اسلام به این پرسش پاسخ داده است؛ بدین صورت که انسان، زندگی و جهان همگی آفریده‌ی یک آفریدگار یگانه‌اند (در زبان انگلیسی God و در زبان عربی الله). پیش از زندگی دنیا نیز خداوند بوده است؛ او فراتر از این زندگی و جهان است و ازلی و قائم به ذات خویش است. پس از این زندگی، پایانی خواهد بود و روز حساب یا داوری فرا خواهد رسید که در آن انسان به سوی آفریدگارش بازمی‌گردد و پس از آن، هستی جاودان در بهشت یا دوزخ خواهد داشت. اسلام، پذیرش عقلانی این دیدگاه را شرط ورود به آن قرار داده است.

Islam has answered this question, by stating that man, life and the universe are all created by a one and only Creator (God in English, Allah in Arabic) and that before the life of the world was God, God is beyond this life and the universe, and is eternal, and self-subsistent. After this life there will be an ending and day of reckoning or judgement, in which man will return to his Creator, to be followed by an everlasting existence in paradise or hell. Islam has made the intellectual acceptance of this view a prerequisite for entering it.

بنابراین ما باید این نکات را به صورت دقیق و با نگاه عقلانی بررسی کنیم تا درستی یا نادرستی آنها را بسنجیم و درباره صحت آنها تصمیم بگیریم.

We therefore should examine closely, intellectually, these points in order to assess them, and decide upon their correctness or otherwise.