ضروری است که گروه حزبی خود را موجودیتی جدا از امتی که در میان آن زندگی می‌کند نداند. بلکه باید خود را بخشی از این امت بداند، زیرا امت، همانند اعضای گروه، مسلمانان‌اند. اعضای گروه حزبی از هیچ‌یک از مسلمانان برتر نیستند، حتی اگر اسلام را بفهمند و برای آن تلاش کنند. اعضای گروه حزبی در خدمت به مسلمانان و کار برای اسلام، در پیشگاه الله مسئولیت سنگین‌تر و حسابرسی بزرگ‌تری دارند. اعضای گروه اسلامی باید بدانند که بدون امت، که در میان آن کار می‌کنند، هر قدر هم گروهشان بزرگ باشد، بی‌ارزش‌اند. از این رو، وظیفه آنان این است که با امت در تعامل باشند و همراه با آن در مبارزه پیش روند، به گونه‌ای که امت احساس کند که خودش است که برای این مبارزه کار می‌کند. گروه (حزب) باید از هر کنش، سخن یا اظهارنظری، هر اندازه که کوچک باشد، که دلالت بر جدایی و تمایز گروه از امت داشته باشد، پرهیز کند. زیرا این امر امت را از حزب و دعوت آن بیگانه می‌سازد و گروه را به یکی از مشکلات انبوه جامعه که مانع احیای آن می‌شود، تبدیل می‌کند. پس امت موجودیتی واحد و تقسیم‌ناپذیر است و گروه حزبی برمی‌خیزد تا دولت را برپا کند و نگهبان اسلام در امت و در دولت باشد، و تضمین کند که هیچ انحرافی رخ ندهد. اگر در امت هرگونه انحرافی را ببیند، ایمان و هوشمندی را در امت برمی‌انگیزد. و اگر در دولت انحرافی ببیند، همراه با امت برای اصلاح آن بر اساس اسلام کار خواهد کرد. بدین ترتیب، دعوتی که گروه حمل می‌کند، با موفقیت و به‌نیکی در مسیر طبیعی خود پیش خواهد رفت.

It is vital that the party bloc does not consider itself as an entity separate from the Ummah it lives with. Rather it must consider itself a part of this Ummah, because the Ummah are Muslims like the members of the bloc. The members of the party bloc are not better than any of the Muslims, even if they understand Islam and work for it. The members of the bloc have a heavier responsibility and greater accountability in serving the Muslims and working for Islam in the sight of Allah. The members of the Islamic group should know they are worthless regardless of the size of the group without the Ummah, which they work amongst. Consequently their duty is to interact with the Ummah and to proceed with her in the struggle, ensuring that the Ummah should feel that she is the one who is working for the struggle. The bloc (party) has to stay away from any action, word or remark, regardless of its size, that would imply that the block is separate and distinct from the Ummah. This is because this alienates the Ummah from the party and its da’wah, and makes the block a problem added to the host of problems in the society which prevents its revival. So the Ummah is an indivisible single entity and the party bloc rises to establish the state and to be the guardian for Islam in the Ummah and in the state, ensuring that no deviation can take place. If it notices any of that in the Ummah, it will instil in the Ummah her iman and her ingenuity. If it notices any deviation in the state then it will work together with the Ummah to rectify it according to Islam. Thus, the Da’wah carried by the group will successfully proceed along its natural path with excellence.

هدف این گروه باید بازگرداندن زندگی اسلامی در سرزمین‌های اسلامی و رساندن دعوت اسلامی به جهان باشد. روش دستیابی به این هدف، از طریق حکومت (سلطه سیاسی) است. روش رسیدن به حکومت، از طریق مطالعه و فهم اسلام و پرورش مردم با آن، به‌گونه‌ای است که در ساختن عقلیه اسلامی و نفسیه اسلامی اثر بگذارد، تا شخصیت اسلامی شکل گیرد. این گروه همچنین با امت در تعامل است، به این شکل که او را به فهم اسلام و درک منافع حقیقی‌اش راهنمایی می‌کند و نشان می‌دهد که اسلام به این منافع می‌پردازد و تحقق آنها را تضمین می‌کند، همراه با پذیرش منافع مسلمانان. این تعامل و مبارزه در راه دعوت باید همزمان با مطالعه اسلام پیش برود. این اقدامات بلوک حزبی، سیاسی است؛ از این رو ضروری است که ظهور برجسته این بلوک سیاسی باشد، زیرا این نخستین شیوه عملی است که دعوت به اسلام از آن آغاز می‌شود. با این حال، این بدان معنا نیست که دعوت تنها برای سیاست یا تنها برای حکومت باشد. بلکه به معنای دعوت به اسلام و مبارزه سیاسی برای به‌دست‌آوردن قدرت به منظور برپایی دولتی است که اسلام را اجرا کرده و دعوت آن را حمل کند. بلوکی که دعوت اسلامی را حمل می‌کند باید سیاسی باشد. نباید معنوی، اخلاقی، آکادمیک، علمی، آموزشی یا هر یک از اینها باشد.

The objective of the group should be to resume the Islamic way of life in the Islamic Lands, and to carry the Islamic da’wah to the world. Its method to achieve this objective is through ruling (government). Its method to attain the ruling is through the study and comprehension of Islam and culturing people with it in a way producing the effect in the building of the Islamic mentality (‘aqliyyah) and the Islamic disposition (nafsiyyah), so as to form the Islamic personality (shakhsiyyah). It also interacts with the Ummah by making her understand Islam and realising her true interests and showing that Islam addresses these interests and secures their achievement together with adopting the interests of the Muslims. This interaction and struggle in the way of the da’wah should proceed simultaneously with the study of Islam. These actions of the party bloc are political; therefore it is necessary that the prominent appearance of this block be political, for it is the first practical way in which that da’wah for Islam starts. However, this does not mean da’wah is for politics alone or for ruling alone. Rather it means da’wah to Islam and the political struggle to gain the authority so as to establish the state, which will implement Islam and carry its da’wah. The bloc that carries the Islamic da’wah should be political. It should not be spiritual, moralistic, academic, scholarly, educational or any of these.

حزب التحریر حزبی است مبتنی بر اسلام و حزبی سیاسی که به امور سیاسی می‌پردازد و می‌کوشد امت را با فرهنگ اسلامی آشنا سازد، فرهنگی که جنبهٔ سیاسی آن به‌طور برجسته‌ای نمایان است. حزب آنچه را استعمارگران و عوامل ایشان انجام می‌دهند محکوم می‌کند، یعنی اینکه دانشجویان و کارمندان را از پرداختن به سیاست بازمی‌دارند و تلاش می‌کنند توده‌های مردم را نیز از آن دور نگه دارند. حزب بر این باور است که ضرورت دارد توده‌ها سیاست را بشناسند و فرهنگ سیاسی در ایشان پاس داشته شود. فعالیت سیاسی به معنای نشان دادن این نیست که اسلام شامل سیاست است یا اصول سیاسی در اسلام چنین و چنان است. سیاست یعنی رسیدگی به امور کل امت، در داخل و خارج، و اینکه این امور تنها بر پایهٔ اسلام اداره شود. این کار باید به‌وسیلهٔ دولت و نیز به‌وسیلهٔ امت، در مسئولیت محاسبهٔ دولت، انجام گیرد. برای تحقق عملی این امر، حزب باید چنین مسئولیتی را نسبت به امت و حکومت بر دوش گیرد. حزب التحریر دعوت به اسلام را به‌طور جامع حمل می‌کند و امت را با احکام شرعیه‌ای که به مشکلات زندگی روزمره می‌پردازند آشنا می‌سازد. حزب برای حکومت به اسلام تلاش می‌کند و با استعمارگران کافر مبارزه می‌نماید تا نفوذ ایشان را ریشه‌کن کند. همچنین با عوامل استعمار مبارزه می‌کند، چه آنان که رهبری فکری و اندیشه‌های استعمار را می‌پذیرند و چه آنان که سیاست و افکار آن را اجرا می‌کنند.

Hizb ut-Tahrir, is a Hizb based on Islam and a political Hizb that deals with politics, and works to culture the Ummah with the Islamic culture in which the political aspect is prominently manifested. The Hizb condemns what the colonialists and their agents are doing by preventing students and employees from engaging in politics and attempting to distance the masses from it as well. The Hizb views the necessity that the masses know politics and that the political culture should be maintained in them. Political activity does not mean showing that Islam includes politics or the political principles in Islam are such and such. Politics means taking care of the affairs of the whole Ummah internally and externally and that these affairs be conducted on the basis of Islam alone. This should be done by the state and by the Ummah in her responsibility of accounting the state. To achieve this practically, the Hizb must undertake such responsibility in regards to the Ummah and ruling. Hizb ut-Tahrir carries the Da’wah to Islam comprehensively and cultures the Ummah with the AHkam Shar’aiah that address the problems of daily life. The Hizb works in order to govern by Islam and strives against the Kafir colonialists to uproot their influence. It also struggles against the agents of colonialism, whether those who adopt its intellectual leadership and ideas or those who implement its policy and thoughts.

حمل دعوت اسلامی و مبارزه سیاسی برای هدف آن، تنها در جامعه‌ای امکان‌پذیر است که حزب آن را به‌عنوان حوزه فعالیت (مجال) خود تعیین کرده است. حزب التحریر جامعه در تمام سرزمین‌های اسلامی را یک جامعه واحد می‌داند، زیرا تمام هدف آن در یک موضوع، یعنی اسلام، نهفته است. با این حال، سرزمین‌های عربی را که بخشی از سرزمین‌های اسلامی‌اند نقطه آغاز قرار می‌دهد. این حزب، برپایی دولت اسلامی در کشورهای عربی را به‌عنوان هسته‌ای برای دولت اسلامی و گامی طبیعی به شمار می‌آورد.

Carrying the Islamic da’wah and the political struggle for its cause can be undertaken only in the society which the party has defined as its area for activity (majal). Hizb ut- Tahrir considers the society in all the Islamic lands to be one society because its entire cause lies in one case, Islam. However it takes the Arab lands that are a part of the Islamic Lands as a starting point. It considers the establishment of an Islamic state in the Arab countries as a nucleus for the Islamic state as a natural step.

جامعهٔ جهان اسلام از نظر سیاسی دچار انحطاط شده و بیشتر آن به دست کشورهای غربی اشغال شده است. با وجود خودمختاری ظاهری که برخی مناطق جهان اسلام از آن برخوردارند، هنوز هم این جامعه زیر سلطهٔ آنان قرار دارد. این جامعه به طور کامل تحت رهبری فکری سرمایه‌داری دموکراتیک درآمده است. در حکومت و سیاست با نظام دموکراسی اداره می‌شود، در اقتصاد با سرمایه‌داری، و در عرصهٔ نظامی دست‌وپایش به دست بیگانگان بسته است؛ در تسلیحات، در آموزش ارتش‌های مسلمانان و در فنون گوناگون جنگ. در امور خارجی نیز جهان اسلام از غربی پیروی می‌کند که بر آن مسلط است. می‌توان گفت که کشورهای اسلامی هنوز مستعمره‌اند و استعمار هنوز در آنها ریشه دوانده است. زیرا استعمار عبارت است از تحمیل قدرت نظامی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بر ملت‌های ضعیف، به منظور بهره‌کشی از آنان. استعمار تمام نیروهای خود را به کار می‌گیرد تا رهبری فکری خود را تحمیل کند و دیدگاه خود نسبت به زندگی را تثبیت نماید. اشکال گوناگون استعمار شامل الحاق کشورهای مستعمره و برپا کردن مستعمره‌ها، و نیز استقرار حکومت‌هایی است که اسماً مستقل‌اند اما در عمل تابع دولت‌های استعمارگرند. این است وضعیت کنونی کشورهای اسلامی که همگی زیر سلطهٔ غرب قرار دارند و از نظر فرهنگی بر طبق برنامه‌ها و اندیشه‌های استعماری غربی پیش می‌روند. با وجود این تسلیم بودن در برابر سلطهٔ استعمار غربی، در همان حال هدف اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز بودند؛ کشوری که از طریق عوامل خود در کشورهای اسلامی فعالیت می‌کرد تا مردم را به پذیرش کمونیسم وادارد و برای سلطهٔ رهبری فکری و دیدگاه زندگی‌اش، با دعوت به ایدئولوژی کمونیستی.

The society in the Islamic world has politically declined and most of it was occupied by the Western States. It is still dominated by them despite the apparent autonomy enjoyed by some areas of the Islamic World. It has been subjugated completely to the democratic capitalist intellectual leadership. In government and politics it is ruled by the system of democracy, in economics by capitalism and in the military field it is shackled by the foreigners, in its weapons, the training of the Muslim armies and the various military arts of war. In external affairs the Islamic world follows the West who dominates it. We can say that the Islamic countries are still colonised and that colonialism is still entrenched in them. This is because colonialism is the imposition of military, political, economical, and cultural power on the weak peoples to exploit them. Colonialism deploys all its forces to impose its intellectual leadership and to consolidate its viewpoint of life. The different forms of colonialism include annexing the colonised countries and establishing colonies, establishing governments that are nominally independent yet practically subject to the colonialist states. This is the current situation in the Islamic countries which are all subject to Western hegemony and they proceed culturally according to the Western colonialist programmes and ideas. Despite their subjugation to the domination of Western colonialism they were at the same time a target for the former Soviet Union, which used to work in the Islamic countries through its agents to make people embrace Communism, and for the domination of its intellectual leadership and its viewpoint of life, by calling to the Communist ideology.

کشورهای اسلامی مستعمرهٔ کشورهای غربی شده‌اند و بستری برای رهبری‌های فکری بیگانه به شمار می‌روند. آن‌ها همچنین هدف اتحاد جماهیر شوروی سابق بوده‌اند و هدفی برای تهاجم و اشغال آن کشور قرار گرفته‌اند. این کار نه به قصد استعمار، بلکه برای تبدیل آن‌ها به کشورهای کمونیستی و تغییر کل جامعه از جامعهٔ اسلامی به جامعهٔ کمونیستی انجام شد، جامعه‌ای که در آن همهٔ نشانه‌های اسلام زدوده می‌شد. با این حال، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق، همهٔ این‌ها از میان رفت، هرچند برخی هستند که به احزاب کمونیستی در کشورهای اسلامی می‌پیوندند، اما بدون آنکه اثری داشته باشند. ضروری است که در مبارزه با استعمار کنونی و در ستیز با رهبری‌های فکری بیگانه، کار سیاسی انجام شود. ما همچنین باید بکوشیم تا سرزمین‌هایمان را از تهاجم بیگانه‌ای که آن‌ها را هدف گرفته است حفظ کنیم. ادای دعوت اسلامی به شیوهٔ درست، خطر رهبری‌های فکری بیگانه را از میان برمی‌دارد. مبارزه با استعمار غربی باید سنگ بنای مبارزهٔ سیاسی باشد.

The Islamic countries are colonised by the Western states, and are a platform for the foreign intellectual leaderships. They were also the target of the former Soviet Union and an aim for its invasion and occupation of them. This was done not to colonise them but rather transform them into communist countries and to change the whole society from an Islamic society to a communist society where all signs of Islam would be removed. However through the downfall of the former Soviet Union, all this disappeared, though there are some who join the communist parties in the Islamic countries but without having any effect. It is essential that political work be undertaken in the struggle against the current colonialism and fight against the foreign intellectual leaderships. We should also work to protect our lands from the foreign invasion which targets them. Carrying the Islamic da’wah in the correct manner will withstand the danger of the foreign intellectual leaderships. The struggle against Western colonisation should be the cornerstone in the political struggle.

مبارزهٔ سیاسی ایجاب می‌کند که، صرف‌نظر از ملیت و صرف‌نظر از شکلی که این کمک می‌تواند به خود بگیرد، از بیگانه یاری نجوییم. هرگونه کمک سیاسی از هر بیگانه‌ای و هرگونه ترویج او، خیانت به امت به شمار می‌رود. مبارزهٔ سیاسی همچنین ما را ملزم می‌سازد که برای ساختن درونی جهان اسلام به شیوه‌ای سالم بکوشیم، تا دولت اسلامی با ساختار متمایز و جامعهٔ والای خود به قدرت پیشرو بدل شود. این قدرت خواهد کوشید رهبری را از هر دو اردوگاه بستاند تا دعوت اسلامی را به تمام جهان برساند و ابتکار عمل را در دست نگه دارد. مبارزهٔ سیاسی یعنی ما باید در برابر نظام‌ها، قواعد و قوانین غرب و همهٔ شکل‌های استعمار نیز بایستیم. ما باید همهٔ طرح‌های غربی را رد کنیم، به‌ویژه طرح‌های بریتانیایی و آمریکایی، خواه فنی باشند، خواه مالی، سیاسی یا به هر شکل دیگر. همچنین رد کامل تمدن غربی را ایجاب می‌کند، بی‌آنکه اشیای مادی رد شوند، زیرا مدنیت (اشیای مادی) را می‌توان گرفت، چرا که محصول علم و پیشرفت فناورانه‌اند. این مبارزه مستلزم آن است که رهبری فکری بیگانه برچیده شود و فرهنگ بیگانه‌ای که با دیدگاه اسلامی در تضاد است، رد شود. این حکم شامل اندیشه‌های علمی نمی‌شود، زیرا آنها جهانی‌اند و باید از هر کشوری گرفته شوند، چرا که از مهم‌ترین عناصر پیشرفت مادی در امور زندگی به شمار می‌روند.

Political struggle requires that we do not seek help from the foreigner regardless of their nationality and regardless of the form this assistance may take. Any political assistance from any foreigner and any promotion for him is considered a betrayal of the Ummah. Political struggle also obliges us to work to build the internal structure of the Islamic world in a sound manner so that the Islamic State becomes the leading power with its distinct structure and sublime society. This power will work to take the leadership from both camps in order to carry the Islamic da’wah to the entire world and to maintain its initiative. Political struggle means we must also stand against the systems, canons and laws of the West and all forms of colonialism. We must reject all Western projects, particularly those of the British and Americans, whether they are technical, financial, political or in any form. It also necessitates the total rejection of Western civilisation, without rejecting material objects, since the madaniyya (material objects) can be taken, for they are the product of science and technological development. It requires is to remove the foreign intellectual leadership and reject the foreign culture, which contradicts the Islamic viewpoint. This does not include scientific ideas, because they are universal, which must be taken from any country because they are of the most important elements for material progression in life’s affairs.

مبارزهٔ سیاسی یعنی باید آگاه باشیم که استعمارگران غربی، به‌ویژه بریتانیایی‌ها و آمریکایی‌ها، در هر کشور مستعمره‌ای به کمک عاملان خود می‌شتابند؛ از جمله کسانی که منفعل‌اند، کسانی که می‌خواهند در تاریکی زندگی کنند، کسانی که سیاست‌های استعماری و رهبری فکری آنان را ترویج می‌کنند، افزون بر طبقهٔ حاکم. این استعمارگران برای بازداشتن این جنبش آزادی‌بخش اسلامی، هر کاری از دستشان برآید برای یاری رساندن به عاملان خود در مناطق گوناگون انجام خواهند داد. غرب این عاملان را با پول و هر کمک و نیرویی که برای نابودی این جنبش لازم داشته باشند، تجهیز خواهد کرد. برای نمونه، استعمارگران و عاملانشان به کارزار تخریب علیه این جنبش آزادی‌بخش اسلامی دست خواهند زد و اتهام‌های دروغین خواهند زد، مانند اینکه: این جنبش در خدمت استعمارگران است، فتنهٔ داخلی برمی‌انگیزد، یا می‌کوشد جهان را علیه مسلمانان برانگیزد، یا اندیشه‌هایش با اسلام در تضاد است و مانند آن. کسانی که در این مبارزه نقش دارند باید از سیاست‌ها، طرح‌ها و شیوه‌های استعمار آگاه باشند تا در داخل و در خارج، در زمان مناسب، نقشه‌های استعمارگران را افشا کنند؛ زیرا یکی از مهم‌ترین جنبه‌های این مبارزه، افشای طرح‌های استعمارگران است.

Political struggle means we must be aware that the Western colonialists, especially the British and the Americans, work in every colonised country to help their agents including those who are passive, those who want to live in the darkness, those who advocate colonialist policies and their intellectual leadership, in addition to the ruling class. These colonialists will do everything to provide assistance to their agents in the different regions so as to obstruct this Islamic liberation movement. The West will provide these agents with funds and all the assistance and forces they need to destroy this movement. For example, the colonialists and their agents will embark on a slandering campaign against this Islamic liberation movement, by making false accusations, such as; it is being employed by the colonialists, it is inciting internal feuds, or trying to provoke the world against the Muslims, or its ideas contradict with Islam, etc. Those involved in this struggle should be aware of the colonialist policies and of its plans and styles so as to expose the colonialist’s plans internally, and externally in due course. This is because one of the most important aspects of the struggle is to expose the plans of the colonialists.

بنابراین، حزب التحریر برای آزادسازی سرزمین‌های اسلامی از همه اشکال استعمار تلاش می‌کند. این حزب بدون تردید در برابر استعمار می‌ایستد و نه خواستار تخلیه نظامی سرزمین‌های اسلامی است و نه خواستار استقلال دروغین آن‌ها، بلکه برای برچیدن اوضاعی که استعمارگران کافر برقرار کرده‌اند تلاش می‌کند؛ با آزاد ساختن سرزمین‌ها، نهادها و اندیشه‌ها از اشغال، خواه نظامی، فکری، فرهنگی، اقتصادی یا غیر آن. این حزب در برابر هر کسی که از هر جنبه‌ای از استعمار دفاع کند یا آن را ترویج نماید می‌ایستد، تا زمانی که شیوه زندگی اسلامی از طریق برپایی دولت اسلامی از سر گرفته شود؛ دولتی که پیام اسلام را به سراسر جهان خواهد رساند. از الله (سبحانه و تعالی) می‌خواهیم و به درگاه او دعا می‌کنیم که یاری‌اش را به ما عطا فرماید تا بتوانیم این مسئولیت‌های سنگین را به انجام برسانیم. به راستی که او شنوای پاسخگو است.

Therefore, Hizb ut-Tahrir, works to liberate the Islamic lands from all forms of colonialism. It stands against colonialism without hesitation and it seeks neither military evacuation of the Islamic lands nor their false independence, rather it works for removing the situations established by the kafir colonialists, by liberating the lands, institutions, and the thoughts from occupation, whether it is military, intellectual, cultural, economical or other. The Hizb stands against anyone who defends or advocates any aspect of colonialism, until the Islamic way of life is resumed through the establishment of the Islamic state, which will carry the message of Islam to the whole world. We ask Allah (swt), and pray to Him that He (swt) provides us with His help, so we may carry out these heavy responsibilities. Truly He is As-Samee’a, Al-Mujeeb.

حزب التحریر

Hizb ut-Tahrir.

حزب التحرير حزبٌ سياسي، عقيدته الإسلام، وغايته استئناف الحياة الإسلامية بإقامة الدولة الإسلامية التي تُطبّق الإسلام وتحمل دعوته إلى العالم. وقد طوّر الحزب ثقافةً حزبية تشتمل على الأحكام الشرعية المتعلقة بشؤون الحياة. ويدعو الحزب إلى الإسلام بوصفه قيادةً فكرية تصدر عنها أنظمةٌ تعالج جميع المشكلات التي يواجهها الإنسان، سياسيةً كانت أو اقتصاديةً أو ثقافيةً أو اجتماعيةً أو غيرها. وهو حزبٌ سياسي يضم في عضويته رجالًا ونساءً. وهو يدعو جميع الناس إلى الإسلام وإلى تبنّي مفاهيمه وأنظمته، وإلى النظر إلى جميع القضايا من وجهة النظر الإسلامية، مهما اختلفت جنسياتهم ومذاهبهم الفكرية. ويعتمد في تحقيق غايته على التفاعل مع الأمة. ويقف الحزب ضد الاستعمار بجميع أشكاله، ويهدف إلى تحرير الأمة من القيادة الفكرية للاستعمار، وإزالة نفوذه الثقافي والسياسي والعسكري والاقتصادي عن بلاد المسلمين. كما يهدف إلى تغيير المفاهيم الخاطئة والمشوّهة التي يُروّجها الاستعمار، والتي تقصر الإسلام على العبادات الشخصية والأخلاق.

Hizb ut-Tahrir is a political party, whose ideology is Islam and its goal is to resume the Islamic way of life by establishing the Islamic state which implements Islam and carries its da’wah to the world. The Hizb has developed a party culture, which includes Islamic rules about life’s affairs. The Hizb calls for Islam as an intellectual leadership from which emanate systems that address all problems faced by human beings, whether political, economical, cultural, social and others. It is a political Hizb whose members include both men and women. It calls all people to Islam and to adopt its concepts and systems and views them, no matter what their nationalities and schools of thought, from the Islamic outlook. It relies on interaction with the Ummah to achieve its goal. It stands against colonialism in all its forms and aims to liberate the Ummah from the colonialist intellectual leadership and to remove its cultural, political, military, and economical influence from the Islamic lands. It also aims to change the erroneous and distorted concepts spread by colonialism that restrict Islam to personal worship and morals.