در فصل اول، درباره‌ی احکام نادرستی که منتقدان حدیث بر پایه‌ی گرایش‌های شخصی خود صادر کرده‌اند بحث کردیم. اگرچه هیچ‌کس در وقوع این‌گونه خطاها اختلاف ندارد، دو نکته‌ی مهم مطرح شد. نخست آن‌که این خطاها برای علم حدیث «خبر تازه‌ای» نبود و منتقدان نیز از وقوع آن‌ها شگفت‌زده نمی‌شدند. آنان وجود چنین خطاهایی را در نظر می‌پذیرفتند و در عمل نیز هرگاه رخ می‌داد، با دقت آن را آشکار می‌ساختند. دوم آن‌که این اشتباهات استثنا بودند و نه قاعده، چنان‌که بحث درباره‌ی عینیت‌گرایی در فصل سوم این را ثابت کرد. در فصل دوم، خلاصه‌ای کوتاه از مهم‌ترین روش‌هایی ارائه شد که منتقدان حدیث برای تعیین میزان اعتماد به راویان به کار می‌بردند. چگونگی کاربرد این روش‌ها و پیامدهای نتایج آن‌ها از طریق نمونه‌های نظری و عملی گوناگون بررسی شد. دستاورد این فصل نشان دادن منطق پشت روش‌هایی بود که منتقدان حدیث در داوری درباره‌ی راویان به کار می‌گرفتند. این روش‌ها بر پایه‌ی اصول عقلی و تاریخی استوار است، نه بر ایده‌آل‌های ذهنی و خودسرانه.

In the first chapter, we discussed erroneous judgments by hadith critics rulings motivated by their own personal biases. While no one disagrees on the occurrence of these types of errors, two important points were made. Firstly, that these occurrences were not “news” to the hadith, nor were they taken surprised by it. They recognized its existence in theory and in practice they were careful to point it out when it did occur. Secondly, that these mistakes were the exception and not the rule, as proven by the discussion on objectivity in the third chapter. In the second chapter, a brief synopsis was given on the most important methods used by hadith critics in determining the reliability of transmitters. How these methods were applied and the implications of these results from the methods were observed through various theoretical and practical examples. The takeaway from this chapter was to demonstrate the rationale behind the methods used by hadith critics in judging transmitters. It is based on rational and historical principles not subjective and arbitrary ideals.