در این مرحله همواره باید به این نکته توجه داشت که جامعه در کلیت خود، مدرسهٔ اصلی حزب است. در عین حال، باید تفاوت‌های میان مدرسه و حزب را از نظر حلقه‌های تربیتی آن نیز در نظر داشت.

12. At this stage, it must always be realised that the society in its entirety is the main school of the Hizb. At the same time, however, we must keep in mind the differences between the school and the Hizb with respect to its culturing circles.

درک این نکته که کل جامعه مدرسهٔ حزب است، از ماهیت وظیفهٔ حزب در این مرحله برمی‌خیزد؛ وظیفه‌ای که عبارت است از بیدار کردن عقاید صحیح و تولید مفاهیم درست. این وظیفه تنها از راه یک فرایند آموزشی تحقق می‌یابد که در آن ایدئولوژی حزب معلم است، یعنی منبعی که اندیشه‌ها از آن گرفته می‌شود، و فرهنگ حزب موضوع آموزش است. ایدئولوژی و فرهنگ حزب در کسانی نمود می‌یابد که ایدئولوژی به‌طور کامل در ایشان متجسم شده است. این افراد مربیان مستقیم جامعه خواهند بود. کمیته‌های محلی با حلقه‌های خود، کلاس‌های درس جامعه خواهند بود و کل جامعه مدرسه. این فرایند آموزشی ایجاب می‌کند که اعضای حزب و کسانی که مفاهیم آن را پذیرفته‌اند، مطالعهٔ عمیق داشته باشند تا فهمی درست پیدا کنند، و همواره و در هر زمان فرهنگ حزب را بیاموزند. افزون بر این، ملزم‌اند قانون اساسی، قواعد مهم و اصول کلی پذیرفته‌شده از سوی حزب را حفظ کنند. این امر فرایندی یادگیری مشابه آنچه در مدرسه جریان دارد را ایجاب می‌کند و ضروری است که هر کسی که به حزب می‌پیوندد، به این فرایند پایبند باشد؛ چه کسی که تحصیل‌کرده است و چه کسی که تحصیل‌کرده نیست اما توانایی آموزش دیدن را دارد. همچنین فرقی نمی‌کند که شخص در چه سطحی از تحصیلات باشد، چه دانشگاهی و چه ابتدایی. هرگونه سهل‌انگاری در فرایند فرهنگ‌پذیری با هر فردی، آن فرد را از حزب بیرون خواهد گذاشت، حتی اگر به آن پیوسته باشد، و این ممکن است به ساختار حزب آسیب بزند.

Realising that the entire society is the Hizb’s school stems from the nature of the Hizb’s task at this stage, which is to awaken the true ’Aqa’id (convictions) and produce the correct concepts. This task can only be achieved through an educational process where the Hizb’s ideology is the teacher, that is the source from which the ideas are taken, and where the Hizb’s culture is the subject being taught. The ideology and the culture of the Hizb would be manifested in those whom the ideology is completely embodied in. These individuals would be the direct instructors in the society. The local committees with their circles would serve as society’s classrooms, and the entire society would be the school. This teaching process necessitates that the Hizb’s members, and those who adopt its concepts, must maintain a profound study, so as to develop a correct understanding, and must continuously learn the Hizb’s culture at all times. In addition, they are required to memorize the constitution, the important rules, and the general principles adopted by the Hizb. This necessitates a learning process similar to that in a school, and it is imperative that every person who joins the Hizb adheres to this process, including the one who is educated, as well as the one who is not educated but has the potential to be educated. It also does not matter as to what level of education a person has, whether it is university level or elementary one. Any leniency in the culturing process with any individual will leave this individual outside the Hizb, even if he has joined it, and this may harm the Hizb structure.

در این مرحله ضروری است که حزب تا زمانی که کادرهایی داشته باشد که فرهنگ حزب را فراگرفته باشند، هیچ اقدامی را آغاز نکند. از این رو این مرحله تنها مرحلهٔ فرهنگ‌سازی خواهد بود.

It is important at this stage for the Hizb not to get involved in any action until the Hizb has cadres who have acquired the Hizb’s culture before involving in any action. Hence this stage would only be a culturing stage.

با درک تفاوت میان مدرسه و حزب در امر فرهنگ‌سازی، از تبدیل شدن فرهنگ حزب به فرهنگ آکادمیک و در نتیجه از دست رفتن اثربخشی آن جلوگیری می‌شود. از این رو، ضروری است که میان شباب حزب و جنبه آکادمیک فرهنگ حزب، پرده‌ای ضخیم قرار داده شود، و این حقیقت شناخته شود که هدف فرهنگ حزب، تغییر مفاهیم، کار در عرصه زندگی و حمل رهبری فکری در امت است. کسی که فرهنگ حزب را حمل می‌کند، نباید به سوی جنبه آکادمیک شتاب کند. اگر کسی تنها به دانش آکادمیک نیاز دارد، جای مناسب او مدرسه است و نه حزب. بردن فرهنگ به سوی جنبه آکادمیک، کیفیت کار را از بین می‌برد و حزب را در حرکت به سوی مرحله دوم به تأخیر می‌اندازد.

Realising the difference between the school and the Hizb in terms of culturing will prevent the Hizb’s culture from turning into academic culture and thus losing its effectiveness. Therefore, it is important to place a thick screen between the Shabaab of the Hizb and the academic aspect of the Hizb’s culture, and to recognise that the objective of the Hizb culture is to change the concepts, to work in the realm of life and to carry the intellectual leadership in the Ummah. One who carries the Hizb culture must not hasten towards the academic aspect. If one is in need of just academic knowledge, then the appropriate place is the school and not the Hizb. Taking the culture towards the academic aspect would take away the quality of the work and would delay the Hizb from moving towards the second stage.

۱۳. مرحلهٔ دوم حزب، مرحلهٔ تعامل با امت است که با کشمکش همراه است. این مرحله بسیار حساس است. موفقیت در آن، درستیِ شکل‌گیری حزب را تأیید می‌کند، و شکست در آن، نشان‌دهندهٔ نقصی است که باید رفع شود. از آنجا که این مرحله بر پایهٔ مرحلهٔ پیشین بنا شده است، موفقیت در مرحلهٔ نخست پیش‌شرطِ موفقیت در مرحلهٔ دوم است. با این حال، صرفِ موفقیت در فرهنگ‌سازی در مرحلهٔ نخست برای دستیابی به موفقیت در مرحلهٔ دوم کافی نیست. موفقیت در فرهنگ‌سازی باید برای مردم آشکار شود و آنان باید بدانند که دعوتی فعال وجود دارد و عضو حزب حامل دعوت است. افزون بر این، لازم است اعضا در جریان دگرگونی فرهنگی‌شان در حلقه‌های مطالعه و از طریق ارتباطشان با جامعهٔ محل زندگی‌شان و تلاش‌هایشان برای تأثیرگذاری بر آن جامعه، روحیهٔ جمعی را پرورش داده باشند. این نگرش جمعی هنگام ورود به مرحلهٔ دوم حضور خواهد داشت و تعامل آنان با امت را تسهیل خواهد کرد.

13. The second stage of the Hizb is the stage of interaction with the Ummah, which invloves struggle. The second stage is very delicate. Its success would attest to the correctness of the formation of the Hizb, while its failure would prove there is a defect that should be addressed. Since this stage is built upon the preceding one, success in the first stage is a pre-requisite for success in the second stage. However, the mere success in culturing in the first stage is not sufficient to bring success in the second stage. The success in culturing must be made known to the people, and they should know that there is a functioning Da’wah and should know that the Hizb’s member carries a Da’wah. Furthermore, it is necessary for the members to have developed the collective spirit during their cultural transformation in the study-circles and by their contact with the society they live in, and through their attempts to influence that society. This collective attitude will be present when they move to the second stage, which will facilitate their interaction with the Ummah.

۱۴. عضو حزب تا زمانی که از نظر فرهنگی به بلوغ نرسیده باشد، از مرحلهٔ تربیت فرهنگی به مرحلهٔ تعامل نمی‌رود. بلوغ در فرهنگ، او را با تطبیق نفسیّه‌اش (گرایش‌ها و احساسات) با عقلیّه‌اش (طرز تفکر) به شخصیتی اسلامی بدل می‌کند. رسول خدا ﷺ فرمود:

14. The Hizb’s member does not proceed from the culturing stage to the interaction stage until he has matured culturally. Maturity in culture makes him an Islamic personality by conforming his Nafsiyyah (inclinations and feelings) to his Aqliyyah (mentality). The Messenger of Allah (saw) said:

«هیچ‌یک از شما ایمان واقعی نخواهد داشت تا زمانی که تمایلات او با آنچه من با آن آمده‌ام موافق نباشد.» ﷺ

“None of you will have real belief until his inclinations conform to what I came with.”.

علاوه بر بلوغ در فرهنگ، عضو حزب پیش از آنکه برای مردم معلوم شود که حامل دعوت اسلامی است، به مرحلهٔ تعامل وارد نمی‌شود. روحیهٔ جمعی باید از راه حضور او در حلقه‌ها و ارتباطش با جامعه در وی تقویت شده باشد تا هرگونه گرایش به انزوا از او زدوده شود. انزوا آمیزه‌ای از ترس و ناامیدی است که باید از افراد و جامعه ریشه‌کن گردد.

In addition to maturity in the culture, the Hizb’s member does not proceed to the interaction stage until it became known to the people that he is carrying an Islamic Da’wah. The collective attitude should have been strengthened in the member through his presence in the circles and his communication with society, to remove from him any tendency towards isolation. Isolation is a blend of cowardice and despair, which must be uprooted from the individuals and society.

۱۵. حزب باید به طور طبیعی از مرحلهٔ فرهنگ‌سازی به مرحلهٔ تعامل برسد. اگر پیش از موعد بخواهد پیش برود، نمی‌تواند. در مرحلهٔ فرهنگ‌سازی، حزب از نقطهٔ آغاز عبور می‌کند. در این مرحله، فرهنگ، عقیده را در وجود افراد متجسم می‌سازد و جامعه را به روشنی به حضور دعوت و عقیده آگاه می‌کند. هنگامی که عقیده در وجود افراد متجسم شد و جامعه حضور دعوت را احساس کرد، حزب از نقطهٔ آغاز عبور کرده و باید به سوی نقطهٔ انطلاق (نقطة الانطلاق) حرکت کند. برای آنکه حزب به سوی نقطهٔ انطلاق پیش برود، باید با امت سخن بگوید. حزب پیش از آنکه موفق شود، باید بارها برای خطاب قرار دادن امت تلاش کند. حزب امت را از راه فرهنگ‌سازی متمرکز در حلقه‌ها، فرهنگ‌سازی گسترده در میان مردم هرجا که ممکن باشد، افشای نقشه‌های استعمارگران و پذیرفتن منافع امت مورد خطاب قرار می‌دهد. هنگامی که حزب در این چهار کار موفق شود، به خطاب قرار دادن امت روی می‌آورد و طبیعی به نقطهٔ انطلاق پیش می‌رود. این پیشرفت طبیعی، حزب را از مرحلهٔ نخست فرهنگ‌سازی به مرحلهٔ دوم، یعنی تعامل، می‌رساند. افزون بر این، این پیشرفت طبیعی تضمین می‌کند که حزب تنها در زمان مناسب و به شیوه‌ای طبیعی با امت وارد تعامل شود.

15. The Hizb should move from the cultural stage to the interaction stage naturally. If it tries to proceed prematurely, it will not be able to. During the cultural stage, the Hizb passes the starting point. During this stage, the culture makes the ideology embodied within the individuals, and makes the society clearly feel the presence of the Da’wah and the ideology. Once the ideology is embodied within the individuals, and the society feels the presence of the Da’wah, the Hizb will pass the starting point and the Hizb should move towards the launching point (NuqTat al-InTilaaq). In order for the Hizb to proceed towards the launching point, it must address the Ummah. The Hizb must first make many attempts to address the Ummah before it will be successful. The Hizb addresses the Ummah through concentrated culturing in circles, mass culturing of the people wherever possible, exposing the plans of the colonialists, and adopting the interests of the Ummah. When the Hizb succeeds in these four tasks, it moves towards addressing the Ummah, and proceeds to the launching point naturally. This natural progression carries the Hizb from the first stage of culturing to the second stage of interaction. Furthermore, this natural progression ensures that the Hizb begins to interact with the Ummah only at the right time and in a natural way.

۱۶. این تعامل با امت برای موفقیت حزب در انجام وظیفهٔ خود ضروری است. اعضای حزب باید با امت تعامل داشته باشند، زیرا آنان به خودی خود، هر قدر هم که تعدادشان یا قدرتشان باشد، نمی‌توانند هیچ اقدامی را به انجام برسانند، مگر آنکه امت با ایشان همکاری کند. همچنین نخواهند توانست امت را به همکاری با خود برانگیزانند و او با ایشان همکاری نخواهد کرد، مگر آنکه در این تعامل موفق شوند. این تعامل به معنای آن نیست که اعضا گروه بزرگی از مردم را گرد خود جمع کنند، بلکه به معنای آن است که امت، ایدئولوژی حزب را که اسلام است، به‌عنوان ایدئولوژی خود بپذیرد. این ایدئولوژی از پیش در میراث فرهنگی و تاریخی امت و در احساسات او وجود دارد. این احساسِ امت است که به اندیشه‌ای تبدیل شده و در گروهی برگزیده از مردم متبلور گشته است و حزب از دل همان گروه برخاسته است. اساس این احساسات، آن اندیشه، و اینکه اندیشه و عمل باید برای هدفی مشخص باشد، بیانِ حقیقیِ ایدئولوژی است. بنابراین ایدئولوژی - یعنی اسلام - احساس درونی امت است و حزب، بیانگر این احساس است. اگر حزب در خطاب خود روشن، در زبان خود رسا و در بیان خود صادق باشد، امت به‌زودی ایدئولوژی را درک کرده و با حزب تعامل خواهد کرد. در نتیجه، کل امت حزب به شمار خواهد آمد و آن گروه برگزیده، از طریق ساختار حزبی، رهبری جنبش را بر عهده خواهد گرفت. از رهگذر این جنبش، امت به رهبری حزب به سوی مرحلهٔ سوم پیش خواهد رفت. این مرحلهٔ اجرای جامع ایدئولوژی توسط حزب است، از طریق به دست آوردن قدرت حاکمه. اجرای ایدئولوژی توسط دولت، تنها راه اجرای این اندیشه است و خود بخشی از ایدئولوژی است.

16. This interaction with the Ummah is essential for the Hizb’s success in its duty. The Hizb’s members must interact with the Ummah, because they, by themselves, will not be able to carry out an action, regardless of their number or strength, unless the Ummah worked with them. They will not also be able to motivate the Ummah to work with them nor she will work them unless they succeeded in this interaction. The interaction does not mean that the members gather a large group of people around them, rather it means that the Ummah adopts the ideology of the Hizb, which is Islam, as her own. This ideology already exists in the cultural and historical heritage of the Ummah, and in her sentiments. It is the feeling of the Ummah that evolved into a thought, which has been crystallized in a select group of people that the Hizb has emerged from. The basis of these feelings, that thought and action must be for a specific objective, represents the true expression of the ideology. Hence the ideology - Islam - is the inner feeling of the Ummah, and the Hizb is the expression of this feeling. If the Hizb is clear in its address, eloquent in its language, and honest in its expression, the Ummah will quickly understand the ideology and interact with the Hizb. As a result, the entire Ummah will be considered as the Hizb, and the select group will carry the leadership of the movement through the Hizbi structure. Through this movement, the Ummah, led by the Hizb, will proceed towards the third stage. This is the stage of comprehensively implementing the ideology by the Hizb, by acquiring the authority. The implementation of the ideology by the authority is the only method to implement the idea, and it is part of the ideology.

با این حال، چند مانع در راه چنین تعاملی وجود دارد. لازم است از آنها آگاه بود و ماهیت آنها را شناخت تا بتوان بر آنها غلبه کرد. این موانع فراوانند که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:

However, there are several obstacles in the way of such interaction. It is necessary to be aware of them and to know their nature in order to be able to overcome them. The obstacles are numerous, the most important of which are:

تناقض میان ایدئولوژی و نظامی که در جامعه اجرا می‌شود۔

A. The contradiction between the ideology and the system being implemented in society.

حزب را ایدئولوژی، نظامی نوین برای زندگی در مقایسه با نظام حاکم بر جامعه خواهد بود. این ایدئولوژی با نظامی که طبقه حاکم بر جامعه پیاده می‌کند در تضاد خواهد بود. از این رو، این طبقه ایدئولوژی را تهدیدی برای خود و موجودیتش خواهد دانست و ناگزیر با آن مقابله کرده و از راه‌های گوناگون، مانند تبلیغات، آزار و شکنجه جسمانی حاملان دعوت، با آن خواهد جنگید. بنابراین، حاملان این ایدئولوژی، در حالی که برای ارتباط با امت از طریق فراخوان به ایدئولوژی‌شان تلاش می‌کنند، ناگزیرند با هر وسیله ممکن خود را از آسیب محفوظ دارند، تبلیغات گمراه‌کننده را با تبیین دعوتشان خنثی کنند، و در راه رسیدن به این هدف، هرگونه سختی را تحمل نمایند.

The Hizb’s ideology will be a new system for life compared to the prevailing system in society. It will contradict the existing system that the ruling class implements upon society. Hence, this class will regard this ideology as a threat to itself and its entity, and will inevitably confront it and fight it through various means, such as propaganda, harassment and physical persecution of the Da’wah carriers. Therefore, while working for the interaction with the Ummah by calling for their ideology, it is essential for the carriers of the ideology, to protect themselves from harm by all possible means, and to counter the misleading propaganda by explaining their Da’wah, and to endure all kinds of hardship in the process of achieving this.

ب. مانعِ دیگر، تفاوت فرهنگی خواهد بود.

B. Another obstacle would be the cultural difference.

در کنار اندیشه‌های پراکنده در میان امت، فرهنگ‌های گوناگونی نیز در جامعه وجود دارد. اما امت دارای یک احساس واحد است. فرهنگ‌های گوناگون، به‌ویژه فرهنگ استعمارگران، در برابر این احساس قرار دارند، در حالی که فرهنگ مکتب، یعنی فرهنگ اسلامی، بیان راستین احساسات امت است. با این حال، افکار عمومی جامعه درباره فرهنگ، برنامه‌های درسی مدارس، مؤسسات و مراکز فرهنگی، و نیز جنبش‌های سیاسی و فرهنگی، همگی چنان ساخته شده‌اند که با فرهنگ بیگانه هم‌سو باشند. بنابراین، حزب باید با فرهنگ خاص خود با سایر فرهنگ‌ها و سایر اندیشه‌ها مبارزه کند تا بیان راستین احساسات و عواطف امت آشکار شود، و این امر امت را به همراهی با حزب رهنمون خواهد شد. حزب با فرهنگ و اندیشه خود ناگزیر با فرهنگ‌ها و اندیشه‌هایی که امت در خود دارد وارد تعارض خواهد شد، اما این تعامل نباید به شکل جدل‌های بیهوده باشد. اعضای حزب باید خط مستقیم را در کنار خط کج ترسیم کنند و از درگیر شدن در جدل‌های بیهوده‌ای که به خودخواهی می‌انجامد و فرد را از دیدن حقیقت بازمی‌دارد پرهیز کنند. در عوض، اندیشه‌های حزب باید تبیین شود و خطای سایر اندیشه‌ها، باطل بودن سایر فرهنگ‌ها و نیز خطرهای پیامدهای آن‌ها آشکار گردد. سرانجام، امت از باطل روی‌گردان شده و به فرهنگ و اندیشه‌های حزب گرایش خواهد یافت. حتی کسانی که فرهنگ بیگانه و اندیشه‌های باطل را پذیرفته‌اند، اگر صادق، آگاه و منصف باشند، هنگامی که بطلان فرهنگ بیگانه برایشان آشکار شود، سرانجام از آن‌ها روی‌گردان خواهند شد. این وظیفه یکی از دشوارترین وظایف حزب خواهد بود. تعامل با امت در مناطقی که فرهنگ بیگانه نیرومند است، دشوارتر از مناطقی خواهد بود که نفوذ فرهنگ بیگانه کمتر است. همچنین، احتمال احیا در جاهایی که شمار کسانی که با فرهنگ بیگانه تربیت یافته‌اند اندک است، بیشتر از جاهایی است که شمار آنان زیاد است. بنابراین، حزب باید نسبت به جامعه‌ای که قصد تعامل با آن را دارد آگاه باشد، تا بتواند در مسیری پیش رود که برای آن جامعه مناسب‌ترین باشد.

In addition to disparate thoughts in the Ummah, there exist various cultures in society. The Ummah however, has one feeling. The various cultures, especially the culture of the colonialists, are the antithesis of these feelings, while the ideology’s culture, the Islamic culture, is the true expression of the Ummah’s feelings. However, public opinion in society regarding the culture, the curriculums in schools, institutions and cultural centres, as well as political and cultural movements, are all made to conform to foreign culture. Therefore, it is necessary for the Hizb, with its own culture, to struggle against other cultures and other thoughts to make visible the true expression of the Ummah’s feelings and sensations, which would lead the Ummah to proceed with the Hizb. While the Hizb, with its culture and thought, will inevitably enter into a conflict with other cultures and thoughts carried by the Ummah, the interaction should not take the form of futile arguments. The members of the Hizb should draw the straight line alongside the crooked line and avoid engaging in futile arguments that could lead to egoism and could obstruct the person from seeing the truth. Instead, the thoughts of the Hizb should be explained, and the error of other thoughts, the falsehood of other cultures, as well as the dangers of their consequences, should be exposed. Eventually the Ummah would turn away from the falsehood and incline towards the Hizb’s culture and thoughts. Even the people carrying the foreign culture and false thoughts would eventually turn away from them, if they were sincere, aware and objective, once the foreign culture’s fallacy becomes apparent to them. This task will be one of the most difficult ones for the Hizb. Interaction with the Ummah in places where foreign culture is strong will be more difficult than in places where the influence of foreign culture is less. Also, the likelihood of revival in places where those educated with foreign culture are few would be greater than in places where their number is high. Therefore, the Hizb should be aware of the community with which it aims to interact, so that it can proceed in a course that is most suitable for that society.

ج. یکی دیگر از موانع بزرگ، آن دسته از افراد درون امت است که به وضع موجود چسبیده‌اند (عمل‌گرایان).

C. Another major obstacle would be those individuals within the Ummah who adhere to the status quo (pragmatists).

به‌دلیل مسموم شدن به فرهنگ بیگانه و گسترش جهالت، دو گونه عمل‌گرا در امت وجود دارد. گونه نخست وضع موجود را می‌پذیرند و در برابر آن تسلیم می‌شوند، گویی امری اجتناب‌ناپذیر است؛ زیرا وضعیت موجود را مبنای اندیشه خود قرار داده و راه‌حل مشکلات خویش را از آن می‌گیرند. برای برون‌رفت از این گروه، گفت‌وگوهای عمیق لازم است؛ پس از آن است که درمی‌یابند باید وضعیت کنونی را موضوع اندیشه قرار داد تا آن را تغییر داد. در نتیجه، برای ایشان ممکن می‌شود که از اندیشه کنونی خود دست بردارند. گونه دوم گروه «الظالمین» هستند که از گشودن چشمان خود (زیستن در نور) سر باز می‌زنند، زیرا به زیستن در تاریکی، پوچی و سطحی‌نگری خو گرفته‌اند. افزون بر این، از تنبلی جسمی و رخوت ذهنی رنج می‌برند و به شیوه‌های کهنه‌ای چنگ می‌زنند که پدران خود را پایبند آن یافته‌اند. ایشان عمل‌گرایان واقعی‌اند، زیرا هم‌سرشت با وضع موجودند و اندیشه‌شان راکد است. از این رو، این گروه به پایداری بیشتری نیازمند است. برای برون‌رفت از چنین کسانی، باید ایشان را پرورش داد و در اصلاح مفاهیم‌شان کوشید.

Due to the poisoning by the foreign culture, and the prevalence of ignorance, two types of pragmatists exist in the Ummah. The first type accept the status quo and surrender to it as an inevitable matter, because they adopt the situation as the source of their thinking and take solutions to their problems from it. Overcoming this group requires deep discussions, after which they would realize that the current situation should be taken as the subject of thinking in order to change it. As a result, it would be possible for them to abandon their current thought. The second type is the “Adh-Dhalaamiyyeen” section who refuse to open their eyes (live in the light), because they have become accustomed to living in darkness, triviality and superficiality. In addition, they suffer from physical laziness and mental lethargy and cling to the old ways which they found their forefathers adhering to. They are the true pragmatists, because they are of the same nature as the status-quo, and their thought is stagnant. Therefore, this group requires more perseverance. Overcoming such people requires culturing them and striving to rectify their concepts.

د. یکی دیگر از موانع بزرگ بر سر راه دعوت، دلبستگی مردم به منافعشان است. انسان ذاتاً به منافع شخصی خود در زندگی وابسته است و در همان حال به یک ایدئولوژی نیز دلبسته است. ممکن است منافع فرد با دعوت در تضاد قرار گیرد و او بکوشد میان هر دو سازش برقرار کند. برای غلبه بر این مانع، لازم است هر کسی که این ایدئولوژی را می‌پذیرد، دعوت و حزب را محوری بداند که منافع شخصی او حول آن می‌چرخد. از این رو، او هیچ چیزی را که با دعوت در تناقض باشد، مانع آن شود یا موجب فراموش شدن آن گردد، نمی‌پذیرد. بدین ترتیب، او دعوت را از اینکه حول منافع او بچرخد، به سوی آن می‌گرداند که منافع او حول دعوت بچرخد.

D. Another major obstacle in the path of the Da’wah is the attachment of the people to their interests. Human beings are by nature tied to their personal interests in life while simultaneously attached to the ideology. It may happen that one’s interests conflict with the Da’wah, and one may attempt to accommodate both. Overcoming this obstacle requires every person who embraces the ideology to consider the Da’wah and the Hizb as the focus around which his personal interests revolve. Therefore, he would not allow anything which contradicts, hinders, or makes him forget the Da’wah. By doing so, he shifts the Da’wah from revolving around his interests to making his interests revolve around the Da’wah.

ه. مانع دیگری که در راه دعوت قرار دارد، دشواری قربانی کردن امور دنیوی، مانند ثروت و تجارت، در راه اسلام و برای حمل دعوت آن است. برای غلبه بر این مانع، به مؤمن یادآوری می‌شود که الله (سبحانه و تعالی) جان‌ها و اموال مؤمنان را در مقابل بهشت از ایشان خریده است. این یادآوری باید کافی باشد و انتخاب باید به خود فرد واگذار شود تا این امور را بدون هیچ اجباری فدا کند. رسول الله ﷺ در نامه‌ای به عبدالله بن جحش، هنگامی که او را برای رهبری سریه‌ای به نخله، میان مکه و طائف، فرستاد تا مراقب قریش باشد، چنین نوشت:

E. Another obstacle that stands in the way of the Da’wah involves the difficulty in sacrificing matters of worldly life, such as wealth and business, for the sake of Islam and for carrying its Da’wah. To overcome this obstacle, the believer is reminded that Allah (swt) has bought from the believers their lives and their wealth in return for Paradise. This reminder should suffice, and the choice should be left to the individual to sacrifice these matters without any coercion. The Rasool Allah (saw) wrote in a letter to ’Abdullah Ibn Jahsh, when he sent him to lead an expedition to keep an eye on Quraysh at Nakhlah, between Makkah and Ta’if:

«با هیچ‌یک از یارانِ خود برای همراهی با تو اجبار نکن، و به فرمانِ من با کسانی که از تو پیروی می‌کنند، بیرون رو.»

“Do not coerce anyone of your companions to proceed with you, and go forth with my order with those who follow you.”.

و. به نظر می‌رسد یکی از دشواری‌ها، تفاوت‌های شهری درون جوامع خواهد بود. محیط شهرها با محیط روستاها متفاوت است، و محیط روستاها نیز با محیط بادیه‌نشینان فرق دارد. در نتیجه، میزان پیشرفت مادی در شهر با روستا متفاوت است، و آن نیز با وضعیت زندگی بادیه‌نشینان در خیمه‌ها و سرزمین‌هایشان تفاوت دارد. بنابراین، این تفاوت‌ها در شیوه‌های جنبه‌های مادی زندگی ممکن است به حزب این تصور را القا کند که در فرهنگ‌پذیری یا در جهت‌گیری فکری نسبت به هر یک از این محیط‌ها تفاوتی وجود دارد. این مغالطه‌ای بسیار خطرناک است، زیرا امت، صرف‌نظر از الگوهای شهرنشینی‌اش، همچنان یک امت واحد با احساسات و ایدئولوژی یکسان است. دعوت به سوی امت باید در شهر، روستا یا اردوگاه بادیه‌نشینان یکسان باشد، و به همین ترتیب، کار در جهت تعامل با آن نیز باید یکسان باشد.

F. It seems that one of the difficulties will be urban differences within societies. The environment in cities is different from those in villages, which in turn differs from the environments of the Bedouins. As a result, the degree of material progress in the city is different than that in the village, which differs from that in the Bedouins’ sites and tents. Therefore, these differences in patterns of material aspects of life, may suggest to the Hizb the notion of a difference in the culturing or in the ideological orientation towards each setting. This is a very dangerous fallacy because the Ummah, regardless of her patterns of urbanization, is still one Ummah with the same feelings and ideology. The Da’wah to the Ummah should be the same in a city, a village, or in a Bedouin camp, and similarly the work towards interacting with her should be the same.

۱۷. خود حزب در این مرحلهٔ تعامل ممکن است با دو خطر روبه‌رو شود: خطر فکری (خطر برای عقیده/مَبدأ)، و خطر نخبه‌گرایی.

17. The Hizb itself may face two dangers during this interaction stage: an ideological danger (a danger to the ideology), and a danger of elitism.

خطر فکری ممکن است از جریان‌های نهفته درون امت، و نیز از تمایل به پاسخ‌گویی به خواسته‌های مستمر و فوری آن، و از اندیشه‌های بازمانده‌ی غالب در بخشی از امت نسبت به افکار حزب پدید آید. چنین خطری می‌تواند پدید آید، زیرا هنگامی که حزب با جامعه در تعامل است، برای آن‌که با توده‌ها تعامل کند و رهبریشان نماید، با ایشان ارتباط برقرار می‌کند. در آن زمان، حزب مجهز به مکتب فکری خویش خواهد بود، در حالی که توده‌ها اندیشه‌های کهنه، متناقض و ارتجاعی بسیاری خواهند داشت؛ میراث نسل‌های گذشته، و افکار بیگانه‌ی خطرناک، و نیز تقلید مردم از استعمارگران کافر. هنگامی که حزب با توده‌ها تعامل می‌کند، آرای و اندیشه‌های خود را در اختیار ایشان می‌گذارد و می‌کوشد مفاهیم آنان را اصلاح کند، عقیده‌ی اسلامی را در ایشان بیدار سازد، و معیارها و برداشت‌های درست را پدید آورد. این امر مستلزم دعوت و تبلیغ است، تا امت بر محور آن مکتب فکری گرد آید، به شکلی که باور امت به آن مکتب را تقویت کند، اعتماد او به مفاهیم حزب را برانگیزد، احترام و قدردانی نسبت به آن را بنا نهد، و امت را آماده‌ی عمل تحت رهبری حزب سازد. در آن هنگام، وظیفه‌ی حزب افزایش شمار اعضایی خواهد بود که مورد اعتماد امت‌اند، تا همچون فرمانده‌ی ارتش، فرماندهی کامل امت را در دست گیرند. اگر حزب در این مرحله از تعامل موفق شود، آنگاه امت را در چارچوب مرزهای تعیین‌شده‌ی مکتب فکری به سوی هدفش رهنمون خواهد شد، بی‌آن‌که از مسیر منحرف یا گمراه شود. اما اگر حزب پیش از تکمیل این تعامل و پیش از پدید آمدن آگاهی عمومی در میان امت، توده‌ها را رهبری کند، رهبری امت توسط حزب بر اساس آن مکتب فکری پیش نخواهد رفت. بلکه، رهبری از راه تشخیص آنچه در ذهن امت جوشش دارد، با برانگیختن احساسات او، و با نمایاندن نادرستِ آرزوهای امت به‌عنوان چیزی نزدیک و در دسترس او، خواهد بود.

The ideological danger may surface from the underlying currents within the community, as well as from the desire to respond to its persistent and immediate demands, and from the dominating residual opinions of a section in the community over the ideas of the Hizb. Such a danger may arise because as the Hizb interacts with society, it will communicate with the masses in order to interact with them and lead them. At that time, the Hizb will be equipped with its ideology, whereas the masses will have many old, contradictory and reactionary thoughts, legacies from the past generations, dangerous foreign ideas, as well as the people’s imitation of the disbelieving colonialists. When the Hizb interacts with the masses, it will provide them with the Hizb’s opinions and thoughts and will strive to correct their concepts, to awaken the Islamic ’Aqeedah within them, and to produce the correct traditionss and standards. This requires Da’wah and propaganda, so as to gather the Ummah around it on the basis of the ideology in a way that strengthens in the Ummah her belief in the ideology, provokes in her confidence in the Hizb concepts, builds respect and appreciation to it, and makes the Ummah ready to act under the leadership of the Hizb. At that time, the duty of the Hizb will be to increase its members who are trusted by the Ummah so that they will have full command of the Ummah, like the general in the army. If the Hizb succeeds in this phase of interaction, it will then lead the Ummah towards its objective within the boundaries set by the ideology, without being derailed or deviated. However, if the Hizb were to lead the masses before the interaction is completed and before the public awareness amongst the Ummah is generated, the leadership of the Ummah by the Hizb will not proceed according to the ideology. Rather, the leadership will be by diagnosing what is simmering in the Ummah’s mind, by tickling her sentiments, and by falsely portraying the Ummah’s aspirations as being at hand and within her grasp.

در این صورت، توده‌ها احساسات پیشین خود مانند میهن‌پرستی، ناسیونالیسم و روحانیت کشیشی را از دست نداده‌اند، و «غریزه گله» چنین احساساتی را برمی‌انگیزد. بدین ترتیب، سنت‌های پیش‌پاافتاده‌ای چون فرقه‌گرایی و «مذهب‌گرایی»، اندیشه‌های کهنه‌ای چون استقلال و آزادی، و شوونیسم فاسدی چون نژادپرستی و قبیله‌گرایی در میان توده‌ها دوباره سر برخواهند آورد. تناقض‌های میان توده‌ها و حزب آشکار خواهد شد و توده‌ها خواسته‌هایی برای خود فرض خواهند کرد که با مکتب سازگار نیست. آنان خواهان اهدافی کوتاه‌مدت می‌شوند که برای امت زیان‌بار است و به این خواسته‌ها شور و شوق نشان می‌دهند، و خشمشان برای دستیابی به این خواسته‌ها فزونی خواهد گرفت. در این صورت، حزب باید میان دو گزینه دشوار یکی را برگزیند: یا با خشم امت و کینه‌اش روبه‌رو شود و در نتیجه، آنچه را برای تسلط بر جامعه ساخته، نابود کند؛ یا با انحراف از مکتب روبه‌رو شود و نسبت به آن سهل‌انگار گردد. هر یک از این دو گزینه خطر بزرگی برای حزب دارد. اگر توده‌ها و مکتب با یکدیگر در تعارض افتند، بر اعضای حزب واجب است که تنها به مکتب پایبند بمانند. اگرچه اعضای حزب در معرض کینه امت قرار خواهند گرفت، زیرا این احساس منفی تنها موقت خواهد بود. پایبندی آنان به مکتب، دوباره اعتماد امت را برایشان به دست خواهد آورد. از این رو، حزب همواره باید خود را از این بازدارد که با مکتب مخالفت کند یا حتی اندکی از ماهیت آن منحرف شود. مکتب، حیات حزب و ضامن بقای آن است. برای دور نگه داشتن چنین وضعیت‌های خطرناکی و پیشگیری از چنین خطری، حزب باید بکوشد مکتب را در میان امت پرورش دهد، روشنی اندیشه‌ها و مفاهیم حزب را حفظ کند و برای پابرجایی غلبه اندیشه‌ها و مفاهیم خود بر امت تلاش نماید. تمام این امور با دقت در مرحلهٔ فرهنگ‌سازی و آموزش توده‌ای، با افشای دقیق نقشه‌های استعمارگران، با مراقبت مداوم از امت و منافع آن، با ذوب کردن حزب در این عقیده، با بررسی پیوستهٔ افکار و مفاهیم حزب تا همواره روشن بماند، و با به‌کار گرفتن هر تلاش ممکن برای دستیابی به همهٔ این‌ها، هرقدر که این تلاش و رنج هزینه داشته باشد، تسهیل خواهد شد.

However, in this case, the masses will not have lost their previous emotions, such as patriotism, nationalism and priestly spiritualism, and the ‘mob instinct’ will stir such emotions. Thus trivial traditions, such as sectarianism and “madhabism,” old thoughts such as independence and freedom, and corrupt chauvinism such as racism and tribalism, will re-emerge amongst the masses. The contradictions between the masses and the Hizb will begin to surface, and the masses will assume for themselves demands which do not conform to the ideology. They will call for short-term aims harmful to the Ummah and become enthused over these demands, and their rage will increase in order to achieve these demands. In this case, the Hizb will have to choose between two difficult options: either to face the anger of the Ummah and her resentment and thus destroying all that the Hizb had built in order to dominate the society; or to face a deviation from its ideology and become lenient towards it. Either of these two options poses a great danger to the Hizb. If the masses and the ideology come into conflict, it is imperative for the Hizb members to adhere to the ideology alone. Even though the Hizb members would be subjected to the Ummah’s resentment, for this negative feeling would only be temporary. Their adherence to the ideology will win them the trust of the Ummah again. Hence, the Hizb should always caution itself not to contradict the ideology or deviate from its essence, even slightly. The ideology is the life of the Hizb and the guarantor of its survival. In order to ward off such grave situations and to prevent such a danger, the Hizb should endeavor to cultivate the ideology in the Ummah, to maintain the clarity of the Hizb’s thoughts and concepts and to work towards maintaining the predominance of its thoughts and concepts over the Ummah. All of this will be facilitated by being careful in the culturing stage and mass education, by meticulously exposing the colonialists’ plans, by constantly watching over the Ummah and her interests, by melting the Hizb with the ideology, by constantly examining thoughts and the concepts of the Hizb so that they remain clear, and by expending every possible effort in achieving all of this, no matter how much effort and suffering this may cost.

دومین خطر برای حزب، یعنی نخبه‌گرایی، ممکن است خود اعضای حزب را فرا گیرد نه امت را. هنگامی که حزب نماینده امت یا اکثریت امت باشد، از جایگاهی والا، مقامی محترم و تحسین کامل امت و افراد صاحب‌نفوذ برخوردار می‌شود، و این موقعیت ممکن است غرور ایجاد کند. از این رو اعضای حزب ممکن است خود را برتر از امت بدانند و باور کنند که نقش آنان رهبری است و نقش امت هدایت‌شدن، و بدین‌سان ممکن است به امت یا افراد آن از بالا بنگرند. اگر چنین شود، امت احساس خواهد کرد که حزب طبقه‌ای جدا از اوست. حزب نیز خود را طبقه‌ای متمایز خواهد دید. این احساس آغاز فروپاشی حزب خواهد بود، زیرا توجه حزب به افراد عادی توده‌ها را کاهش می‌دهد و اعتماد آنان به حزب را سست می‌کند. امت به تدریج از حزب روی‌گردان خواهد شد، و چون امت از حزب روی‌گردان شد، حزب فرو خواهد پاشید. بازیابی اعتماد و اطمینان امت به سختی و تلاش فراوان نیازمند است. از این رو اعضای حزب باید زندگی را همچون افرادی ساده از امت سپری کنند و خود را جز خدمتگزار امت ندانند. باید بدانند که نقش آنان به‌عنوان اعضای حزب خدمت به امت است، زیرا این امر مصونیت ایشان را تضمین می‌کند و نه‌تنها در حفظ اعتماد توده‌ها سودمند است، بلکه در مرحله سوم، هنگامی که اختیار اجرای این ایدئولوژی را به دست آورده‌اند، نیز به آنان سود می‌رساند. آنان به‌عنوان زمامدار در چشم مردم همچنان خدمتگزار امت باقی خواهند ماند، و این امر اجرای ایدئولوژی را برایشان آسان خواهد کرد.

The second danger to the Hizb, namely elitism, may penetrate the members of the Hizb themselves and not the Ummah. When the Hizb represents the Ummah or the majority of the Ummah, it enjoys an exalted position, a respected place, and complete admiration from the Ummah and the influential people, and this position may arouse arrogance. Hence the Hizb’s members may consider themselves to be superior to the Ummah, and to believe that their role is to be leaders while believing that the role of the Ummah is to be led. Thus, they may look down upon the Ummah or her individuals. If this were to happen, the Ummah will begin to feel that the Hizb is a class different from her. The Hizb will also begin to perceive itself as a different class. This feeling will mark the beginning of the collapse of the Hizb, because it will weaken the Hizb’s concern about the ordinary individuals of the masses, and it will undermine their confidence in the Hizb. The Ummah will start to turn away from the Hizb, and once the Ummah has turned away from the Hizb, the Hizb will collapse. Restoring and re-gaining the Ummah’s trust and confidence will require a great deal of effort. Therefore the Hizb’s members should proceed through life as simple individuals of the Ummah and not think of themselves as anything but servants of the Ummah. They should realize that their role as Hizb’s members is to serve the Ummah because this guarantees them immunity and will benefit them not only in maintaining the confidence of the masses, but also in the third stage when they will have acquired the authority to implement the ideology. As rulers they would remain servants of the Ummah in the eyes of the people, which would make it easy for them to implement the ideology.

مرحلهٔ سوم، کسب اختیار است.

18. The third stage is acquiring the authority.

حزب، قدرت را از طریق امت و با انجام کارهای طلب نصرت به دست می‌آورد. ایدئولوژی را به‌طور کامل پیاده می‌کند که به «روش رادیکال» معروف است. این روش اجازه نمی‌دهد که قدرت در حکومت با دیگران تقسیم شود، بلکه تمام قدرت را به دست می‌گیرد و آن را ابزاری برای پیاده‌سازی کامل ایدئولوژی قرار می‌دهد. ایدئولوژی اسلامی را به شکلی جامع اجرا می‌کند و روش تدریجی را، صرف‌نظر از شرایط موجود، نمی‌پذیرد.

The Hizb acquires the authority through the Ummah and the works of seeking Nusrah. It implements the ideology in its totality, which is known as the radical method. This method does not allow sharing authority in government, but seizes complete power and uses it as a method to implement the complete ideology. It implements the Islamic ideology in a comprehensive manner and does not accept the gradual method, regardless of existing circumstances.

هنگامی که دولت، این ایدئولوژی را به‌طور کامل و جامع پیاده کرد، باید سپس به حمل دعوت اسلامی بپردازد. از این رو باید در بودجهٔ دولت، صندوقی ویژه برای تبلیغ دعوت اختصاص دهد. دولت، بسته به شرایط، یا از طریق روابط بین‌المللی دولت، یا از طریق حزب، بر دعوت نظارت خواهد داشت. با وجود به‌دست‌آوردن قدرت توسط حزب، حزب همچنان به‌عنوان یک حزب به فعالیت خود ادامه خواهد داد و دستگاه آن نیز به همین صورت باقی خواهد ماند، چه اعضایش در مناصب حکومتی باشند و چه نباشند. این قدرت، نخستین گام عملی در راستای پیاده‌سازی ایدئولوژی حزب، هم در دولت و هم در هر بخشی از جهان، به شمار می‌رود. اینها مراحلی است که حزب در زندگی طی می‌کند تا اندیشه را به عمل درآورد؛ مراحلی که شامل انتقال ایدئولوژی به زندگی از راه از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی، احیای جامعه و حمل دعوت به جهان می‌شود. در آن زمان، حزب نقش عملی‌ای را که برای آن تأسیس شده آغاز خواهد کرد. از این رو، حزب تضمین واقعی برپایی دولت اسلامی، پایدارماندن آن، پیاده‌کردن اسلام، تقویت این پیاده‌سازی، ادامهٔ آن و حمل دعوت اسلامی به جهان است. زیرا پس از تأسیس دولت، حزب به‌عنوان ناظر (رقیب) بر دولت عمل خواهد کرد، آن را پاسخگو خواهد ساخت و امت را در این مأموریت رهبری خواهد نمود. در همان حال، دعوت اسلامی را در کشورهای اسلامی و در سایر نقاط جهان حمل خواهد کرد.

Once the state has implemented the ideology completely and comprehensively, it should then proceed to carry the Islamic Da’wah. Hence it should assign in the State’s budget a special fund for propagating the Da’wah. The State will oversee the Da’wah either through the State’s international relations, or through the Hizb, according to the circumstances. Despite the Hizb’s acquisition of authority, it will continue operating as a Hizb and its apparatus will also remain as such, whether its members are holding ruling positions or not. The authority is considered as the first practical step towards the implementation of the Hizb’s ideology in the state as well as in every part of the world. These are the steps in which the Hizb proceeds in life in order to transfer the idea into practice, which include transferring the ideology into the life by resuming the Islamic way of life, reviving the society, and carrying the Da’wah to the world. At that time, the Hizb would begin the practical role for which it was founded. Hence, the Hizb is the true guarantee of establishing the Islamic State, maintaining it, implementing Islam, enhancing its implementation, continuing this implementation, and carrying the Islamic Da’wah to the world. This is because, once it established the State, it will act as a monitor (raqeeb) over the State. It will hold it accountable, and it will lead the Ummah in this mission. At the same time, it would carry the Islamic Da’wah in the Islamic countries and all other parts of the world.