از قرن سیزدهم هجری (قرن نوزدهم میلادی) به این سو، چندین جنبش برای احیای امت پدید آمد، اما همه در تلاش‌های خود ناکام ماندند. با این حال، این جنبش‌ها تأثیری عمیق بر کسانی گذاشتند که پس از آنان آمدند و سبب شدند آنان نیز همین تلاش‌ها را تکرار کنند. با بررسی دقیق این جنبش‌ها و تلاش‌هایشان برای احیا، می‌توان به این نتیجه رسید که علل ناکامی آنان (از منظر ساختاری) به چهار عامل زیر بازمی‌گردد:

Since the 13th century Hijri (19th century AD), several movements were established to revive the Ummah but were all unsuccessful in their attempts. However, these movements had a strong influence over those who came after them to repeat the attempts. Upon scrutinizing these movements and their attempts for revival, one can conclude that the causes for their failure (from a structural point of view) are due to the following four factors:

۱. این جنبش‌ها بر پایه‌ی یک ایده‌ی کلی و نامشخص (فکره) بنا شده بودند که مبهم یا ناروشن بود. افزون بر این، این ایده فاقد تمرکز، خلوص و وضوح لازم بود.

1. The movements were established upon a general undefined idea (fikrah), which was vague, or unclear. In addition, the idea lacked focus, purity, and clarity.

۲. این جنبش‌ها روشی (طریقه) مشخص برای عملی کردن اندیشه‌شان تعیین نکردند؛ بلکه با وسایل ابتکاری و پیچیده پیش رفتند. افزون بر این، وسایل ایشان نامشخص و مبهم بود.

2. The movements did not define a method (Tareeqah) to implement their idea; rather, they proceeded through improvised and twisted means. Furthermore, their means were undefined and ambiguous.

۳. این جنبش‌ها بر افرادی تکیه داشتند که آگاهی کامل و عزمی متمرکز و استوار نداشتند. افراد صرفاً با میل یا شور و اشتیاقشان برای کار کردن به حرکت درمی‌آمدند.

3. The movements relied upon individuals who lacked full awareness, and a well-focused determination. Individuals were driven solely by their desire or zeal to work.

۴. افرادی که مسئولیت این جنبش‌ها را بر عهده داشتند، میان خود پیوند صحیحی نداشتند. آنان تنها با عضویت در ساختاری که در برخی کارها و عناوین نمود می‌یافت به یکدیگر پیوند داشتند.

4. The individuals carrying the responsibility of these movements did not have a correct bond amongst themselves. They were merely bound by being members in a structure that manifested itself in certain actions and titles.

در نتیجه، طبیعی بود که چنین جنبش‌هایی با شور و تلاش بسیار اوج بگیرند، تا آنکه کوشش و شورشان به پایان رسد، فعالیت‌هایشان فروکش کند و سرانجام از میان بروند. پس از آن جنبش‌های دیگری پدید آمدند که همان الگو را دنبال کردند تا آنکه آنان نیز از میان رفتند. شکست همه‌ی این جنبش‌ها امری طبیعی بود، زیرا بر پایه‌ی اندیشه‌ای درست، روشن و معین بنا نشده بودند. افزون بر این، روش درستی نداشتند، به افرادی تکیه داشتند که آگاهی لازم را نداشتند و به پیوندی درست پایبند نبودند.

Consequently, it was only natural for such movements to surge forward until their efforts and enthusiasm were exhausted, causing their activities to die down and they eventually became extinct. Other movements emerged thereafter, who followed the same pattern until they, too, became extinct. The failure of all these movements was only natural, because they were not based on a correct, clear and a defined idea. In addition, they did not have a correct method, they depended upon individuals who lacked awareness, and were not bound by a correct bond.

«فکرۀ» و «طریقۀ» این جنبش‌ها نادرست بود، زیرا بر پایۀ فلسفه‌ها یا اندیشه‌های نادرست بنا شده بود (اگر اصلاً اندیشه‌ای داشتند). برخی از این جنبش‌ها اسلامی بودند و برخی دیگر ناسیونالیستی. کسانی که بر جنبش‌های اسلامی رهبری داشتند، به اسلام به‌شکلی کلی و نامشخص فراخوان می‌دادند. آنان می‌کوشیدند اسلام را تنها برای سازگاری با وضع موجود تفسیر کنند، یا برای توجیه روندِ وارد کردن نظام‌های غیراسلامی به درون اسلام. کسانی که بر جنبش‌های ناسیونالیستی رهبری داشتند، به احیایی فرامی‌خواندند که بر بنیادی مبهم و نامعلوم از ناسیونالیسم استوار بود و اسلام و مسلمانان را نادیده می‌گرفت. آنان واژگانی چون ناسیونالیسم، کرامت، غرور، عرب، عربیت، استقلال و دیگر اصطلاحات را به کار می‌بردند، بی‌آنکه درکی روشن از این مفاهیم و از این‌که آیا چنین مفاهیمی به احیا می‌انجامد یا نه داشته باشند. ناسیونالیست‌های عرب، اعراب را به «احیای عربی» فرامی‌خواندند، در حالی که ناسیونالیست‌های ترک، بر پایۀ ناسیونالیسم ترکی، خواستار احیای سرزمین مادری ترک‌ها بودند. هم ناسیونالیست‌های عرب و هم ترک‌ها در واقع از سوی استعمارگران هدایت می‌شدند. افزون بر این، استعمارگران از جنبش‌های ناسیونالیستیِ مشابهی برای برانگیختن مردم بالکان به جدایی از دولت اسلامی عثمانی بهره می‌گرفتند.

The “idea and the method” (Fikrah and Tareeqah) of these movements were wrong because they were based upon incorrect philosophies or ideas (if they had any). Some of these movements were Islamic whereas others were nationalistic. Those in charge of the Islamic movements called for Islam in a general and undefined manner. They tried to interpret Islam just to comply with the status quo, or to justify their process of introducing non-Islamic systems into Islam. Those in charge of the nationalistic movements called for a revival based upon a vague and ambiguous nationalistic foundation that disregarded Islam as well as the Muslims. They used such terms as nationalism, dignity, pride, arab, arabism, independence and others, without having any clear concept of such terms, and whether such concepts lead towards revival or not. The Arab nationalists called the Arabs towards an “Arab revival”, while the nationalist Turks called for the revival of the Turkish homeland, on the basis of Turkish nationalism. Both the nationalist Arabs, as well as the Turks, were in fact led by the colonialists. In addition, the colonialists used similar nationalistic movements to instigate the people of the Balkans to break away from the Ottoman Islamic State.

در مطبوعات میان عرب‌های اسلام‌گرا و ملی‌گرا بحث‌هایی درگرفت. محور این بحث‌ها این بود که کدام‌یک، اتحادیه عرب یا اتحادیه اسلامی، بهتر و عملی‌تر است. این مناقشه مدت زیادی ادامه یافت و تلاش مردم را هدر داد، زیرا از دیدگاه اسلامی، هم اتحادیه عرب و هم اتحادیه اسلامی باطل بودند. افزون بر این، هر دوی این اتحادیه‌ها طرح‌های استعماری بودند که برای منحرف کردن توجه مردم از موضوع دولت اسلامی طراحی شده بودند. در نتیجه، این طرح‌ها نه‌تنها به فرسایش تلاش مردم انجامید، بلکه موفق شد موضوع دولت اسلامی را از دیدگاه و اندیشه مردم دور کند.

Arguments between the Islamic and nationalistic Arabs took place in the press. This centered around whether an Arab League or an Islamic League would be better and more feasible. This debate lasted for a long time and wasted the efforts of the people, because both the Arab League and the Islamic League were invalid from the Islamic perspective. Moreover, both of these leagues were Colonial projects designed to divert the people’s attention away from the issue of the Islamic State. Consequently, these projects not only led to the exhaustion of the people’s efforts, but also succeeded in distancing the issue of the Islamic State from people’s vision and thinking.

علاوه بر جنبش‌های اسلامی و ناسیونالیستی، جنبش‌های میهن‌پرستانه‌ای نیز در کشورهای اسلامی گوناگون پدید آمدند. این جنبش‌های میهن‌پرستانه در واکنش به اشغال استعماری بخش‌های گوناگون دولت اسلامی به وجود آمدند. ستم سیاسی و اقتصادی استعمارگران بر مسلمانان، در پی اجرای نظام سرمایه‌داری، به پیدایش این جنبش‌های میهن‌پرستانه انجامید. اگرچه این جنبش‌ها واکنشی به این رنج و سختی بودند، برخی از آن‌ها تحت تأثیر احساسات اسلامی قرار داشتند، در حالی که برخی دیگر صرفاً از احساسات میهن‌پرستانه‌ای برمی‌خاستند که نتیجه‌ی توطئه‌های عمدی قدرت‌های استعمارگر بود. از آنجا که این جنبش‌ها از احساسات میهن‌پرستانه برمی‌خاستند، فاقد هرگونه اندیشه‌ی جدی برای تعیین مسیر عمل خود بودند. هنگامی که به پیش تاختند، امت را در مبارزه‌ای بی‌ارزش درگیر کردند که این خود پایگاه دشمنان را در سرزمین‌های اسلامی بیش‌تر تقویت کرد.

Besides the Islamic and the nationalistic movements, some patriotic movements were also established in various Islamic countries. These patriotic movements emerged as a reaction to the colonial occupation of various parts of the Islamic State. The political and economic oppression of the colonialists upon the Muslims, as a result of the implementation of the capitalist system, led to the establishment of these patriotic movements. Although those movements were a reaction to this suffering, some of these movements were influenced by Islamic emotions, while others were driven purely by patriotic emotions resulting from deliberate manoeuvers undertaken by the Colonial powers. Since these movements were driven by patriotic emotions, they lacked any serious thought to define their course of action. When they surged forward, they engaged the Ummah in a cheap struggle, which further strengthened the enemies’ foothold in the Islamic lands.

ما معتقدیم که تنها فلسفهٔ حقیقی برای احیا، مکتبی (مبدأ) است که هم اندیشه و هم روش را در بر می‌گیرد. این مکتب اسلام است، زیرا عقیده‌ای است که از آن نظامی برمی‌خیزد که همهٔ امور دولت و امت را اداره می‌کند و راه‌حلی برای همهٔ مشکلات زندگی است.

We believe that the only true philosophy for revival is an ideology (Mabdaa’) that encompasses both the idea and the method. This ideology is Islam because it is an Aqeedah (doctrine) from which emanates a system governing all the affairs of the State and the Ummah, and a solution to all of life’s problems.

اگرچه اسلام یک نظام جهانی است، اما از روش آن نیست که برای اجرایی کردن خود، از همان آغاز در مقیاس جهانی حرکت کند. اسلام باید به صورت جهانی تبلیغ شود، در حالی که کار برای پیاده‌سازی آن باید به یک کشور یا چند کشور محدود بماند، تا زمانی که به‌طور محکم برقرار گردد. پس از برقراری، دولت اسلامی به‌طور طبیعی رشد می‌کند تا همه کشورهای اسلامی را دربرگیرد. سپس این دولت اسلام را به سایر نقاط جهان می‌رساند، زیرا دولت اسلامی باید دعوت اسلامی را به‌عنوان پیامی ابدی و جهانی برای همه انسان‌ها برساند.

Although Islam is a universal system, it is not part of its method to start working on a universal scale towards its implementation. Islam should be propagated universally while working to implement it must be confined to one or several countries until it becomes firmly established. Once established, the Islamic State would naturally grow until it encompasses all the Islamic countries. Then the state would propagate Islam to the rest of the world, because the Islamic State must convey the Islamic da’wah as an eternal and universal message for all mankind.

تمامی جهان برای دعوت اسلامی مناسب است؛ اما از آنجا که مردم سرزمین‌های اسلامی مسلمان هستند، دعوت باید از همان‌جا آغاز شود. همچنین، از آنجا که مردم سرزمین‌های عربی (که بخشی از جهان اسلام‌اند) به زبان عربی سخن می‌گویند، و از آنجا که زبان عربی بخش اساسی اسلام و فرهنگ آن است، باید اولویت به سرزمین‌های عربی داده شود. افزون بر این، ترکیب نیروی زبان عربی با نیروی اسلام ضروری است، زیرا هر یک توانایی نفوذ، گسترش و انتشار دارد. بنابراین، طبیعی است که دولت اسلامی در سرزمین‌های عربی دوباره برپا شود، تا هسته‌ای برای دولت اسلامی باشد که همه سرزمین‌های اسلامی را در بر خواهد گرفت.

The entire world is suitable for the Islamic Da’wah; however, since the people in the Islamic lands are Muslims, the Da’wah must start there. Also, since the people in Arab territories (being part of the Islamic world) speak Arabic, and since Arabic is an essential part of Islam and its culture, the priority must be given to the Arab territories. Furthermore, combining the power of the Arabic language with that of Islam is necessary, because each has the ability to influence, expand and propagate. Therefore, it is only natural for the Islamic State to be re-established in the Arab territories, so that it will serve as a nucleus for the Islamic State which will encompass all Islamic lands.

اگرچه حمل دعوت اسلامی در سرزمین‌های عربی ضروری است، لازم است که دعوت اسلامی به سایر بخش‌های جهان اسلام نیز برسد. با این حال، آغاز کار در سرزمین‌های عربی به این معنا نیست که پیش از یکپارچه‌سازی سرزمین‌های عربی در دولت اسلامی، هیچ کاری خارج از سرزمین‌های عربی انجام نشود. کار باید در سرزمین‌های عربی انجام شود تا دولت اسلامی دوباره برپا گردد؛ سپس دولت رشد خواهد کرد و سرزمین‌های همسایه را در بر خواهد گرفت، خواه این سرزمین‌ها عرب باشند یا نباشند.

Though carrying the Islamic Da’wah in the Arab territories is necessary, it is also necessary for the Islamic Da’wah to reach out to the rest of the Islamic world. Notwithstanding this, initiating the work in the Arab territories does not mean that no work be done outside Arab territories before unifying the Arab territories in the Islamic State. The work must be carried out in the Arab territories to re-establish the Islamic State, then the State will grow and encompass the neighboring territories, regardless of whether they consist of Arabs or not.

ما پیش‌تر بیان کرده‌ایم که فلسفه‌ی واقعی برای احیاء (نهضة) یک ایدئولوژی است که اندیشه و روش را با هم ترکیب می‌کند، و هر گروهی که تلاش جدی برای احیاء را آغاز کند باید هر دو را بفهمد.

We have already stated that the real philosophy for revival (NahDah) is an ideology that combines the idea and the method, and any group that undertakes serious efforts towards revival must understand both.

از آنجا که این مکتب (اسلام) اکنون روشن شده است، بنابراین امکان آن فراهم است که فهم درستی که برای برپایی ساختار صحیح حزبی لازم است به دست آید. ساختاری که از این فهم درست برمی‌خیزد، طبیعتاً مؤثر، خلاق و پیشرو خواهد بود. جامعه باید این ساختار را به‌طور کامل پشتیبانی کند و بار آن را بر دوش گیرد، زیرا این ساختار اندیشه آن را به‌طور کامل درک می‌کند، از روش صحیح آن آگاه است و رسالت خود را می‌فهمد.

Since this ideology (Islam) has now become clear, it is therefore possible to acquire the proper understanding needed to establish the correct Hizbi structure. The structure, which emanates from this correct understanding, will naturally be effective, creative and progressive. The society should fully support this structure and carry its burden, because this structure fully comprehends its idea, is aware of its correct method, and understands its mission.

اما صرفِ فهمِ عقیده بدونِ استقرارِ ساختار برای احیای صحیح کافی نیست. افرادِ درونِ آن باید برای این ساختار مناسب باشند، و پیوندی (رابطه‌ای) که اعضا را به هم می‌پیوندد باید درست و سازنده باشد. مناسب بودنِ افراد با روشِ ساختار در پیوند دادنِ اعضا به حزب (طریقةُ التَّرابُطِ بالحزب) تعیین می‌شود. در یک حزبِ مبتنی بر ایدئولوژی، روشِ پیوند دادنِ افراد در درونِ حزب، پایبندیِ مطلقِ فرد به عقیده و بلوغ در فرهنگِ حزبی است. از این رو، مناسب بودنِ هر شخص به‌طور طبیعی از راهِ شکل‌گرفتنِ او در قالبِ حزب هنگامی که دعوت با او در تعامل است تعیین می‌شود، نه از راهِ تشریفات یا رویه‌های سازمانی. پیوندی که این افراد را در یک گروه به هم می‌بندد، عقیده و فرهنگِ حزبی‌ای است که از این عقیده برمی‌خیزد.

However, merely understanding the ideology without establishing the structure is not enough for a correct revival. The individuals within it must be suitable for this structure, and the bond (RaabiTah) that binds the members must be correct and productive. The suitability of the individuals is determined by the structure’s method of binding its members to the Hizb (Tareeqat ur-rabT). In an ideological Hizb, the method of binding individuals within the Hizb, is the individual’s absolute adherence to the Aqeedah, and maturity in the Hizbi culture. Therefore, the suitability of any person would be determined naturally through the individual being molded into the Hizb when the Daw’ah interacts with him, and not through ceremonial or organizational procedures. The bond, which binds these individuals in a group, is the ‘Aqeedah and the Hizb culture emanating from this ‘Aqeedah.

با مرور جنبش‌هایی که در سده گذشته پدید آمدند، می‌توان دریافت که ساختارهای نادرست آن‌ها از علل اساسی شکست‌شان بود. ساختارهای این جنبش‌ها بر پایه حزبی که فهمی درست را پیروی کند بنا نشده بود، بلکه یا بر مبنای تشکیلاتی بنا شده بود یا بر پایه یک حزب صرفاً اسمی.

Reviewing the movements which appeared in the last century, one finds that their incorrect structures were a fundamental cause for their failure. Their structures were not established on the basis of a Hizb that follows a correct understanding. Instead, they were established either upon an organizational basis or a nominal party basis.

پیش از جنگ جهانی اول، مسلمانان می‌دانستند که دولت اسلامی را دارند. با وجود ضعف، انحطاط و دیدگاه‌های گوناگونی که نسبت به آن وجود داشت، این دولت همچنان کانون اندیشه و آرمان آنان بود. اگرچه اعراب آن را به‌عنوان چیزی که بر ایشان تحمیل شده بود می‌نگریستند و معتقد بودند که حقوقشان را پایمال می‌کند، باز هم دولت اسلامی را دولت خود می‌دانستند و با دل و اندیشه می‌کوشیدند آن را اصلاح کنند. با این حال، اعراب ماهیت احیاگری و روش آن را درک نمی‌کردند. از این رو، در میان ایشان هیچ ساختاربندی‌ای پدید نیامد. این وضعیت در مورد اکثریت مسلمانان در جهان اسلام نیز صادق بود.

Prior to World War One, Muslims knew that they had the Islamic State. Despite its weakness, decline and the diverse views towards it, the State remained the focus of their thought and vision. Although the Arabs viewed it as being imposed upon them, and that it suppressed their rights, they still looked at the Islamic State as their State, and attempted to reform it with their hearts and minds. However, the Arabs did not understand the nature of revival or its method. Thus, no structuring occurred amongst them. This was the case with the majority of the Muslims in the Islamic world.

در این زمان، فرهنگ بیگانه پیش‌تر به سرزمین‌های اسلامی نفوذ کرده بود. در نتیجه، استعمارگران توانستند شماری از مسلمانان را جذب کنند و آنان را به تشکیل گروه‌هایی در درون دولت اسلامی فراخواندند که بر پایه اندیشه‌های استقلال‌طلبی و جدایی بنا شده بود. استعمارگران شماری از عرب‌ها را جذب کردند و آنان را در پاریس گرد آوردند تا با پوشش استقلال عرب، بلوکی برای مبارزه با دولت عثمانی تشکیل دهند. فرهنگ و اندیشه‌های بیگانه، همراه با احساسات میهن‌پرستانه و ناسیونالیستی که استعمارگران رواج داده بودند، نیروهای اصلی‌ای بودند که اعراب را به هم پیوند دادند. اندیشه‌ها و احساسات آنان متحد شد و با همان فرایند فکری به هم پیوستند، که این خود به هدفی واحد انجامید: استقلال اعراب، زیرا دولت عثمانی منافع آنان را نادیده گرفت و به خود اجازه داد که به ستم بر ایشان و سرکوب حقوقشان بپردازد. این هدف واحد وسیله‌ای شد برای گرد آمدن یک حزب اسمی، که به قیام عرب انجامید و موجب گسترش کفر و استعمار در کشورهای اسلامی، به‌ویژه کشورهای عربی شد. هدف این احزاب در همان نقطه به پایان رسید و آنان غنایم تلاش‌های خود را میان خود تقسیم کردند، با گماشته شدن به فرمانروایی برخی کشورهای اسلامی و به عنوان عوامل قدرت‌های استعماری.

By this time, the foreign culture had already invaded Islamic lands. As a result, the colonialists managed to attract a number of Muslims and recruited them to establish groups within the Islamic State that were based on the notions of independence and separation. The colonialists attracted a number of Arabs and gathered them in Paris to form a bloc to fight the Ottoman State under the guise of Arab independence. The foreign culture and thoughts, along with patriotic and nationalist emotions, introduced by the colonialists, were the main forces that brought the Arabs together. With their thoughts and emotions united, they were brought together by the same process of thought, which in turn led to a unified aim — independence of the Arabs, since the Ottoman State disregarded their interests and allowed itself to oppress them and suppress their rights. This unified aim served as a means of gathering a nominal party, which led to the Arab revolt, and resulted in the spread of Kufr and Colonialism over the Islamic countries, especially the Arab countries. The purpose of these parties ended at that point, and they shared the spoils of their efforts by being appointed as rulers of some Islamic countries and agents of Colonial powers.

پس از نابودی دولت اسلامی، استعمارگران سرزمین‌های اسلامی را در اختیار گرفتند؛ به این صورت که کشورهای عربی را مستقیماً اداره کردند و نفوذ خود را بر سراسر جهان اسلام گسترش دادند. آنان کشورهای عربی را به‌طور فیزیکی اشغال کردند و از راه شیوه‌ها و ابزارهای پنهانی و خبیثانه در هر بخش از جهان عرب پای گرفتند. مؤثرترین این شیوه‌ها و ابزارها، فرهنگ استعماری، پول و عوامل آنان بود.

After destroying the Islamic State, the colonialists took control of the Islamic lands, by directly ruling the Arab countries, and extending their influence over the entire Islamic world. They physically occupied the Arab countries and established a foothold in every part of the Arab world through covert and malicious styles and means. The most effective of these styles and means were the colonialist culture, money and their agents.

فرهنگ بیگانه بیشترین تأثیر را در استقرار و تداوم نفوذ استعماری داشت. این فرهنگ بیشترین سهم را در بازداشتن احیا، و در شکست همه جنبش‌ها، سازمان‌ها و احزابی داشت که می‌کوشیدند امت را احیا کنند. چنین تأثیر فراگیری به سبب تأثیری بود که فرهنگ بر اندیشه انسان، که زندگی او را هدایت می‌کند، می‌گذارد. استعمارگران برنامه‌های آموزشی و فرهنگی‌ای را پیاده کردند که بر فلسفه‌ای استوار بود و نگرش آنان به زندگی را بازتاب می‌داد: جدایی ماده از روح، و جدایی دین (دین) از دولت. استعمارگران شخصیت خود را تنها مبنای ثقافت ما قرار دادند. همچنین فرهنگ (حَضارَة)، مفاهیم، مردم، تاریخ و شیوه زندگی خود را سرچشمه اصلی اندیشه‌های ما ساختند. گویی این هم کافی نبود، استعمارگران عمداً شخصیت‌های خود را تحریف می‌کردند و آنها را به‌عنوان الگو به ما عرضه می‌داشتند. جنبه‌ها و مفاهیم خاصی را گزینش می‌کردند و آنها را برجسته می‌ساختند، در حالی که چهره واقعی استعمار را با وسایل مغرضانه پنهان می‌نمودند. آنان حتی در جزئی‌ترین تفاصیل برنامه‌های درسی مداخله می‌کردند تا اطمینان یابند که کمترین انحرافی از این سیاست کلی رخ ندهد. در نتیجه، مسلمانان با فرهنگی فاسد تربیت شدند؛ فرهنگی که به ما می‌آموخت دیگران چگونه می‌اندیشند، و ما را از آموختن چگونه اندیشیدن ناتوان می‌ساخت. این به آن سبب بود که اندیشه ما از محیط، شخصیت و تاریخ‌مان جدا شده بود و از مکتب فکری ما برنمی‌خاست. بدین ترتیب، ما (به‌عنوان روشنفکران) افرادی شدیم بیگانه از مردم، و نسبت به وضعیت و نیازهای آن ناآگاه. در پی آن، احساسات روشنفکران از اندیشه‌هایشان جدا شد و خود روشنفکران از امت و احساسات آن جدا گشتند. طبیعتاً، اندیشه‌ای که از احساسات جدا شده یا خالی از آنها باشد، در فهم درست وضعیت و نیازهای امت ناکام خواهد ماند. نه این اندیشهٔ بیگانه به آگاهی درستی از روش احیا راه می‌برد. افزون بر این، چنین اندیشهٔ بیگانه‌ای طبعاً به ساختاری درست که برخاسته از فهم درست باشد راه نمی‌برد، زیرا اندیشه‌ای بیگانه است که شخصی با احساسات اسلامی آن را حمل می‌کند.تأثیر فرهنگ بیگانه به روشنفکران محدود نماند. در واقع، بر اثر نفوذ فرهنگ بیگانه، اندیشهٔ کل جامعه از احساساتش جدا شد و مشکلات جامعه را بیش از پیش پیچیده ساخت. از این رو، چالش احیا که پیش روی ساختار درست حزب قرار داشت، در مقایسه با آنچه پیش از جنگ جهانی اول بود، چند برابر شد. مسئلهٔ پس از جنگ جهانی اول دیگر این نیست که جامعهٔ اسلامی چگونه احیا شود، بلکه این است که چگونه میان اندیشه و احساس در میان روشنفکران هماهنگی ایجاد شود، افزون بر آن، هماهنگی میان افراد (به‌ویژه روشنفکران) و جامعه پدید آید.روشنفکران شیفتهٔ اندیشهٔ انتزاعی بیگانه شدند که از احساسات تهی بود. این امر باعث شد که خود را از جامعه بیگانه ببینند، آن را تحقیر کنند، از آن دوری گزینند و با بی‌اعتنایی با آن روبه‌رو شوند. آنان به بیگانگان دلبستگی پیدا کردند، به ایشان احترام گذاشتند، به آنان نزدیک شدند و توجه بیشتری به ایشان نشان دادند، با آنکه استعمارگر بودند. از این رو، روشنفکران جز با تقلید از بیگانگان در فهم وضعیت خودشان، نمی‌توانستند وضعیت جامعه را دریابند. فرد تحصیل‌کرده هنگامی که از احیا سخن می‌گفت، جز تقلید از بیگانگان هیچ چیزی را که امت را احیا کند به ذهن نمی‌آورد. بدین‌سان، احساسات روشنفکران نه با مکتب، بلکه با احساساتی نسبت به وطن و مردم برانگیخته می‌شد، و این سرچشمه‌های نادرست انگیزش بودند. در نتیجه، آنان حتی به درستی قیام نمی‌کردند و برای خاطر مردم هم به‌طور کامل فداکاری نمی‌نمودند. آنان نه بر پایهٔ اندیشهای مشخص، وضعیتی را که پیرامونشان است درک میکنند و نه نیازهای مردم را میفهمند. اگر فرض کنیم که آنان قیام میکنند و خواستار احیاگری میشوند، این واکنشی برای منافع شخصی خودشان خواهد بود، یا تقلیدی از انقلابهای دیگر ملتها. از این رو، چنین قیامی بهزودی از میان خواهد رفت؛ یا هنگامی که منافعشان تأمین شود، یا زمانی که خودخواهیشان ارضا گردد، یا وقتی که این انقلاب با منافع خودشان در تضاد قرار گیرد یا به ایشان زیانی برساند.

ساختار صحیح را نمی‌توان از چنین افرادی بنا کرد، مگر آنکه پیش از آن میان اندیشه‌ها و احساساتشان هماهنگی ایجاد شود؛ و این کار با پروراندن ایشان از آغاز بر پایه‌ی فرهنگی درست از نظر عقیدتی، یعنی فرهنگ اسلامی، انجام می‌شود. گذراندن ایشان از این فرایند پرورش مستلزم آن است که هر یک از ایشان نقش یک آغازگر (دانش‌آموز) را بپذیرد که ذهنش باید بار دیگر از نو شکل گیرد. پس از ایجاد هماهنگی در فرد، وظیفه‌ی بعدی ایجاد هماهنگی میان فرد و جامعه خواهد بود. اگر فرهنگ بیگانه نبود، مسئله‌ی احیای جامعه بسیار آسان‌تر می‌بود.

The correct structure cannot be built from such individuals, before generating harmony between their thoughts and emotions, by culturing them from the beginning with an ideologically correct culture - the Islamic culture. Taking them through this culturing process requires that each one of them assumes the role of a beginner (student), whose mind has to be reshaped anew. After generating harmony in the individual, the next task would be to generate harmony between the individual and the society. Had it not been for the foreign culture, the problem of reviving the society would be much easier.

بنابراین، ساختار حزبی صحیح نمی‌تواند با این فرهنگ بیگانه در جامعه همزیستی داشته باشد. و همچنین امکان ندارد که ساختار حزبی صحیح بر پایه‌ی این فرهنگ بیگانه شکل بگیرد.

Thus, it is impossible for a correct Hizbi structure to coexist in society with this foreign culture. Nor is it possible for the correct Hizbi structure to emerge on the basis of this foreign culture.