در این رساله، تصوری از وظایفی که ما مسلمانان نسبت به قرآن داریم به شما داده‌ام. در پایان، باید با تمام تأکیدی که در توان دارم از شما بخواهم که با نهایت دقت بکوشید تا این وظایف را ادا کنید. ما از این جهت خوش‌اقبال‌ترین مردم جهانیم که کتاب خدا (سبحانه و تعالی) را کاملاً دست‌نخورده و به شکل اصلی‌اش در اختیار داریم. اگرچه این امر مایه افتخار بزرگ ماست، اما مسئولیت سنگینی نیز بر دوش ما می‌گذارد. پیش از ظهور حضرت محمد ﷺ، بنی‌اسرائیل پاسداران کتاب خدا بودند، اما چون مسئولیت‌های خود را ادا نکردند و نشان دادند که شایستهٔ افتخاری که به ایشان داده شده نیستند، خداوند متعال (سبحانه و تعالی) امتی تازه (یعنی مسلمانان) را برانگیخت و هدایت خود را در قالب قرآن به ایشان ارزانی داشت. در سورهٔ الجمعه، مثالی از مردمی آمده که وظایفی را که به عنوان پاسداران کتاب خدا بر عهده‌شان بود ادا نکردند.

In this booklet, I have given you an idea of the duties which we as Muslims owe to the Qur'an. In the end, I must urge you with all the emphasis at my command to make an earnesj effort to discharge these duties with utmost care. We are the most fortunate people in the world in the sense that we possess the Book of Allah (SW) perfectly intact in its original form. Whereas it is a cause of great honor for us, it also lays upon us a heavy responsibility. Prior to the advent of Prophet Muhammad (SAW), the Israelites were the custodians of Allah's Book, but when they did not discharge their responsibilities and proved unworthy of the honor conferred upon them, Almighty Allah (SVVT) raised a new Ummah (i.e., the Muslims) and vouchsafed His Guidance to them in the form of the Qur'an. In Surah Al-Jumu'ah we have a similitude of the people who did not fulfill the duties that devolved upon them as custodians of Allah's Book.

مثال کسانی که مکلّف به تورات شدند، اما بعدها از عهده آن برنیامدند، مانند الاغی است که کتاب‌های بزرگ و سنگینی را حمل می‌کند... (الجرنوعہ ۶۲۵)

The similitude of those who were charged with the (obligation of) Torah, but who subsequently failed in this (obligation) is that of a donkey which carries huge volumes ... (Al-Jurnu'ah 625)

در ادامه آیه، به روشنی بیان شده است که کوتاهی آنان در ادای حقوق کتاب مقدسشان، در حکم انکار حقانیت آن است.

In the subsequent part of the ayah, it has been plainly stated that their failure to discharge their obligations towards their Holy Book is tantamount to their denying its truth:

... چقدر بد است مَثَلِ کسانی که آیات الله را انکار می‌کنند ... (الجمعہ 625)

... How bad is the similitude of people who deny the ayaat of Allah .... (Al-Jumu 'ah 625)

آیه با این اعلان قاطع پایان می‌یابد که طبیعت الهی چنین نیست که هدایت را به چنین مردمانی عطا کند.

The ayah ends in the categorical declaration that it is not in Allah's nature to grant guidance to such people:

... و خداوند قوم ستمکاران را هدایت نمی‌کند. (الجمعہ 625)

... and Allah guides not the people who are wrongdoers. (Al-Jumu'ah 625)

پناه بر خدا که من و شما از کسانی باشیم که با سهل‌انگاری در ادای حقوقی که نسبت به کتاب خدا بر عهده داریم، آن را انکار و طرد کرده‌اند و بدین‌سان مشمول خشم خداوند گردند. از صمیم دل دعا می‌کنم که خداوند (سبحانه و تعالی) ما را به معنای واقعی کلمه نگهبانان قرآن قرار دهد و توفیق دهد که وظایفمان را نسبت به آن به بهترین شکل ادا کنیم، تا بدین وسیله رضایت او را به دست آوریم.

God forbid that you or I be included among the people who are guilty of denying and rejecting the Book of Allah (SVVT) by their negligence in the discharge of their obligations towards it and thus incur Allah's wrath. I most earnestly pray that Allah (SVVT) may make us custodians of the Qur'an in the real sense of the term, and enable us to fulfill our duties towards it in the best way, which may enable us to win His good pleasure.

باید آن زمان را به یاد داشته باشیم که فرستادهٔ خدا ﷺ در دادگاه خداوند متعال به عنوان شاهد اقامهٔ دعوا ظاهر می‌شود و امتش را به ترک قرآن متهم می‌کند.

We should remember the time when Allah's Messenger (SAW) will appear as a prosecution witness in the Court of the Almighty (SVVT) and charge his people with forsaking the Qur'an:

و فرستاده [ﷺ] خواهد گفت: «پروردگارا! قوم من این قرآن را رها کردند». [الفرقان: 30 - 25]

And the Messenger will say: "0 my Lord! Verily my people deserted this Qur'an. (Al-Furqan 2530)

اگرچه در این آیه عبارت «قوم من» به کافرانی اشاره دارد که به قرآن گوش ندادند و آن را خوار شمردند، با این همه این سخن به همان اندازه قاطعانه درباره کسانی مانند ما نیز صادق است که به قرآن ایمان داریم، اما در عمل آن را چیزی کم‌اهمیت و بی‌ارزش انگاشته‌ایم.

Although in this ayah the words "my people" refer to the unbelievers who turned a deaf ear to the Qur'an and treated it with disdain, nevertheless it applies with equal cogency to people like us who believe in the Qur'an but have practically rejected it as a thing of least moment or consequence.

به شما نقل می‌کنم آنچه مولانا شبیر احمد عثمانی (رضی الله عنه) در این باره می‌گوید.

Let me quote for your what Maulana Shabbir Ahmad Usmani (RA) has to say on this point.

اگرچه این آیه در اصل به رفتار کافران اشاره دارد، اما دامنه‌ای گسترده‌تر دارد و همه کسانی که حقانیت قرآن را در عمل تصدیق نمی‌کنند، یعنی در زندگی خود به تعالیم آن عمل نمی‌کنند، در معانی آن تدبر نمی‌کنند، آن را درست تلاوت نمی‌کنند، و برای فراگرفتن قرائت صحیح آن نمی‌کوشند، بلکه به انواع سرگرمی‌های بیهوده و بی‌ارزش می‌پردازند و از آن روی برمی‌گردانند، نیز در شمار کسانی قرار می‌گیرند که قرآن را رها کرده‌اند و مشمول این حکم می‌شوند.19

Although the ayah really refers to the conduct of the unbelievers, yet (it has a wider application, and) all those who do not confirm the truth of the Qur'an (by actually following its teachings in their life), do not ponder over its meanings, do not recite it properly, do not try to learn its correct reading; but indulge in all sorts of vain and frivolous pursuits turning their back upon it (also come under its purview and) would be considered guilty of abandonment of the Qur'an.19

اجازه دهید یک بار دیگر از پروردگار متعال پناه بجوییم که ما را از زمره چنین مردمانی قرار ندهد، و سخنم را با این دعایی به پایان برم که معمولاً پس از ختم تلاوت کامل قرآن خوانده می‌شود، اما به باور من باید بارها خوانده شود تا الله سبحانه و تعالی به ما توان ادای حقوقی را عطا کند که نسبت به کتاب او بر عهده داریم.

Let me once again seek Almighty's protection against our being included among such people, and conclude my discourse with the following prayer which is generally offered on completing the recitation of the whole Qur'an but which, I believe, should frequently be offered so that Almighty Allah (SW) may grant us strength to fulfill the duties we owe to His Book.

ای پروردگارِ من! به سبب پیوندِ ما با قرآن، بر ما رحم فرما؛ آن را برای ما پیشوا و نوری، و هدایت و رحمتی قرار ده؛ آنچه را از آن فراموش کرده‌ایم یا درنیافته‌ایم، به یادمان آور؛ توانِ تلاوتِ آن را، شب و روز، به ما عطا فرما؛ و آن را دلیلی برای رستگاری‌مان قرار ده، ای پروردگارِ جهانیان! آمین! و سرانجام، دعایی را که در حدیثی از عبدالله بن مسعود (رضی الله عنه) روایت شده است، به‌عنوان هدیه‌ای تقدیمِ شما می‌کنم. این دعا در واقع همان دعایی است که پیامبرِ مقدس ﷺ...

0 my Lord! Be merciful to us because of (our link with) the Qur'an; make it for us a leader, (and a source of) light, guidance, and mercy, cause us to recall from it what we have failed to understand; give us strength to recite it .day and night; and make it a plea for our salvation, 0 Lord of the worlds. Ameen! Let me in the end present you the gift of a prayer which appears in a tradition narrated by Abdullah Ibn Mas'ud (RAA). It is actually a prayer which the Holy Prophet (SAW)

برای یارانش (رضی الله عنهم) به عنوان درمانی برای اندوه‌ها و نگرانی‌ها تجویز شده است. با این حال، این دعایی شکوهمند است که نگرش بنده‌ای آرمانی نسبت به مولایش را نشان می‌دهد و اثر درمانی قرآن بر جان انسان را توصیف می‌کند.

prescribed for his Companions (RAA) as a remedy for cares and worries. But it is a splendid supplication that shows the attitude of an ideal bondsman towards his Master and describes the curative effect of the Qur'an on the human soul.

این امر نشان می‌دهد که پیامبر مقدس ﷺ چقدر به قرآن عشق و ارادت داشت و چه جایگاه والایی برای آن قائل بود. دعا چنین است:

It also indicates how deep a devotion the Holy Prophet (SAW) had for the Qur'an and in how high an esteem he held it. The prayer runs as follows:

ای الله! بی‌گمان من بنده‌ی تو هستم، پسر بنده‌ی تو، و پسر کنیز تو. من در اختیار تو هستم. موی پیشانی‌ام در دست توست. حکم تو درباره‌ی من جاری است، و داوری تو در حق من عادلانه است. از تو می‌خواهم، با تمام آن نام‌هایی که خودت را با آن‌ها نامیده‌ای، یا به هیچ‌یک از آفریدگانت آموخته‌ای، یا در کتابت نازل کرده‌ای، یا خواسته‌ای آن‌ها را در علم غیب خود پنهان نگه داری، که قرآن را مایه‌ی شادی دلم و نور سینه‌ام قرار دهی، و وسیله‌ی زدودن اندوهم و دور کردن نگرانی‌ها و غم‌هایم. این دعای مرا بپذیر، ای پروردگار کلمات!

0 Allah! Verily I am Your bondsman, the son of Your bondsman, and the son of Your bondsmaid. I am under Your Control. My fore-lock is in 'Your Hand. Your decision is to be executed about me, and just shall be Your judgment in my case. I beg You - addressing You with all those names that You have named Yourself with, or that You have taught any of Your creatures, or that You have revealed in Your Book, or that You have preferred to keep secret in the realm of the Unseen - to make the Qur'an a source of delight for my heart and of light for my breast, and an instrument of dispelling my grief, and driving away my cares and worries. Accept this prayer of mine, 0 Lord of the Words!