اگر قرآن کلام خداست و معجزهای که نبوّت محمد ﷺ را ثابت میکند، باید با دقت به این کتاب بنگریم و اصالت آن را بیهیچ شک و تردیدی روشن کنیم. بر همگان آشکار است که مشرکان عرب در زمان محمد ﷺ شاعران و نویسندگان بزرگ زبان عربی بودند. در آن روزگار رسم بر این بود که برای فراگرفتن زبان عربی و سرودن شعر و نثر، که برای سرگرمی یکدیگر به کار میرفت، به صحرا میرفتند. آنان زبان عربی را با همهی روانی و ژرفای بیانش بسیار ارجمند میداشتند.

If the Qur'an is the word of God, and a miracle proving the Prophet-hood of Muhammad (pbuh) we must look carefully at this book and establish without doubt its authenticity. It is well known that the pagan Arabs of the time of Muhammad (pbuh) were great poets and writers of the Arabic language. It was common at the time for them to go into the dessert to study Arabic and write poetry and prose with which to entertain each other. They held the Arabic language with all its fluidity and depth of expression in great esteem.

هنگامی که وحی در چهلمین سال عمر محمد ﷺ بر او نازل شدن گرفت، این سبک زبان بود که وحی را از هر آنچه پیش از آن و حتی پس از آن وجود داشته، متمایز می‌ساخت.

When the revelation started to come to Muhammad in his fortieth year it was the style of language which set the revelation apart from anything that had been before or indeed since.

دلیل استوار و خدشه‌ناپذیر بر اصالت قرآن به‌عنوان کلام خداوند، در سبک و شیوه‌ی زبان آن نهفته است. از نخستین آیه:

The unshakable proof of the authenticity of the Qur'an as the word of God is in its style of language. From the first verse:

بخوان: به نام پروردگارت که آفرید، انسان را از خون بسته آفرید. بخوان:

"Read: In the name of thy Lord who createth, Createth man from a clot. Read:

و پروردگارت بسیار بخشنده است؛ همان کسی که با قلم آموخت، به انسان آنچه را نمی‌دانست آموخت. (۹۶:۱-۵)

and thy Lord is the Most Bounteous, Who teaches by the pen, Teaches man that which he knew not" (96:1-5)

تا آنجا که ؛ «امروز دینِ شما را برای شما کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان دین برای شما پسندیدم.» (المائدة: ۳)

through to ; "This day I have perfected your Deen (way in life) for you and completed My favour unto you, and have chosen for you as Deen Al-Islam." (5:3)

قرآن همچنان در اوج فصاحت، بلاغت و بیان منسجم قرار دارد. این کتاب همچون یک پارچهٔ کامل است و سبک آن یکدست است، گویی یک جمله است، با نظمی بی‌نقص و متنی روشن و نیرومند. عبارت‌هایی که به کار رفته برای عرب آن زمان و پیش از آن ناشناخته بود، و مطالبی را می‌توان بیان کرد که پیش‌تر احساس نشده بودند. یکی از شاعران عرب کافر آن زمان، ولید بن مغیره، پس از شنیدن قرآن گفت:

The Qur'an remains completely at the height of eloquence, rhetoric, and coherent expression. It acts as one complete piece, with the style the same as if it is one sentence, with perfect arrangements and strong plain text. The expressions brought were not known to the Arabs at the time or before that time, and matters cannot be expressed that have not been previously felt. One of the disbelieving Arab poets of the time Walid ibn Al Mughirah said after hearing the Qur'an:

«به خدا سوگند، هیچ‌یک از شما از من آشناتر به شعر، سرودهای خوش‌آهنگ و ترانه‌ها نیست، و به خدا سوگند هرگز چیزی شبیه آنچه او می‌گوید نشنیده‌ام. آن‌چنان شیرین و زیبا است که بر قله باقی می‌ماند و چیزی برتر از آن نیست.» قرآن به سبکی ادبی است که هیچ انسانی نمی‌تواند به آن نزدیک شود یا همانندش را بیاورد. عرب‌ها نمی‌توانند سبک آن را همتاسازی کنند، و همین مبارزه‌طلبی است که خداوند در خود قرآن مطرح کرده است.

"By God: None of you is more conversant than I with poetry, melodious hymns, and songs, and by God never did I hear anything similar to which he says. It is so sweet, and so graceful that it remains at the summit with nothing to surpass it." The Qur'an is in a literary style that no human can approach or match. Its style the Arabs cannot match, and it is this challenge which God has set forth within the Qur'an.

بگو: «اگر تمامی انس و جن گرد آیند تا همانند این قرآن را بیاورند، همانند آن را نخواهند آورد، هرچند که برخی از آنان پشتیبان برخی دیگر باشند.» [۱۷:۸۸] «و اگر در آنچه بر بنده‌مان (محمد) فرو فرستاده‌ایم شک دارید، پس سوره‌ای همانند آن بیاورید و گواهان خود را جز خداوند فرا خوانید، اگر راستگو هستید.» [۲:۲۳] «یا می‌گویند: او آن را ساخته است؟ بگو: پس سوره‌ای همانند آن بیاورید و هر که را می‌توانید جز خداوند فرا خوانید، اگر راستگو هستید.» [۱۰:۳۸] این چالشی که برای همه کسانی که شک دارند مطرح شده، بیش از ۱۴۰۰ سال است که بی‌پاسخ مانده است.

"Say: verily though mankind and the Jinn should assemble to produce the like of this Qur'an, they could not produce the like there of though they were helpers one of another"[17:88] "And if ye are in doubt concerning that which we reveal unto our apostle (Muhammad), then produce a Surah of the like thereof, and call your witnesses beside Allah if you are truthful"[2:23] "Or they say: He has invented it? Say: then bring a Surah like unto it and call (for help) on all ye can besides Allah if you are truthful"[10:38] It is this challenge to all that doubt that has remained unanswered in over 1400

سال از این وحی گذشته است، و نه یک عالم زبان عربی، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، توانسته است حتی یک فصل یا پاراگراف کوتاه به سبک عربیِ قرآن بنویسد. عربها یا می‌توانند سبک قرآن را تقلید کنند یا نمی‌توانند؛ اگر می‌توانستند، آن‌گاه این کتاب روشناً کار انسانهایی همانند خودشان است. و اگر نمی‌توانند، آنگاه تنها دو منبع دیگر محتمل است: محمد ﷺ، یا خدا.

years since this revelation. Not one scholar of the Arabic language either Muslim or Non-Muslim has been able to write even one small chapter or paragraph in the same style of Arabic to that of the Qur'an. The Arabs are either able to imitate the style of the Qur'an or not, if they could then the book is clearly the work of men like them. If not then there are only two other possible sources Muhammad, or God.

محمد (صلی اللہ علیہ وسلم) عربی النسب و زبان تھے، لیکن انہوں نے کبھی یہ دعویٰ نہیں کیا کہ قرآن کے مصنف وہ ہیں۔ حقیقت تو یہ ہے کہ ان کو کبھی قرآن کا مصنف ہونے پر چیلنج بھی نہیں کیا گیا۔ یہ بات حدیثِ متواتر (وہ احادیث جو قطعی طور پر ثابت ہیں اور جو لفظ بہ لفظ نقل ہوئی ہیں) سے واضح طور پر دیکھی جا سکتی ہے، جن میں سے سینکڑوں موجود ہیں، کہ نبی ﷺ کے کلام کا انداز اور قرآن کا اسلوب بہت مختلف ہیں۔ اور کوئی کتنی ہی کوشش کرے، کسی کے بولنے کا انداز مکمل طور پر اور مسلسل نہیں بدلا جا سکتا، خاص طور پر ایسے عرصے میں نہیں جو قرآن کے نازل ہونے کے تیئس سال پر محیط ہو۔ محمد ﷺ پر کبھی صرف یہ الزام لگایا گیا کہ انہوں نے یہ قرآن جابر نامی ایک عیسائی نوجوان سے سیکھا ہے۔

Muhammad (pbuh) was of Arabic blood and tongue but never claimed to be the author of the Qur'an. In fact he was never challenged as its author, it can be seen clearly from Hadith Mutawatir (definitely confirmed sayings of Muhammad - narrated word for word) of which there are many hundreds that the style of language in Muhammad's speech and the Qur'an are very different. And no matter how hard one tries, one's style of speech cannot be completely altered consistently, and certainly not over a period of 23 years in which the Qur'an was revealed. The only accusation ever leveled at Muhammad (pbuh) was that he received it from a Christian youth called Jaber.

در پاسخ به این ادعا، خداوند نازل فرمود:

As a response to this allegation God revealed:

«ما می‌دانیم که آنان می‌گویند: "این را فقط یک انسان به او یاد می‌دهد." زبان کسی که آنان به او اشاره می‌کنند، آشکارا بیگانه است، در حالی که این [قرآن] به زبانی عربی روشن و خالص است.» [۱۶:۱۰۳] از آنجا که اعجاز قرآن در سبک زبان عربی آن است، غیرعرب‌زبان چگونه می‌تواند این حقیقت را تأیید کند؟ همان‌گونه که دانشجوی خارجی، شکسپیر را از زبان‌شناسان انگلیسی می‌آموزد، کسی که به زبان انگلیسی سخن می‌گوید نیز باید برای تأیید راستین بلندی فصاحت و سبک قرآن، به دانشمندان زبان عربی مراجعه کند. این زبان در طول قرن‌ها یادآوری پیوسته‌ای است، و همچنین سبک یکدست آن تضمین کرده است که هیچ چیزی به قرآن افزوده نشود. در واقع خداوند وعده داده است که این کتاب محفوظ بماند، و کهن‌ترین نسخه‌های خطی موجود، حرف به حرف با همه نسخه‌های امروزی یکسان‌اند.

"We know indeed that they say, 'It is a man that teaches him.' The tongue of him they wickedly point to is notably foreign, while this is Arabic, pure and clear."[16:103] Since it is the style of the Arabic language that is the miracle of the Qur'an, how can the non-Arab speaker confirm this fact? Just as the foreign student studies Shakespeare from the English language scholar, so too should the English speaker refer to the scholars of Arabic for the true confirmation of the height of eloquence and style of the Qur'an. The language serves as a constant reminder over the ages, and also the consistent style has ensured that nothing could be added to the Qur'an. Indeed God has promised that the book would be protected, and there are copies of the most ancient manuscript which are letter for letter the same as all copies today.

"اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَاِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ"[15:9] "وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا"[4:82] از آنجا که قرآن کلام خداوند است که برای هدایت انسان‌ها در همه امور فرستاده شده، و از آنجا که محفوظ و در سراسر خود کاملاً منسجم است، هر آنچه این کتاب به آن اشاره می‌کند می‌تواند حقیقتی کامل شمرده شود. وجود بهشت و آتش دوزخ را نمی‌توان از راه دلیل عقلی اثبات کرد، زیرا ما هنوز نمی‌توانیم آن‌ها را درک کنیم؛ ایمان به آن‌ها از راه نقلی حاصل می‌شود. با این حال، ایمان به آن‌ها بر اساس باوری عقلی استوار است که منشأ الهی قرآن را ثابت می‌کند. این امر «استفاده از دلیل انتقالی» نامیده می‌شود. بنابراین، آنچه قرآن به‌طور قطعی به آن اشاره دارد، بدون هیچ تردیدی می‌تواند حقیقت پنداشته شود.

"Lo! We, even We, reveal the reminder, and lo! We verily are its Guardian"[15:9] "If it had been from other than Allah thy would have found much incongruity"[4:82] As the Qur'an is the word of God, sent to mankind as a guide for all affairs, and as it is protected and completely consistent throughout, then anything the book refers to can be taken as a complete truth. The existence of paradise and hellfire cannot be derived from rational evidence as we cannot as yet perceive them, to believe in them comes in a traditional way, however belief in them is based upon a rationally derived belief which proves the divine source of the Qur'an. This is referred to as use of transformative evidence. Therefore all that the Qur'an definitely refers to can be taken as truth without any hesitation.

«وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ»[۳۴:۲۸] قرآن و سنت (راه و روش پیامبر ﷺ) منبع شریعت (قانون الهی) در اسلام به شمار می‌روند؛ زیرا به‌عنوان منابعی که با دلیل عقلی تأیید شده‌اند، بشر موظف است در تمام جزئیات از آن‌ها پیروی کند. این اساس، همان عقیده یا آیینی است که همه کارهای زندگی باید به آن بازگردانده شود.

"And we have not sent thee (O Muhammad) save as a bringer of good tidings and a warner unto all mankind, but most of mankind know not"[34:28] The Qur'an and the Sunnah (path and direction of the Prophet) act as the source of Shariah (divine law) in Islam, as rationally confirmed sources of God's law mankind is obliged to follow them in all details. This basis is the creed or doctrine upon which all actions in life should be referred.