In deze fase is het nuttig om de achtergrond van de openbaring van Al-Kawthar op te merken. Ondanks een verschil van mening, stellen veel Koranexegese (Tafsir)-geleerden dat dit hoofdstuk werd geopenbaard als reactie op al-‘Āṣ ibn Wā’il, die de Profeet ﷺ "afgesneden" noemde toen de zoon van de Profeet ﷺ overleed.22 Bijvoorbeeld, de exegese bekend als Tafsīr Al-Jalalayn stelt:

At this stage, it is useful to note the background to Al-Kawthar’s revelation. Notwithstanding a difference of opinion, many Qur’ānic exegetes maintain that this chapter was revealed as a response to al-‘Āṣ ibn Wā’il who called the Prophetصلى الله عليه وسلم”cut off”, when the Prophet’sصلى الله عليه وسلمson passed away.22 For instance, the exegesis known as Tafsīr Al-Jalalayn states:

“Dit werd geopenbaard met betrekking tot al-‘Āṣ ibn Wā’il, die de Profeet ﷺ abtar (afgesneden) noemde toen zijn zoon al-Qāsim stierf.”23

“This was revealed regarding al-‘Āṣ ibn Wā’il, who called the Prophet [صلى الله عليه وسلم [abtar (cut off) when his son al-Qāsim died.”23

Het was een bron van enorme trots en vreugde voor een Arabier in de 7e eeuw om een zoon te hebben. Het was een middel om herinnerd te worden en om ervoor te zorgen dat iemands naam en afkomst voortleefden lang na iemands dood. Daarom werd het overlijden van de zoon van de Profeet ﷺ gezien als een bron van onwaardigheid en schande in de Arabische cultuur van die tijd.

It was a source of huge pride and joy for a 7th century Arab to have a son. It was a means for being remembered and for one’s name and lineage to continue long after one’s death. Hence the death of the Prophet’sصلى الله عليه وسلمson was perceived to be a source of dishonour and shame in the Arab culture of the time.

Volgens authentieke historische verslagen was al-‘Āṣ ibn Wā’il een van de velen die probeerden de Profeet ﷺ op deze wijze te kleineren. Anderen waren ‘Uqbah ibn Mu’ayt, Ka’b ibn Al-Ashraf en Abu Lahab.

According to authentic historical reports, al-‘Āṣ ibn Wā’il was one of many who attempted to denigrate the Prophetصلى الله عليه وسلمin this way. Others included ‘Uqbah ibn Mu’ayt, Ka’b ibn Al-Ashraf, and Abu Lahab.

Als reactie op dergelijke aanvallen openbaarde Allah drie verzen om de Profeet ﷺ te troosten, te verheffen en te adviseren. Er werd overgeleverd dat de Profeet ﷺ, ondanks het lijden dat hij onderging door het verlies van zijn zoon, na een dutje zijn hoofd opheffte en glimlachte. Zijn metgezellen vroegen hem waarom hij glimlachte en hij antwoordde:

In response to such attacks, God revealed three verses to console, elevate, and advise the Prophetصلى الله عليه وسلم. It was narrated the Prophetصلى الله عليه وسلمthat, despite the suffering endured by the loss if his son, he raised his head after a nap, and smiled. His companions asked him why he was smiling and he replied:

“Zojuist werd dit hoofdstuk aan mij geopenbaard: In de Naam van God, de Meest Genadevolle, de Meest Barmhartige. Voorwaar, Wij hebben u Al-Kawthar geschonken. Wenden u daarom in gebed tot uw Heer en offer (slechts aan Hem). Want hij die u haat, hij zal afgesneden zijn.”24

“Just now this chapter was revealed to me: In the Name of God, the Most Gracious, the Most Merciful. Verily, We have granted you Al-Kawthar. Therefore turn in prayer to your Lord and sacrifice (to Him only). For he who hates you, he will be cut off.”24

De kracht van deze drie regels was in staat om het perspectief te veranderen, van het focussen op wat er van de Profeet ﷺ was weggenomen, naar het focussen op wat er aan hem was gegeven. Het was in staat om de emoties die verbonden waren aan verlies en lijden te transformeren naar emoties die de Profeet ﷺ deden glimlachen.

The power of these three lines was able to change the perspective from focussing on what was taken away from the Prophetصلى الله عليه وسلم, to focus on what was given to him. It was able to transform the emotions associated with loss and suffering into emotions that made the Prophetصلى الله عليه وسلم smile.