Üçüncüsü, birçok İslam ülkesinde İslam Devleti'nin otoritesinin zayıflaması, küfrün otoritesine boyun eğmesi ve daha sonra İslam Devleti'nin çöküp sona ermesi nedeniyle, birçok Müslümanın zihninde İslam Devleti'nin varlığı imkânsız hale geldi; aynı şekilde yalnızca İslam ile yönetilmenin de mümkün olmadığı düşünülmeye başlandı. Bu yüzden Allah'ın indirdiğinden başka bir şeyle yönetilmeyi kabul etmeye yöneldiler. İsim olarak İslam korunduğu sürece, onunla hükmedilmese bile bunda bir sakınca görmediler. İslam'ın hayatın işlerinde uygulanabilmesi için diğer mezhep ve ideolojilerin kullanılmasının gerekliliğini savunmaya başladılar. Bunun sonucunda İslam Devleti'ni yeniden kurmaya yönelik çalışmalardan vazgeçildi ve Müslümanlara küfür hükümlerinin kendi elleriyle uygulanmasına dair sessizlik hâkim oldu.

Thirdly, due to the waning authority of the Islamic State from many of the Islamic countries, its subjugation to the authority of kufr and later due to the collapse of the Islamic State and its termination, the existence of the Islamic State in the minds of many Muslims became an impossibility, as well as the improbability of ruling with Islam alone. Therefore they came to accept being governed by other than what Allah had revealed. They did not see any harm in this as long as the name of Islam was kept, though there was no ruling by it. They started to call for the obligation of utilising other schools of thought (mazhabs) and ideologies to enable the application of Islam in life’s affairs. This resulted in abstaining from actions to restore the Islamic State and the silence about the application of the rules of kufr on Muslims by their own hands.

Buna göre, Müslümanları diriltmek ve İslam'ın ihtişamını yeniden tesis etmek amacıyla kurulan bütün ıslahatçı hareketler başarısız oldu. Bu tür hareketlerin başarısız olması beklenebilirdi; çünkü bunlar İslami hareketler olmalarına rağmen, İslam'ı anlamadaki yanlışları yüzünden daha karmaşık meseleler yarattılar, sorunları daha da çetrefilleştirdiler ve İslam'ı toplumda hayata geçirmek yerine toplumu İslam'dan uzaklaştırdılar.

Accordingly all the reformist movements established to revive Muslims and to restore the glory of Islam failed. It was expected that such movements would fail, because though they were Islamic movements, they created even more complex issues, complicated the problems and distanced the society from Islam instead of working to implement Islam in it due to their misunderstanding of Islam.

Bu nedenle, İslam'ı bir fikrah ve tarîqah olarak anlayan, ikisi arasında bağ kuran ve İslam dünyasının herhangi bir ülkesinde İslami yaşam tarzını yeniden hayata geçirmek için çalışan bir İslami hareketin var olması zorunlu hale geldi. Bu ülke, o zaman İslami çağrının doğduğu başlangıç noktası (nuqṭat ibtidāʾ) olacak, ardından da İslam'a çağrı için hareket noktası (nuqṭat inṭilāq) haline gelecektir.

It thus became necessary to have an Islamic movement that understands Islam as a fikrah and Tareeqah, to make the link between them and work to resume the Islamic way of life in any country of the Islamic world. This country would then become the starting point (nuqTat ibtidaa), from which the Islamic call springs, and then becomes the departure point (nuqTat inTilaq) for the call to Islam.

Bu temel üzerine Hizbut Tahrir kuruldu ve Arap ülkelerinde İslami yaşam tarzının yeniden hayata geçirilmesi için çalışmaya başladı. Bu çalışma, İslam dünyasının bir veya birkaç ülkesinde, İslam için bir destek noktası (nuqṭat irtikāz) olarak İslam Devleti'nin kurulmasıyla İslam dünyasında İslami yaşam tarzının yeniden hayata geçirilmesiyle sonuçlanacaktır. Bu devlet, İslam'ın tüm İslam topraklarında tamamen uygulanmasıyla İslami yaşam tarzını yeniden hayata geçiren ve İslam Da'veti'ni tüm dünyaya ulaştıran büyük İslam Devleti'nin çekirdeği olacaktır.

On this basis Hizb ut-Tahrir was established, and started to work for the resumption of the Islamic way of life in the Arab lands. This will result in the resumption of the Islamic way of life in the Islamic World by establishing the Islamic State in one or more of its countries as a support point (nuqTat irtikaz) for Islam. It would become a nucleus for the great Islamic State that resumes the Islamic way of life by the application of Islam completely in all Islamic lands and conveys the Islamic Da’wah to the entire world.

Hizb ut-Tahrir, yapılan inceleme, düşünme ve araştırmalardan sonra, bazıları bireyler arasında ve bireylerin birbirleriyle olan ilişkilerinde ortaya çıkan tekil meselelerin ele alınmasıyla ilgili olan Ahkâm Şeriyye'yi benimsemiştir; örneğin arazinin tarım amacıyla kiraya verilmesinin yasaklanması gibi. Bazıları Müslümanlar arasında yaygın olan genel görüşlerle ve diğerleriyle (Müslüman olmayanlar) ilgilidir; diğerleri ise Müslümanların başkalarıyla (Müslüman olmayanlarla) ilişkisiyle ilgilidir; örneğin acil antlaşmaların (Muahedat İdtirariyye) yapılmasının caiz olması ve savaşa başlamadan önce İslam'a davet (Davet) gibi. Bazıları ise düşünceyle ilgilidir ve bunlar, vazifeleri (vacib) yerine getirmek için gerekli olan şeyin kendisinin de vacib olduğu ilkesi gibi, toplu ilkeler ve tanımlar gibi genel olarak bilinen Ahkâm Şeriyye'dir.

After study, thought and investigation, Hizb ut-Tahrir adopted rules (AHkam Shara’iah), some of which relate to the treatment of individual problems that occur among individuals and in their relationship with each other, such as the prohibition of leasing land for farming. Some are relevant to the general opinions that are prevalent among Muslims and others (non Muslims), and others related to the relationship of Muslims with others (non Muslims), such as the permissibility of concluding emergency treaties (Mu’ahudat idtirariyyah) and the Da’wah for Islam before starting the fight etc. Some are related to the thoughts, which are rules (AHkam Sharai’ah) like the generally known rules such as collective principles and definitions, for example, the principle which says; “That which is necessary to accomplish a duty (wajib) is itself a duty (wajib)”.

Ve Hükm-i Şer'i'nin tanımı şudur:

And the definition of Hukm Shara’i as being,

"insanın fiillerine ilişkin Şâri'nin hitabı" ve benzeri.

“the speech of the Legislator related to man’s actions” and so on.

Hizb, her kategoride belirli kuralları benimsemiş ve İslam'a davet sürecinde bunları savunmaya başlamıştır. Bunlar yalnızca İslami görüşler, düşünceler ve kurallardır; hiçbiri İslam dışı değildir ve hiçbir İslam dışı şeyin etkisinde kalmamıştır; tamamen İslamidir ve yalnızca İslami kaynaklara ve metinlere dayanır. Hizb benimserken düşünceye dayanır ve İslam'a çağrının düşünce temelli olması gerektiğini, bunun da bir fikri önderlik olarak sunulması gerektiğini düşünür. Çünkü hayat, aydınlanmış düşünceye dayanır ve insan da ona uygun olarak ilerler. Aydınlanmış düşünce ayrıca şeylerin ve meselelerin gerçekliğini, bunların doğru kavranmasını sağlayacak biçimde gösterir. Düşüncenin aydınlanmış olabilmesi için derin olması gerekir. Derin düşünce, şeylere dair derinlemesine bir bakıştır; aydınlanmış düşünce ise şeylere, onların durumlarına ve onlarla ilgili her şeye dair derinlemesine bir bakış ve bundan sağlam hükümlere ulaşmak için sonuçlar çıkarmaktır. Başka bir deyişle, şeylere (ve meselelere) karşı derin ve aydınlanmış bir bakıştır. Bu nedenle insana, hayata ve evrene, ayrıca insanlara ve onların eylemlerine dair derin ve aydınlanmış bir bakışa sahip olmak, onlara tahsis edilen kuralları anlayabilmek için zorunludur.

The Hizb has adopted certain rules in every category and started advocating them in the process of calling to Islam. These are merely Islamic opinions, thoughts and rules, none of which are non-Islamic, nor affected by any non-Islamic thing; they are purely Islamic, depending only on Islamic sources and texts. The Hizb when adopting, depends on the thought, and considers the call for Islam to be based on thought, and that it should be delivered as an intellectual leadership. This is because life is based on the enlightened thought and man then progresses in accordance with it. Enlightened thought also shows the reality of things and issues in a way enabling their correct comprehension. Thought must be deep in order to be enlightened. The deep thought is the profound view of things, whilst the enlightened thought is the profound view of things, their conditions and everything which is related to them and drawing conclusion from this so as to reach sound judgements. In other words, it is a deep enlightened look towards things (and issues). Therefore it is necessary to have a deep enlightened view about man, life and the universe, and about human beings and their actions, so as to understand the rules assigned to them.

Derin ve aydınlanmış düşünce, insan, hayat ve evren hakkında kolektif bir düşünceyi doğurur; insanların en büyük sorununu çözer, onlar için akîdeyi kurar ve onlara hayatın amacını ve bu dünya hayatında üstlendikleri eylemlerin gayesini tanımlar. Bunun nedeni, insanların evrende yaşamasıdır; insanın, içindeki hayatın ve yaşamlarının ve varlıklarının mekânı olan evrenin hakkındaki en büyük sorun çözülmedikçe, nasıl davranmaları gerektiğini bilemeyeceklerdir. Dolayısıyla akîde, her şeyin temelidir.

The deep enlightened thought about man, life and the universe, produces the collective thought about them, resolves the greatest problem of human beings, establishes the ‘aqeedah for them and defines for them the purpose of life and the objective of the actions which they undertake in the life of this world. This is because human beings live in the universe; and unless the greatest problem about man, the life existent in them, and the universe, which is the location of their life and their existence, is solved, they will not be able to know the manner in which they have to behave. Hence, the ‘aqeedah is the basis of everything.

İnsanın, hayatın ve evrenin derin ve aydınlanmış düşüncesi, İslam akîdesine götürür. Bu akîde, onları yaratan bir Yaratıcı'nın bulunduğunu, onları yöneten, koruyan ve belirli bir sisteme göre yönlendiren yalnızca O'nun olduğunu açıkça ortaya koyar; ayrıca bu dünya hayatının ezelî de ebedî de olmadığını belirtir. Dolayısıyla bu hayattan önce bir Yaratıcı ve Hükümdar vardır, bu hayattan sonra ise bir Kıyamet Günü vardır. Sonuç olarak insanların bu hayattaki davranışları, Allah'ın (c.c.) emir ve yasaklarına uygun olarak sürdürülmelidir; çünkü Kıyamet Günü bunlardan sorumlu tutulacağız. Bu nedenle insanların, Resûlullah Muhammed ﷺ'in bize tebliğ ettiği Allah'ın Şerîatı'na uymaları farzdır.

The deep enlightened thought of man, life and the universe leads to the Islamic ‘aqeedah. It explains clearly that a Creator creates them, and this Creator is He alone who directs them, preserves them and guides them according to a specific system; and that the life of this world is not eternal (azali) nor everlasting. Hence before this life there is its Creator and Sovereign, and then there is the Day of Judgement after this life. Consequently the actions of human beings in this life must proceed in accordance with the commands and prohibitions of Allah (swt) for we will be questioned about them on the Day of judgement. Therefore it is compulsory on human’s to abide by the Shar’a of Allah, which the Messenger Muhammad (saw) has conveyed to us.

İnsan, hayat ve evren hakkındaki derin ve aydınlanmış bakış, bunların yalnızca maddi olduğunu ve ruhsal olmadığını, ne de maddi ve ruhsal unsurlardan meydana geldiğini göstermektedir. Burada maddeden kastedilen, dokunulabilen ve kavranabilen şeydir; ister bir yer kaplayan ve ağırlığı olan şey olarak, ister görünür olsun olmasın, açık ya da gizli yüklü enerji olarak tanımlansın. Bunun nedeni, burada maddenin doğasının değil, Yaratıcının yarattığı insan, hayat ve evrenin - bu dokunulabilen ve kavranabilen şeylerin - tartışılmasıdır. Ruhtan ise burada Allah ile ilişkinin idrak edilmesi kastedilmektedir, "hayatın sırrı" anlamında değil. Çünkü tartışma, hayatın sırrı anlamındaki ruh hakkında değildir; aksine insan, hayat ve evrenin görünmeyen olanla, yani Yaratıcıyla olan ilişkisi ve bu ilişkinin idrak edilmesi hakkındadır. Başka bir deyişle: İnsan, hayat ve evrenin Yaratıcılarıyla olan ilişkisinin idrak edilmesi, onların bir parçası mıdır, değil midir?

The deep enlightened view of man, life and the universe shows that they are only material and not spirit, nor composed of material and spirit. By material we mean the thing that is tangible and can be comprehended, whether defined as that which occupies a space and has a weight, or defined as the overt or covert charged energy, be it visible or not. This is because the discussion here is not about the nature of the material, but rather about man, life and the universe - these tangible comprehended things - which the Creator has created. By spirit we mean here the realisation of the relationship with Allah, and not the ‘secret of life’. This is because the discussion is not about the spirit in the sense of the secret of life; rather it is about the relationship of man, life and the universe with the unseen, i.e. with the Creator, and the realisation of such a relationship. In other words; is the realisation of the relationship between man, life and the universe with their Creator, a part of them or not?

Aslında insanın, hayatın ve evrenin derin ve aydınlanmış görüşü, ruh kavramının anlamı hakkında – ruhun hayatın sırrı olduğu açısından değil, Allah ile olan ilişkinin idrak edilmesi olduğu açısından – şunu ortaya koyar: Bunlar yalnızca maddidir, ruh değildir, ne de madde ve ruhtan oluşmuşlardır. Maddi olmalarına gelince; bu, görülebilir ve gizli olmadıkları, çünkü duyulabilir ve dokunulabilir olduklarıdır. Ruh olmamalarına gelince; bu, ruhun insanın Allah (swt) ile olan ilişkisini idrak etmesi olmasındandır. İnsanın Allah ile olan ilişkisini idrak etmesi ne insan, ne hayat, ne de evrendir; aksine onlardan farklıdır. Madde ve ruhtan oluşmadıklarına gelince, bu hayatın ve evrenin gerçekliğinde açıktır. İnsana gelince, onun Allah (swt) ile olan ilişkisini idrak etmesi yapısının bir parçası değil, dıştan gelen bir niteliktir; kanıtı da şudur: Allah'ın varlığını inkar eden inkarcı, insan olmasına rağmen Allah ile olan ilişkisini idrak etmez.

As a matter of fact the deep enlightened view of man, life and the universe - concerning the meaning of the spirit as being the realisation of the relationship with Allah, not in regard of the spirit as being the secret of life - reveals that they are material only, not spirit, nor composed of material and spirit. As for being material; this means they are visible and not concealed because they are sensed and tangible. As for not being spirit, this is because the spirit is man’s realisation of his relationship with Allah (swt). This realisation of man of his relationship with Allah is neither man, life nor the universe; rather it is different from them. As for not being composed of material and spirit, this is clear in the reality of life and the universe. As for man, his realisation of his relationship with Allah (swt) is not part of his structure, but an extraneous attribute, with the evidence being that the unbeliever denying the existence of Allah does not realise his relationship with Allah even though he is a human being.

Bazılarının iddia ettiği gibi, insanın maddeden ve ruhtan oluştuğu, dolayısıyla içindeki madde ruhun üstüne çıkarsa kötü, ruh maddenin üstüne çıkarsa iyi olacağı ve iyi olmak için ruhun maddenin üzerine hâkim kılınması gerektiği görüşü yanlıştır. İnsan maddeden ve ruhtan oluşmaz. Çünkü bu bölümde ele alınan ruh, Allah'ın varlığına inanan bütün insanların görüşüne göre ya Yaratıcı'nın tesiri, ya onların müşahede ettiği gayb âleminin etkileri, ya da bir şeyin içinde, Allah'tan başka hiçbir şeyle var olamayacak bir hakikatin bulunduğunu fark etmek, yani maneviyat duygusu ya da manevi yön olarak ortaya çıkar. İnsanda bulunan, maneviyat ya da manevi yön anlamındaki bu ruh, hayat sırrı değildir, hayat sırrından doğmaz ve onunla ilgisi de yoktur. Bilakis bunun tamamen dışındadır. Bunun delili şudur: Hayvanda hayat sırrı vardır, ama maneviyatı ya da manevi yönü yoktur ve hiç kimse hayvanın maddeden ve ruhtan oluştuğunu iddia etmez. Bu durum, bu bağlamdaki ruhun hayat sırrı olmadığını, hayat sırrından doğmadığını ve hayat sırrıyla hiçbir ilişkisi bulunmadığını kesin olarak ortaya koyar. Hayvan hayat sırrına sahip olduğu halde maddeden ve ruhtan oluşmadığı gibi, insan da bu konuda ona benzer. Çünkü insanı ayıran ve sahip olduğu ruh, hayat sırrıyla bağlantılı değildir ve ondan doğmaz; bilakis o, Allah ile olan ilişkinin idrakidir. Buna göre, insanda hayat sırrının bulunması nedeniyle ruhun insan yapısının bir parçası olduğunu söylemek doğru değildir.

What some people claim, that man is composed of material and spirit, so if the material in him dominates over the spirit he would become evil and if the spirit in him dominates over the material he would become good; and that he has to make the spirit dominate over the material in order to become good, is an incorrect claim. Man is not composed of material and spirit, because the spirit discussed in this chapter according to the view of all people who believe in the existence of a God is either the effect of the Creator, the effects of the unseen witnessed by them, or the realisation that the thing contains a matter which cannot exist save by Allah or the like i.e. the sense of spirituality or the spiritual aspect. The spirit, in the sense of spirituality or the spiritual aspect existent in man, is neither the secret of life nor resulting from it or related to it. It is completely different to that, with the evidence that an animal has the secret of life, and yet it has no spirituality or spiritual aspect, and nobody claims that an animal is composed of material and spirit. This confirms definitely that the spirit, in this context, is not the secret of life nor does it result from the secret of life and it has no relationship with the secret of life. As the animal is not composed of material and spirit though it has the secret of life, man is similar. This is because the spirit by which man is distinguished and which he possesses, is not connected with the secret of life and nor results from it, rather it is the realisation of the relationship with Allah. Accordingly it is not true to say that spirit is a part of man’s structure, just because man has in himself the secret of life.

Bu bağlamda ele alınan ruh, insanın Allah ile olan ilişkisinin idrakidir ve hayatın sırrıyla bir ilgisi yoktur; bu nedenle insanın yapısının bir parçası olamaz. Bu ilişkinin idraki onun yapısının bir parçası değil, daha ziyade dışsal bir niteliktir. Bunun delili, Allah'ın varlığını inkar eden kâfirin insan olmasına rağmen Allah ile olan ilişkisini idrak etmemesidir.

Since spirit discussed in this context is the realisation of man’s relationship with Allah and has no relationship with the secret of life, it cannot be a part of man’s structure. The realisation of the relationship is not a part of his structure but rather an external attribute, with the evidence being that the non-believer who denies the existence of Allah, does not realise his relationship with Allah even though he is a human being.

İnsan, hayat ve evren maddi olup ruhani değildir; ancak içlerinde bir ruhani yön de vardır. Bu yön, onların Yaratıcıları olan Allah (cc) tarafından yaratılmış olmalarıdır. Yani evren maddidir ve bir Yaratıcı tarafından yaratılmış olması, insanın fark ettiği ruhani yöndür. Aynı şekilde insan maddidir ve bir Yaratıcı tarafından yaratılmış olması, insanın fark ettiği ruhani yöndür. Hayat da maddidir ve bir yaratıcı tarafından yaratılmış olması, insanın fark ettiği ruhani yöndür. Dolayısıyla ruhani yön, insan, hayat ve evrenden kaynaklanmaz; onların Allah (cc) olan bir Yaratıcı tarafından yaratılmış olmasından kaynaklanır. Bu ilişki ruhani yöndür.

Although man, life and the universe are material and not spirit, they do have a spiritual aspect in them; which is the fact they are created by Allah (swt), their Creator. That is, the universe is material, and being created by a Creator is the spiritual aspect which man realises. Likewise man is material, and being created by a Creator is the spiritual aspect which man realises. Life is also material, and being created by a creator is the spiritual aspect which man realises. Thus, the spiritual aspect does not result from man, life and the universe, but from their being created by a Creator, by Allah (swt). This relationship is the spiritual aspect.

Ruh anlamının kökeni şudur: Bir Tanrı'nın varlığına inanan insanlar, bir yerde yaratıcının etkisini, gayb âleminin etkilerinden müşahede edilen şeyi ya da bir şeyde Allah'tan başka var olamayacak bir yönü kavramak için sıkça "ruh", "maneviyat" ve "manevi yön" sözcüklerini kullanırlar. Bunlara ruh, maneviyat ve manevi yön adını verdikleri ve benzer anlamı taşıyan bu anlamlar geneldir, belirsizdir ve kristalleşmiş anlamlar değildir. Zihinlerinde bir gerçeklikleri, zihinlerinin dışında ise varlığı idrak edilen fakat kimliği bilinmeyen, bu gaybın şeylerdeki etkisi olan bir gerçeklikleri vardır. Ancak bu gerçekliği hissedebilirler, fakat gerçekten tanımlayamazlar; onlar için de kristalleşmiş değildir. Bu anlamların kristalleşmemiş olması nedeniyle bu terimleri anlamaları karışmıştır. Bu karışıklık, ruhu hayatın sırrı olarak anlamalarına yol açmıştır. Böylece insanda hayatın sırrı olan ruhun varlığını ve maneviyatın ve manevi yönün varlığını hissettikleri için, insanın ruh ve maddeden oluştuğunu söylemeye başlamışlardır. Bu yüzden ruhun bunun aynısı olduğunu ya da ondan meydana geldiğini düşünmüşler ve hayvanın da bir ruhu, yani hayatın sırrı olduğunu ama ne maneviyatının ne de manevi yönünün bulunmadığına dikkat etmemişlerdir. Dahası, bu belirsizlik yüzünden insan, kendisinde hissettiği heyecanı maneviyat olarak adlandırmaya başlamıştır. Bu yüzden kişi kendisi hakkında inanılmaz bir maneviyat hissettiğini ya da belirli bir kişinin büyük bir maneviyatı olduğunu söylerdi. Yine belirsizliği nedeniyle, bir kişi bir yere girdiğinde bir haz ya da yücelik hisseder, bu yüzden o yer manevi yöne ya da maneviyata sahip olarak nitelendirilirdi. Belirsizliği yüzünden bir kişi ruhunu güçlendirmek istediğini iddia ederek kendini aç bırakır, bedenine işkence eder ve onu zayıflatırdı. Tüm bunlar, ruh, maneviyat ve manevi boyut kavramlarının anlamının belirsizliğinden kaynaklanmaktadır. Benzer bir karışıklık, insanların "akıl" veya "zihin" (düşünme) gerçekliğini kavramaya çalıştıkları geçmişte de yaşanmıştır. Zihin, bir şey hakkında kavrayış ve yargıda bulunma gibi anlamlara gelen bir kelimedir. Ancak eski çağların insanları kavrayışı ve benzerlerini "zihnin" kendisi değil, "zihnin" etkileri olarak algılıyorlardı. Onların görüşüne göre zihnin, hissettikleri ama gerçekliğini kavrayamadıkları bir varlığı vardı ve bu, onlar için belirsizdi. Bu belirsizlik nedeniyle zihnin nerede bulunduğuna dair algıları da farklılaştı ve gerçekliğini kavrayışları daha da karışık hale geldi. Kimileri zihnin kalpte olduğunu iddia etti, kimilerine göre baştaydı, kimilerine göre beyindeydi, başka bir grup ise farklı görüşler ileri sürdü. Son dönemlerde bazı düşünürler zihnin anlamını belirlemeye ve tanımlamaya yöneldi, ancak onlar da gerçekliğini kavrayamadıkları için karışıklığa düştüler. Kimileri zihnin maddenin beyindeki yansıması olduğunu söylerken, kimileri beynin maddedeki yansıması olduğunu öne sürdü. Sonunda doğru bir tanım ortaya konuldu: Zihin, gerçekliğin duyular aracılığıyla beyne iletilmesi ve bu gerçekliğin yorumlanmasını (ya da anlaşılmasını) sağlayan önceki bilgilerle birlikte ele alınmasıdır. Bu tanımla zihin doğru biçimde kavranmış olur. Benzer şekilde, zihnin ruh, maneviyat ve manevi boyutu ve bunların gerçekliğini kavrayabilmesi için bazı düşünürlerin bu kavramların anlamını netleştirmeye yönelmesi gerekmektedir. Çünkü ruhun, maneviyatın ve manevi boyutun da bir gerçekliği vardır. Nitekim insan, ekmek parçası gibi elleriyle dokunup hissettiği maddi şeyler olduğu gibi, bir doktorun sunduğu hizmet gibi hissedebildiği ama dokunamadığı şeyler de bulunduğunu müşahede eder ve hisseder. Dokunmadığı hâlde insanın hissettiği ahlaki şeyler vardır, mesela kibir ve övgü; ya da dokunmadığı hâlde insanın hissettiği manevi şeyler vardır, mesela Allah korkusu ve musibet zamanlarında Allah'a teslimiyet. Bunlar üç ayrı anlamdır; her birinin insanın hissedebileceği bir gerçekliği vardır ve her biri diğerinden ayrıdır. Buna göre ruhun, ya da ruhani yönün, ya da maneviyatın, duyularla hissedilen belirli bir gerçekliği vardır. O hâlde bu gerçekliği tanımlamak ve akıl tanımlanıp netleştirildiği gibi insanlara netleştirmek gerekir.

Ruh, maneviyat ve manevi yön gerçekliğinin yakından incelenmesi, bunların Allah'ın varlığını inkar eden ateistte bulunmadığını, yalnızca bir Yaratıcı'nın varlığına inanan kimselerde var olduğunu ortaya koymaktadır. Bu, bunların Allah'a imanla ilgili olduğu, iman bulunduğunda var olduklarını, iman olmadığında ise yokluğa gittiklerini göstermektedir. Allah'ın varlığına iman etmek, şeyleri yaratan, bunları kesinlikle yaratan bir Yaratıcı'nın bulunduğuna dair kesin kanaati ifade eder. Dolayısıyla tartışma konusu, bir Yaratıcı'nın şeyleri yarattığı meselesidir. Bir Yaratıcı'nın bunları yarattığının kabulü imandır, bir Yaratıcı'nın bunları yarattığının inkarı ise küfürdür. Kabul ve kesin iman gerçekleştiğinde manevi yön ortaya çıkar ve onu var eden şey imandır. Kabul edilmeyip inkar edildiğinde ise manevi yön yoktur, çünkü inkar onu yok saymıştır. Buna göre manevi yön, şeylerin bir Yaratıcı tarafından yaratılmış olması, yani şeylerin hiçlikten yaratılmaları bakımından Yaratıcı'ları ile olan ilişkileridir. Akıl, şeylerin bir Yaratıcı tarafından yaratılmış olmasındaki bu ilişkiyi kavradığında, Yaratıcı'nın azametini takdir etmesi, O'ndan korkması ve O'nu tenzih etmesi sonucu bu duygu meydana gelir. Dolayısıyla bu duyguyu doğuran bu ilişkinin idrak edilmesi maneviyattır. Böylece ruh, Allah ile olan ilişkinin idrakidir ve manevi yönün ve ruhun anlamı netleşmiş olur. Manevi yön ve ruh, yalnızca dilbilimsel çağrışımları olan ve bunların anlamları için dilbilime başvurulan terimler değildir; her halkın istediği anlamı verdiği teknik terimler de değildir. Aksine, verilen adlar ne olursa olsun, kesin bir gerçekliği olan ifadelerdir. Dolayısıyla tartışma, belirli dilsel kelimelerin anlamı hakkında değil, bu anlamların gerçekliği hakkındadır. Bu anlamların gerçekliği şudur: Ruh, insandaki manevi yönü bakımından, Allah ile ilişkinin gerçekleşmesidir; insanda, hayatta ve evrende manevi yön ise bir Yaratıcı tarafından yaratılmış olma gerçeğidir. Bu terimler ne zaman anılsa, bu anlamları işaret ederler; çünkü ispat edilebilen, hissedilir bir gerçekliğe sahip olan bu anlamlardır. Bu hissedilir gerçeklik, aynı zamanda Allah'ın, yani eşyanın bir Yaratıcısının varlığına inanan insanlar için akli ve dışsal gerçekliktir.

A close examination of the reality of the spirit, spirituality and the spiritual aspect reveals that they are not existent in the atheist who denies the existence of Allah, but only in those who believe in the existence of a God. This means that they are related to the belief in Allah, whenever faith exists they exist and they are absent whenever faith is absent. Belief in the existence of Allah means the conclusive conviction that a Creator, who definitely created them, creates things. Thus the subject of discussion is that a Creator creates things. The acknowledgement that a Creator creates them is belief, and the denial that a Creator creates them is disbelief. Once acknowledgement and definite belief is established the spiritual aspect is found, and what brought it into existence is the belief. In case of non-acknowledgement and denial, the spiritual aspect does not exist, for denial made it non-existent. Accordingly the spiritual aspect is the fact that things are created by a Creator, i.e. the relationship of things to their Creator in respect of being created out of nothingness. If the mind comprehends that relationship of the things being created by a Creator, it will occur due to this appreciation of the might of the Creator, feeling fear of Him and feeling of His sanctification. So the realisation of this relationship, which yields such a feeling, is the spirituality. Thus the spirit is the realisation of the relationship with Allah, and the meaning of the spiritual aspect and that of the spirit becomes crystallised. Spiritual aspect and spirit are not merely terms that have linguistic connotations for which references are made to linguistics, nor are they technical terms set up by each people to mean what they like. They are rather expressions which have a precise reality regardless of whatever terms they are given. So the discussion is about the reality of these meanings not about the meaning of certain linguistic words. The reality of these meanings is that the spirit, in respect to the spiritual aspect in man, is the realisation of the relationship with Allah; and the spiritual aspect in man, life and the universe is the fact of being created by a Creator. Whenever these terms are mentioned they indicate these meanings because it is these meanings that have a sensed reality which can be proved. This sensed reality is also the rational and external reality to the people believing in God, i.e. in the existence of a Creator of things.

Ruhun sırrına gelince, bu kesinlikle vardır ve kesin Kur'an nasları ile sabit olmuştur, dolayısıyla ona iman etmemiz gerekir. Ancak bu, bu tartışmanın konusu değildir.

As for the secret of life (rooh), it definitely exists and is proven in the definite Qur’anic texts so we must believe in it. However it is not the subject of this discussion.

"Rooh" terimi, Arapçadaki "ayn" kelimesi gibi, birden fazla anlamı olan yaygın bir terimdir; örneğin "su kaynağı", "göz", "casus", "altın", "gümüş" ve diğer anlamlar. Rooh terimi Kur'an'da, hayatın sırrı gibi çok sayıda anlamla gelmiştir: "Sana rûh hakkında soru sorarlar. De ki: 'Rûh, Rabbimin emrindendir. Size ancak az bir bilgi verilmiştir.'" [TMQ Isra’a:85]

The term spirit ‘rooh’ is a common term like the word ‘ein’ in Arabic – that has more than one meaning; such as ‘water source’, ‘eye’, ‘spy’, ‘gold’, ‘silver’ and others. The term rooh came in the Qur’an with numerous meanings, such as the secret of life; “They will ask you concerning the spirit ; say, ‘the spirit is by command of my Lord, of knowledge it is only a little that is communicated to you, (O men!).’” [TMQ Isra’a:85]

Veya Cibril olarak,

Or as Gibreel,

Onu, güvenilir ruh indirmiştir; kalbine, uyarıcılardan olman için. [TMQ Ash-Shura:193-194]

“Which the true spirit have brought down. Upon your heart, that you be (one) of the warners.” [TMQ Ash-Shura:193-194]

Veya Allah'ın Şeriatı olarak,

Or as the Shari’ah of Allah,

Ve böylece sana (Muhammed ﷺ) emrimizden bir ruh vahyettik. [TMQ Ash- Shura:52]

“And thus have We inspired to you (Mohammed) a spirit of Our command.” [TMQ Ash- Shura:52]

Bahsedilen şekilde, "içinde ruhani bir yön vardır", "bu ruhani bir şeydir" veya "maddenin ruhtan ayrılması" gibi ifadelerle kastedilen anlamların hiçbiri bunlar değildir. Bu ruh hakkındaki ifade ile Kur'an'da geçen ruh (rûh) anlamları arasında hiçbir ilişki yoktur. Daha önce açıklanan kullanımda ruhtan kastedilen, maddenin yaratılışıyla ilgili anlamdır; yani şeylerin Yaratıcısı olan Allah (SWT) tarafından yaratılmış olmaları ve insanın şeylerin Yaratıcılarıyla olan ilişkisini idrak etmesi açısından ele alınan anlamdır.

All those meanings are not intended when saying there is in it a spiritual aspect or this is a spiritual thing or detachment of the material from the spirit etc... There is no relationship between this statement about the spirit and the meanings of spirit (rooh) mentioned in the Qur’an. What is meant by the spirit in the usage explained earlier is the meaning related to the creation of the material, i.e. in respect of things being created by a Creator who is Allah (swt), and man’s realisation of the relationship of things with their Creator.