13. Hicri yüzyıldan (miladi 19. yüzyıldan) itibaren ümmeti ihya etmek amacıyla birkaç hareket kuruldu, ancak bunların hiçbiri girişimlerinde başarılı olamadı. Yine de bu hareketler, kendilerinden sonra gelenleri aynı girişimleri tekrarlamaya yönelik güçlü biçimde etkiledi. Bu hareketleri ve ihya girişimlerini yapısal bakımdan incelediğimizde, başarısızlıklarının sebeplerinin şu dört etkene dayandığı sonucuna varılabilir:

Since the 13th century Hijri (19th century AD), several movements were established to revive the Ummah but were all unsuccessful in their attempts. However, these movements had a strong influence over those who came after them to repeat the attempts. Upon scrutinizing these movements and their attempts for revival, one can conclude that the causes for their failure (from a structural point of view) are due to the following four factors:

1. Bu hareketler genel ve belirsiz bir fikre (fikrah) dayanarak kuruldu; bu fikir muğlak, yani açık seçik olmayan bir fikirdi. Ayrıca bu fikir odaklanmadan, saflıktan ve netlikten yoksundu.

1. The movements were established upon a general undefined idea (fikrah), which was vague, or unclear. In addition, the idea lacked focus, purity, and clarity.

2. Bu hareketler fikirlerini hayata geçirmek için bir yöntem (Tarîka) belirlemediler; bunun yerine doğaçlama ve çarpıtılmış yollarla ilerlediler. Dahası, başvurdukları araçlar belirsiz ve muğlaktı.

2. The movements did not define a method (Tareeqah) to implement their idea; rather, they proceeded through improvised and twisted means. Furthermore, their means were undefined and ambiguous.

3. Bu hareketler, tam bir farkındalığa ve iyi odaklanmış bir kararlılığa sahip olmayan bireylere dayanıyordu. Bireyler yalnızca çalışma arzusu ya da gayretiyle hareket ediyorlardı.

3. The movements relied upon individuals who lacked full awareness, and a well-focused determination. Individuals were driven solely by their desire or zeal to work.

4. Bu hareketlerin sorumluluğunu taşıyan kişiler, aralarında doğru bir bağa sahip değildi. Yalnızca belirli eylemlerde ve unvanlarda kendini gösteren bir yapının üyeleri olmaları ile birbirlerine bağlıydılar.

4. The individuals carrying the responsibility of these movements did not have a correct bond amongst themselves. They were merely bound by being members in a structure that manifested itself in certain actions and titles.

Sonuç olarak, bu tür hareketlerin çabaları ve coşkuları tükenene kadar ileri atılıp sonunda faaliyetlerinin durulması ve nihayetinde yok olmaları doğal bir durumdu. Bunların ardından, aynı yolu izleyen başka hareketler ortaya çıktı ve onlar da sonunda yok oldu. Bütün bu hareketlerin başarısızlığı doğaldı; çünkü doğru, açık ve belirli bir fikre dayanmıyorlardı. Ayrıca doğru bir yöntemleri yoktu, bilinçten yoksun bireylere bağlıydılar ve doğru bir bağla birbirlerine bağlı değillerdi.

Consequently, it was only natural for such movements to surge forward until their efforts and enthusiasm were exhausted, causing their activities to die down and they eventually became extinct. Other movements emerged thereafter, who followed the same pattern until they, too, became extinct. The failure of all these movements was only natural, because they were not based on a correct, clear and a defined idea. In addition, they did not have a correct method, they depended upon individuals who lacked awareness, and were not bound by a correct bond.

Bu hareketlerin "fikri ve yöntemi" (Fikrah ve Tareeqah) yanlıştı, çünkü yanlış felsefelere veya fikirlere (eğer bunlara sahipse) dayanıyordu. Bu hareketlerden bazıları İslami, bazıları ise milliyetçiydi. İslami hareketlerin liderleri İslam'ı genel ve belirsiz bir biçimde savunuyordu. Mevcut düzene uymak ya da İslam'a İslam dışı sistemleri sokma süreçlerini meşrulaştırmak için İslam'ı yorumlamaya çalıştılar. Milliyetçi hareketlerin liderleri ise İslam'ı da Müslümanları da yok sayan, belirsiz ve muğlak bir milliyetçi temele dayanan bir dirilişe çağırdılar. Milliyetçilik, onur, gurur, Arap, Arapçılık, bağımsızlık ve benzeri terimleri, bu kavramların ne olduğuna ve bunların dirilişe götürüp götürmediğine dair açık bir kavram sahibi olmadan kullandılar. Arap milliyetçileri Arapları "Arap dirilişi"ne çağırırken, milliyetçi Türkler Türk milliyetçiliği temelinde Türk yurdunun dirilişini savundu. Hem Arap milliyetçileri hem de Türk milliyetçileri aslında sömürgecilerin yönlendirmesindeydi. Ayrıca sömürgeciler, Balkan halklarını Osmanlı İslam Devleti'nden koparmak için benzer milliyetçi hareketleri kışkırtmak amacıyla kullandı.

The “idea and the method” (Fikrah and Tareeqah) of these movements were wrong because they were based upon incorrect philosophies or ideas (if they had any). Some of these movements were Islamic whereas others were nationalistic. Those in charge of the Islamic movements called for Islam in a general and undefined manner. They tried to interpret Islam just to comply with the status quo, or to justify their process of introducing non-Islamic systems into Islam. Those in charge of the nationalistic movements called for a revival based upon a vague and ambiguous nationalistic foundation that disregarded Islam as well as the Muslims. They used such terms as nationalism, dignity, pride, arab, arabism, independence and others, without having any clear concept of such terms, and whether such concepts lead towards revival or not. The Arab nationalists called the Arabs towards an “Arab revival”, while the nationalist Turks called for the revival of the Turkish homeland, on the basis of Turkish nationalism. Both the nationalist Arabs, as well as the Turks, were in fact led by the colonialists. In addition, the colonialists used similar nationalistic movements to instigate the people of the Balkans to break away from the Ottoman Islamic State.

Basında İslamcı ve milliyetçi Araplar arasında tartışmalar yaşandı. Tartışma, bir Arap Birliği'nin mi yoksa bir İslam Birliği'nin mi daha iyi ve daha uygulanabilir olacağı üzerine yoğunlaşıyordu. Bu tartışma uzun süre devam etti ve insanların emeklerini boşa harcadı; çünkü hem Arap Birliği hem de İslam Birliği, İslami açıdan geçersizdi. Üstelik bu iki birlik de insanların dikkatini İslam Devleti meselesinden uzaklaştırmak için tasarlanmış sömürgeci projelerdi. Sonuç olarak bu projeler yalnızca insanların emeklerinin tükenmesine yol açmakla kalmadı, aynı zamanda İslam Devleti meselesini insanların bakış açısından ve düşüncesinden uzaklaştırmayı da başardı.

Arguments between the Islamic and nationalistic Arabs took place in the press. This centered around whether an Arab League or an Islamic League would be better and more feasible. This debate lasted for a long time and wasted the efforts of the people, because both the Arab League and the Islamic League were invalid from the Islamic perspective. Moreover, both of these leagues were Colonial projects designed to divert the people’s attention away from the issue of the Islamic State. Consequently, these projects not only led to the exhaustion of the people’s efforts, but also succeeded in distancing the issue of the Islamic State from people’s vision and thinking.

İslami ve milliyetçi hareketlerin yanı sıra, bazı İslam ülkelerinde vatansever hareketler de kuruldu. Bu vatansever hareketler, İslam Devleti'nin çeşitli bölgelerinin sömürgeci işgaline bir tepki olarak ortaya çıktı. Kapitalist sistemin uygulanması sonucunda sömürgecilerin Müslümanlara uyguladığı siyasi ve ekonomik baskı, bu vatansever hareketlerin kurulmasına yol açtı. Bu hareketler bu acıya bir tepki olsa da, bazıları İslami duygularla şekillenirken, diğerleri sömürge güçlerinin kasıtlı manevralarından kaynaklanan salt vatansever duygularla yönlendirildi. Bu hareketler vatansever duygularla yönlendirildikleri için, izleyecekleri yolu belirlemek konusunda ciddi bir düşünceden yoksundular. İleri atıldıklarında ise Ümmet'i ucuz bir mücadeleye sürükleyerek, düşmanların İslam topraklarındaki ayaklarını daha da sağlamlaştırmasına neden oldular.

Besides the Islamic and the nationalistic movements, some patriotic movements were also established in various Islamic countries. These patriotic movements emerged as a reaction to the colonial occupation of various parts of the Islamic State. The political and economic oppression of the colonialists upon the Muslims, as a result of the implementation of the capitalist system, led to the establishment of these patriotic movements. Although those movements were a reaction to this suffering, some of these movements were influenced by Islamic emotions, while others were driven purely by patriotic emotions resulting from deliberate manoeuvers undertaken by the Colonial powers. Since these movements were driven by patriotic emotions, they lacked any serious thought to define their course of action. When they surged forward, they engaged the Ummah in a cheap struggle, which further strengthened the enemies’ foothold in the Islamic lands.

Diriliş için tek gerçek felsefenin, hem fikri hem de yöntemi kapsayan bir ideoloji (Mabdaa’) olduğuna inanıyoruz. Bu ideoloji İslam'dır; çünkü İslam, Devletin ve Ümmetin tüm işlerini düzenleyen bir sistemin kaynaklandığı bir akide (inanç esası) ve hayatın tüm sorunlarına bir çözümdür.

We believe that the only true philosophy for revival is an ideology (Mabdaa’) that encompasses both the idea and the method. This ideology is Islam because it is an Aqeedah (doctrine) from which emanates a system governing all the affairs of the State and the Ummah, and a solution to all of life’s problems.

İslam evrensel bir sistem olsa da, onun uygulanmasına yönelik çalışmaya evrensel bir ölçekte başlamak, onun yöntemine dahil değildir. İslam evrensel olarak tebliğ edilmelidir; ancak onun uygulanması için çalışma, sağlam bir şekilde yerleşinceye kadar bir veya birkaç ülkeyle sınırlı tutulmalıdır. Yerleştikten sonra İslam Devleti doğal olarak büyüyecek ve tüm İslam ülkelerini kapsayacak hale gelecektir. Ardından devlet, İslam'ı dünyanın geri kalanına yayacaktır; çünkü İslam Devleti, İslam davetini tüm insanlık için ebedi ve evrensel bir mesaj olarak iletmek zorundadır.

Although Islam is a universal system, it is not part of its method to start working on a universal scale towards its implementation. Islam should be propagated universally while working to implement it must be confined to one or several countries until it becomes firmly established. Once established, the Islamic State would naturally grow until it encompasses all the Islamic countries. Then the state would propagate Islam to the rest of the world, because the Islamic State must convey the Islamic da’wah as an eternal and universal message for all mankind.

Tüm dünya İslam Da'veti için elverişlidir; ancak İslam topraklarındaki insanlar Müslüman olduğundan, Da'vet de oradan başlamalıdır. Ayrıca Arap bölgelerindeki insanlar (İslam dünyasının bir parçası olarak) Arapça konuştuğundan ve Arapça, İslam'ın ve onun kültürünün vazgeçilmez bir parçası olduğundan, öncelik Arap bölgelerine verilmelidir. Dahası, Arapçanın gücünü İslam'ın gücüyle birleştirmek zorunludur, çünkü her ikisi de etkileme, yayılma ve yaygınlaştırma kabiliyetine sahiptir. Bu nedenle, İslam Devleti'nin Arap bölgelerinde yeniden kurulması doğal bir şeydir; böylece tüm İslam topraklarını kapsayacak İslam Devleti'nin çekirdeği olacaktır.

The entire world is suitable for the Islamic Da’wah; however, since the people in the Islamic lands are Muslims, the Da’wah must start there. Also, since the people in Arab territories (being part of the Islamic world) speak Arabic, and since Arabic is an essential part of Islam and its culture, the priority must be given to the Arab territories. Furthermore, combining the power of the Arabic language with that of Islam is necessary, because each has the ability to influence, expand and propagate. Therefore, it is only natural for the Islamic State to be re-established in the Arab territories, so that it will serve as a nucleus for the Islamic State which will encompass all Islamic lands.

Arap topraklarında İslam Davetini taşımak gerekli olduğu gibi, İslam Davetinin İslam dünyasının geri kalanına ulaşması da gereklidir. Buna rağmen, çalışmaya Arap topraklarında başlamak, İslam Devleti'nde Arap topraklarının birleştirilmesinden önce Arap topraklarının dışında hiçbir çalışma yapılmayacağı anlamına gelmez. İslam Devleti'ni yeniden kurmak için çalışma Arap topraklarında yürütülmelidir; ardından Devlet büyüyecek ve komşu topraklar Araplardan oluşsun ya da oluşmasın, onları kapsayacaktır.

Though carrying the Islamic Da’wah in the Arab territories is necessary, it is also necessary for the Islamic Da’wah to reach out to the rest of the Islamic world. Notwithstanding this, initiating the work in the Arab territories does not mean that no work be done outside Arab territories before unifying the Arab territories in the Islamic State. The work must be carried out in the Arab territories to re-establish the Islamic State, then the State will grow and encompass the neighboring territories, regardless of whether they consist of Arabs or not.

Diriliş (Nahḍa) için gerçek felsefenin, fikri ve yöntemi birleştiren bir ideoloji olduğunu ve diriliş için ciddi çabalara girişen her grubun ikisini de anlaması gerektiğini daha önce belirtmiştik.

We have already stated that the real philosophy for revival (NahDah) is an ideology that combines the idea and the method, and any group that undertakes serious efforts towards revival must understand both.

Bu ideolojinin (İslam'ın) artık açıklık kazanmış olması nedeniyle, doğru Hizbi yapıyı kurmak için gerekli olan doğru anlayışı edinmek mümkündür. Bu doğru anlayıştan kaynaklanan yapı, doğal olarak etkili, yaratıcı ve ilerleyici olacaktır. Toplum bu yapıyı tam olarak desteklemeli ve yükünü taşımalıdır; çünkü bu yapı fikrini tam olarak kavramakta, doğru yöntemini bilmekte ve misyonunu anlamaktadır.

Since this ideology (Islam) has now become clear, it is therefore possible to acquire the proper understanding needed to establish the correct Hizbi structure. The structure, which emanates from this correct understanding, will naturally be effective, creative and progressive. The society should fully support this structure and carry its burden, because this structure fully comprehends its idea, is aware of its correct method, and understands its mission.

Ancak yalnızca ideolojiyi anlamak, doğru bir diriliş için yeterli değildir; yapının da kurulması gerekir. Bu yapıya uygun olabilmesi için içindeki bireylerin de uygun olması gerekir ve yapının üyelerini birbirine bağlayan bağ (RaabiTah) doğru ve verimli olmalıdır. Bireylerin uygunluğu, yapının üyelerini Hizb'e bağlama yöntemiyle (Tareeqat ur-rabT) belirlenir. Bir ideolojik Hizb'de bireyleri Hizb içinde bağlayan yöntem, bireyin Akide'ye mutlak bağlılığı ve Hizbî kültürde olgunlaşmasıdır. Dolayısıyla herhangi bir kişinin uygunluğu, Da'vet onunla temas ettiğinde kişinin Hizb'e şekillendirilmesiyle doğal olarak belirlenir; törensel veya örgütsel prosedürlerle değil. Bu bireyleri bir grup içinde bağlayan bağ ise Akide'dir ve bu Akide'den doğan Hizb kültürüdür.

However, merely understanding the ideology without establishing the structure is not enough for a correct revival. The individuals within it must be suitable for this structure, and the bond (RaabiTah) that binds the members must be correct and productive. The suitability of the individuals is determined by the structure’s method of binding its members to the Hizb (Tareeqat ur-rabT). In an ideological Hizb, the method of binding individuals within the Hizb, is the individual’s absolute adherence to the Aqeedah, and maturity in the Hizbi culture. Therefore, the suitability of any person would be determined naturally through the individual being molded into the Hizb when the Daw’ah interacts with him, and not through ceremonial or organizational procedures. The bond, which binds these individuals in a group, is the ‘Aqeedah and the Hizb culture emanating from this ‘Aqeedah.

Geçen yüzyılda ortaya çıkan hareketler gözden geçirildiğinde, bunların yapılarındaki yanlışlığın başarısızlıklarının temel sebebi olduğu görülür. Bu hareketlerin yapıları, doğru bir anlayışa bağlı bir Hizb esasına dayanmıyordu. Bunun yerine ya örgütsel bir temele ya da yalnızca adı olan bir parti temeline dayandırılmışlardı.

Reviewing the movements which appeared in the last century, one finds that their incorrect structures were a fundamental cause for their failure. Their structures were not established on the basis of a Hizb that follows a correct understanding. Instead, they were established either upon an organizational basis or a nominal party basis.

Birinci Dünya Savaşı'ndan önce Müslümanlar, kendilerine ait İslam Devleti'ne sahip olduklarını biliyorlardı. Zayıflığına, gerilemesine ve ona yönelik farklı görüşlere rağmen Devlet, onların düşünce ve vizyonlarının odağı olmayı sürdürdü. Araplar onu kendilerine dayatılmış gibi görüp haklarını baskı altına aldığını düşünseler de, yine de İslam Devleti'ne kendi devletleri gözüyle baktılar ve onu gönülleri ve akıllarıyla ıslah etmeye çalıştılar. Ancak Araplar, dirilişin mahiyetini ve yöntemini anlamadılar. Bu yüzden aralarında bir yapılanma gerçekleşmedi. İslam dünyasındaki Müslümanların çoğunluğunun durumu da böyleydi.

Prior to World War One, Muslims knew that they had the Islamic State. Despite its weakness, decline and the diverse views towards it, the State remained the focus of their thought and vision. Although the Arabs viewed it as being imposed upon them, and that it suppressed their rights, they still looked at the Islamic State as their State, and attempted to reform it with their hearts and minds. However, the Arabs did not understand the nature of revival or its method. Thus, no structuring occurred amongst them. This was the case with the majority of the Muslims in the Islamic world.

O zamana gelindiğinde yabancı kültür İslam topraklarını çoktan istila etmişti. Bunun sonucunda sömürgeciler bir takım Müslümanları kendilerine çekmeyi başardı ve bunları İslam Devleti içinde bağımsızlık ve ayrılık fikirlerine dayanan gruplar kurmak üzere işe aldı. Sömürgeciler bir kısım Arapları çekerek Paris'te topladı; Arap bağımsızlığı kılıfı altında Osmanlı Devleti'ne karşı savaşmak üzere bir blok oluşturdular. Sömürgecilerin getirdiği yabancı kültür ve düşünceler, vatanseverlik ve milliyetçi duygularla birlikte, Arapları bir araya getiren başlıca güçlerdi. Düşünceleri ve duyguları birleşen Araplar, aynı düşünce süreciyle bir araya getirildi; bu da ortak bir hedefe, Arapların bağımsızlığına yol açtı. Çünkü Osmanlı Devleti onların çıkarlarını gözetmiyor, kendisinin onlara zulmetmesine ve haklarını bastırmasına izin veriyordu. Bu ortak hedef, sadece adı var, gerçekte bir parti oluşturmanın aracı oldu; bu da Arap isyanına yol açtı ve özellikle Arap ülkelerinde olmak üzere İslam ülkelerine küfrün ve sömürgeciliğin yayılmasıyla sonuçlandı. Bu partilerin amacı o noktada sona erdi; kazançlarını, İslam ülkelerinden bazılarının yöneticileri ve sömürgeci güçlerin ajanları olarak atanarak paylaştılar.

By this time, the foreign culture had already invaded Islamic lands. As a result, the colonialists managed to attract a number of Muslims and recruited them to establish groups within the Islamic State that were based on the notions of independence and separation. The colonialists attracted a number of Arabs and gathered them in Paris to form a bloc to fight the Ottoman State under the guise of Arab independence. The foreign culture and thoughts, along with patriotic and nationalist emotions, introduced by the colonialists, were the main forces that brought the Arabs together. With their thoughts and emotions united, they were brought together by the same process of thought, which in turn led to a unified aim — independence of the Arabs, since the Ottoman State disregarded their interests and allowed itself to oppress them and suppress their rights. This unified aim served as a means of gathering a nominal party, which led to the Arab revolt, and resulted in the spread of Kufr and Colonialism over the Islamic countries, especially the Arab countries. The purpose of these parties ended at that point, and they shared the spoils of their efforts by being appointed as rulers of some Islamic countries and agents of Colonial powers.

İslam Devleti yıkıldıktan sonra sömürgeciler İslam topraklarının denetimini ele geçirdi; Arap ülkelerini doğrudan yönettiler ve etkilerini tüm İslam dünyasına yaydılar. Arap ülkelerini fiilen işgal ettiler ve gizli, kötücül yöntemler ve araçlarla Arap dünyasının her bölgesinde bir dayanak noktası oluşturdular. Bu yöntem ve araçların en etkilisi sömürgeci kültür, para ve onların ajanlarıydı.

After destroying the Islamic State, the colonialists took control of the Islamic lands, by directly ruling the Arab countries, and extending their influence over the entire Islamic world. They physically occupied the Arab countries and established a foothold in every part of the Arab world through covert and malicious styles and means. The most effective of these styles and means were the colonialist culture, money and their agents.

Sömürgeci etkinin kurulmasında ve sürdürülmesinde yabancı kültürün en büyük payı olmuştur. Bu kültür, dirilişin engellenmesinde ve Ümmet'i diriltmeye yönelen tüm hareketlerin, teşkilatların ve partilerin başarısızlığa uğramasında büyük katkı sağlamıştır. Bu denli yaygın bir etkinin ortaya çıkmasının sebebi, kültürün insanın düşüncesi üzerindeki ve onun hayatını yönlendiren düşünce üzerindeki etkisidir. Sömürgeciler, hayata bakışlarını yansıtan sağlam bir felsefeye dayanan eğitim ve kültür müfredatları uyguladılar; bu felsefe maddeyle ruhu ve din (deen) ile devleti birbirinden ayırıyordu. Sömürgeciler kendi kişiliklerini kültürümüzün (thaqafah) tek temeli haline getirdiler. Ayrıca kendi medeniyetlerini (HaDarah), kavramlarını, insanlarını, tarihlerini ve yaşam tarzlarını düşüncelerimizin birincil kaynağı kıldılar. Bununla da yetinmeyip kendi kişiliklerini kasıtlı olarak çarpıttılar ve bizim için örnek modeller olarak sundular. Belirli yönleri ve kavramları seçip vurgularken, sömürgeciliğin gerçek yüzünü kötü niyetli yöntemlerle gizlediler. Bu genel politikadan en küçük bir sapmanın bile olmamasını sağlamak için müfredatın en ince ayrıntılarına bile müdahale ettiler. Sonuç olarak Müslümanlar, başkalarının nasıl düşündüğünü öğreten bozuk bir kültürle eğitildi ve kendi düşüncemizi nasıl kullanacağımızı öğrenemez hale geldik. Bunun nedeni, düşüncemizin çevremizden, kişiliğimizden ve tarihimizden koparılmış olması ve ideolojimizden türetilmemesiydi. Böylece entelektüeller olarak halktan yabancılaşmış bireyler haline geldik ve durumumuzun ve ihtiyaçlarımızın farkında olmadık. Sonuçta aydınların duyguları düşüncelerinden koptu, aydınların kendileri de Ümmet'ten ve onun duygularından ayrıldı. Doğal olarak, duygulardan kopmuş ya da onlardan yoksun bir düşünce, Ümmet'in durumunu ve ihtiyaçlarını doğru biçimde kavrayamaz. Bu da doğru bir yenilenme yöntemi bilincine ulaştırmazdı. Üstelik böyle yabancı bir düşünce, doğru bir anlayıştan doğan doğru bir yapıya kendiliğinden ulaştırmazdı; çünkü İslami duygulara sahip bir kişinin taşıdığı yabancı bir düşüncedir. Yabancı kültürün etkisi yalnızca aydınlarla sınırlı kalmadı. Aksine, yabancı kültürün etkisiyle toplumun bütün düşüncesi duygularından koptu ve bu durum toplumun sorunlarını daha da karmaşık hale getirdi. Bu nedenle Doğru Hizb yapısının karşı karşıya olduğu yenilenme güçlüğü, Birinci Dünya Savaşı öncesine kıyasla çok daha arttı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra mesele artık İslam toplumunun nasıl yeniden canlandırılacağı değil, aydınlar arasında düşüncelerle duyguların nasıl uyumlaştırılacağı, ayrıca bireyler (özellikle aydınlar) ile toplum arasında nasıl uyum sağlanacağıdır. Aydınlar, duygudan yoksun soyut yabancı düşünceye hayran kaldılar. Bu durum onları topluma yabancılaşmaya, onu küçümsemeye, ondan uzaklaşmaya ve ona kayıtsız bir tavırla yaklaşmaya sürükledi. Sömürgeci olmalarına rağmen yabancılara bağlanmalarına, onlara saygı duymalarına, onlara yaklaşmalarına ve onlara daha fazla önem vermelerine yol açtı. Bu yüzden aydınlar, toplumun durumunu ancak kendi durumlarını yabancıların anlayışını taklit ederek anlayabiliyorlardı. Eğitimli bir birey yenilenmeden söz ettiğinde, Ümmeti canlandıracak yabancıları taklit etmekten başka bir şey düşünemiyordu. Böylece aydınların duyguları ideolojiden değil, yanlış itici güçler olan vatan ve halk sevgisinden doğan duygulardan besleniyordu. Sonuç olarak ne düzgünce ayaklanabiliyorlar ne de halk uğruna tam bir fedakârlıkta bulunabiliyorlardı. Onlar ne kendilerini çevreleyen durumu belirli bir düşünceye dayanarak hissederler, ne de insanların ihtiyaçlarını fark ederlerdi. Eğer onların ayaklanıp dirilişi talep ettiklerini varsayarsak, bu, kişisel çıkarlarının bir tepkisi ya da başka halkların devrimlerinin bir taklidi olurdu. Bu nedenle böyle bir ayaklanma kısa sürede yok olur; ya çıkarları güvence altına alındığında, ya egoları tatmin olduğunda, ya da bu devrim kendi çıkarlarıyla çatıştığında veya onlara zarar verdiğinde.

Doğru yapı, bu tür bireylerden inşa edilemez; önce düşünceleri ve duyguları arasında uyum sağlanmadan, onları en baştan ideolojik olarak doğru bir kültürle, yani İslami kültürle yetiştirmeden bu mümkün değildir. Bu yetiştirme sürecinden geçirilmeleri, her birinin yeniden şekillendirilmesi gereken bir zihne sahip bir başlangıçtaki kişi (öğrenci) rolünü üstlenmesini gerektirir. Birey içinde uyum sağlandıktan sonra, bir sonraki görev bireyle toplum arasında uyum sağlamak olacaktır. Yabancı kültür olmasaydı, toplumu diriltme sorunu çok daha kolay olurdu.

The correct structure cannot be built from such individuals, before generating harmony between their thoughts and emotions, by culturing them from the beginning with an ideologically correct culture - the Islamic culture. Taking them through this culturing process requires that each one of them assumes the role of a beginner (student), whose mind has to be reshaped anew. After generating harmony in the individual, the next task would be to generate harmony between the individual and the society. Had it not been for the foreign culture, the problem of reviving the society would be much easier.

Bu nedenle, doğru bir Hizbî yapının bu yabancı kültürle toplumda bir arada var olması imkânsızdır. Doğru Hizbî yapının da bu yabancı kültür temelinde ortaya çıkması mümkün değildir.

Thus, it is impossible for a correct Hizbi structure to coexist in society with this foreign culture. Nor is it possible for the correct Hizbi structure to emerge on the basis of this foreign culture.