. Tüm bu hareketlerin başarısızlığı doğaldı; çünkü doğru, açık ve belirli bir fikre dayanmıyorlardı. Ayrıca doğru bir yöntemleri yoktu, bilinçten yoksun bireylere bel bağlıyorlardı ve doğru bir bağla bağlı değillerdi.

Consequently, it was only natural for such movements to surge forward until their efforts and enthusiasm were exhausted, causing their activities to die down and they eventually became extinct. Other movements emerged thereafter, who followed the same pattern until they, too, became extinct. The failure of all these movements was only natural, because they were not based on a correct, clear and a defined idea. In addition, they did not have a correct method, they depended upon individuals who lacked awareness, and were not bound by a correct bond.

Bu hareketlerin "fikrah ve tarikah"ı (fikir ve yöntem) yanlıştı, çünkü dayandıkları felsefeler veya fikirler (eğer varsa) hatalıydı. Bu hareketlerin bir kısmı İslami, diğerleri ise milliyetçiydi. İslami hareketlerin liderleri İslam'a genel ve belirsiz bir biçimde çağrıda bulundular. İslam'ı, mevcut duruma uyacak şekilde yorumlamaya ya da İslam'a İslam dışı sistemleri sokma süreçlerini meşrulaştırmak için yorumlamaya çalıştılar. Milliyetçi hareketlerin liderleri ise İslam'ı da Müslümanları da yok sayan, belirsiz ve muğlak bir milliyetçi temele dayalı bir diriliş çağrısı yaptılar. Milliyetçilik, onur, gurur, Arap, Arapçılık, bağımsızlık ve benzeri terimleri, bu kavramların dirilişe götürüp götürmediğine dair açık bir anlayışa sahip olmadan kullandılar. Arap milliyetçileri Arapları "Arap dirilişi"ne çağırırken, milliyetçi Türkler de Türk milliyetçiliği temelinde Türk yurdunun dirilişini savundular. Hem Arap milliyetçileri hem de Türkler, aslında sömürgeciler tarafından yönlendirildi. Ayrıca sömürgeciler, Balkan halklarını Osmanlı İslam Devleti'nden kopmaya kışkırtmak için benzer milliyetçi hareketleri kullandılar.

The “idea and the method” (Fikrah and Tareeqah) of these movements were wrong because they were based upon incorrect philosophies or ideas (if they had any). Some of these movements were Islamic whereas others were nationalistic. Those in charge of the Islamic movements called for Islam in a general and undefined manner. They tried to interpret Islam just to comply with the status quo, or to justify their process of introducing non-Islamic systems into Islam. Those in charge of the nationalistic movements called for a revival based upon a vague and ambiguous nationalistic foundation that disregarded Islam as well as the Muslims. They used such terms as nationalism, dignity, pride, arab, arabism, independence and others, without having any clear concept of such terms, and whether such concepts lead towards revival or not. The Arab nationalists called the Arabs towards an “Arab revival”, while the nationalist Turks called for the revival of the Turkish homeland, on the basis of Turkish nationalism. Both the nationalist Arabs, as well as the Turks, were in fact led by the colonialists. In addition, the colonialists used similar nationalistic movements to instigate the people of the Balkans to break away from the Ottoman Islamic State.

Basında İslamcı ve milliyetçi Araplar arasında tartışmalar yaşandı. Bu tartışmalar, Arap Birliği'nin mi yoksa İslam Birliği'nin mi daha iyi ve daha uygulanabilir olacağı üzerine yoğunlaşıyordu. Bu tartışma uzun süre devam etti ve halkın emeklerini boşa harcadı; çünkü hem Arap Birliği hem de İslam Birliği, İslami açıdan geçersizdi. Üstelik bu iki birlik de halkın dikkatini İslam Devleti meselesinden uzaklaştırmak için tasarlanmış sömürgeci projelerdi. Sonuç olarak bu projeler yalnızca halkın emeklerinin tükenmesine yol açmakla kalmadı, aynı zamanda İslam Devleti meselesini insanların bakış açısından ve düşüncesinden uzaklaştırmayı da başardı.

Arguments between the Islamic and nationalistic Arabs took place in the press. This centered around whether an Arab League or an Islamic League would be better and more feasible. This debate lasted for a long time and wasted the efforts of the people, because both the Arab League and the Islamic League were invalid from the Islamic perspective. Moreover, both of these leagues were Colonial projects designed to divert the people’s attention away from the issue of the Islamic State. Consequently, these projects not only led to the exhaustion of the people’s efforts, but also succeeded in distancing the issue of the Islamic State from people’s vision and thinking.

İslami ve milliyetçi hareketlerin yanı sıra, bazı İslam ülkelerinde vatansever hareketler de kuruldu. Bu vatansever hareketler, İslam Devleti'nin çeşitli bölgelerinin sömürgeci işgaline karşı bir tepki olarak ortaya çıktı. Kapitalist sistemin uygulanması sonucunda sömürgecilerin Müslümanlara yönelik siyasi ve ekonomik baskısı, bu vatansever hareketlerin kurulmasına yol açtı. Bu hareketler bu acıya bir tepki olsa da, bazılarının İslami duygularla şekillendiği, bazılarının ise sömürgeci güçlerin bilerek yaptığı manevralar sonucu ortaya çıkan salt vatansever duygularla hareket ettiği görüldü. Bu hareketler vatansever duygularla yönlendirildiği için, hareket tarzlarını belirlemek konusunda ciddi bir düşünceden yoksundu. Harekete geçtiklerinde Ümmeti ucuz bir mücadeleye sürükleyerek, düşmanların İslam topraklarındaki ayaklarını daha da sağlamlaştırmasına yol açtılar.

Besides the Islamic and the nationalistic movements, some patriotic movements were also established in various Islamic countries. These patriotic movements emerged as a reaction to the colonial occupation of various parts of the Islamic State. The political and economic oppression of the colonialists upon the Muslims, as a result of the implementation of the capitalist system, led to the establishment of these patriotic movements. Although those movements were a reaction to this suffering, some of these movements were influenced by Islamic emotions, while others were driven purely by patriotic emotions resulting from deliberate manoeuvers undertaken by the Colonial powers. Since these movements were driven by patriotic emotions, they lacked any serious thought to define their course of action. When they surged forward, they engaged the Ummah in a cheap struggle, which further strengthened the enemies’ foothold in the Islamic lands.

Biz, dirilişe yönelik tek gerçek felsefenin, hem fikri hem de yöntemi kapsayan bir ideoloji (Mabdaa') olduğuna inanıyoruz. Bu ideoloji İslam'dır; çünkü o, devletin ve ümmetin tüm işlerini yöneten bir sistemin kaynaklandığı bir akide (inanç esası) ve hayatın bütün sorunlarına bir çözümdür.

We believe that the only true philosophy for revival is an ideology (Mabdaa’) that encompasses both the idea and the method. This ideology is Islam because it is an Aqeedah (doctrine) from which emanates a system governing all the affairs of the State and the Ummah, and a solution to all of life’s problems.

İslam evrensel bir sistem olsa da, onu uygulamaya yönelik çalışmaya evrensel ölçekte başlamak onun yöntemine dahil değildir. İslam evrensel olarak tebliğ edilmelidir; ancak onu uygulamaya yönelik çalışma, sağlam biçimde yerleşene kadar bir ya da birkaç ülkeyle sınırlandırılmalıdır. Yerleştikten sonra İslam Devleti doğal olarak büyüyerek bütün İslam ülkelerini kapsayacak hale gelir. Ardından devlet, İslam'ı dünyanın geri kalanına yayar; çünkü İslam Devleti, İslami da'veti tüm insanlık için ebedi ve evrensel bir mesaj olarak iletmek zorundadır.

Although Islam is a universal system, it is not part of its method to start working on a universal scale towards its implementation. Islam should be propagated universally while working to implement it must be confined to one or several countries until it becomes firmly established. Once established, the Islamic State would naturally grow until it encompasses all the Islamic countries. Then the state would propagate Islam to the rest of the world, because the Islamic State must convey the Islamic da’wah as an eternal and universal message for all mankind.

Tüm dünya İslam Davetine elverişlidir; ancak İslam topraklarındaki insanlar Müslüman olduğu için davet orada başlamalıdır. Ayrıca, Arap diyarlarındaki insanlar (İslam dünyasının bir parçası olarak) Arapça konuştuğu ve Arapça, İslam'ın ve onun kültürünün vazgeçilmez bir parçası olduğu için, öncelik Arap diyarlarına verilmelidir. Dahası, Arapça dilinin gücünü İslam'ın gücüyle birleştirmek zorunludur, çünkü her ikisi de etkileme, yayılma ve yaygınlaştırma yeteneğine sahiptir. Bu nedenle, İslam Devleti'nin Arap diyarlarında yeniden kurulması doğal bir sonuçtur; böylece tüm İslam topraklarını kapsayacak İslam Devleti'nin çekirdeği olacaktır.

The entire world is suitable for the Islamic Da’wah; however, since the people in the Islamic lands are Muslims, the Da’wah must start there. Also, since the people in Arab territories (being part of the Islamic world) speak Arabic, and since Arabic is an essential part of Islam and its culture, the priority must be given to the Arab territories. Furthermore, combining the power of the Arabic language with that of Islam is necessary, because each has the ability to influence, expand and propagate. Therefore, it is only natural for the Islamic State to be re-established in the Arab territories, so that it will serve as a nucleus for the Islamic State which will encompass all Islamic lands.

Arap topraklarında İslam davetini taşımak gerekli olmakla birlikte, İslam davetinin İslam dünyasının geri kalanına da ulaşması gerekir. Bununla birlikte, çalışmaya Arap topraklarında başlanması, İslam Devleti'nde Arap topraklarının birleştirilmesinden önce Arap topraklarının dışında hiçbir çalışma yapılmayacağı anlamına gelmez. Çalışma, İslam Devleti'ni yeniden kurmak için Arap topraklarında yürütülmelidir; ardından Devlet büyüyecek ve komşu topraklara, bunların Arap olup olmamasına bakılmaksızın yayılacaktır.

Though carrying the Islamic Da’wah in the Arab territories is necessary, it is also necessary for the Islamic Da’wah to reach out to the rest of the Islamic world. Notwithstanding this, initiating the work in the Arab territories does not mean that no work be done outside Arab territories before unifying the Arab territories in the Islamic State. The work must be carried out in the Arab territories to re-establish the Islamic State, then the State will grow and encompass the neighboring territories, regardless of whether they consist of Arabs or not.

Diriliş (Nahda) için gerçek felsefenin, fikri ve yöntemi birleştiren bir ideoloji olduğunu daha önce belirtmiştik; ciddi bir diriliş çabasına girişen her grup ise bu ikisini de kavramak zorundadır.

We have already stated that the real philosophy for revival (NahDah) is an ideology that combines the idea and the method, and any group that undertakes serious efforts towards revival must understand both.

Madem ki bu ideoloji (İslam) artık açıklık kazanmıştır, o hâlde doğru bir Hizbi yapıyı kurmak için gerekli olan doğru anlayışı elde etmek mümkündür. Bu doğru anlayıştan kaynaklanan yapı, doğal olarak etkili, yaratıcı ve ilerleyici olacaktır. Toplum bu yapıyı tam olarak desteklemeli ve yükünü taşımalıdır; çünkü bu yapı, fikrini tam olarak kavramakta, doğru yöntemini bilmekte ve misyonunu anlamaktadır.

Since this ideology (Islam) has now become clear, it is therefore possible to acquire the proper understanding needed to establish the correct Hizbi structure. The structure, which emanates from this correct understanding, will naturally be effective, creative and progressive. The society should fully support this structure and carry its burden, because this structure fully comprehends its idea, is aware of its correct method, and understands its mission.

Ancak yalnızca ideolojiyi anlamak, doğru bir dirilişi gerçekleştirmek için yeterli değildir; yapının da kurulması gerekir. Bu yapının içindeki bireyler de bu yapıya uygun olmalı ve üyeleri birbirine bağlayan bağ (RaabiTah) doğru ve verimli olmalıdır. Bireylerin uygunluğu, yapının üyeleri Hizb'e bağlama yöntemiyle (Tareeqat ur-rabT) belirlenir. Fikri bir Hizb'de, bireyleri Hizb içinde bağlayan yöntem, kişinin Akîde'ye mutlak bağlılığı ve Hizbî kültürdeki olgunluğudur. Dolayısıyla herhangi bir kişinin uygunluğu, Da'vet onunla temas ettiğinde kişinin Hizb'e uygun biçimde şekillenmesiyle doğal olarak belirlenir; törensel ya da idari prosedürlerle değil. Bu bireyleri bir grup içinde bağlayan bağ ise Akîde ve bu Akîde'den kaynaklanan Hizb kültürüdür.

However, merely understanding the ideology without establishing the structure is not enough for a correct revival. The individuals within it must be suitable for this structure, and the bond (RaabiTah) that binds the members must be correct and productive. The suitability of the individuals is determined by the structure’s method of binding its members to the Hizb (Tareeqat ur-rabT). In an ideological Hizb, the method of binding individuals within the Hizb, is the individual’s absolute adherence to the Aqeedah, and maturity in the Hizbi culture. Therefore, the suitability of any person would be determined naturally through the individual being molded into the Hizb when the Daw’ah interacts with him, and not through ceremonial or organizational procedures. The bond, which binds these individuals in a group, is the ‘Aqeedah and the Hizb culture emanating from this ‘Aqeedah.

Son yüzyılda ortaya çıkan hareketlere bakıldığında, bunların başarısızlığının temel nedenlerinden birinin yanlış yapılanmaları olduğu görülür. Bu hareketlerin yapıları, doğru bir anlayışa dayanan bir Hizb üzerine kurulmamıştı. Bunun yerine ya örgütsel bir temele ya da yalnızca adı olan bir parti temeline dayandırılmışlardı.

Reviewing the movements which appeared in the last century, one finds that their incorrect structures were a fundamental cause for their failure. Their structures were not established on the basis of a Hizb that follows a correct understanding. Instead, they were established either upon an organizational basis or a nominal party basis.

Birinci Dünya Savaşı'ndan önce Müslümanlar, İslam Devleti'ne sahip olduklarını biliyorlardı. Zayıflığına, gerilemesine ve ona yönelik farklı görüşlere rağmen Devlet, onların düşünce ve vizyonunun odağı olmayı sürdürdü. Araplar onu kendilerine dayatılmış bir yönetim olarak görse ve haklarını bastırdığını düşünseler de, yine de İslam Devleti'ne kendi devletleri gözüyle baktılar ve onu gönülleri ve akılları ile ıslah etmeye çalıştılar. Ancak Araplar, dirilişin doğasını ya da yöntemini anlamıyorlardı. Bu nedenle aralarında hiçbir yapılanma gerçekleşmedi. İslam dünyasındaki Müslümanların çoğunluğunun durumu da böyleydi.

Prior to World War One, Muslims knew that they had the Islamic State. Despite its weakness, decline and the diverse views towards it, the State remained the focus of their thought and vision. Although the Arabs viewed it as being imposed upon them, and that it suppressed their rights, they still looked at the Islamic State as their State, and attempted to reform it with their hearts and minds. However, the Arabs did not understand the nature of revival or its method. Thus, no structuring occurred amongst them. This was the case with the majority of the Muslims in the Islamic world.

O dönemde yabancı kültür İslam topraklarına zaten sızmıştı. Bunun sonucunda sömürgeciler bir takım Müslümanları kendilerine çekmeyi başardı ve bunları İslam Devleti içinde bağımsızlık ve ayrılık fikirlerine dayanan gruplar oluşturmak üzere işe aldı. Sömürgeciler bir kısım Araplarla temas kurup onları Paris'te topladı; Arap bağımsızlığı kılıfı altında Osmanlı Devleti'ne karşı savaşmak üzere bir blok oluşturdular. Sömürgecilerin getirdiği yabancı kültür ve düşünceler ile vatanseverlik ve milliyetçi duygular, Arapları bir araya getiren başlıca güçlerdi. Düşünceleri ve duyguları birleşen bu insanlar, aynı düşünce süreciyle birbirine bağlandı; bu da ortak bir hedefe, yani Arapların bağımsızlığına yol açtı. Çünkü Osmanlı Devleti onların çıkarlarını gözetmedi, onlara zulmetmesine ve haklarını bastırmasına izin verdi. Bu ortak hedef, sözde bir parti oluşturmanın aracı oldu; bu da Arap isyanına yol açtı ve başta Arap ülkeleri olmak üzere İslam ülkelerine küfrün ve sömürgeciliğin yayılmasıyla sonuçlandı. Bu partilerin amacı o noktada sona erdi ve emeklerinin karşılığını, bazı İslam ülkelerinin yöneticileri ve sömürgeci güçlerin ajanları olarak atanmak suretiyle paylaştılar.

By this time, the foreign culture had already invaded Islamic lands. As a result, the colonialists managed to attract a number of Muslims and recruited them to establish groups within the Islamic State that were based on the notions of independence and separation. The colonialists attracted a number of Arabs and gathered them in Paris to form a bloc to fight the Ottoman State under the guise of Arab independence. The foreign culture and thoughts, along with patriotic and nationalist emotions, introduced by the colonialists, were the main forces that brought the Arabs together. With their thoughts and emotions united, they were brought together by the same process of thought, which in turn led to a unified aim — independence of the Arabs, since the Ottoman State disregarded their interests and allowed itself to oppress them and suppress their rights. This unified aim served as a means of gathering a nominal party, which led to the Arab revolt, and resulted in the spread of Kufr and Colonialism over the Islamic countries, especially the Arab countries. The purpose of these parties ended at that point, and they shared the spoils of their efforts by being appointed as rulers of some Islamic countries and agents of Colonial powers.

Sömürgecilerin İslam Devleti'ni yok etmesinin ardından, İslam topraklarının kontrolünü ele geçirdiler; Arap ülkelerini doğrudan yönettiler ve etkilerini tüm İslam dünyasına yaydılar. Arap ülkelerini fiilen işgal ettiler ve gizli ve kötü niyetli yöntem ve araçlarla Arap dünyasının her bölgesinde bir dayanak noktası oluşturdular. Bu yöntem ve araçların en etkili olanları sömürgeci kültür, para ve onların ajanlarıydı.

After destroying the Islamic State, the colonialists took control of the Islamic lands, by directly ruling the Arab countries, and extending their influence over the entire Islamic world. They physically occupied the Arab countries and established a foothold in every part of the Arab world through covert and malicious styles and means. The most effective of these styles and means were the colonialist culture, money and their agents.

Sömürgeci kültürün, sömürge etkisinin kurulmasında ve sürdürülmesinde en büyük rolü oynadığı; ümmeti diriltmeye yönelik tüm hareketlerin, örgütlerin ve partilerin başarısız olmasında ve dirilişin engellenmesinde büyük katkısı olduğu söylenebilir. Bu denli yaygın bir etki, kültürün insanın düşünce yapısı üzerindeki etkisinden doğmaktadır; çünkü düşünce, insanın hayatını yönlendirir. Sömürgeciler, hayata bakışlarını yansıtan, sağlam bir felsefeye dayalı eğitim ve kültür müfredatları uyguladılar. Bu felsefe, maddenin ruhtan, dinin (din) devletten ayrılması anlayışına dayanıyordu. Sömürgeciler kendi kişiliklerini, kültürümüzün (sekafe) tek temeli haline getirdiler. Kendi medeniyetlerini (hadara), kavramlarını, insanlarını, tarihlerini ve yaşam tarzlarını da düşüncelerimizin birincil kaynağı kıldılar. Bununla yetinmeyerek, kendi kişiliklerini bilerek çarpıtıp bizim için örnek olarak sundular. Belirli yönleri ve kavramları seçici biçimde öne çıkarıp vurgularken, sömürgeciliğin gerçek yüzünü yine kötü niyetli yollarla gizlediler. Genel politikalarından en küçük bir sapmanın dahi olmaması için müfredatın en ince ayrıntılarına bile müdahale ettiler. Sonuç olarak Müslümanlar, başkalarının nasıl düşündüğünü öğreten bozuk bir kültürle eğitildi ve kendi nasıl düşüneceğini öğrenemez hale geldi. Çünkü düşüncemiz çevresinden, kişiliğimizden ve tarihimizden kopmuş, ideolojimizden türetilmemişti. Böylece aydınlar olarak halktan uzaklaşmış, bulunduğumuz durumdan ve ihtiyaçlarından habersiz bireyler haline geldik. Bunun sonucunda aydınların duyguları düşüncelerinden, aydınların kendileri de ümmetten ve onun duygularından ayrıldı. Doğal olarak, duygulardan koparılmış ya da onlardan yoksun bir düşünce, ümmetin durumunu ve ihtiyaçlarını doğru kavrayamaz. Bu da doğru bir yeniden canlanma bilincine ulaştırmazdı. Üstelik böyle yabancı bir düşünce, doğru bir anlayıştan doğan doğru bir yapıya ulaştırmazdı, çünkü onu İslami duygulara sahip bir insanın taşıdığı yabancı bir düşünceydi. Yabancı kültürün etkisi yalnızca aydınlarla sınırlı kalmadı. Gerçekte, yabancı kültürün etkisiyle tüm toplumun düşüncesi duygularından koptu ve bu durum toplumun sorunlarını daha da karmaşık hale getirdi. Bu nedenle, doğru bir Hizb yapısının karşı karşıya olduğu canlanma zorluğu, Birinci Dünya Savaşı öncesine kıyasla katlandı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra mesele artık İslam toplumunun nasıl canlandırılacağı değil, aydınlar arasında düşüncelerin duygularla nasıl uyumlaştırılacağı, buna ek olarak bireyler (özellikle aydınlar) ile toplum arasında nasıl uyum sağlanacağıdır. Aydınlar, duygudan yoksun, soyut yabancı düşünceye hayran kaldılar. Bu durum onları topluma yabancılaşmaya, onu küçümsemeye, ondan uzaklaşmaya ve ona kayıtsızlıkla yaklaşmaya itti. Sömürgeci olmalarına rağmen yabancılara bağlanmalarına, onlara saygı duymalarına, onlara yaklaşmalarına ve onlara daha fazla önem vermelerine yol açtı. Bu yüzden aydınlar, toplumun durumunu ancak yabancıların kendi durumlarını anlayış biçimini taklit ederek kavrayabiliyorlardı. Eğitimli bir birey canlanmadan söz ettiğinde, ümmeti canlandırabilecek şeyin yabancıları özenerek taklit etmekten başka bir şey olabileceğini düşünemiyordu. Böylece aydınların duyguları ideolojiyle değil, yanlış motivasyon kaynakları olan vatana ve halka yönelik hislerle harekete geçiyordu. Sonuç olarak, ne düzgün bir biçimde isyan edebiliyorlardı ne de halk uğruna tam anlamıyla fedakarlık yapabiliyorlardı. Onlar, içinde bulundukları durumu belirli bir düşünceye dayanarak hissetmezler, insanların ihtiyaçlarını da kavramazlardı. Eğer onların ayaklanıp bir diriliş çağrısı yaptıklarını varsayarsak, bu, kişisel çıkarlarına bir tepki olur ya da başka halkların devrimlerinin taklidi olurdu. Dolayısıyla böyle bir ayaklanma kısa sürede sona erer; ya çıkarları güvence altına alındığında, ya egoları tatmin olduğunda ya da bu devrim kendi çıkarlarıyla çatıştığında ya da onlara zarar verdiğinde.

Doğru bir yapı, bu tür bireylerle inşa edilemez; önce düşünceleri ve duyguları arasında uyum sağlanmadan, onları baştan itibaren ideolojik olarak doğru bir kültür, yani İslam kültürüyle yetiştirmeden bu mümkün değildir. Bu yetiştirme sürecinden geçirilebilmeleri için her birinin bir başlangıç yapan (öğrenci) rolünü üstlenmesi gerekir; çünkü zihinleri yeniden şekillendirilmelidir. Birey içinde uyum sağlandıktan sonraki görev, bireyle toplum arasında uyum sağlamak olacaktır. Yabancı kültür olmasaydı, toplumun canlandırılması sorunu çok daha kolay olurdu.

The correct structure cannot be built from such individuals, before generating harmony between their thoughts and emotions, by culturing them from the beginning with an ideologically correct culture - the Islamic culture. Taking them through this culturing process requires that each one of them assumes the role of a beginner (student), whose mind has to be reshaped anew. After generating harmony in the individual, the next task would be to generate harmony between the individual and the society. Had it not been for the foreign culture, the problem of reviving the society would be much easier.

Bu nedenle, doğru bir Hizbi yapının bu yabancı kültürle toplum içinde bir arada var olması mümkün değildir. Doğru Hizbi yapının da bu yabancı kültür temelinde ortaya çıkması mümkün değildir.

Thus, it is impossible for a correct Hizbi structure to coexist in society with this foreign culture. Nor is it possible for the correct Hizbi structure to emerge on the basis of this foreign culture.