Sömürgeciler, kendi kültürlerini uygulamakla yetinmediler. Ayrıca İslami ortama birtakım siyasi ve felsefi fikir ve görüşler zehirlediler; bu da Müslümanların doğru bakış açısını bozdu. Böylece Müslümanların hayatın bütün alanlarındaki düşünceleri karıştı ve bu da uyanıklıklarının doğal odağını kaybetmesine yol açtı. Sömürgeciler, Müslümanları uyandırmaya yönelik her girişimi, kaçınılmaz ölümüne yaklaşan yaralı bir hayvanın kıvranışına benzeyen, karmaşık ve kafa karıştırıcı bir harekete dönüştürdüler. Bu sakatlanmış hareket, bu nedenle durgunluk, umutsuzluk ve yenilgiyle sonuçlandı. Sömürgeciler, kendi şahsiyetlerinin siyasi alanlarda kültür ve ilgi odağı haline gelmiş olmasından yararlandılar. Siyaseti bir sorumluluk değil, bir kariyer olarak gören çağdaş siyasetçilerin ilgi odağını yabancı yardım talep etmeye ve onlara bağımlı olmaya çevirdiler. Bu yüzden grupların çoğu bilinçsizce yabancı yardım aramaya yöneldi. Yabancı devletlerin yardımını arayanlar, niyetleri iyi olsa bile, böyle bir yardımın ve sömürgecilere bağımlılık fikrini savunmanın, kökeni ne olursa olsun, onların yabancı zehriyle kirlenmeleri anlamına geldiğini ve bunun Ümmet'e ihanet teşkil ettiğini fark etmediler. Davamızı başka bir halkla bağlamanın siyasi intihar anlamına geldiğini anlamadılar. Bu nedenle, düşüncesi yabancı yardıma dayanma veya bunu savunma fikriyle zehirlenmiş her hareket başarısızlığa mahkûmdu.

The colonialists were not content with the mere implementation of their culture. They also poisoned the Islamic atmosphere with several political and philosophical ideas and opinions, which corrupted the correct view-point held by the Muslims. Thus, the Muslims’ thoughts in all aspects of life became confused, which caused their alertness to lose its natural focus. The colonialists turned every attempt of awakening the Muslims into a muddled and confused movement, which resembled the convulsions of a wounded animal as it approaches its inevitable death. This crippled movement, therefore ended in stagnation, desperation and defeat. The colonialists exploited the fact that their personality had become the focus of culture and attention in the political aspects. They made the seeking of foreign assistance, as well as dependence upon them, the focus of contemporary politicians, who viewed politics as a career, rather than a responsibility. Therefore, most of the groups attempted unconsciously to seek foreign help. Those who sought the assistance of foreign states did not realize that any such help, and advocating any idea of dependence upon the colonialists, regardless of their origin, would mean that they are contaminated by foreign poison, and it would constitute a betrayal to the Ummah, even if the intention was good. They did not realize, that linking our cause with any other people would constitute political suicide. Therefore, any movement whose thought was poisoned with the idea of relying upon or advocating foreign assistance was doomed to failure.

Ayrıca, Sömürgecilik toplumu vatanseverlik, milliyetçilik ve sosyalizm gibi fikirlerin yanı sıra bölgesel tutumlarla zehirledi ve bu kavramları herhangi bir acil diriliş girişiminin odağı haline getirdi. Ayrıca toplumu, İslam devletinin kurulması ve İslam ülkelerinin birleştirilmesinin kültürel, ırksal ve dilsel farklılıklar nedeniyle imkânsız olduğu fikriyle zehirledi; oysa tüm Müslümanların, sisteminin kaynaklandığı aynı İslami ‘’Akîde’’ ile birbirine bağlı tek bir Ümmet oluşturduğu gerçeğini görmezden geldi. Ayrıca toplumu, “Al ve talep et (kademeli yaklaşım)”, “Ümmet otoritenin kaynağıdır”, “Egemenlik halka aittir”, “Din Allah’a, vatan ise herkese aittir (devlet ile din (deen) arasında ayrım)”, “Acılarımız ve umutlarımızla birleşiyoruz (düşüncelerle değil)”, “Vatan her şeyin üstündedir”, “Şeref vatanındır” ve diğer birçok yanlış siyasi kavramla zehirledi. Buna ek olarak, “Sistemimizi gerçekliğimizden alırız”, “Mevcut durumu kabul etmek gerekir”, “Gerçekçi olmalıyız” ve benzeri birçok yenilgiyi kabullenen, tepkisel görüşü toplumda yaydılar.

In addition, Colonialism poisoned the society with ideas such as patriotism, nationalism and socialism, as well as regional attitudes, and made these concepts the focus of any immediate attempts for revival. It also poisoned the society with the idea that establishing the Islamic state and unifying the Islamic countries is impossible because of the cultural, racial and linguistic differences, ignoring the fact that all Muslims constitute one Ummah, bound together by the same Islamic ‘’Aqeedah from which her system emanates. Furthermore, they also poisoned the society with a host of erroneous political concepts, such as “Take and demand (the gradual approach)”, “The Ummah is the source of authority”, “Sovereignty belongs to the people”, “Religion belongs to Allah (swt) and the homeland belongs to all (separation between the state and religion (deen))”, “We are united by our sufferings and our hopes (not united by thoughts)”, “Homeland is above all”, “Glory is to the homeland,” and others. In addition, they introduced in the society many defeatist reactionary opinions such as “We take our system from our reality”, “One must accept the status quo”, “We must be realistic”, and similar expressions.

Bu zehirlenme nedeniyle, Arap ülkeleri de dahil olmak üzere İslam ülkelerindeki toplumlar, doğru bir Hizbi yapıyı üretmeye elverişli değildi. Kurulan bu partiler, düzenli planlama ve hazırlığa yol açan derin düşünceye sahip değildi; aksine hiçbir temele dayanmadan kurulmuşlardı. Bu yüzden tüm bu partilerin başarısızlığa uğramasına şaşırmamak gerekir.

Due to this poisoning, the societies in the Islamic countries, including the Arab countries, were not conducive to produce a correct Hizbi structure. These parties that were established did not have the deep thinking that leads to organized planning and preparation, rather they were established without any basis, hence it was no surprise to see all these parties fail.

İslam dünyasında, özellikle Arap dünyasında kurulan partilerin tutarlı olmaması da doğaldı; çünkü bu partiler bir ideolojiye dayanmıyordu. Bu partileri incelediğimizde, bazılarının belirli olaylara ya da varlıklarını gerekli kılan koşullara tepki olarak kurulduğunu görürüz. Bu koşullar değiştiğinde, parti de ortadan kalkmış ya da zayıflayıp sönüp gitmiştir. Diğerleri ise bireyler arasındaki kişisel dostluğa dayanarak kurulmuştur. Bu dostluk aralarındaki uyumu sağladıkça ve yapılarının temeli haline geldikçe, sonunda kendi içlerinde dönüp durmuşlardır. Bir kısmı ise anlık ve kişisel çıkarlara dayanarak kurulmuştur. Dolayısıyla böyle temeller üzerinde bir araya gelen kişilerin aralarında ideolojik bir Hizbî bağ bulunmamaktaydı. Bu tür partilerin varlığı yalnızca faydasız olmakla kalmıyor, aslında Ümmet için zararlı oluyordu. Doğru partilerin ortaya çıkmasını engelleyip geciktirmelerinin yanı sıra, kitlelerde umutsuzluk yaratıyor, sıradan insanların kalplerini karamsarlık ve şüpheyle dolduruyor, doğru olan hareketler dahil her harekete karşı kuşku uyandırıyorlardı. Üstelik insanlar arasında kişisel kin ve aile kavgalarının tohumlarını ekiyorlardı. Bu partiler, tarzlarıyla insanlara tutarsız olmayı ve kendi çıkarları etrafında dönmeyi öğretiyordu. Başka bir deyişle, kitlelerin saf doğasını bozuyor ve kitlelerden kaçınılmaz olarak doğacak doğru parti yapılarının yükünü artırıyorlardı.

It was also natural for the parties established in the Islamic world, particularly in the Arab world, not to be coherent, because they were not based upon an ideology. A study of these parties leads us to realize that some of them were established as a reaction to some events, or circumstances that necessitated their existence. When these circumstances changed, the parties also disappeared, or weakened and withered away. Others were established based upon personal friendship amongst individuals. As this friendship harmonized between them and became the basis of their structure, they ended up revolving around themselves. Still others were established based upon instantaneous and personal interests. Therefore, the individuals who gathered on such foundations lacked an ideological Hizbi bond. Not only was their presence devoid of any benefit, they were in fact harmful to the Ummah. In addition to their preventing or delaying the emergence of correct parties, they created despair in the masses, filled the hearts of the common people with gloom and doubt, and aroused suspicion about every movement, even if it was a correct one. Moreover, they sowed amongst people the seeds of personal bitterness and family feuds. With their styles, such parties taught the people to be inconsistent, and to revolve around their own interests. In other words, they spoiled the pure nature of the masses, and increased the burden on the correct party structures that would inevitably rise from amongst the masses.

İslami, milliyetçi ve vatansever hareketlerin yanı sıra, ümmeti canlandırmak amacıyla maddeciliğe dayanan birçok Komünist hareket de kuruldu. Bu hareketler Sovyetler Birliği'ndeki Komünist hareketlere dayanıyor ve onun yönlendirmesi altında faaliyet gösteriyordu. Yöntemleri mevcut düzeni sabote etmek ve anarşi yaratmaktı. Amaçları, ülkelere Komünizmi getirmenin yanı sıra, Doğu Bloku'nun lehine olacak şekilde Batı sömürgeciliğini bozmaktı; zira bu partilerin başındaki kişiler Doğu Bloku'nun ajanları gibi hareket ediyordu. Bu hareketler ne ümmetin ihtiyaçlarına cevap verdi ne de önemli bir etki yarattı. Doğal olarak başarısız oldular, çünkü insan fıtratına aykırıydılar ve İslami akideyle uyum içinde değillerdi. Bu hareketler, amaçlarına ulaşmak için kitlelerin vatansever duygularını istismar etti. Komünist hareketler ayrıca toplumdaki sorunları daha da karmaşık hale getirdi.

In addition to the Islamic, nationalistic and patriotic movements, many Communist movements based on materialism were also established to revive the Ummah. These movements depended upon, and were directed by the Communist movement in the Soviet Union. Their method was to sabotage the existing system, and to create anarchy. Their objective, apart from introducing Communism to the countries, was to disrupt the Western Colonialism in favour of the Eastern Bloc, for those in charge of these parties acted as agents to the Eastern Bloc. These movements neither responded to the needs of the Ummah, nor had any significant impact. They naturally failed, because they were against human nature, and were not in harmony with the Islamic ’Aqeedah. These movements exploited patriotic feelings of the masses to achieve their aims. The Communist movements further complicated the problems in society.

Diğer gruplar dernekçilik temelinde kuruldu. Böylece Ümmet içinde hayırseverlik amacı taşıyan pek çok yerel ve bölgesel kuruluş ortaya çıktı. Bu kuruluşlar okullar, hastaneler ve barınaklar kurdu ve hayır işlerine katıldı. Ancak bu hareketler mezhepçilikten büyük ölçüde etkilenmişti. Sömürgeciler bu kuruluşları teşvik etti ve faaliyetlerini destekledi; nihayet çalışmalarının sonuçları halk tarafından görülünce bu destek daha da arttı. Bu kuruluşların çoğu eğitim ve hayır amaçlıydı; aralarında siyasi gruplara pek az rastlanırdı.

Other groups were established on the basis of association. So a host of local and regional organisations with charitable objectives emerged within the Ummah. They established schools, hospitals and shelters, and participated in charity work. However, these movements were heavily influenced by sectarianism. The colonialists encouraged these organisations and promoted their efforts, until the results of their work were seen by the people. Most of these organisations were educational and charitable, and seldom were there any political groups among them.

Bu kuruluşların sonuçları dikkatle incelendiğinde, bunların ümmete ne bir fayda sağladığı ne de onun dirilişine yardımcı olabilecek herhangi bir şeye yol açtığı görülür. Bu kuruluşların verdiği zarar hemen belli olmuyor; yalnızca durumu derinlemesine inceleyen biri tarafından fark edilebiliyor. Kısmi faydalarına rağmen, bu kuruluşların varlığı ümmete büyük zarar vermiştir. İslâmî düşüncelerin varlığı, Şeriat'ın bazı kısımlarının uygulanması ve İslâm'ın etkisiyle sağlam biçimde kökleşmiş İslâmî duygular, İslâm ümmetine dirilme potansiyeli kazandırmaktadır. Ümmet, İslâm'ın kolektif ruhu sayesinde iyiliğe eğilim ve toplu çalışmaya doğal bir yatkınlık taşımaktadır. İslâm ümmeti yalnız bırakılsaydı, bu dirilme eğilimi doğal olarak bir düşünceye dönüşecek ve ümmeti diriltebilecek bir ivme yaratacaktı. Ancak bu tür kuruluşların varlığı buna engel olmuştur; çünkü ümmetin diriliş için yanan tutkusunu hayır çalışmalarıyla boşaltmışlardır. Böyle bir kuruluşun üyesi, bir okul yaptırdığını, bir hastane kurduğunu ya da bir hayır işine katıldığını görür ve yaptığı işle teselli bulup hoşnut olur. Bu dernek var olmasaydı, kolektif ruh onu doğru bir parti yapısına yönlendirecek ve bu da doğru bir dirilişi başlatacaktı.

A careful examination of the consequences of these organisations would reveal that they neither yielded benefit to the Ummah nor anything which could have assisted in its revival. The damage caused by these organisations was not apparent, and is only evident to one who scrutinizes the situation deeply. Regardless of their partial benefits, the existence of these organisations inflicted immense harm upon the Ummah. The presence of some Islamic thoughts, the application of some parts of the Shari’ah, and the firmly rooted Islamic emotions due to the influence of Islam, give the Islamic Ummah the potential to revive. The Ummah has a tendency for goodness and a natural inclination for collective work because of the collective spirit of Islam. Had the Islamic Ummah been left alone, this propensity for revival would have naturally turned into a thought that would have generated a momentum capable of reviving the Ummah. However, the presence of such organisations prevented this from happening, as they vented the blazing passion for revival in the Ummah through their charitable efforts. A member of such an organization would find that he had built a school, established a hospital, or participated in a charitable act, and would feel comforted and content with his work. Had this association not existed, the collective spirit would have driven him towards the correct party structure that would then initiate the correct revival.

Bu eğitim ve hayır kuruluşlarına ek olarak, ümmeti ahlak temelinde yeniden diriltmek amacıyla ahlaki ilkeleri öğütleyen pek çok kuruluş kuruldu. Bu kuruluşlar, ahlakın dirilişin temeli olduğu varsayımıyla konferanslar veriyor, dersler düzenliyor ve ahlaka çağrı içeren broşürler dağıtıyordu. Bu kuruluşlar büyük miktarda para ve emek harcadı, ancak dikkate değer bir sonuç elde edemedi. Sıkıcı, kalıplaşmış ve tekrarlı söylemleri, yalnızca ümmetin duygularını boşaltmasına bir kanal olmaktan öteye geçemedi. Bu tür kuruluşların kurulması, Resulullah ﷺ'a hitap eden bir ayetin yanlış anlaşılmasına dayanıyordu.

In addition to these educational and the charitable organisations, a host of organisations preaching ethics and morality were established to revive the Ummah on the basis of morals. They would preach, give lectures, and distribute leaflets calling for morality, on the assumption that morals were the basis of revival. These organisations spent a tremendous amount of money and effort, but produced no significant results. Their boring, stereotyped and repetitive rhetoric merely served as an outlet for the Ummah’s sentiments. The establishment of such organisations was based on a wrong understanding of the Ayah addressing the Messenger (saw)

"Ve sen, gerçekten yüce bir ahlak üzeresin {Ve innake le'alâ hulukin azîm} [Kalem Suresi, 4]."

“And you are of a great character [TMQ Al-Qalam: 4],”.

...ve Peygamber'in (sav) bir kişi olarak tasvir etmek amacıyla söylenmişti, toplumun genelini değil. Bunlar aynı zamanda Peygamber'in (sav) söylediği hadisin yanlış anlaşılmasına dayanıyordu.

which was meant to describe the Messenger (saw) as a person and not the society at large. They were also established upon an incorrect understanding of the hadith in which the Messenger (saw) said.

"Şüphesiz Allah (SWT) beni yalnızca yüce ahlakı tamamlamak için gönderdi," ve.

“Truly Allah (swt) has sent me to perfect the high moral standards,” and.

“Ben ancak güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim.” ﷺ

“Truly I have been sent to perfect the high moral standards.”.

Bu hadislerin, diğerleriyle birlikte, toplumun değil bireyin özelliklerine ilişkin olduğu anlaşılmalıdır. Bu kurumların kurulması da, "Ahlakla milletler yaşar; o olmayınca varlıkları da kalmaz." şeklindeki şiirsel sözlerden yanlış bir biçimde etkilenmiştir.

It should be understood that these ahadith, in addition to others, relate to the characteristics of the individual and not of the society. The establishment of these organisations was also influenced wrongfully by poetic sayings like, “By morality nations live; once devoid of it, no more they exist.”.

Bu örgütler, milletlerin ahlak üzerine değil, benimsedikleri akâid (inançlar), taşıdıkları düşünceler ve uyguladıkları sistemler üzerine kurulduğunu fark etmemişlerdir. Ayrıca bu örgütler, toplumu bir fertler topluluğu anlamına geldiğini yanlış anlamışlardır; oysa toplum, insanlardan, onların düşüncelerinden, duygularından ve sistemlerinden oluşan bir bütündür. Bir toplumun bozulması, fertlerin bozulmasından değil, düşüncelerin, duyguların ve sistemlerin bozulmasından kaynaklanır. Sonuç olarak, bir toplumun ıslahı ancak insanların düşünce ve duygularının, ayrıca üzerlerinde uygulanan sistemlerin ıslahıyla gerçekleşebilir.

These organisations did not realize that nations are not established on morals but on the ’Aqa’id (doctrines) they embrace, the thoughts they carry and the systems they implement. Also, these organisations misunderstood the society to mean a group of individuals, whereas the society is actually a whole, composed of human beings, their thoughts, their emotions and the systems. The corruption of a society stems from corruption of the thoughts, the emotions and the systems, and not from the corruption of the individuals. As a result, reforming a society could only occur by reforming the thoughts and emotions of the people, as well as the systems implemented upon them.

Yanlış anlamanın bir kısmı, toplumun bireylerin bozulmasıyla bozulduğu fikrinden de kaynaklanıyordu. Bu fikir, birçok sosyal reformcu ve ahlak alimi zihninde sağlam bir yer edinmişti. Bu görüşe göre birey ahlakıyla inşa edilir ya da yıkılır: sağlam ahlak bireyi güçlü, dürüst, etkili, üretken, doğru ve ıslahçı bir ruha sahip kılar; kötü ahlak ise onu zayıf, tembel, hiçbir değer ve iyilikten yoksun ve hayatta arzularını tatmin etmek ve nefsini hoşnut etmekten başka bir kaygısı olmayan biri hâline getirir. Bu örgütler, bireyi ıslah etmenin toplumu ıslah edeceğine inanıyor ve bu nedenle ahlaki bir yaklaşımla toplumu reforme etmeye ve ümmeti diriltmeye çalışıyordu.

The misunderstanding also stemmed from the idea that the community is corrupted by the perversion of the individuals. This idea was firmly embedded in the minds of many social reformers and ethical scholars. Such ideas suggest that the individual is built, or is destroyed, by his morals — sound morals make the individual strong, straight, effective, productive, righteous and reform-minded; whereas, bad morals makes him weak, lazy, devoid of any value and goodness, and with no concern in life other than satisfying his desires and pleasing his ego. These organisations believed that reforming the individual would lead to reforming the community, and therefore they worked to reform society and revive the Ummah through a moral approach.