عربی معادل «reading» کلمات «قراءات» و «تلاوت» هستند. هر دو اصطلاح در قرآن کریم در ارتباط با خواندن قرآن به کار رفته‌اند.

he Arabic equivalents for "reading" are qifaat and tilawat. Both these terms have been employed by the Qur'an in connection with the reading of the Qur'an.

اصطلاحِ «تلاوت» زمانی به کار می‌رود که کتابِ مقدس با تمامِ احترامی که شایستهٔ آن است خوانده شود، به‌عنوان کتابی آسمانی، با ذهنی گشوده که کاملاً آمادهٔ پذیرشِ تأثیرِ آن باشد، و با اشتیاقی پرشور به اینکه زندگی‌مان را بر پایهٔ تعالیمِ آن شکل دهیم. این واژه ویژهٔ خواندنِ کتاب‌های آسمانی است. اما «قراءات» اصطلاحی عام است که برای خواندنِ هرگونه کتاب به کار می‌رود.

The term tilawat is used for reading the Holy Book with all the reverence due to it as a sacred scrip{ure, with an open mind fully disposed to imbibing its influence, and with a keen desire to model our lives upon its teaching. It is a term specifically used for the reading of heavenly books. Qir'aat, however, is a general term used for reading any kind of book.

این تفاوت در بار معنایی این دو واژه به عنوان معادل «خواندن» از معنای لغوی آن‌ها نیز برمی‌آید؛ زیرا «تلاوت» به معنای «پیروی کردن یا به دنبال کسی راه رفتن» است، در حالی که «قراءت» صرفاً به معنای «کشیدن یا گرد هم آوردن چیزها» است. در آغاز، واژه «قراءت» برای آموختن قرآن و کسب دانش آن به کار می‌رفت، و «قاری» در اصل عالم قرآن بود. با گذشت زمان، ...

This difference in the connotation of these two words as equivalents of "reading" is borne out by their literal meanings; for tilawat means "to follow or walk behind some one," while qir'aat means just "to draw or combine things together." In the beginning, the word qir'aat was used for learning the Qur'an and acquiring its knowledge, and a qaan was originally a scholar of the Qur'an. As time passed, the .

اصطلاحِ «قراءت» آہستہ آہستہ اپنے اصل معنی سے ہٹ گیا اور اس کا استعمال قرآن کو تجوید کے قواعد کے مطابق، درست تلفظ اور صحیح لہجے کے ساتھ پڑھنے کے لیے ہونے لگا، جبکہ لفظ «تلاوت» کو عام طور پر اس مقدس کتاب کو عقیدت و شوق کے ساتھ، ہدایت اور برکت کے حصول کی غرض سے پڑھنے کے معنی میں استعمال کیا جانے لگا۔

term was gradually torn from its original meaning and came to be used for reading the Qur'an with correct pronunciation and modulation according to the rules of tajweed, whereas the word tilawat came to be used as a general term for reading the sacred book with fervor and devotion, for the purpose of seeking guidance and blessings.

تلاوت قرآن کریم نه تنها یک عبادت مهم است، بلکه روشی مؤثر برای تازه نگه داشتن مداوم ایمان ما نیز هست. قرآن کتابی نیست که یک بار و برای همیشه فهمیده شود. کتابی است که باید بارها خوانده شود و همواره مورد مطالعه قرار گیرد، زیرا غذای روح انسان را فراهم می‌کند. همان‌گونه که بدن خاکی ما همواره به غذایی نیاز دارد که از زمین به دست می‌آید، روح ما نیز که منشأ آسمانی دارد، پیوسته به یاری وحی الهی برای پرورش و تقویت خود نیاز دارد. اگر قرآن یک بار و برای همیشه فهمیده می‌شد، دیگر نیازی به پیامبر ﷺ نبود.

Tilawat of the Holy Qur'an is not only an important form of worship but also an effective method of continually refreshing our /man (faith). The Qur'an is not a book to be understood once and for all. It is a book to be read again and again and to be studied forever, because it provides sustenance to the human soul. As our earthly body is in constant need of food that is obtained from the.earth, so too our soul, which is of heavenly origin, constantly needs the help of Divine Revelation for fostering and strengthening itself. If the Qur'an were to be understood once and for all, there would have been no need for the Holy Prophet (SAW)

حتی پیامبر ﷺ بودند که باید آن را بارها و بارها بخوانند. برعکس، از مطالعه خود قرآن درمی‌یابیم که ایشان به چنین کاری فرمان داده شده بودند. در نخستین روزهای بعثت، پیامبر ﷺ به‌ویژه مأمور شدند که بیشتر بخش شب را در برابر پروردگارشان به نماز بایستند و قرآن را با لحنی آرام و موزون تلاوت کنند. در مراحل بعدی رسالتشان، به‌ویژه هنگامی که با شرایط دشوار روبه‌رو شدند و ناگزیر بودند شجاعت و استقامت ویژه‌ای برای ادامه راه گرد آورند، دستور خاصی که از پروردگارشان دریافت کردند، تلاوت قرآن بود.

- of all people - to read it again and again. On the contrary, we find from the study of the Qur'an itself that he was commanded to do so. In the earliest days of his prophethood, the Holy Prophet (SAW) was especially instructed to stand for the greater part of the night in prayer before his Lord, reciting the Qur'an in slow, rhythmic tones. In the later stages of his prophetic career, particularly when he was faced with heavy odds and was required to muster up special courage and fortitude to sustain himself, the special instruction he received from his Lord was to recite the Qur'an.

در سورۀ الکهف به او چنین دستوری داده شد:

In Surah Al-Kahf, he was given the following instructions:

و آنچه از کتاب پروردگارت به تو وحی شده است را تلاوت کن؛ هیچ‌کس سخنان او را دگرگون نمی‌کند، و جز او هرگز پناهگاهی نخواهی یافت.

And recite what has been revealed to you of the Book of your Lord: None can change His Words, and none will you find as a refuge other than Him.

(ACKahf 18:27)

(ACKahf 18:27)

و در سورۀ العنکبوت نیز دستوری مشابه تکرار شده است:

And again, in Surah Al-Ankaboot a similar instruction was repeated:

اِتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ... (العنکبوت ۲۹:۴۵) Note: the verse is part of the Qur'an, so it is rendered in the Qur'anic Arabic form that Persian readers know, while the reference is given in Persian script.

Recite what has been revealed to you of the Book and establish regular prayer.. . . (Al-Ankaboot 29:45)

از آنچه در بالا بیان شد، چنین برمی‌آید که مطالعهٔ مستمر و منظم قرآن کریم ضروری است، زیرا غذای روح است، وسیلهٔ تازه‌سازی و زنده‌کردن ایمان است، و سلاحی مطمئن برای غلبه بر سختی‌ها و موانعی است که انسان در راه خدا (سبحانه و تعالی) با آن‌ها روبه‌رو می‌شود. آیهٔ زیر از سورۀ البقرہ توصیف می‌کند که دوستداران قرآن چگونه احترام بزرگ خود را به این کتاب نشان دادند:

It follows from the facts stated above that constant and regular study of the Holy Qur'an is essential because it provides food for the soul, because it is a mean of refreshing and reviving faith, and a reliable weapon for surmounting difficulties and obstacles that one encounters in the way of Allah (SVVT). The following ayah from Surah Al-Baqarah describes how the lovers of the Qur'an manifested their great regard for this Book:

الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ ... (البقرة ۲:۱۲۱)

Those to whom we have delivered the Book recite it as it ought to be recited .... (Al-Baqarah 2:121)

امیدواریم که خداوند (سبحانه و تعالی) به ما توان دهد تا بتوانیم قرآن را چنان که باید مطالعه کنیم. نخست، باید بفهمیم که قرآن چگونه باید تلاوت شود و برای رسیدن به سطح لازم از تلاوت، چه گام‌هایی باید برداشته شود.

May Allah (SVVT) give us strength that we may be able to study the Qur'an as it should be studied. We have, first of all, to understand how the Qur'an ought to be recited and what steps should be taken if the required standard of recitation is to be attained.

در این راستا، نخستین گامی که باید برداریم این است که به دانشی کامل از حروف الفبای عربی، آوای تلفظ آنها، و اهمیت انواع مختلف درنگ‌ها (وقف‌ها) در قرآن دست یابیم. اصطلاح فنی برای این دانش «تجوید» است که برای تلاوتی نیکو و روان ضروری است. در دهه‌های سی و چهل میلادی، تقریباً هر کودک مسلمانی در شبه‌قاره هند و پاکستان آموزش خود را با یادگیری تجوید آغاز می‌کرد. از همان ابتدا تصویری روشن از حروف قرآن و آواهای درست آنها به او داده می‌شد. با این همه، همان‌گونه که در آغاز این رساله گفته شد، در پاکستان و دیگر کشورهای مسلمان تلاش‌هایی برای رواج تجوید صورت گرفته است، اما واقعیت همچنان بر جای است که اکثریت قریب به اتفاق جوانان مسلمان، و حتی شمار زیادی از بزرگسالان و سالخوردگان ما، نمی‌توانند قرآن را درست بخوانند. این ناتوانی در خواندن حتی متن ساده قرآن، از یک سو، ناشی از افول نظام آموزشی کلاسیک است که در مساجد و مکتب‌خانه‌ها به همه کودکان جامعه، چه ثروتمند و چه فقیر، ارائه می‌شد، و از سوی دیگر، ناشی از رواج کودکستان‌ها و دیگر انواع مدارس ابتدایی نوین که تلاوت قرآن را در برنامه درسی خود نمی‌گنجانند. در اینجا پیشنهاد می‌کنم که همه کسانی که به هر گروه سنی تعلق داشته باشند و توانایی خواندن درست قرآن را ندارند، باید این کمبود خود را دریابند و گام‌های لازم را برای رفع آن بردارند. همچنین باید به عنوان سیاستی قطعی بپذیریم که آموزش فرزندانمان با تجوید آغاز شود و نخستین چیزی که فرا می‌گیرند، چگونگی خواندن درست قرآن باشد. تأکید بیش از حد بر این نکته شاید چندان مطلوب نباشد، با این حال بر هر فرد تحصیل‌کرده لازم است که توانایی خواندن قرآن با لهجه و تلفظ درست را فرا گیرد و درنگ‌های به‌کاررفته در آن را به دقت رعایت کند.

In this connection, the first step we are required to take is to acquire a thorough knowledge of the Arabic alphabet, their phonetic sounds, and the significance of the different kinds of pauses used in the ~ur'an.T' he technical term used for this knowledge is tajweed, which is a must for a good fluent recitation. In the thirties and forties, almost every Muslim child in the Indo-Pakistan subcontinent would start his education with the learning of tajweed. At the very outset he was given a clear idea of the letters of the Qur'an and their correct phonetic sounds. Although, as already stated in the beginning of this booklet, some efforts have been made in Pakistan and other Muslim countries to popularize tajweed, still the fact remains that a vast majority of the Muslim youth, even a large number of adults and old people among us, cannot read the Qur'an properly. This lack of ability to read even the bare text of the Qur'an is due, on the one hand, to the decline of the classical system of education that was imparted in the mosques and maktabs to all the children of the community, rich and poor, and, on the other hand, to the popularity of the kindergarten and other types of modern primary schools which do not include the recitation of the Qur'an in their curriculum. Here I will suggest that all such persons, to whichever age group they may belong, as do not possess the ability to read the Qur'an properly should realize their deficiency and take necessary steps to remove it. We should also adopt it as a decided policy that the education of our children will start with tajweed and the first thing they will learn will be how to read the Qur'an correctly. Over-emphasis on this point may not be very desirable, nevertheless it is incumbent upon every educated person to acquire the ability of reading the Qur'an with a correct accent and pronunciation, carefully observing the pauses used in it.

اگر بخواهیم تکلیف خود را در تلاوت قرآن ادا کنیم، دومین کاری که لازم است انجام دهیم این است که تلاوت قرآن را در برنامه روزانهٔ زندگی خود قرار دهیم، و هر یک از ما باید هر روز بخش معینی از این کتاب مقدس را به طور منظم تلاوت کند. بخشی که برای تلاوت روزانه تعیین می‌شود برای افراد مختلف می‌تواند متفاوت باشد. بیشترین مقداری که با تأیید پیامبر ﷺ همراه است یک‌سوم قرآن است؛ یعنی هر روز ده پاره باید تلاوت شود تا تلاوت کل قرآن در سه روز به پایان برسد. حداقل مقدار - و توجه داشته باشید که تا سال‌های اخیر حتی تصور اینکه کمتر از این حداقل باشد ممکن نبود - می‌تواند یک پاره در روز باشد، به طوری که کل قرآن در یک ماه خوانده شود. در واقع این کمترین مقدار تلاوتی است که باید هر روز انجام شود و مقداری کمتر از این شایستهٔ نام تلاوت نخواهد بود.

If we wish to fulfill our obligation of reciting the Qur'an, the second thing we are required to do is to include the recitation of the Qur'an in the daily routine of our life, and each one of us should recite a certain portion of the Holy Book regularly every day. The portion fixed for daily recitation can be different for different people. The maximum portion which has the support of the Holy Prophet (SAW) is one-third of the Qur'an. It means that ten paras should be recited each day so that the recitation of the whole Qur'an may be completed in three days. A minimum portion - and mind you, anything less than this bare minimum could not even be imagined till recent years - could be one para daily, so that the whole Qur'an could be read in a month. In fact, this is the least amount of recitation which should be done every day and an amount less than this would not be worth the name.

حد وسط میان بیشترین و کمترین این است که انسان تمام قرآن را در یک هفته بخواند. در واقع، این همان روشی بود که اکثر اصحاب (رضی الله عنهم) داشتند، و بر اساس یک روایت، این پیشنهاد به عبدالله بن عمر (رضی الله عنهما) از سوی پیامبر ﷺ داده شد. به همین دلیل، در زمان اصحاب (رضی الله عنهم)، قرآن به هفت احزاب (بخش) تقسیم شد. شش حزب نخست به ترتیب شامل سه (به استثنای سورهٔ فاتحه)، پنج، هفت، نُه، یازده و سیزده سوره است، و حزب هفتم که حزب المفصل نامیده می‌شود، بقیهٔ کتاب مقدس را دربر می‌گیرد. هر حزب تقریباً چهار جزء را شامل می‌شود که می‌توان آن را به‌طور کاملاً رضایت‌بخشی در حدود دو ساعت تلاوت کرد.

The middle position between the maximum and minimum is that one should read the whole Qur'an in a week. This, indeed, was the practice followed by the majority of the Companions (RAA) and the same according to a tradition was suggested to Abdullah Ibn Umar (RAA) by the Holy Prophet (SAW). It is for this reasbn that the Qur'an was divided into seven ahzaab (sections) in the time of the Companions (RAA).' The first six of the ahzaab consist of three (excluding Surah Al-Fatiha), five, seven, nine, eleven, and thirteen Surahs respectively, and the seventh called hizbul- mufassal consists of the rest of the Holy Book. Every hizb comprises of approximately four paras, which can be recited quite satisfactorily in two hours.

همچنین برای تلاوت صحیح قرآن لازم است که انسان آن را به بهترین شیوه و با خوش‌آهنگ‌ترین صدای ممکن بخواند. این ضروری است، زیرا تقریباً هر انسانی با عشق به موسیقی آفریده شده و طبعاً به آواهای شیرین و دلنشین علاقه دارد. اسلام دینی فطری است؛ هیچ‌یک از تمایلات ذاتی ما را سرکوب نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به مجاری سالم هدایت می‌کند.

It is also required for the proper recitation of the Qur'an that a person should read it in the best manner and in the most melodious voice possible. This is necessary because almost every human being is gifted with a love for music and has a natural fondness for sweet and melodious sounds. Islam is a natural region; it does not curb any of our inherent tendencies but diverts them into healthy channels.

از آنجا که ما عشقی فطری به زیبایی دیدنی و زیبایی شنیدنی داریم، بر چاپی دلربا از قرآن کریم و تلاوت آن با صدایی نرم و خوش‌آهنگ پافشاری می‌کنیم. پیامبر ﷺ ما را به این امر ترغیب کرده است:

As we have an instinctive love for the beauty of sight and the beauty of sound, we insist upon a fascinating printing of the Holy Qur'an and its recitation in a soft melodious voice. The Prophet (SAW) has urged us to:

قرآن را با صدای خود زینت دهید۔ (روایت ابوداوود و نسایی)

Adorn the Qur'an with your voices. (Narrated by Abu Daud & Nasai)

او همچنین ما را از غفلتمان در این امر برحذر داشته و فرموده است:

He has also warned us against our negligence in this matter in the words:

هر کس قرآن را با صدای خوش تلاوت نکند، از ما نیست! (روایت ابوداود)

One who does not recite the Qur'an in a melodious voice is not from us! (Narrated by Abu Daud)

و آن‌گاه این بشارت‌ها را به عنوان تشویقی بیشتر برای تلاوت خوش‌آهنگ قرآن به ما داده است:

and has given us the following tidings as a further inducement for melodious recitation:

هیچ چیزی را خداوند (سبحانه و تعالی) با چنان توجهی نمی‌شنود که صدای پیامبر ﷺ را.

Allah (SVVT) does not listen to anything so attentively as He listens to the Prophet (SAW)

تلاوت قرآن با صدای خوش و بلند.

reciting the Qur'an aloud in a sweet voice.

(روایت بخاری، مسلم، ابو داود و نسائی)

(Narrated by Bukhari, Muslim, Abu Daud, & Nasai)

تلاوتِ قرآن به شکلی که شایسته است، وابسته به برآورده شدنِ شماری از شرایطِ عینی و ذهنی است. شرایطِ عینی که باید برآورده شوند این‌اند: آدمی پیش از آغاز تلاوت وضو بگیرد، رو به قبله بنشیند، و تلاوت را با تعوّذ (پناه جستن به خدا از شیطان) آغاز کند. از نظر ذهنی نیز باید به عظمتِ این کتاب و عظمتِ ذاتی که آن را نازل کرده بیندیشد، و با تمرکز و غرقگیِ کامل، با احساسِ عمیقِ خضوع و فروتنی، و با نهایتِ شور و ارادت تلاوت کند.

Reciting the Qur'an as it ought to be recited depends upon the fulfillment of a number of objective and subjective conditions. The objective conditions to be fulfilled are that one should perform ablution before starting the recitation, that he should sit facing the qiblah, and that he should start the recitation with taa'wwuz (seeking Allah's protection against the Satan). Subjectively, he should contemplate the greatness of the Book and the greatness of the Being Who has revealed it, and should recite it with complete concentration and absorption, a deep feeling of submissiveness and humility, and utmost fervor and devotion.

باید کتاب خدا (سبحانه و تعالی) را با آرزویی صادقانه و جدی برای رسیدن به حقیقت بخواند، و با عزمی راسخ برای دگرگون ساختن خود مطابق با تعالیم آن. او باید پیوسته در معانی آن تأمل و اندیشه کند، نه به قصد یافتن تأییدی از آن برای اندیشه‌ها و نظریه‌های پیشین خودش، بلکه با جستجوی صادقانه‌ی هدایتی که آن ارائه می‌دهد. همان‌طور که پیش‌تر توضیح داده شد، معنای لغوی تلاوت «پیروی کردن یا از نزدیک به دنبال کسی راه رفتن» است. بنابراین، به معنای حقیقی این واژه، نگرشی از خودگذشتگی و پذیرایی را طلب می‌کند.

He should read the Book of Allah (SWT) with a sincere and earnest desire to get at the truth, and with a firm resolve to transform himself according to its teachings. He should constantly ponder and deliberate over its meanings, not with a view to finding from it a confirmation of his own preconceived thoughts and theories but genuinely seeking from it the guidance that it offers. As explained above, the literal meaning of tilawat is "to follow or walk closely behind someone." Therefore, in the real sense of the term, it demands an attitude of self-abandonment and receptivity.

چنین نگرشی، در حقیقت، جوهرهٔ تلاوت است.

Such an attitude is, indeed, the essence of tilawat.

روش شایسته برای تلاوت کتاب مقدس این است که انسان در نیمه‌شب، در برابر پروردگارش به نماز بایستد، با دستانی که با تمام فروتنی در هم بسته است، و قرآن را در حالتی پذیرا، آهسته و با صبر تلاوت کند و در جاهای مناسب مکث نماید تا دلش بتواند تأثیر آن را در خود جذب کند. این گونه تلاوت «ترتیل» نامیده می‌شود، و شاید مهم‌ترین دستوری که در نخستین مرحله رسالت پیامبر ﷺ به ایشان داده شد، این بود که قرآن را به این شیوه تلاوت کند:

The ideal way in which the Holy Book should be recited is that one should stand in post-midnight prayer before his Lord, with hands folded in all humility, and recite the Qur'an in a receptive state of mind, slowly and patiently, pausing at proper places so as to enable one's heart to imbibe its influence. This kind of recitation is called tarteel, and perhaps the most important instruction that was given to the Holy Prophet (SAW) in the earliest stage of his prophetic mission was to recite the Qur'an in this manner:

ای جامه‌به‌خود‌پیچیده! شب‌ها به نماز برخیز. نه تمام شب؛ نیمی از آن، یا اندکی کمتر، یا اندکی بیشتر. و قرآن را با آهنگی آرام و موزون بخوان. (المزمل ۷۳:۱-۴)

0 you wrapped in garments! Stand (in prayer) by night. But not all night; half of it, or a little less, or a little more. And recite the Qur'an in slow, measured rhythmic tones. (Al-Muzzammil 73:l-4)

قرائت قرآن را به آرامی و با تأمل خواندن، و در جاهای مناسب در متن آن توقف کردن، شباهتی با شیوه نزول آن دارد. همان‌گونه که همه می‌دانیم، کل قرآن یک‌باره نازل نشد، بلکه در فواصل زمانی و به تدریج فرود آمد. در سورۃ الفرقان، در پاسخ به کسانی که اعتراض می‌کردند که چرا قرآن یک‌باره نازل نشده است، الله (سبحانه و تعالی) خطاب به پیامبرش ﷺ می‌فرماید:

Reading the Qur'an slowly and thoughtfully, making pauses at proper points in its text, has a resemblance with the mode of its revelation. As we all know, the whole Qur'an was not revealed at once but it has descended piecemeal at intervals. In Surah Al-Furqan, by way of answering those who objected as to why the Qur'an was not revealed all at once, Allah (SWT) says addressing His Messenger (SAW):

اینچنین (نازل شد) تا دل تو را بدان استوار گردانیم، و آن را به تدریج و به تأنّی بر تو نازل کردیم. (الفرقان ۲۵:۳۲)

thus (is it revealed) that We may strengthen your heart thereby, and we have revealed it to you in slow well-arranged stages, gradually. (AI-Furqan 25:32)

این نشان می‌دهد که ترتیل وسیله‌ای مؤثر برای تقویت باورهای قلبی است. بی‌شک، خواندن قرآن بر این الگو بیشترین خیر را به دل انسان می‌رساند. اغلب انسان را با شدت احساس تا سرحد اشک برمی‌انگیزد. علامه ابن عربی (رحمه الله)، مؤلف احکام القرآن، هنگام توضیح ترتیل، این حدیث را از حسن بن علی (رضی الله عنهما) نقل کرده است:

اگر قرآن قرار است آن‌گونه تلاوت شود که پیامبر مقدس (صلی الله علیه وسلم) تلاوت می‌کرد، باید تا حد امکان بخش زیادی از کتاب مقدس را از بر کنیم. متأسفانه رسم حفظ بخش‌هایی از قرآن برای تلاوت‌های طولانی در نماز شب تقریباً از میان رفته است. با این حال، رسم حفظ کل قرآن هنوز برقرار است. طبیعتاً برای این کار باید از کودکی آغاز شود، زمانی که پرسش فهم قرآن مطرح نیست، اما حتی همین رسم نیز در حال از دست رفتن است. متأسفانه حفظ کامل قرآن به طبقه‌ای از افراد فقیر و تحت ستم در جامعه ما واگذار شده که آن را به عنوان حرفه‌ای برمی‌گزینند. تا سال‌های اخیر چنین نبود. در روزگار پیش از تقسیم هند، رسم حفظ تمام قرآن حتی در میان خانواده‌های محترم و مرفه رایج بود و در برخی شهرهای هند تقسیم‌نشده، تقریباً هر خانواده مسلمان دست‌کم یک حافظ (یعنی کسی که تمام قرآن را از بر کرده) داشت. در آن روزگار، نداشتن حافظ در میان اعضای یک خانواده، امری ناپسند شمرده می‌شد.

If the Qur'an is to be recited as it was recited by the Holy Prophet (SAW), we have to learn by heart as much of the Holy Book as possible. Unfortunately, the practice of memorizing portions of the Qur'an for long recitations in the post-midnight prayer has almost died out. However, the custom of memorizing the whole Qur'an still exists. Naturally, for this a start has to be made in childhood when the question of understanding the Qur'an does not arise, but even this custom is losing ground. Memorizing the whole Qur'an has unluckily bee& left to a class of poor and down-trodden people in our society who adopt it as a profession. This was not the case till recent years. In the pre-partition days, the custom of memorizing the entire Qut'an was quite common even among respectable, well-to-do families, and in some cities in undivided India almost every Muslim family had at least one hafiz (i.e., one who has learned the whole Qur'an by heart). In those days, it was considered to be discreditable on the part of a family not to have a hafiz among its members.

بدون شک، حفظ قرآن سنتی بزرگوارانه است.

No doubt, memorizing the Qur'an is a noble tradition.

این امر بخشی از تدبیر الهی برای حفظ قرآن است و باید با تازه‌شدنِ همت و اشتیاق پاس داشته شود. با این حال، حفظ کامل قرآن در توان هر فردی نیست. آنچه در اینجا می‌خواهم بر آن تأکید کنم این است که هر یک از ما باید تمام تلاش خود را به کار گیرد تا بیشترین بخش ممکن از قرآن را از بر کند، تا بتواند آن را در نماز، در حالی که در برابر پروردگارش ایستاده است، برای او تلاوت کند.

It is a part of the Divine dispensation for the preservation of the Qur'an and should be maintained with renewed vigor and enthusiasm. However, committing the whole Qur'an to memory is not within the reach of every person. What I wish to stress here is that every one of us should try his utmost to learn maximum portion of the Qur'an by heart so that he may be able to recite it to his Lord, standing before Him in prayer.