De analyse van literaire en taalkundige kenmerken is gerelateerd aan balāgha (بلاغة) in de Arabische taal. Dit omvat het gebruik van retorische middelen, wat verwijst naar taal die tot doel heeft te behagen en te overtuigen; welsprekendheid, inclusief woordkeuze, woordvolgorde en beknoptheid; en de onderlinge samenhang tussen stijl, structuur en betekenis. Engelstaligen zijn wellicht bekend met deze concepten, maar gezien de context van dit essay kan de relevantie van de gepresenteerde inhoud in vraag worden gesteld.

The analysis of literary and linguistic features is related to balāgha (بالغة (in the Arabic language.2 This encompasses the use of rhetorical devices, which refers to language that aims to please and persuade; eloquence, including choice of words, word order and conciseness; and the interrelation between style, structure and meaning. English speakers may be familiar with these ideas, however given the context of this essay, the relevance of the content presented may be questioned.

Het is belangrijk op te merken dat deze literaire en taalkundige kenmerken universeel zijn en niet alleen van toepassing zijn op de Arabische taal.3 In de Engelse taal gebruiken we bijvoorbeeld talrijke retorische middelen om ideeën over te brengen op een manier die de loutere koude, klinische overdracht van informatie overstijgt. Mark Forsyth vermeldt in zijn boek, The Elements of Eloquence: Secrets of the Perfect Turn of Phrase, meer dan vijfendertig retorische middelen, of stijlfiguren, die tot doel hebben het bovenstaande te bereiken. Hij noemt bijvoorbeeld een retorisch middel dat 'diacope' wordt genoemd. Dit is een uitspraak in de vorm A B A, en omdat de uitspraak deze vorm heeft, maakt het de uitspraak op de een of andere manier krachtiger en memorabel. “Bond, James Bond” is een voorbeeld van een diacope. De heer James Bond had zijn naam op verschillende manieren kunnen vermelden, maar door deze in de vorm van een diacope te presenteren, bereikt hij een effect bij de luisteraar waardoor de uitspraak memorabel wordt.4

It is important to note that these literary and linguistic features are universal and not only applicable to the Arabic language.3 For instance, in the English language, we use numerous rhetorical devices to convey ideas in a manner that transcends the mere cold, clinical transfer of information. Mark Forsyth in his book, The Elements of Eloquence: Secrets of the Perfect Turn of Phrase, lists over thirty five rhetorical devices, or figures of rhetoric, that aim to achieve the above. For example, he mentions a rhetorical device referred to as ‘diacope’. This is a statement in the form A B A, and because the statement is in this form, it somehow makes the statement more powerful and memorable. “Bond, James Bond” is an example of a diacope. Mr. James Bond could have stated his name in a number of different ways but by presenting it in the form of a diacope, he delivers an effect on the listener that causes the statement to be memorable.4

De conceptualisering van welsprekendheid wordt benadrukt wanneer men nadenkt over het verschil tussen poëzie en proza. Zowel poëzie als proza brengen ideeën over. Een goed gedicht nodigt de lezer echter uit om het gedicht opnieuw te lezen en te genieten van de overtuigende schoonheid van de uitdrukking, terwijl proza informatie op de meest effectieve manier mogelijk zou overbrengen en de lezer wellicht niet de drang voelt om het opnieuw te lezen. Overweeg bijvoorbeeld Emily Dickinsons gedicht Hope is the Thing with Feathers:

The conceptualisation of eloquence is highlighted when one thinks about the difference between poetry and prose. Both poetry and prose convey ideas. However, a good poem invites the reader to revisit the poem and enjoy the persuasive beauty of its expression, while prose would deliver information in the most effective way possible and the reader may not feel the urge to revisit it. Consider, for example, Emily Dickinson’s poem Hope is the Thing with Feathers:

“Hoop” is het ding met veren –.

“Hope” is the thing with feathers –.

Dat in de ziel nestelt –.

That perches in the soul –.

En zingt de melodie zonder de woorden –.

And sings the tune without the words –.

En het stopt nooit – helemaal niet –.

And never stops – at all –.

En het zoetste – in de storm – wordt gehoord –.

And sweetest – in the Gale – is heard –.

En zwaar moet de storm zijn –.

And sore must be the storm –.

Dat zou het kleine vogeltje kunnen beschaamden.

That could abash the little Bird.

Dat hield velen warm –.

That kept so many warm –.

Ik heb het gehoord in het koudste land –.

I’ve heard it in the chillest land –.

En op de vreemdste Zee –.

And on the strangest Sea –.

Toch – nooit – in uiterste nood.

Yet – never – in Extremity,.

Het vroeg om een kruimel – van mij.5.

It asked a crumb – of me.5.

Als er een vergelijking zou worden gemaakt tussen een tekstboek over organische chemie en het bovenstaande gedicht, dan kunnen we zien dat in het geval van het gedicht de stijl van het grootste belang is. We putten genot uit het loutere lezen van het gedicht, terwijl de belangrijkste kwaliteit van het tekstboek het overbrengen van technische informatie is. Een van de unieke kenmerken van de Qur’ān is de efficiënte overdracht van informatie op een semantisch optimale manier, zoals we van proza zouden verwachten, terwijl de lezer tegelijkertijd de aangename ervaring krijgt van overtuigende schoonheid, zoals we van een gedicht zouden verwachten. Ongeacht verdere technicaliteiten en andere nuances, volstaat dit als een introductie tot de universaliteit van de ideeën die in dit essay worden uiteengezet en uitgelegd.

If a comparison were to be made between a textbook on organic chemistry and the poem above, we can see that in the case of the poem the style is of utmost importance. We are deriving pleasure from the mere reading of the poem while the most important quality of the textbook is the conveying of technical information. One of the unique features of the Qur’ān is its efficient transfer of information in a semantically optimal way, as we would expect from prose, all the while presenting the reader with the pleasant experience of persuasive beauty, as we would expect from a poem. Notwithstanding further technicalities, and other nuances, this suffices as an introduction to the universality of the ideas that are going to be unpacked and explained in this essay.