مفاهیم حزب التحریر: صفحه ۱۱ – ۲۰ - مفاهیم حزب التحریر | Quran Course

مفاهیم حزب التحریر: صفحه ۱۱ – ۲۰ - مفاهیم حزب التحریر | Quran Course

0% read · 7 min left

مفاهیم حزب التحریر Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

مفاهیم حزب التحریر: صفحه ۱۱ – ۲۰

Concepts of Hizb ut-Tahrir: Page 11 – 20

by Taqiuddin an-Nabhani7 min readViewed 223 times

سوم، به سبب تضعیف اقتدار دولت اسلامی در بسیاری از کشورهای اسلامی، و تسلیم شدنش به سلطه کفر، و سپس به سبب فروپاشی دولت اسلامی و پایان یافتنش، وجود دولت اسلامی در ذهن بسیاری از مسلمانان ناممکن شد، و همچنین حکومت کردن تنها با اسلام نامحتمل گردید. از این رو، آنان به پذیرش حکومت شدن به وسیلهٔ غیر آنچه الله نازل کرده است روی آوردند. آنان تا زمانی که نام اسلام حفظ می‌شد، هرچند هیچ حکمی بر اساس آن جاری نبود، در این کار هیچ زیانی نمی‌دیدند. آنان شروع به دعوت به لزوم بهره‌گیری از سایر مذاهب فقهی و ایدئولوژی‌ها کردند تا اجرای اسلام در امور زندگی ممکن شود. این امر به کنار گذاشتن اقداماتی برای بازگرداندن دولت اسلامی و سکوت دربارهٔ اجرای احکام کفر بر مسلمانان به دست خودشان منجر شد.

Thirdly, due to the waning authority of the Islamic State from many of the Islamic countries, its subjugation to the authority of kufr and later due to the collapse of the Islamic State and its termination, the existence of the Islamic State in the minds of many Muslims became an impossibility, as well as the improbability of ruling with Islam alone. Therefore they came to accept being governed by other than what Allah had revealed. They did not see any harm in this as long as the name of Islam was kept, though there was no ruling by it. They started to call for the obligation of utilising other schools of thought (mazhabs) and ideologies to enable the application of Islam in life’s affairs. This resulted in abstaining from actions to restore the Islamic State and the silence about the application of the rules of kufr on Muslims by their own hands.

پس از مطالعه، اندیشه و بررسی، حزب التحریر احکام شرعیه‌ای را اتخاذ کرده است. برخی از این احکام به رسیدگی به مسائل فردی‌ای مربوط می‌شود که میان افراد و در روابط آنان با یکدیگر پیش می‌آید، مانند ممنوعیت اجاره دادن زمین برای کشاورزی. برخی دیگر به دیدگاه‌های عمومی رایج میان مسلمانان و دیگران (غیرمسلمانان) مربوط است، و برخی دیگر به رابطه مسلمانان با دیگران (غیرمسلمانان)، مانند جواز انعقاد معاهدات اضطراری (معاهدات اضطراری) و دعوت به اسلام پیش از آغاز جنگ و غیره. برخی نیز به اندیشه‌ها مربوط می‌شود که خود احکام شرعیه‌اند، مانند قواعد کلی شناخته‌شده‌ای همچون اصول و تعریف‌های جمعی، برای نمونه این قاعده که: «آنچه انجام واجب بدون آن ممکن نیست، خود واجب است».

After study, thought and investigation, Hizb ut-Tahrir adopted rules (AHkam Shara’iah), some of which relate to the treatment of individual problems that occur among individuals and in their relationship with each other, such as the prohibition of leasing land for farming. Some are relevant to the general opinions that are prevalent among Muslims and others (non Muslims), and others related to the relationship of Muslims with others (non Muslims), such as the permissibility of concluding emergency treaties (Mu’ahudat idtirariyyah) and the Da’wah for Islam before starting the fight etc. Some are related to the thoughts, which are rules (AHkam Sharai’ah) like the generally known rules such as collective principles and definitions, for example, the principle which says; “That which is necessary to accomplish a duty (wajib) is itself a duty (wajib)”.

حزب اسلامی در هر زمینه‌ای قواعدی را پذیرفته و در جریان دعوت به اسلام به ترویج آن‌ها پرداخته است. این‌ها صرفاً آرا، اندیشه‌ها و احکام اسلامی‌اند؛ هیچ‌یک غیراسلامی نیست و از هیچ چیز غیراسلامی تأثیر نپذیرفته‌اند، بلکه کاملاً اسلامی‌اند و تنها بر منابع و نصوص اسلامی تکیه دارند. حزب در پذیرش این قواعد بر اندیشه تکیه می‌کند و دعوت به اسلام را مبتنی بر اندیشه می‌داند و معتقد است که باید به‌عنوان رهبری فکری ارائه شود. این به آن دلیل است که زندگی بر پایه‌ی اندیشه‌ی روشن استوار است و انسان بر اساس آن پیشرفت می‌کند. اندیشه‌ی روشن نیز حقیقت امور و مسائل را به گونه‌ای نشان می‌دهد که فهم درست آن‌ها ممکن شود. اندیشه باید ژرف باشد تا روشن گردد. اندیشه‌ی ژرف، نگاه عمیق به امور است، در حالی که اندیشه‌ی روشن، نگاه عمیق به امور، احوال آن‌ها و هر آنچه با آن‌ها مرتبط است، و استنتاج نتیجه از این‌ها به‌منظور رسیدن به داوری‌های درست است. به بیان دیگر، نگاهی ژرف و روشن به امور و مسائل است. از این رو ضروری است که نگاهی ژرف و روشن نسبت به انسان، زندگی و هستی، و نسبت به انسان‌ها و کارهایشان وجود داشته باشد تا احکام مقرر برای آن‌ها فهمیده شود.

The Hizb has adopted certain rules in every category and started advocating them in the process of calling to Islam. These are merely Islamic opinions, thoughts and rules, none of which are non-Islamic, nor affected by any non-Islamic thing; they are purely Islamic, depending only on Islamic sources and texts. The Hizb when adopting, depends on the thought, and considers the call for Islam to be based on thought, and that it should be delivered as an intellectual leadership. This is because life is based on the enlightened thought and man then progresses in accordance with it. Enlightened thought also shows the reality of things and issues in a way enabling their correct comprehension. Thought must be deep in order to be enlightened. The deep thought is the profound view of things, whilst the enlightened thought is the profound view of things, their conditions and everything which is related to them and drawing conclusion from this so as to reach sound judgements. In other words, it is a deep enlightened look towards things (and issues). Therefore it is necessary to have a deep enlightened view about man, life and the universe, and about human beings and their actions, so as to understand the rules assigned to them.

دیدگاه ژرف و روشنگرانهٔ انسان، زندگی و جهان نشان می‌دهد که اینها تنها مادی‌اند، نه روحی، و نه از ماده و روح ترکیب یافته‌اند. منظور ما از «مادی» چیزی است که محسوس است و می‌توان آن را دریافت، خواه آن را چیزی تعریف کنیم که فضا را اشغال می‌کند و وزن دارد، و خواه آن را انرژی آشکار یا پنهان، دیدنی یا نادیدنی، تعریف کنیم. این بدان سبب است که بحث در اینجا دربارهٔ ماهیت ماده نیست، بلکه دربارهٔ انسان، زندگی و جهان است؛ همین چیزهای محسوس و دریافتنی که آفریدگار آنها را آفریده است. منظور ما از «روح» در اینجا، تحقق رابطه با الله است، نه «رازِ زندگی». این بدان سبب است که بحث دربارهٔ روح به معنای رازِ زندگی نیست؛ بلکه دربارهٔ رابطهٔ انسان، زندگی و جهان با امر غیب، یعنی با آفریدگار، و تحقق چنین رابطه‌ای است. به بیان دیگر: آیا تحقق رابطهٔ انسان، زندگی و جهان با آفریدگارشان، جزئی از خود آنهاست یا نه؟

The deep enlightened view of man, life and the universe shows that they are only material and not spirit, nor composed of material and spirit. By material we mean the thing that is tangible and can be comprehended, whether defined as that which occupies a space and has a weight, or defined as the overt or covert charged energy, be it visible or not. This is because the discussion here is not about the nature of the material, but rather about man, life and the universe - these tangible comprehended things - which the Creator has created. By spirit we mean here the realisation of the relationship with Allah, and not the ‘secret of life’. This is because the discussion is not about the spirit in the sense of the secret of life; rather it is about the relationship of man, life and the universe with the unseen, i.e. with the Creator, and the realisation of such a relationship. In other words; is the realisation of the relationship between man, life and the universe with their Creator, a part of them or not?

حقیقتِ امر، با نگاهی ژرف و روشنگرانه به انسان، زندگی و هستی—آنجا که معنای روح را تحقق رابطه با الله می‌داند، نه آنکه روح را رازِ زندگی بشمارد—نشان می‌دهد که اینها تنها مادی‌اند، نه روح، و نه ترکیبی از ماده و روح. اما مادی بودن بدین معناست که آشکارند و پنهان نیستند، زیرا محسوس و لمس‌پذیرند. و اما روح نبودن، از آن روست که روح، تحقق انسان به رابطه‌اش با الله (سبحانه و تعالی) است. و این تحققِ انسان از رابطه‌اش با الله، نه انسان است، نه زندگی و نه هستی؛ بلکه متمایز از آنهاست. و اما ترکیب‌نبودن از ماده و روح، در حقیقتِ زندگی و هستی روشن است. و اما انسان، تحققِ او از رابطه‌اش با الله (سبحانه و تعالی) جزئی از ساختارش نیست، بلکه صفتی بیرونی است؛ و دلیلش آن است که کافری که وجود الله را انکار می‌کند، با آنکه انسان است، رابطه‌اش با الله را تحقق نمی‌بخشد.

As a matter of fact the deep enlightened view of man, life and the universe - concerning the meaning of the spirit as being the realisation of the relationship with Allah, not in regard of the spirit as being the secret of life - reveals that they are material only, not spirit, nor composed of material and spirit. As for being material; this means they are visible and not concealed because they are sensed and tangible. As for not being spirit, this is because the spirit is man’s realisation of his relationship with Allah (swt). This realisation of man of his relationship with Allah is neither man, life nor the universe; rather it is different from them. As for not being composed of material and spirit, this is clear in the reality of life and the universe. As for man, his realisation of his relationship with Allah (swt) is not part of his structure, but an extraneous attribute, with the evidence being that the unbeliever denying the existence of Allah does not realise his relationship with Allah even though he is a human being.

برخی مدعی‌اند که انسان از ماده و روح ترکیب شده است؛ پس اگر ماده در او بر روح غلبه کند شرور می‌شود و اگر روح بر ماده غلبه کند خوب می‌شود؛ و برای آنکه خوب شود باید روح را بر ماده مسلط کند. این ادعا نادرست است. انسان از ماده و روح ترکیب نشده است، زیرا روحی که در این فصل مورد بحث است، بنا بر دیدگاه همه کسانی که به وجود خدا باور دارند، یا اثر آفریدگار است، یا آثار عالَم غیب است که آنان آن را مشاهده می‌کنند، یا درک این نکته است که چیز مورد نظر دارای امری است که جز به وسیله‌ی الله نمی‌تواند وجود داشته باشد؛ یعنی حس معنویت یا جنبه‌ی معنوی. روح به معنای معنویت یا جنبه‌ی معنوی که در انسان موجود است، نه رازِ حیات است، نه از آن ناشی می‌شود و نه با آن مرتبط است. بلکه کاملاً متفاوت از آن است؛ دلیلش این است که حیوان دارای رازِ حیات است، اما هیچ معنویت یا جنبه‌ی معنوی‌ای ندارد، و هیچ کس ادعا نمی‌کند که حیوان از ماده و روح ترکیب شده است. این امر قطعاً ثابت می‌کند که روح، در این بحث، رازِ حیات نیست، از رازِ حیات ناشی نمی‌شود و هیچ ارتباطی با رازِ حیات ندارد. همان‌گونه که حیوان با داشتن رازِ حیات از ماده و روح ترکیب نشده است، انسان نیز چنین است. زیرا روحی که انسان به‌واسطه‌ی آن متمایز می‌شود و آن را دارد، با رازِ حیات مرتبط نیست و از آن ناشی نمی‌شود، بلکه درک رابطه با الله است. بنابراین درست نیست که گفته شود روح جزئی از ساختار انسان است، صرفاً به این دلیل که انسان رازِ حیات را در خود دارد.

What some people claim, that man is composed of material and spirit, so if the material in him dominates over the spirit he would become evil and if the spirit in him dominates over the material he would become good; and that he has to make the spirit dominate over the material in order to become good, is an incorrect claim. Man is not composed of material and spirit, because the spirit discussed in this chapter according to the view of all people who believe in the existence of a God is either the effect of the Creator, the effects of the unseen witnessed by them, or the realisation that the thing contains a matter which cannot exist save by Allah or the like i.e. the sense of spirituality or the spiritual aspect. The spirit, in the sense of spirituality or the spiritual aspect existent in man, is neither the secret of life nor resulting from it or related to it. It is completely different to that, with the evidence that an animal has the secret of life, and yet it has no spirituality or spiritual aspect, and nobody claims that an animal is composed of material and spirit. This confirms definitely that the spirit, in this context, is not the secret of life nor does it result from the secret of life and it has no relationship with the secret of life. As the animal is not composed of material and spirit though it has the secret of life, man is similar. This is because the spirit by which man is distinguished and which he possesses, is not connected with the secret of life and nor results from it, rather it is the realisation of the relationship with Allah. Accordingly it is not true to say that spirit is a part of man’s structure, just because man has in himself the secret of life.

منشأ معنای روح آن است که مردمی که به وجود خدایی باور دارند، پیوسته واژگان «روح»، «روحانیت» و «جنبه روحانی» را به کار می‌برند تا اثر آفریدگار را در مکانی خاص بیان کنند، یا آنچه را از آثار امر غیبی مشاهده می‌کنند توصیف نمایند، یا جنبه‌ای را در چیزی دریابند که جز به اذن خداوند نمی‌تواند وجود داشته باشد. این معانی که آن‌ها آن را روح، روحانیت و جنبه روحانی و آنچه معنای مشابه دارد می‌نامند، کلی، مبهم و معانی‌ای روشن و تعیین‌شده نیستند. آن‌ها در ذهن ایشان واقعیتی دارند و بیرون از ذهنشان واقعیتی دارند که همان امر غیبی است، که وجودش درک می‌شود اما هویتش درک نمی‌شود، و تأثیر این امر غیبی در اشیاء. با این حال، آنان این واقعیت را حس می‌کنند اما نمی‌توانند آن را واقعاً تعریف کنند و این معنا برای ایشان روشن و تعیین‌شده نیست. به سبب نبودن تعیین و روشنی این معانی، فهم‌شان از این اصطلاحات دچار آشفتگی شد. این آشفتگی موجب شد که روح را رازِ حیات بدانند. بنابراین، به سبب احساس وجود روح در انسان که رازِ حیات است، و نیز وجود روحانیت و جنبه روحانی، به این سخن رسیدند که انسان از روح و ماده ترکیب یافته است. از این رو پنداشتند که روح همان آن است یا از آن حاصل می‌شود، و توجه نکردند که حیوان نیز روح دارد، یعنی رازِ حیات را، اما نه روحانیت دارد و نه جنبه روحانی. افزون بر این، به سبب این ابهام، انسان آنچه را در خود از تحریک و برانگیختگی احساس می‌کند، روحانیت نامید. بنابراین فرد دربارهٔ خویش می‌گفت که روحانیتی شگفت‌انگیز احساس می‌کند، یا دربارهٔ کسی می‌گفت که روحانیتی بزرگ دارد. همچنین به سبب ابهام آن، شخصی وارد مکانی می‌شد و احساس لذت یا تعالی می‌کرد، پس آن مکان را دارای جنبه روحانی یا روحانیت توصیف می‌کردند. و به سبب ابهام آن، کسی خود را گرسنه نگه می‌داشت و بدنش را شکنجه داده و ضعیف می‌کرد، با این ادعا که می‌خواهد روحش را تقویت کند. تمام این [ماجرا] نتیجهٔ ابهام در فهم معنای روح، روحانیت و جنبهٔ روحانی است. پیش از این نیز هنگامی که مردم کوشیدند حقیقت «عقل» یا «ذهن» (تفکر) را تصور کنند، سردرگمی مشابهی پیش آمد. ذهن به معنای فهم و داوری دربارهٔ چیزی است. با این حال، مردم در زمان‌های گذشته، فهم و امثال آن را آثار «ذهن» می‌دانستند، نه خود ذهن. از نظر ایشان، ذهن حقیقتی داشت که آن را احساس می‌کردند، اما نمی‌توانستند حقیقت آن را درک کنند و برایشان مبهم بود. در نتیجهٔ این ابهام، تصورشان از آن متفاوت شد، تصورشان از محل آن آشفته‌تر گشت و درک ایشان از حقیقت آن سردرگم‌تر شد. برخی می‌پنداشتند که ذهن در قلب است، برخی دیگر در سر، و گروهی در مغز، و دسته‌ای دیگر نظرات متفاوتی داشتند. در دوران اخیر، برخی اندیشمندان به شناسایی معنای ذهن و تعریف آن پرداختند، اما آنان نیز سردرگم شدند، زیرا نتوانستند حقیقت آن را درک کنند. برخی گفتند ذهن بازتاب ماده بر مغز است، و برخی دیگر ادعا کردند که بازتاب مغز بر ماده است. سرانجام تعریف درستی تدوین شد: ذهن عبارت است از انتقال حقیقت به مغز از طریق حواس، همراه با اطلاعات پیشین که این حقیقت از طریق آن تفسیر (یا فهمیده) می‌شود. با این تعریف، ذهن به درستی درک می‌شود. به همین ترتیب، ضروری است که برخی اندیشمندان به روشن ساختن معنای روح، روحانیت و جنبهٔ روحانی بپردازند تا ذهن، آن‌ها و حقیقت آن‌ها را درک کند. زیرا روح، روحانیت و جنبهٔ روحانی حقیقتی دارند. چراکه انسان شاهد و حس می‌کند که اشیای مادی (محسوس) وجود دارند که انسان آن‌ها را حس و لمس می‌کند، مانند یک قرص نان، و اشیای دیگری که ممکن است آن‌ها را حس کند اما لمس نکند، مانند خدمتی که پزشک ارائه می‌دهد. چیزهایی اخلاقی وجود دارند که انسان آن‌ها را حس می‌کند اما لمس نمی‌کند، مانند خودپسندی و ستایش؛ یا چیزهایی معنوی که انسان آن‌ها را حس می‌کند اما لمس نمی‌کند، مانند ترس از الله و تسلیم در برابر او در هنگام مصیبت. اینها سه معنا هستند که هر یک حقیقتی دارد که انسان می‌تواند حس کند و هر یک از دیگری متمایز است. بر این اساس، روح یا جنبهٔ معنوی یا معنویت حقیقتی مشخص دارد که با حواس درک می‌شود. پس لازم است این حقیقت تعریف شود و برای مردم روشن و مشخص گردد، همان‌گونه که عقل تعریف و روشن شد.

The origin of the meaning of spirit is that people who believe in the existence of a God frequently use the words of spirit, spirituality, and spiritual aspect, to articulate the effect of the creator in a particular place, or what is witnessed of the effects of the unseen, or to comprehend in the thing an aspect that can not exist save by Allah. These meanings, which they call spirit, spirituality and the spiritual aspect and that which has a similar meaning, are general, ambiguous and are not crystallised meanings. They have a reality in their mind and a reality outside their mind, which is the unseen whose existence is realised and whose identity is not, and the effect of this unseen in things. However this reality they can sense but cannot really define it nor is it crystallised for them. Due to the lack of crystallisation of these meanings, their understanding of these terms were confused. This confusion led to understanding the spirit, as the secret of life. Thus due to their sensation of the existence of spirit in man, which is the secret of life as well as the existence of spirituality and spiritual aspect, they came to say that man is composed of spirit and material. Hence they thought the spirit is the same as that or results from it, and they did not turn their attention to the fact that the animal has a spirit, i.e. the secret of life but it neither has spirituality nor the spiritual aspect. Moreover due to this ambiguity, man started to call what he feels in himself of stimulation as spirituality. Thus the individual would say about himself that he felt an incredible spirituality or that a certain person had a great spirituality. Also due to its ambiguity, a person would enter a place and feel a delight or elevation, so that place was described as having a spiritual aspect or spirituality. Because of its ambiguity, a person would starve himself, torment and weaken his body claiming that he wanted to strengthen his spirit. All this is a result of the ambiguity in understanding the meaning of spirit, spirituality and the spiritual aspect. A similar confusion occurred in the past when people tried to conceive the reality of the ‘intellect’ or the ‘mind’ (thinking). Mind is a word which means the comprehension and judgement upon a thing etc. However those of ancient times perceived comprehension and the like as effects of the ‘mind’ not the mind itself. The mind in their view had a reality which they felt but they were unable to comprehend its reality and was ambiguous to them. As a result of this ambiguity their perception of it differed, their perception of its location and their comprehension of its reality became more confused. Some of them claimed that it was located in the heart, to others it was in the head, to others it was in the brain, whilst another group held different opinions. In recent times some thinkers have proceeded to identify the meaning of the mind and define it, but they in turn were confused because they failed to comprehend its reality. Some of them said it is the reflection of material on the brain, while others claimed it is the reflection of brain on the material. A correct definition was in the end elaborated, by defining the ‘mind’ as the transmission of the reality to the brain via the senses together with previous information through which this reality is interpreted (or understood). By this definition the mind is correctly comprehended. Likewise, it is necessary that some thinkers proceed to crystallise the meaning of spirit, spirituality and the spiritual aspect in order that the mind comprehends them and their reality. This is because there is a reality for spirit, spirituality and spiritual aspect. For it is witnessed and sensed by man that there are materialistic (tangible) things which man senses and touches, such as a loaf of bread and others that he may sense but do not touch, such as the service rendered by a doctor. There are moral things that man senses but does not touch, such as pride and praise; or spiritual things which man senses but does not touch, such as the fear of Allah and the submission to Him during times of calamity. These are three meanings, each has a reality which man can sense and each is distinct from the other. Accordingly, the spirit or the spiritual aspect or the spirituality has a specific reality, felt by the senses. It is then necessary to define this reality and crystallise it to the people, as the mind was defined and crystallised.

هنگام بررسی دقیق حقیقت روح، معنویت و جنبهٔ معنوی، روشن میشود که اینها در انسان ملحدی که وجود الله را انکار میکند یافت نمیشوند، بلکه تنها در کسانی وجود دارند که به وجود خدایی باور دارند. این بدان معناست که آنها به ایمان به الله مربوطاند؛ هرگاه ایمان باشد، آنها نیز هستند و هرگاه ایمان نباشد، غایباند. ایمان به وجود الله یعنی باور قطعی به اینکه آفریدگاری وجود دارد که یقیناً آفریننده است و اشیا را میآفریند. بنابراین موضوع بحث این است که یک آفریدگار، اشیا را میآفریند. اقرار به اینکه آفریدگاری آنها را آفریده، ایمان است و انکار اینکه آفریدگاری آنها را آفریده، کفر. وقتی اقرار و باور قطعی برقرار شود، جنبهٔ معنوی یافت میشود و آنچه آن را پدید آورده، همان ایمان است. در صورت عدم اقرار و انکار، جنبهٔ معنوی وجود ندارد، زیرا انکار آن را نابود کرده است. بر این اساس، جنبهٔ معنوی همان واقعیتی است که اشیا به دست یک آفریدگار آفریده شدهاند، یعنی رابطهٔ اشیا با آفریدگارشان از جهت آفریده شدن از عدم. اگر ذهن این رابطه را دریابد که اشیا به دست آفریدگاری آفریده شدهاند، این درک، با دریافت عظمت آفریدگار، پدید میآید و احساس ترس از او و احساس تنزیه او را در پی دارد. پس تحقق این رابطه که چنین احساسی را به بار میآورد، همان معنویت است. بنابراین روح، تحقق رابطه با الله است و معنای جنبهٔ معنوی و معنای روح روشن میشود. جنبهٔ معنوی و روح صرفاً اصطلاحاتی با بار زبانی نیستند که برای تعیین معنا به زبانشناسی ارجاع داده شوند، و نیز اصطلاحات فنی ساختهٔ هر قومی برای معنای دلخواه خود نیستند. بلکه اینها عباراتی هستند که واقعیتی دقیق دارند، صرفنظر از اینکه چه نامی بر آنها نهاده شود. پس بحث دربارهٔ واقعیت این معانی است، نه دربارهٔ معنای برخی واژههای زبانی. حقیقتِ این معانی این است که روح، از نظرِ جنبهٔ معنوی در انسان، تحقّقِ رابطه با الله است؛ و جنبهٔ معنوی در انسان، زندگی و جهان، واقعیّتِ آفریده شدن به دست آفریدگاری است. هرگاه این اصطلاحات ذکر می‌شوند، همین معانی را نشان می‌دهند، زیرا این معانی‌اند که واقعیّتی محسوس دارند و می‌توان آن‌ها را اثبات کرد. این واقعیّتِ محسوس، برای کسانی که به خدا، یعنی به وجودِ آفریدگارِ اشیا، ایمان دارند، واقعیّتی عقلی و بیرونی نیز هست.

A close examination of the reality of the spirit, spirituality and the spiritual aspect reveals that they are not existent in the atheist who denies the existence of Allah, but only in those who believe in the existence of a God. This means that they are related to the belief in Allah, whenever faith exists they exist and they are absent whenever faith is absent. Belief in the existence of Allah means the conclusive conviction that a Creator, who definitely created them, creates things. Thus the subject of discussion is that a Creator creates things. The acknowledgement that a Creator creates them is belief, and the denial that a Creator creates them is disbelief. Once acknowledgement and definite belief is established the spiritual aspect is found, and what brought it into existence is the belief. In case of non-acknowledgement and denial, the spiritual aspect does not exist, for denial made it non-existent. Accordingly the spiritual aspect is the fact that things are created by a Creator, i.e. the relationship of things to their Creator in respect of being created out of nothingness. If the mind comprehends that relationship of the things being created by a Creator, it will occur due to this appreciation of the might of the Creator, feeling fear of Him and feeling of His sanctification. So the realisation of this relationship, which yields such a feeling, is the spirituality. Thus the spirit is the realisation of the relationship with Allah, and the meaning of the spiritual aspect and that of the spirit becomes crystallised. Spiritual aspect and spirit are not merely terms that have linguistic connotations for which references are made to linguistics, nor are they technical terms set up by each people to mean what they like. They are rather expressions which have a precise reality regardless of whatever terms they are given. So the discussion is about the reality of these meanings not about the meaning of certain linguistic words. The reality of these meanings is that the spirit, in respect to the spiritual aspect in man, is the realisation of the relationship with Allah; and the spiritual aspect in man, life and the universe is the fact of being created by a Creator. Whenever these terms are mentioned they indicate these meanings because it is these meanings that have a sensed reality which can be proved. This sensed reality is also the rational and external reality to the people believing in God, i.e. in the existence of a Creator of things.