از قرن سیزدهم هجری (قرن نوزدهم میلادی) به این سو، چندین جنبش برای احیای امت پدید آمد، اما همه آنها در تلاش‌های خود ناکام ماندند. با این حال، این جنبش‌ها تأثیر نیرومندی بر کسانی گذاشتند که پس از آنها آمدند و به تکرار همین تلاش‌ها برانگیخته شدند. با بررسی دقیق این جنبش‌ها و تلاش‌هایشان برای احیا، می‌توان نتیجه گرفت که علل شکست آنها (از دیدگاه ساختاری) به چهار عامل زیر بازمی‌گردد:

Since the 13th century Hijri (19th century AD), several movements were established to revive the Ummah but were all unsuccessful in their attempts. However, these movements had a strong influence over those who came after them to repeat the attempts. Upon scrutinizing these movements and their attempts for revival, one can conclude that the causes for their failure (from a structural point of view) are due to the following four factors:

۱. این جنبش‌ها بر پایه‌ی یک اندیشه‌ی کلی و نامشخص (فکرة) بنا شدند که مبهم و ناروشن بود. افزون بر این، آن اندیشه فاقد تمرکز، خلوص و وضوح بود.

1. The movements were established upon a general undefined idea (fikrah), which was vague, or unclear. In addition, the idea lacked focus, purity, and clarity.

۲. این جنبش‌ها روشی (طریقه) مشخص برای عملی ساختن ایده‌شان تعیین نکردند؛ بلکه از وسایل ابتکاری و منحرف پیش رفتند. افزون بر این، وسایل آن‌ها نامشخص و مبهم بود.

2. The movements did not define a method (Tareeqah) to implement their idea; rather, they proceeded through improvised and twisted means. Furthermore, their means were undefined and ambiguous.

۳. این جنبش‌ها بر افرادی تکیه داشتند که آگاهی کامل و عزمی متمرکز و استوار نداشتند. افراد تنها با میل یا شور و اشتیاقشان برای کار کردن به حرکت درمی‌آمدند.

3. The movements relied upon individuals who lacked full awareness, and a well-focused determination. Individuals were driven solely by their desire or zeal to work.

۴. افرادی که مسئولیت این جنبش‌ها را بر عهده داشتند، میان خود پیوند صحیحی نداشتند. آنان تنها با عضویت در ساختاری که در برخی اعمال و عنوان‌ها نمود می‌یافت، به یکدیگر مرتبط بودند.

4. The individuals carrying the responsibility of these movements did not have a correct bond amongst themselves. They were merely bound by being members in a structure that manifested itself in certain actions and titles.

در نتیجه، طبیعی بود که چنین جنبش‌هایی تا آنجا پیش بروند که تلاش و شور و شوقشان به پایان برسد؛ آنگاه فعالیت‌هایشان فروکش می‌کرد و سرانجام از میان می‌رفتند. پس از آن جنبش‌های دیگری پدید آمدند که همان روال را دنبال کردند تا آنکه آنها نیز از میان رفتند. شکست همه این جنبش‌ها کاملاً طبیعی بود، زیرا بر پایه‌ی اندیشه‌ای درست، روشن و معین بنا نشده بودند. افزون بر این، روشی درست نداشتند، به افرادی تکیه می‌کردند که آگاهی لازم را نداشتند و به پیوندی درست نیز پایبند نبودند.

Consequently, it was only natural for such movements to surge forward until their efforts and enthusiasm were exhausted, causing their activities to die down and they eventually became extinct. Other movements emerged thereafter, who followed the same pattern until they, too, became extinct. The failure of all these movements was only natural, because they were not based on a correct, clear and a defined idea. In addition, they did not have a correct method, they depended upon individuals who lacked awareness, and were not bound by a correct bond.

«فکرۂ» و «طریقۂ» این جنبش‌ها نادرست بود، زیرا بر پایه فلسفه‌ها یا اندیشه‌های نادرست بنا شده بود (اگر اساساً اندیشه‌ای داشتند). برخی از این جنبش‌ها اسلامی بودند، و برخی دیگر ناسیونالیستی. کسانی که در رأس جنبش‌های اسلامی بودند، به شکلی کلی و نامشخص به اسلام فرا می‌خواندند. آنان می‌کوشیدند اسلام را طوری تفسیر کنند که با وضع موجود سازگار باشد، یا فرایند وارد کردن نظام‌های غیراسلامی به اسلام را توجیه کنند. کسانی که در رأس جنبش‌های ناسیونالیستی بودند، به احیایی فرامی‌خواندند که بر پایه‌ای مبهم و نامعین از ناسیونالیسم استوار بود و اسلام و مسلمانان را نادیده می‌گرفت. آنان واژگانی چون ناسیونالیسم، کرامت، افتخار، عرب، عربیت، استقلال و دیگر واژه‌ها را به کار می‌بردند، بی‌آنکه درکی روشن از این مفاهیم داشته باشند، و بی‌آنکه بدانند آیا این مفاهیم به احیا می‌انجامد یا نه. ناسیونالیست‌های عرب، اعراب را به «احیای عربی» فرا می‌خواندند، در حالی که ناسیونالیست‌های ترک، بر پایه ناسیونالیسم ترکی، به احیای میهن ترک دعوت می‌کردند. هم ناسیونالیست‌های عرب و هم ترک‌ها در واقع از سوی استعمارگران هدایت می‌شدند. افزون بر این، استعمارگران از جنبش‌های ناسیونالیستی مشابهی برای تحریک مردم بالکان به جدایی از دولت اسلامی عثمانی بهره می‌بردند.

The “idea and the method” (Fikrah and Tareeqah) of these movements were wrong because they were based upon incorrect philosophies or ideas (if they had any). Some of these movements were Islamic whereas others were nationalistic. Those in charge of the Islamic movements called for Islam in a general and undefined manner. They tried to interpret Islam just to comply with the status quo, or to justify their process of introducing non-Islamic systems into Islam. Those in charge of the nationalistic movements called for a revival based upon a vague and ambiguous nationalistic foundation that disregarded Islam as well as the Muslims. They used such terms as nationalism, dignity, pride, arab, arabism, independence and others, without having any clear concept of such terms, and whether such concepts lead towards revival or not. The Arab nationalists called the Arabs towards an “Arab revival”, while the nationalist Turks called for the revival of the Turkish homeland, on the basis of Turkish nationalism. Both the nationalist Arabs, as well as the Turks, were in fact led by the colonialists. In addition, the colonialists used similar nationalistic movements to instigate the people of the Balkans to break away from the Ottoman Islamic State.

در مطبوعات میان عرب‌های مسلمان و عرب‌های ناسیونالیست بحث‌هایی درگرفت. محور این بحث‌ها این بود که کدام یک بهتر و عملی‌تر است: اتحادیه عرب یا اتحادیه اسلامی. این مناقشه مدت زیادی ادامه یافت و تلاش مردم را هدر داد، زیرا از دیدگاه اسلامی، هم اتحادیه عرب و هم اتحادیه اسلامی باطل بودند. افزون بر این، هر دوی این اتحادیه‌ها طرح‌های استعماری بودند که برای منحرف کردن توجه مردم از مسئلهٔ دولت اسلامی طراحی شده بودند. در نتیجه، این طرح‌ها نه تنها به فرسودگی تلاش مردم انجامیدند، بلکه موفق شدند مسئلهٔ دولت اسلامی را از چشم‌انداز و اندیشهٔ مردم دور کنند.

Arguments between the Islamic and nationalistic Arabs took place in the press. This centered around whether an Arab League or an Islamic League would be better and more feasible. This debate lasted for a long time and wasted the efforts of the people, because both the Arab League and the Islamic League were invalid from the Islamic perspective. Moreover, both of these leagues were Colonial projects designed to divert the people’s attention away from the issue of the Islamic State. Consequently, these projects not only led to the exhaustion of the people’s efforts, but also succeeded in distancing the issue of the Islamic State from people’s vision and thinking.

علاوه بر جنبش‌های اسلامی و ناسیونالیستی، در کشورهای اسلامی مختلف جنبش‌های میهن‌پرستانه‌ای نیز شکل گرفت. این جنبش‌های میهن‌پرستانه در واکنش به اشغال استعماری بخش‌های گوناگون دولت اسلامی پدید آمدند. ستم سیاسی و اقتصادی استعمارگران بر مسلمانان، در نتیجه اجرای نظام سرمایه‌داری، به تأسیس این جنبش‌ها انجامید. هرچند این جنبش‌ها واکنشی به این رنج بودند، برخی از آن‌ها تحت تأثیر احساسات اسلامی قرار داشتند، در حالی که برخی دیگر صرفاً از احساسات میهن‌پرستانه‌ای برمی‌خاستند که نتیجه‌ی توطئه‌های عمدی قدرت‌های استعماری بود. از آنجا که این جنبش‌ها از احساسات میهن‌پرستانه سرچشمه می‌گرفتند، فاقد هرگونه اندیشه‌ی جدی برای تعیین مسیر عمل خود بودند. آن‌گاه که به پیش تاختند، امت را در مبارزه‌ای بی‌ارزش درگیر کردند که به نوبه‌ی خود جایگاه دشمنان را در سرزمین‌های اسلامی تقویت نمود.

Besides the Islamic and the nationalistic movements, some patriotic movements were also established in various Islamic countries. These patriotic movements emerged as a reaction to the colonial occupation of various parts of the Islamic State. The political and economic oppression of the colonialists upon the Muslims, as a result of the implementation of the capitalist system, led to the establishment of these patriotic movements. Although those movements were a reaction to this suffering, some of these movements were influenced by Islamic emotions, while others were driven purely by patriotic emotions resulting from deliberate manoeuvers undertaken by the Colonial powers. Since these movements were driven by patriotic emotions, they lacked any serious thought to define their course of action. When they surged forward, they engaged the Ummah in a cheap struggle, which further strengthened the enemies’ foothold in the Islamic lands.

ما معتقدیم که تنها فلسفه درست برای احیا، مکتبی (مبدأ) است که هم اندیشه را در بر می‌گیرد و هم روش را. این مکتب اسلام است، زیرا عقیده‌ای است که از آن نظامی برمی‌خیزد که بر همه امور دولت و امت حاکم است، و راه‌حلی برای همه مشکلات زندگی است.

We believe that the only true philosophy for revival is an ideology (Mabdaa’) that encompasses both the idea and the method. This ideology is Islam because it is an Aqeedah (doctrine) from which emanates a system governing all the affairs of the State and the Ummah, and a solution to all of life’s problems.

اگرچه اسلام نظامی جهانشمول است، اما از روش آن نیست که برای اجرای خود از همان آغاز در مقیاسی جهانی دست به کار شود. اسلام باید به شکل جهانی تبلیغ شود، اما کار بر پیاده‌سازی آن باید به یک کشور یا چند کشور محدود بماند تا اینکه محکم و پابرجا گردد. پس از استقرار، دولت اسلامی به‌طور طبیعی رشد خواهد کرد تا آنکه همه کشورهای اسلامی را دربرگیرد. آنگاه این دولت اسلام را به سایر نقاط جهان خواهد رساند، زیرا دولت اسلامی باید دعوت اسلامی را به عنوان پیامی جاودانه و جهانی برای تمام بشریت برساند.

Although Islam is a universal system, it is not part of its method to start working on a universal scale towards its implementation. Islam should be propagated universally while working to implement it must be confined to one or several countries until it becomes firmly established. Once established, the Islamic State would naturally grow until it encompasses all the Islamic countries. Then the state would propagate Islam to the rest of the world, because the Islamic State must convey the Islamic da’wah as an eternal and universal message for all mankind.

تمام جهان برای دعوت اسلامی مناسب است؛ با این حال، از آنجا که مردم سرزمین‌های اسلامی مسلمان‌اند، دعوت باید از همان‌جا آغاز شود. همچنین، از آنجا که مردم سرزمین‌های عربی (که بخشی از جهان اسلام‌اند) به زبان عربی سخن می‌گویند، و از آنجا که زبان عربی بخش اساسی اسلام و فرهنگ آن است، باید به سرزمین‌های عربی اولویت داده شود. افزون بر این، ترکیب نیروی زبان عربی با نیروی اسلام ضروری است، زیرا هر یک توانایی تأثیرگذاری، گسترش و انتشار دارد. بنابراین، طبیعی است که دولت اسلامی در سرزمین‌های عربی بازتأسیس شود، تا هسته‌ای برای دولت اسلامی باشد که همه سرزمین‌های اسلامی را در بر خواهد گرفت.

The entire world is suitable for the Islamic Da’wah; however, since the people in the Islamic lands are Muslims, the Da’wah must start there. Also, since the people in Arab territories (being part of the Islamic world) speak Arabic, and since Arabic is an essential part of Islam and its culture, the priority must be given to the Arab territories. Furthermore, combining the power of the Arabic language with that of Islam is necessary, because each has the ability to influence, expand and propagate. Therefore, it is only natural for the Islamic State to be re-established in the Arab territories, so that it will serve as a nucleus for the Islamic State which will encompass all Islamic lands.

اگرچه حمل دعوت اسلامی در سرزمین‌های عربی ضروری است، لازم است دعوت اسلامی به سایر بخش‌های جهان اسلام نیز برسد. با این همه، آغاز کار در سرزمین‌های عربی بدین معنا نیست که پیش از یکپارچه‌سازی سرزمین‌های عربی در دولت اسلامی، هیچ کاری بیرون از سرزمین‌های عربی انجام نشود. کار باید در سرزمین‌های عربی برای بازبرپایی دولت اسلامی انجام شود؛ سپس دولت رشد می‌کند و سرزمین‌های همسایه را در بر می‌گیرد، چه عرب‌نشین باشند و چه نباشند.

Though carrying the Islamic Da’wah in the Arab territories is necessary, it is also necessary for the Islamic Da’wah to reach out to the rest of the Islamic world. Notwithstanding this, initiating the work in the Arab territories does not mean that no work be done outside Arab territories before unifying the Arab territories in the Islamic State. The work must be carried out in the Arab territories to re-establish the Islamic State, then the State will grow and encompass the neighboring territories, regardless of whether they consist of Arabs or not.

ما قد بیان کردیم که فلسفۀ حقیقی برای احیاء (نهضت) یک ایدئولوژی است که اندیشه و روش را با هم ترکیب می‌کند، و هر گروهی که به تلاش‌های جدی در راه احیاء دست می‌زند، باید هر دو را درک کند.

We have already stated that the real philosophy for revival (NahDah) is an ideology that combines the idea and the method, and any group that undertakes serious efforts towards revival must understand both.

از آنجا که این مکتب (اسلام) اکنون روشن شده است، پس امکان به دست آوردن فهم صحیحی که برای برپایی ساختار درست حزبی لازم است وجود دارد. ساختاری که از این فهم صحیح سرچشمه می‌گیرد، به طور طبیعی مؤثر، خلاق و پیشرو خواهد بود. جامعه باید این ساختار را به طور کامل پشتیبانی کند و بار آن را به دوش بکشد، زیرا این ساختار اندیشه‌اش را کاملاً درک می‌کند، از روش درست آن آگاه است و رسالتش را می‌فهمد.

Since this ideology (Islam) has now become clear, it is therefore possible to acquire the proper understanding needed to establish the correct Hizbi structure. The structure, which emanates from this correct understanding, will naturally be effective, creative and progressive. The society should fully support this structure and carry its burden, because this structure fully comprehends its idea, is aware of its correct method, and understands its mission.

تاہم صرف نظریے کو سمجھ لینا، ڈھانچے کو قائم کیے بغیر، درست احیاء کے لیے کافی نہیں۔ اس میں شامل افراد اس ڈھانچے کے لیے موزوں ہونے چاہئیں، اور وہ رشتہ (رابطہ) جو تنظیم کے اراکین کو باہم جوڑتا ہے درست اور نتیجہ خیز ہونا چاہیے۔ افراد کی موزونیت کا تعین اس طریقے سے ہوتا ہے جس کے ذریعے ڈھانچہ اپنے اراکین کو حزب (طریقۂ ربط) سے باندھتا ہے۔ کسی نظریاتی حزب میں افراد کو حزب سے جوڑنے کا طریقہ یہ ہے کہ فرد عقیدے کی کامل پابندی کرے اور حزبی ثقافت میں پختہ ہو۔ لہٰذا کسی بھی شخص کی موزونیت فطری طور پر اس طرح طے ہوگی کہ دعوت کے ساتھ اس کے تعامل کے دوران وہ حزب کے سانچے میں ڈھلتا ہے، نہ کہ رسمی یا تنظیمی کارروائیوں کے ذریعے۔ وہ بندھن جو ان افراد کو ایک جماعت میں جوڑتا ہے، عقیدہ اور اس عقیدے سے پھوٹنے والی حزبی ثقافت ہے۔

However, merely understanding the ideology without establishing the structure is not enough for a correct revival. The individuals within it must be suitable for this structure, and the bond (RaabiTah) that binds the members must be correct and productive. The suitability of the individuals is determined by the structure’s method of binding its members to the Hizb (Tareeqat ur-rabT). In an ideological Hizb, the method of binding individuals within the Hizb, is the individual’s absolute adherence to the Aqeedah, and maturity in the Hizbi culture. Therefore, the suitability of any person would be determined naturally through the individual being molded into the Hizb when the Daw’ah interacts with him, and not through ceremonial or organizational procedures. The bond, which binds these individuals in a group, is the ‘Aqeedah and the Hizb culture emanating from this ‘Aqeedah.

در بررسی جنبش‌هایی که در قرن گذشته پدید آمدند، می‌توان دریافت که ساختارهای نادرستِ آن‌ها یکی از علل اساسیِ شکستشان بود. ساختارهای آن‌ها بر پایه‌ی حزبی که فهمی درست را پیروی کند بنا نشده بود، بلکه یا بر اساس تشکیلاتی بنا شده بود یا بر پایه‌ی حزبِ اسمیِ صرف.

Reviewing the movements which appeared in the last century, one finds that their incorrect structures were a fundamental cause for their failure. Their structures were not established on the basis of a Hizb that follows a correct understanding. Instead, they were established either upon an organizational basis or a nominal party basis.

پیش از جنگ جهانی اول، مسلمانان می‌دانستند که دولت اسلامی را دارند. با وجود ضعف، انحطاط و دیدگاه‌های گوناگونی که نسبت به آن وجود داشت، این دولت همچنان محور اندیشه و آرمان آنان بود. هرچند اعراب آن را دولتی می‌دیدند که بر ایشان تحمیل شده و حقوقشان را پایمال می‌کند، باز هم آن را دولت خود می‌دانستند و با دل و اندیشه می‌کوشیدند آن را اصلاح کنند. با این حال، اعراب ماهیت احیاگری و روش آن را درک نمی‌کردند. از این رو، هیچ ساختاربندی‌ای در میان ایشان پدید نیامد. این وضعیت در مورد بیشتر مسلمانان در جهان اسلام نیز صادق بود.

Prior to World War One, Muslims knew that they had the Islamic State. Despite its weakness, decline and the diverse views towards it, the State remained the focus of their thought and vision. Although the Arabs viewed it as being imposed upon them, and that it suppressed their rights, they still looked at the Islamic State as their State, and attempted to reform it with their hearts and minds. However, the Arabs did not understand the nature of revival or its method. Thus, no structuring occurred amongst them. This was the case with the majority of the Muslims in the Islamic world.

در این زمان، فرهنگ بیگانه پیش‌تر به سرزمین‌های اسلامی نفوذ کرده بود. در نتیجه، استعمارگران توانستند شمار زیادی از مسلمانان را جذب کنند و آنان را به تشکیل گروه‌هایی در درون دولت اسلامی وادار سازند که بر پایه اندیشه‌های استقلال‌طلبی و جدایی بنا شده بودند. استعمارگران شمار زیادی از عرب‌ها را جذب کرده و آنان را در پاریس گرد آوردند تا با پوشش استقلال عرب‌ها، بلوکی برای مبارزه با دولت عثمانی تشکیل دهند. فرهنگ و اندیشه‌های بیگانه، همراه با احساسات میهن‌پرستانه و ناسیونالیستی که استعمارگران رواج داده بودند، نیروهای اصلی‌ای بودند که عرب‌ها را گرد هم آوردند. با یکسان شدن اندیشه‌ها و احساساتشان، آنان با همان فرایند فکری به هم پیوستند و این امر به هدفی مشترک انجامید: استقلال عرب‌ها؛ زیرا دولت عثمانی منافع آنان را نادیده می‌گرفت و به خود اجازه می‌داد که به آنان ستم کند و حقوقشان را سرکوب نماید. این هدف مشترک وسیله‌ای شد برای گردآوری یک حزب اسمی، که به قیام عرب انجامید و باعث گسترش کفر و استعمار در کشورهای اسلامی، به‌ویژه کشورهای عربی، شد. هدف این احزاب در همین نقطه پایان یافت و آنان غنایم تلاش‌های خود را میان خود تقسیم کردند؛ به این صورت که به فرمانروایی برخی کشورهای اسلامی و به عنوان عوامل قدرت‌های استعماری منصوب شدند.

By this time, the foreign culture had already invaded Islamic lands. As a result, the colonialists managed to attract a number of Muslims and recruited them to establish groups within the Islamic State that were based on the notions of independence and separation. The colonialists attracted a number of Arabs and gathered them in Paris to form a bloc to fight the Ottoman State under the guise of Arab independence. The foreign culture and thoughts, along with patriotic and nationalist emotions, introduced by the colonialists, were the main forces that brought the Arabs together. With their thoughts and emotions united, they were brought together by the same process of thought, which in turn led to a unified aim — independence of the Arabs, since the Ottoman State disregarded their interests and allowed itself to oppress them and suppress their rights. This unified aim served as a means of gathering a nominal party, which led to the Arab revolt, and resulted in the spread of Kufr and Colonialism over the Islamic countries, especially the Arab countries. The purpose of these parties ended at that point, and they shared the spoils of their efforts by being appointed as rulers of some Islamic countries and agents of Colonial powers.

پس از نابودی خلافت اسلامی، استعمارگران سرزمین‌های اسلامی را در دست گرفتند؛ کشورهای عربی را مستقیماً اداره کردند و نفوذ خود را بر سراسر جهان اسلام گسترش دادند. آنان کشورهای عربی را از نظر فیزیکی اشغال کردند و از طریق شیوه‌ها و ابزارهای پنهان و خبیثانه، در هر بخشی از جهان عرب پایگاهی برای خود برپا کردند. مؤثرترین این شیوه‌ها و ابزارها، فرهنگ استعماری، پول و عمال آنان بود.

After destroying the Islamic State, the colonialists took control of the Islamic lands, by directly ruling the Arab countries, and extending their influence over the entire Islamic world. They physically occupied the Arab countries and established a foothold in every part of the Arab world through covert and malicious styles and means. The most effective of these styles and means were the colonialist culture, money and their agents.

فرهنگ بیگانه بیشترین تأثیر را در استقرار و تداوم نفوذ استعماری داشت. این فرهنگ سهم بزرگی در بازداشتن احیا و در شکست همه جنبش‌ها، سازمان‌ها و احزابی داشت که می‌کوشیدند امت را احیا کنند. چنین تأثیر فراگیری به سبب اثری بود که فرهنگ بر اندیشه انسان می‌گذارد، و اندیشه است که زندگی او را هدایت می‌کند. استعمارگران برنامه‌های آموزشی و فرهنگی‌ای را اجرا کردند که بر فلسفه‌ای استوار بود و نگرش آنان به زندگی را بازتاب می‌داد: جدایی ماده از روح، و جدایی دین (دِین) از دولت. استعمارگران شخصیت خود را تنها مبنای فرهنگ (ثقافۃ) ما ساختند. همچنین فرهنگ (حضارۃ)، مفاهیم، مردم، تاریخ و شیوه زندگی خود را سرچشمه اصلی اندیشه‌های ما قرار دادند. و گویی این هم کافی نبود، استعمارگران عمداً شخصیت‌های خود را تحریف می‌کردند و آنها را به‌عنوان الگو به ما نشان می‌دادند. برخی جنبه‌ها و مفاهیم را گزینش کرده و بر آنها تأکید می‌ورزیدند، در حالی که چهره واقعی استعمار را با وسایل مغرضانه پنهان می‌ساختند. حتی در جزئی‌ترین تفاصیل برنامه‌های درسی دخالت می‌کردند تا مبادا کمترین انحرافی از این سیاست کلی رخ دهد. در نتیجه، مسلمانان با فرهنگی فاسد آموزش دیدند که به ما می‌آموخت دیگران چگونه می‌اندیشند، و ما را از آموختن چگونه اندیشیدن ناتوان ساخت. این به سبب آن بود که اندیشه ما از محیط، شخصیت و تاریخ ما جدا شده بود و از ایدئولوژی ما سرچشمه نمی‌گرفت. بدین‌ترتیب ما (به‌عنوان روشنفکران) افرادی شدیم بیگانه از مردم، ناآگاه از وضعیت و نیازهای آن. در نتیجه، احساسات روشنفکران از اندیشه‌های آنان جدا شد، و خود روشنفکران از امت و احساساتش جدا گشتند. طبیعتاً اندیشه‌ای که از احساسات جدا شده یا خالی از آنها باشد، نمی‌تواند به درکی درست از وضعیت و نیازهای امت دست یابد. نه این امر به شناخت درستی از روش احیا راه می‌برد. افزون بر این، چنین اندیشه‌ی بیگانه‌ای طبیعتاً به ساختاری درست که از فهمی درست برخیزد راه نمی‌برد، زیرا اندیشه‌ای بیگانه است که شخصی با احساسات اسلامی آن را حمل می‌کند. تأثیر فرهنگ بیگانه به روشنفکران محدود نماند. در واقع، بر اثر نفوذ فرهنگ بیگانه، اندیشه‌ی کل جامعه از احساساتش جدا شد و این امر مشکلات جامعه را بیش از پیش پیچیده کرد. از این رو، چالش احیایی که حزب درست با ساختار درستش با آن روبه‌رو است، در مقایسه با آنچه پیش از جنگ جهانی اول بود، چندین برابر شد. مسئله‌ی پس از جنگ جهانی اول دیگر این نیست که جامعه‌ی اسلامی چگونه احیا شود، بلکه این است که چگونه میان اندیشه و احساس در میان روشنفکران هماهنگی ایجاد شود، افزون بر آن، میان افراد (به ویژه روشنفکران) و جامعه نیز هماهنگی پدید آید. روشنفکران شیفته‌ی اندیشه‌ی انتزاعی بیگانه شدند که از احساسات تهی بود. این امر آنان را به بیگانگی از جامعه، تحقیر آن، دوری گزیدن از آن و روی‌گردانی بی‌تفاوتانه از آن کشاند. این امر موجب شد که به بیگانگان دلبستگی پیدا کنند، به آنان احترام گذارند، به ایشان نزدیک شوند و بیشتر به آنان توجه کنند، با آنکه ایشان استعمارگر بودند. از این رو، روشنفکران جز با تقلید از بیگانگان در فهم وضعیت خودشان، نمی‌توانستند وضعیت جامعه را دریابند. فرد تحصیل‌کرده، هنگامی که از احیا سخن می‌گفت، جز تقلید از بیگانگان، چیزی را که امت را احیا کند به ذهن نمی‌آورد. بدین ترتیب، احساسات روشنفکران نه با انگیزه‌ی مکتب، بلکه با احساساتی نسبت به وطن و مردم برانگیخته می‌شد که سرچشمه‌های نادرست انگیزش بودند. در نتیجه، آنان حتی به درستی قیام نمی‌کردند و برای خاطر مردم به‌طور کامل فداکاری نمی‌نمودند. آنان نه بر پایهٔ اندیشه‌ای مشخص، وضعیتی را که پیرامونشان است درک می‌کنند و نه نیازهای مردم را تشخیص می‌دهند. اگر فرض کنیم که قیام می‌کنند و خواستار احیاگری می‌شوند، این واکنشی برای منافع شخصی خودشان یا تقلیدی از انقلاب‌های دیگر ملت‌ها خواهد بود. بنابراین، چنین قیامی به زودی از بین می‌رود؛ یا هنگامی که منافعشان تأمین شود، یا وقتی که خودخواهی‌شان ارضا گردد، یا آن‌گاه که این انقلاب با منافع آنان در تضاد افتد یا به آنان زیان رساند.

ساختار صحیح را نمی‌توان از چنین افرادی بنا کرد، مگر پس از آنکه میان اندیشه‌ها و احساسات ایشان هماهنگی ایجاد شود، و این کار با پرورش آنان از آغاز بر پایه فرهنگی درست از نظر عقیدتی، یعنی فرهنگ اسلامی، میسر می‌گردد. گذراندن ایشان از این فرایند پرورش ایجاب می‌کند که هر یک از آنان نقش مبتدی (شاگرد) را بپذیرد، که ذهنش باید از نو شکل گیرد. پس از ایجاد هماهنگی در فرد، وظیفه بعدی ایجاد هماهنگی میان فرد و جامعه خواهد بود. اگر فرهنگ بیگانه نبود، مسئله احیای جامعه بسیار آسان‌تر می‌بود.

The correct structure cannot be built from such individuals, before generating harmony between their thoughts and emotions, by culturing them from the beginning with an ideologically correct culture - the Islamic culture. Taking them through this culturing process requires that each one of them assumes the role of a beginner (student), whose mind has to be reshaped anew. After generating harmony in the individual, the next task would be to generate harmony between the individual and the society. Had it not been for the foreign culture, the problem of reviving the society would be much easier.

بنابراین، امکان ندارد که یک ساختار حزبی صحیح با این فرهنگ بیگانه در جامعه همزیستی داشته باشد. و همچنین ممکن نیست که ساختار حزبی صحیح بر پایه این فرهنگ بیگانه شکل بگیرد.

Thus, it is impossible for a correct Hizbi structure to coexist in society with this foreign culture. Nor is it possible for the correct Hizbi structure to emerge on the basis of this foreign culture.