آنان که حامل دعوت هستند نباید دعوت را با تعداد پیروانش بسنجند. چنین سنجشی کاملاً نادرست و برای دعوت زیانبار است، زیرا حاملان دعوت را از تمرکز بر جامعه به تمرکز بر افراد منحرف می‌کند. این امر موجب کندی دعوت و شاید شکست آن در آن مکان می‌شود. دلیل این مطلب آن است که جامعه، آن‌گونه که بسیاری می‌پندارند، از افراد تشکیل نشده است. بلکه افراد جزئی از گروه (جامعه) هستند. آنچه افراد را در جامعه به هم پیوند می‌دهد، مؤلفه‌های دیگری مانند اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌هاست. دعوت برای دگرگونی اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌ها حمل می‌شود. این دعوتی جمعی و دعوتی است که به سوی جامعه برده می‌شود، نه به سوی افراد. اصلاح افراد تنها برای آن است که آنان جزئی از گروهی (بلوکی) شوند که دعوت را به سوی جامعه حمل می‌کند. از این رو، کسانی که حامل دعوت‌اند و درک عمیقی از ماهیت آن دارند، برای رساندن دعوت به جامعه بر خود جامعه تکیه می‌کنند. آنان بر این باورند که اصلاح فرد به اصلاح جامعه نمی‌انجامد و حتی اصلاح پایدار هیچ فردی را تضمین نمی‌کند. بلکه اصلاح فرد از طریق اصلاح جامعه حاصل می‌شود، زیرا هنگامی که جامعه اصلاح شود، فرد نیز اصلاح می‌شود. بنابراین دعوت باید توجه خود را به جامعه به‌طور کلی معطوف کند، بر اساس این قاعده: «جامعه را اصلاح کنید، این پیوسته به اصلاح فرد منجر خواهد شد.»