Tunjukilah aku kepada kebenaran dan bantulah aku untuk bertindak selaras dengannya. Hidayah yang sempurna dan bermanfaat ialah hidayah yang Allah himpunkan untuk seorang hamba, iaitu ilmu dan amal sekali. Hidayah tanpa amal tidak memberi manfaat yang sebenar; malah ia boleh membawa mudarat, kerana jika seseorang tidak beramal dengan apa yang dia ketahui, maka ilmunya itu menjadi bukti yang memberatkannya.

Meaning: Guide me to the truth and assist me in acting in accordance with it. Complete, beneficial guidance is that in which Allaah combines for a servant in both knowledge and action. Guidance without action is of no real benefit; rather it is even harmful because if a person does not act in accordance with what he knows, his knowledge then becomes evidence against him.

Contoh petunjuk dalam bentuk ilmu namun tanpa amalan ialah firman Allah: "Adapun kaum Thamud, Kami telah memberi petunjuk kepada mereka, tetapi mereka lebih menyukai kebutaan daripada petunjuk." [Surah Fussilat, 41:17] Maksudnya: Kami telah menjelaskan jalan itu kepada mereka dan Kami telah menyampaikan ilmu kepada mereka.

An example of guidance in the form of knowledge yet with no action is the verse of Allaah “As for Thamood, We guided them, but they preferred blindness over guidance.” [Soorah Fussilat, 41:17] Meaning: We clarified the path to them and We conveyed the knowledge to them.

Namun mereka lebih memilih kebutaan daripada petunjuk, dan kepada Allah kami memohon perlindungan dari hal itu.

However, they preferred blindness over guidance, and from this we seek refuge with Allaah.

Juga daripada jenis petunjuk ini, iaitu ilmu dan menjelaskan kebenaran, ialah firman Allah () kepada Nabi (), "Dan sesungguhnya engkau benar-benar memberi petunjuk kepada jalan yang lurus." [Surah ash-Shura, 42:52] Maksudnya: Engkau membimbing manusia ke jalan yang lurus dan mengajarkan mereka mengenainya. Adapun jenis petunjuk yang lain, iaitu pemberian taufik, contoh bagi jenis ini ialah firman-Nya, "Sesungguhnya engkau tidak dapat memberi petunjuk kepada sesiapa yang engkau kasihi." [Surah al-Qasas, 28:56] Ini ialah petunjuk pemberian taufik kepada seseorang dalam amalannya. Dalam hal ini, Rasulullah (ﷺ)

Also from this type of guidance, which is knowledge and clarifying the truth, is the statement of Allaah () to the Prophet (
), “And indeed, you guide to the straight path.” [Soorah ash-Shooraa, 42:52] Meaning: You direct the people to the straight path and teach them about it. As for the other type of guidance which is the granting of success, an example of this type is the verse, “Indeed, you do not guide whoever you like.” [Soorah al-Qasas, 28:56] This is the guidance of granting one success in their deeds. In this case, the Messenger (
)

tidak mampu memberikan kejayaan amal baik seseorang, kerana jenis petunjuk ini hanya milik Allah semata-mata. Jika Nabi ﷺ mampu memberikan petunjuk jenis ini, tentulah baginda telah memberi hidayah kepada bapa saudaranya, Abu Thalib. Baginda telah mencubanya dengannya, dan bahkan ketika dia (Abu Thalib) hampir mati, Nabi ﷺ berkata kepadanya, "Wahai pakcik, ucapkanlah, 'Tiada tuhan yang berhak disembah melainkan Allah,' kalimah yang dengannya aku akan bersaksi untukmu di hadapan Allah." Tetapi ketetapan Allah (SWT) telah pun berlaku bahawa dia termasuk dalam kalangan penghuni Neraka, dan daripadanya kita memohon perlindungan kepada Allah. Maka dia tidak mengucapkan syahadah dan tidak beriman bahawa tiada yang berhak disembah melainkan Allah. Kata-kata terakhir Abu Thalib sebelum meninggal dunia ialah bahawa dia akan kekal di atas agama ‘Abdul-Muttalib. Walaupun demikian, Allah (SWT) mengizinkan utusan-Nya ﷺ untuk memberi syafaat kepadanya, bukan sekadar kerana dia bapa saudara Nabi ﷺ, tetapi kerana Abu Thalib sentiasa membela Nabi ﷺ dan Islam (walaupun dia sendiri tidak menerima Islam). Oleh itu, Nabi ﷺ

is never able to grant someone the success of their good actions as this type of guidance is specific to Allaah alone. If the Prophet (
) were capable of that type of guidance, he would have guided his uncle, Aboo Taalib. He tried this with him and even when he (Aboo Taalib) was about to die, the Prophet (
) said to him, “O uncle, declare, ‘There is nothing worthy of worship except Allaah,’ – a statement by which I will testify on your behalf before Allaah.” But the decree of Allaah () had already passed that he would be from the inhabitants of the Fire, and from this we seek refuge with Allaah. So he neither testified nor believed that nothing has the right to be worshipped except Allaah. The last thing Aboo Taalib said before dying was that he would remain upon the religion of ‘Abdul-Muttalib.5 Despite this, Allaah () permitted His messenger (
) to intercede for him, not just because he was the Prophet’s uncle, but because Aboo Taalib used to continually defend the Prophet (
) and Islaam (even though he did not personally accept Islaam). Therefore, the Prophet (
)

Baginda memohonkan syafaat untuk Abu Talib, dan kerana syafaat ini, baginda ﷺ bersabda tentang bapa saudaranya, "Dia berada di bahagian paling bawah Neraka, dan jika tidak kerana aku, dia pasti berada di bahagian paling bawah dan paling dalam Neraka."6

interceded for Aboo Taalib and because of this intercession, he (
) said about his uncle, “He is in the lowest part of the Fire, and if it were not for me, he would have been in the lowest, deepest part of the Fire.”6

Selain itu, Nabi ﷺ bersabda, "Mudah-mudahan syafaatku akan memberi manfaat kepadanya pada Hari Kiamat, sehingga dia akan dimasukkan ke bahagian paling bawah Neraka, yang hanya mencapai buku lalinya, namun dari situ otaknya akan mendidih." Maka apabila kita berkata dalam Doa Qunut, "Berilah kami petunjuk bersama orang-orang yang telah Engkau beri petunjuk," kita sedang memohon kepada Allah kedua-dua jenis petunjuk itu: petunjuk ilmu dan petunjuk amal. Dengan cara ini, ayat berikut turut merangkumi kedua-dua jenis petunjuk tersebut, "Tunjukilah kami jalan yang lurus." [Surah al-Faatihah, 1:6] Oleh itu, apabila seseorang membaca doa ini, hendaklah dia, dengan hati yang hadir, mengingati bahawa dia sedang memohon kedua-dua jenis petunjuk itu: petunjuk ilmu yang benar dan petunjuk untuk beramal menurut ilmu tersebut.

In addition, the Prophet (
) said, “Perhaps my intercession will benefit him on the Day of Resurrection so that he will be put into the lowest part of the Fire, it reaching only to his ankles, yet from which, his brain will boil.” So when we say in the Du’aa of Qunoot, “Guide us with those You have guided,” we are asking Allaah for both types of guidance – the guidance of knowledge and the guidance of action. In this way, the following verse includes both of these types of guidance, “Guide us to the straight path.” [Soorah al-Faatihah, 1:6] So when one says this Du’aa, he should, with his heart present, call to mind that he is asking for both types of guidance – the guidance of the correct knowledge and the guidance of acting in accordance with it.

Adapun lafaz "…dengan orang-orang yang telah Engkau beri petunjuk", ini merupakan bentuk at-Tawassul (mendekatkan diri kepada Allah) dengan menyebut nikmat-Nya kepada orang lain, iaitu Dia telah memberi mereka petunjuk. Maka kami juga memohon kepada-Nya agar Dia menganugerahkan nikmat yang sama kepada kami dan memberi kami petunjuk. Dengan kata lain, kami memohon kepada-Mu (Ya Allah) untuk diberi petunjuk, kerana ia hanyalah dengan rahmat dan hikmah-Mu serta nikmat-nikmat-Mu yang telah lalu, sebagaimana Engkau telah memberi petunjuk kepada orang lain.

As for the wording, “…with those You have guided,” this is a way of at-Tawassul (seeking nearness to Allaah) by mentioning His favors on others in that He guided them. So we therefore also ask Him to bestow the same favor upon us and guide us. In other words, we ask You (Allaah) for guidance, for that is only by virtue of Your mercy and wisdom and your past favors as You have guided others.