Voordat Al-Kawthar wordt geanalyseerd, is het belangrijk om kort de uitdaging van de Qur’ān toe te lichten, de taalkundige omgeving waarin deze werd geopenbaard, en de literaire impact en autoriteit van het boek.

Before analysing Al-Kawthar it is important to briefly explain the challenge of the Qur’ān, the linguistic environment in which it was revealed, and the book’s literary impact and authority.

Verschillende verzen in de Qur’ān uiten een Taḥaddī aan de lezers ervan. Het woord Taḥaddī betekent in het Arabisch letterlijk "Uitdaging". Volgens veel geleerden verwijzen deze verzen naar de taalkundige en literaire ongelijkartigheid van de Qur’ān, wat de kern vormt van de aanspraak van de Qur’ān om van goddelijke oorsprong te zijn. De Qur’ān stelt:

Several verses in the Qur’ān express a Taḥaddī to its readers. The word Taḥaddī in Arabic literally means “Challenge”. According to many scholars, these verses refer to the linguistic and literary inimitability of the Qur’ān, which lies at the heart of the Qur’ān’s claim to being of Divine origin. The Qur’ān states:

“Als jullie twijfelen over wat Wij aan Onze boodschapper hebben geopenbaard, breng dan een hoofdstuk zoals dit voort. Roep al jullie helpers op, naast Allah, als jullie de waarheid spreken.”6.

“If you are in doubt of what We have revealed to Our messenger, then produce one chapter like it. Call upon all your helpers, besides Allah, if you are truthful.”6.

En.

And.

“Of zeggen zij: ‘Hij heeft de boodschap verzonnen’? Nee, zij hebben geen geloof. Laat hen een vergelijkbaar werk voortbrengen, indien zij de waarheid spreken.”7.

“Or do they say he fabricated the message? Nay, they have no faith. Let them produce a recital like it, if they speak the truth.”7.

De unieke literaire en taalkundige kenmerken van de Qur’ān zijn door moslims gebruikt om een aantal argumenten aan te voeren ter onderbouwing van hun geloof dat het boek van het Goddelijke is.

The unique literary and linguistic features of the Qur’ān have been used by Muslims to articulate a number of arguments to substantiate their belief that the book is from the Divine.

De ongelijkartigheid van de Qur’ān ontwikkelde zich tot de islamitische theologische leer van al-i‘jāz al-Qur’ān. Het woord i‘jāz is een zelfstandig naamwoord dat ‘wonderbaarlijkheid’ betekent en afkomstig is van het werkwoord a‘jaza, wat betekent: “niet in staat zijn om te handelen, niet in staat zijn om te zijn of te worden, machteloos, impotent of onbekwaam worden om iets uit te voeren.”8

The inimitability of the Qur’ān developed into the Muslim theological doctrine of al-i‘jāz al-Qur’ān. The word i‘jāz is a verbal noun that means ‘miraculousness’ and comes from the verb a‘jaza, which means: “to fail to act, to be or become incapable of, to become powerless, impotent or unable to carry out something.”8.

Het begrijpen van de context van de uitdaging is van groot belang bij het waarderen van de onnavolgbaarheid van de Qur’ān. De Qur’ān stelde deze uitdaging aan de grootste Arabische taalkundigen; de Arabieren van de 7e eeuw. Het feit dat zij het hoogtepunt van welsprekendheid bereikten, wordt door vele geleerden bevestigd.

Understanding the context of the challenge is significant in appreciating the Qur’ān’s inimitability. The Qur’ān posed this challenge to the greatest Arabic linguists; the 7th century Arabs. The fact that they reached the peak of eloquence is affirmed by many scholars.

Volgens de biograaf van de dichters uit de 9e eeuw, Al-Jumaḥī: “Verzen waren voor de Arabieren het register van alles wat zij wisten, en de uiterste maatstaf van hun wijsheid; daarmee begonnen zij hun zaken, en daarmee beëindigden zij ze.”11 De geleerde Ibn Khaldūn uit de 14e eeuw benadrukt het belang van poëzie in het Arabische leven: “Het moet bekend zijn dat de Arabieren veel waarde hechtten aan poëzie als een vorm van spraak. Daarom maakten zij poëzie tot de archieven van hun geschiedenis, het bewijs voor wat zij als juist en onjuist beschouwden, en de belangrijkste basis van referentie voor de meeste van hun wetenschappen en wijsheid.”12

According to 9th century biographer of the poets, Al-Jumaḥī, “Verse was to the Arabs the register of all they knew, and the utmost compass of their wisdom; with it they began their affairs, and with it they ended them.”11 14th century scholar Ibn Khaldūn highlights the importance of poetry in Arab life: “It should be known that Arabs thought highly of poetry as a form of speech. Therefore, they made poetry the archives of their history, the evidence for what they considered right and wrong, and the principal basis of reference for most of their sciences and wisdom.”12.

Taalkundig vermogen en expertise waren een zeer invloedrijke kenmerk van de Arabische sociale omgeving in de 7e eeuw. De literair criticus en historicus Ibn Rashīq illustreert dit: “Wanneer er een dichter opkwam in een Arabische stam, kwamen andere stammen om te feliciteren, werden er feesten voorbereid, kwamen de vrouwen samen op luiten zoals zij dat bij bruiloften doen, en verheugden zowel oude als jonge mannen zich over het goede nieuws. De Arabieren feliciteerden elkaar alleen bij de geboorte van een kind en wanneer een dichter onder hen opkwam.”13 De geleerde Ibn Qutayba uit de 9e eeuw definieerde poëzie zoals de Arabieren het zagen: “De mijn van kennis van de Arabieren, het boek van hun wijsheid... de getrouwe getuige op de dag van geschil, het definitieve bewijs op het moment van argumentatie.”14

Linguistic ability and expertise were a highly influential feature of the 7th century Arab social environment. The literary critic and historian Ibn Rashīq illustrates this: “Whenever a poet emerged in an Arab tribe, other tribes would come to congratulate, feasts would be prepared, the women would join together on lutes as they do at weddings, and old and young men would all rejoice at the good news. The Arabs used to congratulate each other only on the birth of a child and when a poet rose among them.”13 9th century scholar Ibn Qutayba defined poetry as the Arabs saw it: “The mine of knowledge of the Arabs, the book of their wisdom… the truthful witness on the day of dispute, the final proof at the time of argument.”14.

Het is belangrijk op te merken dat zowel niet-moslim als moslimgeleerden niet beweren dat de Qur’ān een autoriteit is in de Arabische literatuur en een ongeëvenaarde invloed heeft gehad. Bijvoorbeeld, Wadad Kadi en Mustansir Mir stellen:

It is important to note that non-Muslim and Muslim scholars do not contend that the Qur’ān is an authority in Arabic literature and has had an unparalleled influence. For instance, Wadad Kadi and Mustansir Mir state:

“Hoewel het Arabisch, als taal en literaire traditie, al vrij goed ontwikkeld was op het moment van de profetische activiteit van Muhammad ﷺ, was het pas na het ontstaan van de Islam, met haar fundamentele schrift in het Arabisch, dat de taal haar uiterste expressievermogen bereikte, en de literatuur haar hoogste punt van complexiteit en verfijning. Het is waarschijnlijk geen overdrijving om te zeggen dat de Qur'an een van de meest opvallende krachten was bij de vorming van de klassieke en post-klassieke Arabische literatuur.”

“Although Arabic, as a language and a literary tradition, was quite well developed by the time of Muhammad’s prophetic activity, it was only after the emergence of Islam, with its founding scripture in Arabic, that the language reached its utmost capacity of expression, and the literature its highest point of complexity and sophistication. Indeed, it probably is no exaggeration to say that the Qur’an was one of the most conspicuous forces in the making of classical and post-classical Arabic literature.”19.

Het unieke en ongeëvenaarde gebruik van de Arabische taal in de Qur’ān was de oorzaak van de dramatische intellectuele herleving van de woestijnarabieren, en na dertien jaar van de eerste openbaring werd het de fundamentele referentie voor een nieuwe beschaving. Deze onnavolgbare spraak, de Qur’ān, werd de unieke bron van de politieke, filosofische en spirituele visie van de nieuwe beschaving. David Margoliouth, die professor Arabisch was aan de University of Oxford, legt deze impact van de Qur’ān uit:

The Qur’ān’s unique and unparalleled use of the Arabic language was the cause of the dramatic intellectual revival of desert Arabs, and after thirteen years of the first revelation, it became the foundational reference for a new civilisation. This inimitable speech, the Qur’ān, became the unique source of the new civilisation’s political, philosophical, and spiritual outlook. David Margoliouth, who was a Professor of Arabic at University of Oxford, explains this impact of the Qur’ān:

“De Koran neemt onmiskenbaar een belangrijke positie in onder de grote religieuze boeken van de wereld. Hoewel het het jongste van de tijdperkveranderende werken behoort tot deze klasse literatuur, wijkt het voor bijna geen enkel ander werk in het wonderbaarlijke effect dat het heeft teweeggebracht bij grote massa's mensen. Het heeft een bijna nieuwe fase van het menselijk denken en een nieuw type karakter gecreëerd. Het transformeerde eerst een aantal heterogene woestijnstammen van het Arabisch schiereiland tot een natie van helden, en ging vervolgens over tot het creëren van de enorme politiek-religieuze organisaties van de Mohammedaanse wereld, die een van de grote krachten zijn waarmee Europa en het Oosten vandaag de dag rekening moeten houden.”20.