دولت، شریعت اسلامی را بر همه کسانی که شهروندی آن را دارند اجرا می‌کند، چه مسلمان باشند و چه غیرمسلمان. اما نسبت به غیرمسلمانان، باید آزاد گذاشته شوند تا آیین و عبادات خود را انجام دهند. در امور خوراکی‌ها و پوشاک، ایشان بر اساس دین خود و در چارچوب نظم عمومی رفتار می‌شوند. امور خانوادگی میان خودشان، مانند ازدواج و طلاق، بر اساس ادیانشان حل‌وفصل می‌شود. اما بقیه احکام شریعت اسلامی، مانند معاملات (معاملات مالی)، قانون کیفری، احکام قضایی و نظام‌های اقتصادی، بر همه شهروندان، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، به یکسان اجرا می‌شود. نسبت به مسلمانان، دولت تمام شریعت اسلامی را بر ایشان اجرا می‌کند، چه در حوزه عبادات، اخلاق، معاملات، قانون کیفری و غیر آن. وظیفه دولت این است که اسلام را به‌طور کامل اجرا کند و اجرای آن بر غیرمسلمانان را دعوت ایشان به اسلام به شمار آورد. این از آن روست که شریعت برای تمام بشریت جهان‌شمول است؛ و دولت آن را در هر کشوری که زیر فرمان دارد اجرا می‌کند تا دعوت را به مردمش برساند. راز موفقیت فتوحات اسلامی، رساندن دعوت اسلام به غیرمسلمانان بوده است.

The state implements the Islamic Shar’a upon all those who hold citizenship, whether Muslim or otherwise. With regards to non-Muslims they should be left to practise their own belief and worships. They are treated in the matters of foodstuffs and clothes according to their religion within the framework of public order. The matters of family affairs amongst themselves, such as marriage and divorce, will be settled according to their religions. As for the rest of the Islamic Shari’ah like matters of transactions (mu’amalat), penal code, ruling and economic systems, they are implemented upon all citizens, both Muslims and non-Muslims alike. With regards to Muslims, the state implements the entire Islamic Shari’ah upon them, whether in the area of worship, morals, transactions, penal code and so on. The duty of the state is to implement Islam completely and to consider its implementation upon non-Muslims as Da’wah for them to Islam. This is because the Sharee’ah is universal to mankind; and the state implements it in every country under its rule in order to convey the call to its people. The secret of success behind the Islamic conquests is to deliver the call to Islam to the non-Muslims.

اسلام را عقیده‌ای است که از آن نظامی برمی‌خیزد. این نظام از احکام شرعی‌ای تشکیل می‌شود که از دلایل تفصیلی استنباط شده‌اند. اسلام در نظام خود نشان داده است که چگونه احکام آن باید از طریق احکام شرعی به اجرا درآید. احکام شرعی‌ای که شیوه‌ی اجرا را نشان می‌دهند «طریقه» (طریقه) هستند، و هر آنچه فراتر از آن است، بخشی از «فکره» (فکره، یعنی اندیشه) به شمار می‌رود. بنابراین، اسلام هم فکره (اندیشه) است و هم طریقه (روش). پس عقیده و احکام شرعی‌ای که مشکلات انسان را حل می‌کنند، فکره را تشکیل می‌دهند، و احکام شرعی‌ای که شیوه‌ی اجرای این راه‌حل‌ها، حفظ عقیده و راه ابلاغ دعوت را نشان می‌دهند، طریقه‌اند. طریقه‌ی اسلام از همان سنخ فکره‌ی آن است و جزئی از خود اسلام است. روا نیست که دعوت به اسلام تنها به نشان دادن فکره محدود شود، بلکه دعوت باید طریقه را نیز در بر گیرد. از این رو، مبدأ (ایدئولوژی) ترکیبی از فکره و طریقه است. ایمان به طریقه به همان اندازه مهم است که ایمان به فکره. لازم است که طریقه و فکره کلی تجزیه‌ناپذیر باشند که به‌شدت به یکدیگر پیوسته‌اند، به گونه‌ای که در اجرای فکره‌ی اسلامی جز طریقه‌ی اسلامی به کار گرفته نشود. هر دوی آن‌ها اسلام را شکل می‌دهند؛ اسلامی که بدان حکم می‌شود و دعوت برای آن ابلاغ می‌گردد. از آنجا که طریقه در شریعت وجود دارد، باید به آنچه شریعت آورده و به آنچه از نصوص آن استنباط می‌شود محدود بماند. همان‌گونه که احکام فکره در قرآن و سنت آمده است، احکام طریقه نیز در قرآن و سنت گنجانده شده است. آنجا که خداوند سبحان می‌فرماید: {وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَىٰ سَوَاءٍ} [سوره‌ی الأنفال: ۵۸] [TMQ Al-Anfal:58]

Islam has an ‘aqeedah from which a system emanates. This system consists of the Sharee’ah rules derived from the detailed evidences. Islam has demonstrated in its system how its rules are to be implemented via the Sharee’ah rules. The Shar’ai rules which demonstrate the manner of implementation are the method (Tareeqah); and all rules beyond that are parts of the idea (fikrah). Accordingly, Islam is a fikrah (idea) and Tareeqah (method). Thus, the ‘aqeedah and the Shar’ai rules which solve man’s problems make-up the fikrah, and the Shari’ah rules which demonstrate the manner of implementing these solutions, protecting the creed and the way to carry the da’wah are the Tareeqah. Islam’s Tareeqah is of the same nature as its fikrah and it is a part of Islam. It is not allowed to confine the call for Islam to only demonstrating its fikrah but rather the call must also include the Tareeqah as well. Therefore, the mabda’a (ideology) is a combination of the fikrah and Tareeqah. The belief in the Tareeqah is as important as the belief in the fikrah. It is necessary that the Tareeqah and the fikrah be an indivisible whole, linked together tightly such that nothing but the Islamic Tareeqah is used in the implementation of the Islamic fikrah. Both of them form Islam by which it is governed and for which the call is conveyed. Since the Tareeqah exists in the Shari’ah, it should be restricted to that which the Shari’ah has brought and what is derived from its texts. As the rules of the fikrah were included in the Qur’an and the Sunnah, likewise the rules of the Tareeqah were also embodied in the Qur’an and Sunnah. When Allah (swt) says; “And if you fear treachery from any folk, then throw back to them (their treaty) fairly.” [TMQ Al-Anfal:58]

از قواعد طریقت. و همچنین قول پیامبر ﷺ،

This is from the rules of the Tareeqah. Also, the saying of the Prophet (saw),

«آرزو نکنید که با دشمن روبه‌رو شوید، و اگر با او روبه‌رو شدید، صبر کنید.» این از احکام طریقه است. بر این اساس، همه احکام طریقه، همچون سایر احکام، به روش اجتهاد از قرآن، سنت، اجماع و قیاس استنباط می‌شوند. از آنجا که سنت تبیین قرآن است، فکره در قرآن به‌طور کلی بیان شده و در سنت به تفصیل آمده است. طریقه نیز در قرآن به‌طور کلی بیان شده و در سنت به تفصیل آمده است. واجب است که سیدنا محمد ﷺ، فرستاده خدا، را چراغ راهنمایی قرار دهیم. احکام طریقه را باید از کردار او که در سیره (زندگی) او موجود است، و از گفتار و تقریر او بگیریم، همان‌گونه که آنها را از قرآن می‌گیریم، زیرا همه آن شریعت است. در فهم سیره، خلفای راشدین و سایر صحابه را الگوی خود قرار می‌دهیم؛ و فهم عقلی خود را ابزار مؤثری در فهم و استنباط (احکام) بر اساس روش شرعی می‌سازیم.

“Don’t wish to face the enemy and if you face him, be patient”, is from the rules of the Tareeqah. Subsequently, all the rules of the Tareeqah, like all other rules, are derived by ijtihad from the Qur’an, Sunnah, Ijma’a and Qiyas. Since the Sunnah is an explanation of the Qur’an, the fikrah is summed up in the Qur’an and detailed in the Sunnah. The Tareeqah is also summed up in the Qur’an and detailed in the Sunnah. It is obligatory to take as the light of guidance Sayyidinaa Muhammad (saw), the Messenger of Allah. We should take the rules of the Tareeqah from his deeds, which exist in his Sirah (life) and from his speech and consent as we take them from the Qur’an, since all that is Shari’ah. We make our example in understanding the Sirah, the rightly guided Khulafa’a and all the other Sahabah; and we make our rational understanding the effective means in the understanding and derivation (of rules) according to the Shar’ai method.

احکام شرعی‌ای که شیوهٔ اجرا را بیان می‌کنند، اعمالی را مشخص می‌سازند. این اعمال باید انجام شوند، چه مربوط به اجرا باشند و چه به حمل دعوت. این اعمال را نمی‌توان وسیله تلقی کرد، زیرا وسیله (وسیلة) ابزاری است که هنگام انجام یک عمل به کار می‌رود. این وسایل با تفاوت اعمال تفاوت می‌کنند و بر اساس وضعیت تغییر می‌یابند و با نوع عمل تعیین می‌شوند. از این رو، یک شکل واحد ندارند. با این حال، اعمالی که طریقه بیان می‌کند تغییر نمی‌کنند، بلکه باید بر پایهٔ نص انجام شوند. بنابراین باید توجه داشت که هیچ عملی جز آنچه شرع بیان کرده نباید انجام شود. افزون بر این، هیچ عملی جز در چارچوبی که حکم شرعی تعیین کرده نباید انجام گیرد.

The Shar’ai rules that explain the way of implementation indicate actions. These actions must be performed, whether related to implementation or to carrying the da’wah. These actions cannot be viewed as a means, because means (waseelah) are a device used when performing an action. These means differ when the actions differ, and they change according to the situation and are determined by the type of action. Therefore it does not take one form. However the actions indicated by the Tareeqah do not change, rather they should be performed based upon the text. So it should be noted that no action other than that explained by the Shar’a could be undertaken. Additionally, no action should be undertaken except in the context defined by Hukm Shar’ai.

با بررسی آن اعمالی که احکام شرعی مربوط به طریقه آنها را تعیین کرده است، درمی‌یابیم که این‌ها اعمال مادی‌اند که نتایج ملموس به‌دست می‌آورند. این اعمال برای رسیدن به نتایج غیرملموس نیستند، هرچند که هر دو نوع عمل به یک ارزش می‌رسند. برای مثال، دعا عملی مادی است که ارزشی معنوی به‌دست می‌آورد، و جهاد نیز عملی مادی است که ارزشی معنوی به‌دست می‌آورد. با این حال، دعا با وجود مادی بودن، نتیجه‌ای غیرملموس یعنی پاداش به‌دست می‌آورد، حتی اگر نیت انجام‌دهنده آن رسیدن به ارزشی معنوی باشد. این در مقابل جهاد است؛ جنگیدن با دشمن عملی مادی است که نتیجه‌ای ملموس به‌دست می‌آورد، مانند گشودن قلعه یا شهر، یا کشتن دشمن و مانند آن، حتی اگر نیت مجاهد رسیدن به ارزشی معنوی باشد. اعمال طریقه، اعمال مادی‌ای هستند که نتایج ملموس به‌دست می‌آورند و با سایر اعمال تفاوت دارند. بنابراین، دعا به‌عنوان روشی برای جهاد به‌کار گرفته نمی‌شود، هرچند که مجاهد از خداوند طلب یاری می‌کند. همچنین، موعظه به‌عنوان روشی برای بازداشتن دزد به‌کار گرفته نمی‌شود، هرچند که او اندرز داده و آموزش می‌بیند. خداوند متعال می‌فرماید،

On examining those actions which are defined by the Shar’ai rules related to the Tareeqah, we find that they are materialistic actions achieving tangible results. They are not actions aimed at achieving non-tangible results, even though both actions achieve the same value. For example, supplication (dua’a) is a materialistic action that achieves a spiritual value, and jihad is also a materialistic action that achieves a spiritual value. However, dua’a, although being a materialistic action, it achieves a non-tangible result which is the reward even if the intention of its performer was to achieve a spiritual value. This is in contrast to jihad, fighting against the enemy is a materialistic action which achieves a tangible result, e.g. the opening of a fortress or city, or killing the enemy and the like, even if the intention of the mujahid was to achieve the spiritual value. The actions of the Tareeqah are materialistic actions that achieve tangible results and they differ from other actions. Therefore, dua’a is not taken as a method for jihad, though the mujahid prays to Allah. Likewise, preaching is not taken as a method to deter the thief, though he is advised and instructed. Allah (swt) says,

«و با آنان بجنگید تا فتنه‌ای باقی نماند و تمامی دین از آنِ الله باشد.» [TMQ Al-Baqarah:193]

“And fight them until persecution is no more, and all deen is for Allah.” [TMQ Al-Baqarah:193]

و خداوند (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید: «و دزد، مرد و زن، دست‌هایشان را ببرید.» [TMQ Al-Maidah:38]

Allah (swt) also says; “And for the thief, both male and female, cut off their hands.” [TMQ Al-Maidah:38]

غیرقابل قبول است که همهٔ اقداماتی که برای اجرای فکرهٔ اسلامی به کار گرفته میشود، اقداماتی باشند که نتایج غیرملموس به بار میآورند. این امر با ماهیت طریقهٔ اسلامی در تضاد است. در این زمینه، میان اقداماتی که برای اجرای احکام مربوط به حل مشکلات به کار میروند و اقداماتی که برای ابلاغ دعوت اسلامی به کار میروند، هیچ تفاوتی وجود ندارد. برای نمونه، نماز جزئی از فکره به شمار میآید و طریقهٔ اجرای آن، دولت است. برای دولت جایز نیست که تنها آموزش و تعلیم را بهعنوان طریقهای برای وادار کردن مردم به اقامهٔ نماز به کار گیرد. بلکه دولت باید هرکس را که نماز را ترک کند، مثلاً با اقدامات مادی مانند زندان، مجازات کند، هرچند که دولت به آموزش و تعلیم نیز میپردازد. همچنین حمل دعوت اسلامی جزئی از فکره است و طریقهٔ اجرای آن توسط دولت، جهاد یعنی مبارزه با دشمنان است. بنابراین برای دولت جایز نیست که خواندن صحیح البخاری را به عنوان روشی برای برداشتن موانع مادی از سر راه دعوت به کار گیرد. در عوض، دولت باید جهاد را که مبارزهٔ مادی با دشمنان است، به عنوان طریقه به کار گیرد. همین حکم دربارهٔ همهٔ اقداماتی که به طریقه مربوط میشوند نیز صادق است.

It is completely unacceptable that all actions used to implement the Islamic Fikrah be those actions that achieve non-tangible results. This is contrary to the nature of the Islamic Tareeqah. In this respect there is no difference between actions used to implement the rules related to the solving of the problems or actions used to convey the Islamic da’wah. Salah, for example, is considered part of the fikrah, and the Tareeqah of its implementation is the state. It is not permissible for the state to use education and instruction alone as a Tareeqah to make people perform the salah. Rather the state has to punish anyone who abandons prayer, for example by material actions such as imprisonment, even though the state undertakes education and instruction. Similarly carrying the Islamic da’wah is part of the fikrah, and the Tareeqah of its implementation by the state is jihad, i.e. fighting against the enemies. So it is not permissible for the state to use the reading of Sahih Al-Bukhari as a method to remove the materialistic obstacles from the way of the da’wah. Instead the state must use jihad as a Tareeqah which is the materialistic fight against the enemies. The same applies to all actions related to the Tareeqah.

باید توجه داشت که اگرچه عملی که طریقه نشان می‌دهد، عملی مادی است که نتایج ملموسی به بار می‌آورد، این عمل باید با اوامر و نواهی الهی و با قصد کسب خشنودی الله (سبحانه و تعالی) هدایت شود. مسلمان باید همچنین با آگاهی از رابطه‌اش با الله سلطه داشته باشد، بنابراین از طریق نماز، دعا، تلاوت قرآن و غیره، به دنبال تقرب به الله باشد. او همچنین باید باور داشته باشد که نصرت از جانب الله است. لازم است که مسلمانان تقوای مستقر در قلب را برای اجرای احکام الهی حفظ کنند. همچنین لازم است که دعا کنند و الله را یاد کنند (ذکر)، و هنگام انجام هر کاری، رابطه خود با الله را حفظ نمایند.

It must be noted that though the action indicated by the Tareeqah is a materialistic action which achieves tangible results, this action should be directed by the commands and prohibitions of Allah with the intention of earning Allah (swt) pleasure. The Muslim must also be dominated by his awareness of his relationship with Allah, so he seeks nearness to Allah through salah, dua’a, recitation of the Qur’an and so on. He must also believe that Nasr is from Allah. It is necessary that Muslims maintain taqwa established in the heart to implement the rules of Allah. It is also necessary to make dua’a and to remember Allah (dhikr), and to maintain the relationship with Allah whenever undertaking all actions.

این بحث دربارهٔ طریقه است که احکام شرعیِ لازم‌الاتباع‌اند و جایز نیست با آن‌ها مخالفت شود، و دربارهٔ این اعمال و این‌که نتایج ملموسی به بار می‌آورند. با این حال، برای رسیدن به نتایج باید اصلِ عملی را رعایت کرد، یعنی اعمال باید بر پایهٔ فکر باشند و برای هدفی مشخص انجام شوند. زیرا احساسِ واقعیتی که به اطلاعات پیشین مرتبط است باید فکر را پدید آورد. این فکر باید با عمل و خودِ تفکر پیوند داشته باشد، و عمل باید برای هدفی معین باشد، و همهٔ این‌ها باید بر پایهٔ ایمان استوار باشد تا فرد همواره در فضای ایمان بماند. به هیچ وجه جایز نیست عمل را از فکر، یا از هدف معین، یا از ایمان جدا کرد، زیرا این جدایی، هرقدر هم اندک باشد، بر خودِ عمل، بر نتایج آن و بر تداوم آن بسیار زیان‌بار است. این هدفِ معین باید برای هر فردی که می‌خواهد کاری را انجام دهد، پیش از آغاز آن کار، روشن و آشکار باشد. همچنین واجب است که ادراکِ حسی مبنا باشد، یعنی فهم و تفکر باید حاصلِ احساس باشند و نه صرفاً حاصلِ فرض‌های ذهنی یا تخیل. احساسِ واقعیت باید به مغز منتقل شود و با هر اطلاعات پیشینی (دربارهٔ موضوع) فعالیت مغزی پدید آورد که همان فکر است. این است که عمق در اندیشه و بهره‌وری در عمل را تضمین می‌کند. ادراکِ حسی به احساسِ فکری می‌انجامد، یعنی احساسی که با تفکر در فرد تقویت می‌شود. برای نمونه، احساسِ حاملانِ دعوت، پس از آن‌که دعوت را فهمیدند، از پیش قوی‌تر می‌شود. پریدن از احساس به عمل بدون تفکر برای انسان خطرناک است. چنین رفتاری هرگز واقعیت را تغییر نخواهد داد. این روش به آن معناست که انسان در برابر واقعیت تسلیم می‌شود و با اندیشه‌ای منحط، واکنشی زندگی را پیش می‌برد و واقعیت را سرچشمه‌ی اندیشه قرار می‌دهد، نه موضوع اندیشیدن. بنابراین، احساس باید ابتدا به اندیشه بینجامد و سپس این اندیشه به عمل راه ببرد. این همان شیوه‌ای است که انسان را قادر می‌سازد بر واقعیت برتری یابد و تلاش را به سوی وضعیت‌های بهتر، به شکلی بنیادین، سوق دهد. هر کس که تنها بر پایه‌ی احساس خود عمل کند، هرگز نمی‌تواند واقعیت را تغییر دهد، بلکه خود را با آن وفق می‌دهد. بدین ترتیب، او عقب‌مانده خواهد ماند و در وضعیت انحطاط باقی خواهد ماند. اما کسی که واقعیت را احساس می‌کند، سپس به شیوه‌ی تغییر آن می‌اندیشد و آنگاه بر اساس این اندیشه عمل می‌کند، کسی است که واقعیت را مطابق با مکتب فکری خود تغییر می‌دهد و آن را به‌کلی دگرگون می‌سازد. این همان نوع انسانی است که از روش انقلابی پیروی می‌کند، که تنها روش برای از سرگیری شیوه‌ی زندگی اسلامی است. زیرا این روش مقرر می‌دارد که اندیشه باید از احساس (نسبت به وضعیت) حاصل شود و این اندیشه به گونه‌ای متبلور گردد که طرح کلی فکره و طریقه به خوبی درک شود. آنگاه فرد مکتب را به درستی خواهد فهمید و او را به انجام عمل وا می‌دارد. به این ترتیب، دگرگونی کاملِ بنیادین در اندیشه رخ می‌دهد و انسان سپس به آماده‌سازی مردم، جوامع و محیط با این اندیشه می‌پردازد و پس از ایجاد آگاهی عمومی نسبت به مکتب (به عنوان فکره و طریقه)، دگرگونی بنیادین در افکار عمومی پدید می‌آورد. بر این اساس و از طریق قدرت حاکم، مکتب به‌طور بنیادین اجرا خواهد شد، بدون پذیرفتن هیچ اجرای تدریجی یا وصله‌پینه‌ای. چنین روشی ایجاب می‌کند که اندیشه از احساس برخیزد، به عمل پیوند بخورد و به هدفی مشخص معطوف باشد. هیچ چیز جز اندیشه‌ی عمیق نمی‌تواند به این امر منجر شود.

This is regarding the Tareeqah being Shar’ai rules which we must follow and are not allowed to disagree with and concerning these actions and the fact they achieve tangible results. However in regards of achieving the results, we should follow the practical principle, which means that actions should be based on the thought and it should be for the sake of a specific goal. This is because the sensation of a reality connected with the previous information should produce thought. This thought should be linked with the action and the thought, and action should be for the sake of a specific objective and all this should be based on the iman, in order to keep the individual permanently in the atmosphere of iman. It is not permitted at all to separate action from thought or from the specific objective or from iman, since this separation, no matter how small, is very harmful on the action itself, on its results and to its continuity. This specific objective should be understood and clear for each individual who wants to perform any action before they can embark on this action. It is also obligatory that the sensory perception be the basis, i.e. the understanding and thought be the result of sensation and not of mere hypothetical assumption or imagination. The sensation of the reality should be carried to the brain thus generating, together with any previous information (on the issue) brain activity, which is the thought. This is what guarantees depth in thinking and productivity in the action. Sensory perception leads to intellectual sensation, i.e. sensation that is strengthened in the individual by the thought. For example, the sensation of the carriers of the da’wah, once they have understood the da’wah becomes stronger than before. It is dangerous for humans to jump from sensation to action without thinking. Such behaviour will never change the reality. Instead it will make the person succumb to reality and become reactionary proceeding in life with declined thinking and making reality the source of thinking rather than the subject of the thinking. Therefore, sensation should first lead to thought, and then this thought should lead to action. This is the approach that enables man to rise above the reality and enables the effort to move to better situations in a radical way. Any person acting on the basis of his sensation alone will never be able to change the reality but rather adapts himself to it. Thus he will remain backward and in a state of decline. While the one who senses the reality then thinks of the methodology of changing it and then acts according to this thought is the one who changes the reality according to his ideology, and changes it completely. This is the type of person who complies with the radical method, which is the only method to resume the Islamic way of life. This is because this method mandates that thought should result from sensation (of the situation) and this thought be crystallised in a way that the blueprint of the Fikrah and the Tareeqah are well understood. The individual will then understand the ideology correctly leading him to undertake the action. In such a way a complete radical change occurs in the thought, so man proceeds then to prepare the people, societies and environment with this thought, producing a radical change in public opinion after generating general awareness of the ideology (as a Fikrah and Tareeqah). Based upon this and through the ruling authority the ideology will be implemented radically, without accepting any gradual or patchwork implementation. Such a radical method necessitates that the thought should arise from sensation, be linked to the action and aim at a specific objective. Nothing could lead to this except the deep thought.

این اندیشه عمیق به چیزی نیازمند است که آن را آغاز کند، توسعه دهد و تقویت نماید. افزون بر این، روش رادیکال (برای تغییر) مستلزم تربیت افراد و آماده‌سازی جامعه با ایدئولوژی اسلامی است. ایجاد این اندیشه عمیق و آماده‌سازی مردم با این ایدئولوژی، از کسانی که برای تغییر تلاش می‌کنند، مستلزم مطالعه دقیق اسلام و جامعه است. این امر جز از طریق پرورش ذهن با اطلاعات محقق نمی‌شود. مطالعه آسان‌ترین و کوتاه‌ترین راه برای انتقال اطلاعات به ذهن است تا به تولید اندیشه کمک کند.

This deep thought is in need of that which initiates it, develops it and enhances it. Additionally the radical method (of change) requires building people and preparing society with the Islamic Ideology. Generating this deep thought and the preparing of people by the ideology requires from those who work for the change to undertake a detailed study of Islam and society. This cannot be achieved except through culturing the mind with information. Study is the easiest and shortest way to communicate information to the mind in order to help generate the thought.

اسلام روش مطالعهٔ ویژهٔ خود را دارد. تنها با پیروی از این روش است که نتایج این مطالعه حاصل می‌شود. این روش ایجاب می‌کند که اطلاعات برای عمل کردن مطالعه شوند، و کسی که آن‌ها را مطالعه می‌کند باید آن‌ها را به شیوه‌ای مؤثر و فکری دریافت کند که بر احساساتش اثر بگذارد. از این رو احساس او نسبت به زندگی و مسئولیت‌های آن، نتیجهٔ یک اندیشهٔ مؤثر می‌شود، تا در کسی که اطلاعات را دریافت می‌کند، گرمی، شور، اندیشه و دانش گسترده را همزمان پدید آورد و اجرا را نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر سازد. این روش در فرد فهم می‌آفریند و توانایی انتقال مؤثر آنچه را که می‌فهمد. اندیشه را گسترده می‌سازد و آن را با احساس پیوند می‌دهد، و نیز حقایقی را که فرد برای رسیدگی به امور زندگی روزمره‌اش به آن‌ها نیاز دارد در اختیارش می‌گذارد. باید از مطالعهٔ انتزاعی صرفاً برای دانش پرهیز کرد تا فرد به «کتاب راه‌رونده» تبدیل نشود. این مطالعه نیز نباید با موعظه‌ها و دستورهای انتزاعی صورت گیرد، وگرنه سطحی و خالی از گرمی ایمان می‌شود. همچنین کسی که اسلام را مطالعه می‌کند نباید این مطالعه را صرفاً دانش آکادمیک و موعظهٔ نظری بداند. بلکه باید آن را، اگر چنین دریافت شود، زیان‌بار برای کار دعوت و بالقوه بازدارنده و فلج‌کننده‌اش بداند.

Islam has its own specific method of study. Following this method alone produces the results of this study. This method mandates that the information be studied to be practised, and the one who studies them should receive them in an effective intellectual way that affects their emotions. This makes their feeling of the life and its responsibilities the result of an effective thought, so as to produce in the one who receives the information the warmth, enthusiasm, thought and broad knowledge simultaneously, making the implementation an inevitable result. This method generates understanding in the individual and ability to communicate that which they understand in an effective manner. It broadens the thought and connects it with the feeling and also provides the individual with the facts he or she needs to address the affairs of his or her daily life. Abstract study for the sake of knowledge only should be avoided, so that the individual does not become a walking book. This study should not also be by abstract preaching and instructions; otherwise it becomes shallow and void of the warmth of iman. Similarly the one who studies Islam should not consider the study only as academic knowledge and theoretical preaching. Rather, they should consider it harmful to the work of da’wah and potentially distracting and paralysing it if it was received as such.

برای رسیدن به هدفی که عمل به خاطر آن انجام شده، باید چنین تصور کرد که دستیابی به این هدف مستلزم جدیت، توجه و پایبندی به وظایفی است که علاوه بر تکالیفی که اسلام مقرر کرده، از مسئولیت‌های حزبی برمی‌آید. اسلام ما را به انجام تکالیف مشخصی فرمان داده و از برخی کارها بازداشته است؛ این تکالیف جنبه‌های مالی، جسمی و عاطفی را در بر می‌گیرد. از میان این تکالیف، برخی واجب و الزامی برای همگان است، و برخی فراتر از واجبات و فرایض است و کسانی که دارای بلندی فکری و معنوی هستند، آن‌ها را به‌طور داوطلبانه انجام می‌دهند؛ کسانی که می‌خواهند به خداوند (سبحانه و تعالی) نزدیک‌تر شوند. انجام این تکالیف برای رسیدن به هدف ضروری است. از این رو، هر فرد باید نفس خود را وادار کند و خویشتن را مجبور سازد که تکالیف الزامی را در همه جنبه‌هایش، یعنی مالی، جسمی و عاطفی، انجام دهد، تا امید به دستیابی به هدف برقرار بماند.

To achieve the objective for which the action was performed, it should be conceived that achieving this objective requires seriousness, attention and adherence to the duties obliged by the Hizbi responsibilities in addition to the obligations placed by Islam. Islam has ordered us to perform specific obligations and refrain from certain things covering financial, physical and emotional aspects. Amongst such obligations, some are compulsory and obligatory on everybody, and some are above the compulsory (fards) and obligatory (wajib), fulfilled optionally by those who have intellectual and spiritual elevation. They are those who want to increase their nearness to Allah (swt). Fulfilling these obligations is necessary to achieve the objective. Therefore, everyone should compel their souls and force themselves to fulfil the compulsory obligations in all their aspects; financial, physical and emotional, in order that the hope in achieving the objective exists.

برای اینکه این کار نتیجه‌بخش باشد، لازم است جایی که عمل از آن آغاز می‌شود و مردمی که کار با آنان شروع می‌شود، تعیین گردد. در حقیقت، اسلام جهان‌شمول است و همه نوع بشر را یکسان می‌نگرد. در دعوت، اسلام به تفاوت محیط، شرایط و مکان و مانند آن اهمیتی نمی‌دهد. اسلام همه انسان‌ها را دارای توانایی پذیرش دعوت می‌داند و مسلمانان را مسئول رساندن این دعوت به تمام بشریت می‌شمارد. با این همه، حمل دعوت به اسلام نمی‌تواند به صورت جهانی آغاز شود، زیرا اگر چنین آغازی صورت گیرد شکست می‌خورد و به نتیجه‌ای نمی‌رسد. بلکه باید از فرد آغاز شود و به جهان پایان یابد. از این رو، دعوت باید در جایی حمل شود که پس از استقرار، آن مکان به نقطهٔ آغاز (نقطة الابتداء) تبدیل شود. پس از آن، این مکان یا هر مکان دیگری که دعوت در آن برقرار شده، به‌عنوان نقطهٔ انطلاق (نقطة الانطلاق) در نظر گرفته می‌شود که دعوت از آن در مسیر خود پیش می‌رود. سپس این مکان یا دیگر مکان‌ها نقطهٔ تکیه‌گاه (نقطة الارتکاز) به شمار می‌آیند که در آن دولت برپا خواهد شد. آنگاه دولت دعوت را در این مکان مستقر می‌سازد و به شیوهٔ طبیعی خود، یعنی راه جهاد، ادامه می‌دهد. با این حال باید دانست که اگرچه در هر مرحله، مکان‌ها به‌عنوان محل عمل در نظر گرفته می‌شوند، اما این دعوت است، نه مکان، که از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر منتقل می‌شود، و دعوت همزمان در همهٔ مکان‌هایی که در آن فعالیت می‌کند منتقل می‌گردد. اگرچه لازم است مکانی به‌عنوان نقطهٔ آغاز تعیین شود تا پس از آن نقطهٔ انطلاق و نقطهٔ ارتکاز وجود داشته باشد، اما تعیین مکان این سه نقطه در حوزه‌ای نیست که انسان بر آن تسلط دارد، زیرا انسان چنین دانشی ندارد. این موضوع در حوزه‌ای است که بر انسان مسلط است. انسان تنها باید در عمل خود در حوزه‌ای که کنترل می‌کند پیش برود، در حالی که کارهایی که در آن حوزهٔ دیگر قرار دارند، طبق مشیت و تقدیر الهی (سبحانه و تعالی) واقع خواهند شد.

In order that the action be productive it is necessary to define the place where to commence the action and the people with which the work is to be started. Indeed Islam is universal and views all of humankind as the same. In the da’wah, Islam gives no weight to the difference of environment, situation and place etc. Islam considers all humankind as having the ability to embrace the da’wah, and considers Muslims responsible for carrying this da’wah to all of humankind. Despite this, carrying the da’wah to Islam cannot start globally, for if such a start took place it will fail and will not lead to any result. Instead, it should start with the individual, and end with the world. Therefore, the da’wah should be carried in a place where once it is established, this place becomes the starting point (nuqTat el-ibtidaa). Thereafter, this place or any other place where the da’wah was established is then considered as a departure point (nuqTat el-inTilaq) from which the da’wah will proceed on its course. This place or other places are then considered as a support point (nuqTat el-irtikaz) in which the state will be established. Then the state establishes the da’wah in this place and proceeds in its natural way, the way of jihad. However it must be known that although the places are taken as locations for action in every point, it is the da’wah, not the place, which transfers from one point to another and the da’wah transfers simultaneously in all the places where it works. Though it is necessary to define a place to be the starting point after which there will be a departure point and a support point, but determining the place of these three points is not within the sphere which man controls, because man does not possess such knowledge. This issue is within the sphere which dominates man. Man should only proceed in his action within the sphere which he controls. Whereas the actions which are in the other sphere will occur according to the Will and Decree of Allah (swt).

در تعیین نقطه آغاز، بی‌تردید آن منطقه‌ای است که شخصی در آن زندگی می‌کند که جرقه نخستین دعوت در ذهنش شعله‌ور می‌شود و خداوند او را برای رساندن آن آماده کرده است. ممکن است بیش از یک نفر همان احساسات را داشته باشند، اما کسی که خداوند او را برای رساندن دعوت آماده کرده است، تا زمانی که ظاهر نشود شناخته نخواهد شد. پس دعوت در منطقه‌ای که او در آن زندگی می‌کند آغاز می‌شود، و همان منطقه نقطه آغاز خواهد بود.

With regards to determining the starting point, it is surely the area where the person in whose mind the first spark of the da’wah is ignited and whom Allah has prepared to convey it, lives. More than one person may share the same sensations, but the person whom Allah has prepared to convey the da’wah would not be known until he appears. The da’wah starts then in the area where he lives, and that area would be the starting point.

تعیین منطقهٔ آغازین که نقطهٔ حرکت خواهد بود، به آمادگی جوامع بستگی دارد، زیرا جوامع در اندیشه، احساسات و نظام‌هایشان یکسان نیستند. بنابراین، منطقه‌ای که جامعه و فضای آن برای ایدهٔ نو مساعدتر باشد، نقطهٔ حرکت می‌شود. به احتمال زیاد، منطقه‌ای که نقطهٔ آغاز بوده، نقطهٔ حرکت نیز خواهد بود، هرچند این امر حتمی نیست، زیرا مناسب‌ترین مکان برای آنکه نقطهٔ حرکت باشد، جایی است که ستم سیاسی و اقتصادی حاکم است و بی‌دینی و فساد بیش از حد و فراگیر شده‌اند.

The definition of the area which will be the departure point depends on the readiness of the societies, because societies are not the same in their thoughts, emotions and systems. Therefore the area in which the society and the atmosphere are more conducive towards the new idea becomes a departure point. More than likely the area which was the starting point will also be the departure point. though that is not inevitable, since the most favourable place to be the departure point is that place where political and economic oppression prevails, and where atheism and corruption have become excessive and prevalent.

در مورد نقطۀ ارتکاز (نُقطةُ الارتکاز)، این امر به موفقیت دعوت در جامعۀ مشخصی بستگی دارد. هر جایی که دعوت در جامعه تأثیری ایجاد نکند و نتواند محیطی مناسب برای خود بسازد، نمی‌توان آن را نقطۀ ارتکاز دانست، هرچند شمار کسانی که این عقیده را حمل می‌کنند زیاد باشد. اما جایی که فکره و طریقه از سوی جامعه پذیرفته شده و بر محیط آن چیره شده باشند، صرف‌نظر از شمار افرادی که این مکتب را حمل می‌کنند، برای نقطۀ ارتکاز مناسب است.

With regards to the support point (nuqTat el-irtikaz), this depends on the success of the da’wah in a specific society. Any place where the da’wah does not create impact on the society and could not create a suitable environment for itself cannot be considered as a support point (nuqTat el-irtikaz) regardless of how great the number of the people who carry the ideology. However, the place where the Fikrah and the Tareeqah are embraced by the society and they dominate its environment is suitable as a support point (nuqTat el-irtikaz), irrespective of the number of people who carry the ideology.