Devlet, vatandaşlık statüsüne sahip herkese, Müslim olsun ya da olmasın, İslam Şeriatını uygular. Müslim olmayanlara gelince, onlar kendi inançlarını ve ibadetlerini yerine getirmeye bırakılır. Yiyecek ve giyecek konularında, kamu düzeni çerçevesinde dinlerine göre muamele görürler. Evlilik ve boşanma gibi kendi aralarındaki aile işleri, dinlerine göre çözümlenir. Muamelat (alışveriş ve akitler), ceza hukuku, hükümet ve ekonomik sistemler gibi İslam Şeriatının geri kalan kısımlarına gelince, bunlar Müslim ve Müslim olmayan bütün vatandaşlara birlikte uygulanır. Müslümanlara gelince, devlet onlara ibadet, ahlak, muamelat, ceza hukuku ve benzeri alanlarda İslam Şeriatının tamamını uygular. Devletin görevi, İslam'ı eksiksiz uygulamak ve bunun Müslim olmayanlara uygulanmasını onlar için İslam'a davet olarak görmektir. Çünkü Şeriat insanlığın tamamına yöneliktir ve devlet, halkına çağrıyı ulaştırmak amacıyla yönetimi altındaki her ülkede onu uygular. İslam fetihlerinin ardındaki başarı sırrı, İslam çağrısını Müslim olmayanlara iletmektir.

The state implements the Islamic Shar’a upon all those who hold citizenship, whether Muslim or otherwise. With regards to non-Muslims they should be left to practise their own belief and worships. They are treated in the matters of foodstuffs and clothes according to their religion within the framework of public order. The matters of family affairs amongst themselves, such as marriage and divorce, will be settled according to their religions. As for the rest of the Islamic Shari’ah like matters of transactions (mu’amalat), penal code, ruling and economic systems, they are implemented upon all citizens, both Muslims and non-Muslims alike. With regards to Muslims, the state implements the entire Islamic Shari’ah upon them, whether in the area of worship, morals, transactions, penal code and so on. The duty of the state is to implement Islam completely and to consider its implementation upon non-Muslims as Da’wah for them to Islam. This is because the Sharee’ah is universal to mankind; and the state implements it in every country under its rule in order to convey the call to its people. The secret of success behind the Islamic conquests is to deliver the call to Islam to the non-Muslims.

İslam'ın bir akîdesi vardır ve bu akîdeden bir sistem doğar. Bu sistem, ayrıntılı delillerden çıkarılan Şeriat hükümlerinden oluşur. İslam, kendi sisteminde, bu hükümler aracılığıyla bu kuralların nasıl uygulanacağını ortaya koymuştur. Uygulanış biçimini gösteren Şer'î hükümler "tarîkah" (yöntem)dir; bunun ötesindeki bütün hükümler ise "fikrah" (düşünce)ın parçalarıdır. Buna göre İslam, hem bir fikrah hem de bir tarîkah'tır. Dolayısıyla akîde ve insanın sorunlarını çözen Şer'î hükümler fikrah'ı oluşturur; bu çözümlerin uygulanış biçimini gösteren, akîdeyi koruyan ve davetin nasıl taşınacağını belirleyen Şeriat hükümleri ise tarîkah'tır. İslam'ın tarîkah'ı, fikrah'ıyla aynı nitelikte olup İslam'ın bir parçasıdır. İslam davetini yalnızca fikrah'ını ortaya koymakla sınırlamak caiz değildir; davet, tarîkah'ı da kapsamalıdır. Bu nedenle mabda'a (ideoloji), fikrah ve tarîkah'ın birleşiminden oluşur. Tarîkah'a iman, fikrah'a iman kadar önemlidir. Tarîkah ile fikrah, birbirinden ayrılmaz bir bütün olmalı ve sıkı bir biçimde birbirine bağlı olmalıdır; öyle ki İslam fikrah'ının uygulanmasında İslami tarîkah'tan başka hiçbir şey kullanılmasın. İkisi birlikte, İslam'ın yönetildiği ve davetinin iletildiği İslam'ı oluşturur. Tarîkah Şeriat'ta mevcut olduğundan, Şeriat'ın getirdiği ve onun nassılarından çıkarılan şeylerle sınırlandırılmalıdır. Fikrah'ın hükümleri Kur'an ve Sünnet'te nasıl yer aldıysa, tarîkah'ın hükümleri de Kur'an ve Sünnet'te aynı şekilde yer almıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur: "Eğer bir topluluktan ihanet korkusu duyarsan, (antlaşmayı) onlara adaletle bildir." [TMQ Al-Anfal:58]

Islam has an ‘aqeedah from which a system emanates. This system consists of the Sharee’ah rules derived from the detailed evidences. Islam has demonstrated in its system how its rules are to be implemented via the Sharee’ah rules. The Shar’ai rules which demonstrate the manner of implementation are the method (Tareeqah); and all rules beyond that are parts of the idea (fikrah). Accordingly, Islam is a fikrah (idea) and Tareeqah (method). Thus, the ‘aqeedah and the Shar’ai rules which solve man’s problems make-up the fikrah, and the Shari’ah rules which demonstrate the manner of implementing these solutions, protecting the creed and the way to carry the da’wah are the Tareeqah. Islam’s Tareeqah is of the same nature as its fikrah and it is a part of Islam. It is not allowed to confine the call for Islam to only demonstrating its fikrah but rather the call must also include the Tareeqah as well. Therefore, the mabda’a (ideology) is a combination of the fikrah and Tareeqah. The belief in the Tareeqah is as important as the belief in the fikrah. It is necessary that the Tareeqah and the fikrah be an indivisible whole, linked together tightly such that nothing but the Islamic Tareeqah is used in the implementation of the Islamic fikrah. Both of them form Islam by which it is governed and for which the call is conveyed. Since the Tareeqah exists in the Shari’ah, it should be restricted to that which the Shari’ah has brought and what is derived from its texts. As the rules of the fikrah were included in the Qur’an and the Sunnah, likewise the rules of the Tareeqah were also embodied in the Qur’an and Sunnah. When Allah (swt) says; “And if you fear treachery from any folk, then throw back to them (their treaty) fairly.” [TMQ Al-Anfal:58]

Bu, Tarîka kurallarından alınmıştır. Ayrıca Peygamber (ﷺ) buyurmuştur ki,

This is from the rules of the Tareeqah. Also, the saying of the Prophet (saw),

“Düşmanla karşılaşmayı arzu etmeyin; eğer onunla karşılaşırsanız sabırlı olun” sözü, Tarikatın kurallarındandır. Bunun yanında, Tarikatın bütün kuralları, diğer bütün kurallar gibi, Kur'an, Sünnet, İcma ve Kıyas'tan içtihat yoluyla çıkarılır. Sünnet, Kur'an'ın açıklaması olduğundan, fikir Kur'an'da özetlenmiş, Sünnet'te ayrıntılandırılmıştır. Tarikat da Kur'an'da özetlenmiş, Sünnet'te ayrıntılandırılmıştır. Hidayet nuru olarak Allah'ın Resulü Seyyidina Muhammed ﷺ'i almak farzdır. Tarikatın kurallarını, Kur'an'dan aldığımız gibi, onun Siyer'inde (hayatında) bulunan fiillerinden, sözlerinden ve onayından almalıyız; çünkü bunların hepsi Şeriat'tandır. Siyer'i, doğru yola iletilmiş Halifeleri ve diğer bütün Sahabeleri anlamada örnek alırız; akli anlayışımızı ise Şer'i metoda uygun olarak (kuralları) anlamada ve çıkarmada etkili bir araç kılarız.

“Don’t wish to face the enemy and if you face him, be patient”, is from the rules of the Tareeqah. Subsequently, all the rules of the Tareeqah, like all other rules, are derived by ijtihad from the Qur’an, Sunnah, Ijma’a and Qiyas. Since the Sunnah is an explanation of the Qur’an, the fikrah is summed up in the Qur’an and detailed in the Sunnah. The Tareeqah is also summed up in the Qur’an and detailed in the Sunnah. It is obligatory to take as the light of guidance Sayyidinaa Muhammad (saw), the Messenger of Allah. We should take the rules of the Tareeqah from his deeds, which exist in his Sirah (life) and from his speech and consent as we take them from the Qur’an, since all that is Shari’ah. We make our example in understanding the Sirah, the rightly guided Khulafa’a and all the other Sahabah; and we make our rational understanding the effective means in the understanding and derivation (of rules) according to the Shar’ai method.

Şer'i hükümler, uygulama yolunu açıklayan kurallar, yapılması gereken eylemleri gösterir. Bu eylemler, ister uygulamayla ilgili olsun ister da'veti taşımayla ilgili olsun, mutlaka gerçekleştirilmelidir. Bu eylemler bir vasıta (vesile) olarak görülemez, çünkü vesile, bir eylemi gerçekleştirirken kullanılan bir araçtır. Bu vasıtalar eylemler farklılaştıkça farklılaşır, duruma göre değişir ve eylemin türüne göre belirlenir. Bu nedenle tek bir biçimi yoktur. Ancak Tarîka'nın gösterdiği eylemler değişmez; bunların metne dayanılarak yapılması gerekir. Dolayısıyla Şer'in açıkladığının dışında hiçbir eylemin yapılamayacağına dikkat edilmelidir. Ayrıca Hukm-ı Şer'î'nin belirlediği bağlam dışında hiçbir eylem yapılmamalıdır.

The Shar’ai rules that explain the way of implementation indicate actions. These actions must be performed, whether related to implementation or to carrying the da’wah. These actions cannot be viewed as a means, because means (waseelah) are a device used when performing an action. These means differ when the actions differ, and they change according to the situation and are determined by the type of action. Therefore it does not take one form. However the actions indicated by the Tareeqah do not change, rather they should be performed based upon the text. So it should be noted that no action other than that explained by the Shar’a could be undertaken. Additionally, no action should be undertaken except in the context defined by Hukm Shar’ai.

Tarikat ile ilgili Şer'i kurallarda tanımlanan eylemler incelendiğinde, bunların somut sonuçlar elde eden maddi eylemler olduğu görülür. Her iki eylem de aynı değeri elde etse bile, bunlar soyut sonuçlar elde etmeyi amaçlayan eylemler değildir. Örneğin dua, manevi bir değer elde eden maddi bir eylemdir; cihad da manevi bir değer elde eden maddi bir eylemdir. Ancak dua, maddi bir eylem olmasına rağmen, yapanın niyeti manevi bir değer elde etmek olsa bile, soyut bir sonuç olan sevabı elde eder. Buna karşılık cihad, yani düşmanla savaşmak, mücahidin niyeti manevi bir değer elde etmek olsa bile, fethedilen bir kale veya şehir, ya da öldürülen bir düşman gibi somut bir sonuç elde eden maddi bir eylemdir. Tarikatın eylemleri, somut sonuçlar elde eden maddi eylemlerdir ve diğer eylemlerden farklıdır. Bu nedenle mücahid Allah'a dua etse de dua, cihadın bir yöntemi olarak alınmaz. Aynı şekilde, hırsız uyarılıp öğütlense de vaaz, hırsızı caydırmanın bir yöntemi olarak alınmaz. Allah (swt) şöyle buyurur:

On examining those actions which are defined by the Shar’ai rules related to the Tareeqah, we find that they are materialistic actions achieving tangible results. They are not actions aimed at achieving non-tangible results, even though both actions achieve the same value. For example, supplication (dua’a) is a materialistic action that achieves a spiritual value, and jihad is also a materialistic action that achieves a spiritual value. However, dua’a, although being a materialistic action, it achieves a non-tangible result which is the reward even if the intention of its performer was to achieve a spiritual value. This is in contrast to jihad, fighting against the enemy is a materialistic action which achieves a tangible result, e.g. the opening of a fortress or city, or killing the enemy and the like, even if the intention of the mujahid was to achieve the spiritual value. The actions of the Tareeqah are materialistic actions that achieve tangible results and they differ from other actions. Therefore, dua’a is not taken as a method for jihad, though the mujahid prays to Allah. Likewise, preaching is not taken as a method to deter the thief, though he is advised and instructed. Allah (swt) says,

"Ve fitne kalmayıncaya ve din tamamen Allah'ın olıncaya kadar onlarla savaşın." [TMQ Al-Baqarah:193]

“And fight them until persecution is no more, and all deen is for Allah.” [TMQ Al-Baqarah:193]

Allah (SWT) da şöyle buyurur: "Hırsızın, erkek de olsa kadın da olsa, ellerini kesin." [TMQ Al-Maidah:38]

Allah (swt) also says; “And for the thief, both male and female, cut off their hands.” [TMQ Al-Maidah:38]

Islami Fikrin uygulanmasında kullanılan tüm eylemlerin somut olmayan sonuçlar elde eden eylemler olması kesinlikle kabul edilemez. Bu, İslami Tarîkanın doğasına aykırıdır. Bu bakımdan, sorunların çözümüne ilişkin hükümlerin uygulanmasında kullanılan eylemler ile İslami da'veti taşımada kullanılan eylemler arasında hiçbir fark yoktur. Örneğin namaz, fikrenin bir parçası sayılır ve onun uygulanma tarîkası devlettir. Devletin, insanlara namazı kıldırmak için yalnızca eğitim ve öğretimi bir tarîka olarak kullanması caiz değildir. Aksine devlet, eğitim ve öğretim yapmakla birlikte namazı terk eden herkesi, örneğin hapis gibi maddi eylemlerle cezalandırmak zorundadır. Aynı şekilde İslami da'veti taşımak da fikrenin bir parçasıdır ve devlet tarafından uygulanma tarîkası cihaddır, yani düşmanlara karşı savaşmaktır. Dolayısıyla devletin, da'vetin yolundaki maddi engelleri kaldırmak için Sahîh-i Buhârî okumayı bir yöntem olarak kullanması caiz değildir. Bunun yerine devlet, maddi bir mücadele olan düşmanlara karşı cihadı tarîka olarak kullanmak zorundadır. Aynı durum, Tarîkaya ilişkin tüm eylemler için de geçerlidir.

It is completely unacceptable that all actions used to implement the Islamic Fikrah be those actions that achieve non-tangible results. This is contrary to the nature of the Islamic Tareeqah. In this respect there is no difference between actions used to implement the rules related to the solving of the problems or actions used to convey the Islamic da’wah. Salah, for example, is considered part of the fikrah, and the Tareeqah of its implementation is the state. It is not permissible for the state to use education and instruction alone as a Tareeqah to make people perform the salah. Rather the state has to punish anyone who abandons prayer, for example by material actions such as imprisonment, even though the state undertakes education and instruction. Similarly carrying the Islamic da’wah is part of the fikrah, and the Tareeqah of its implementation by the state is jihad, i.e. fighting against the enemies. So it is not permissible for the state to use the reading of Sahih Al-Bukhari as a method to remove the materialistic obstacles from the way of the da’wah. Instead the state must use jihad as a Tareeqah which is the materialistic fight against the enemies. The same applies to all actions related to the Tareeqah.

Şunu not etmek gerekir ki, Tarîka'nın işaret ettiği eylem, somut sonuçlar elde eden maddi bir eylem olsa da, bu eylem Allah'ın emir ve yasaklarına göre, Allah'ın (swt) rızasını kazanmak niyetiyle yönlendirilmelidir. Müslüman ayrıca Allah ile olan ilişkisinin bilinciyle hareket etmeli; bu nedenle namaz, dua, Kur'an tilaveti ve benzeri ibadetlerle Allah'a yakınlık aramalıdır. Ayrıca yardımın (nasr) Allah'tan geldiğine inanmalıdır. Müslümanların, Allah'ın kurallarını uygulayabilmek için kalplerinde yerleşmiş takvayı sürdürmeleri gerekir. Ayrıca dua etmek ve Allah'ı anmak (zikir) ve her işi yaparken Allah ile olan ilişkiyi korumak gerekir.

It must be noted that though the action indicated by the Tareeqah is a materialistic action which achieves tangible results, this action should be directed by the commands and prohibitions of Allah with the intention of earning Allah (swt) pleasure. The Muslim must also be dominated by his awareness of his relationship with Allah, so he seeks nearness to Allah through salah, dua’a, recitation of the Qur’an and so on. He must also believe that Nasr is from Allah. It is necessary that Muslims maintain taqwa established in the heart to implement the rules of Allah. It is also necessary to make dua’a and to remember Allah (dhikr), and to maintain the relationship with Allah whenever undertaking all actions.

Tarîkatın, uyulması zorunlu olan, muhalefet edilmesi caiz olmayan Şer'î hükümlerden oluşması ve bu eylemlerin somut sonuçlar doğurması konusunda... Ancak sonuçların elde edilmesi açısından pratik ilkeye uymak gerekir; yani eylemler düşünceye dayanmalı ve belirli bir hedef uğruna yapılmalıdır. Çünkü önceki bilgilerle bağlantılı bir gerçekliğin duyumsanması düşünceyi doğurmalıdır. Bu düşünce, eylem ve düşünce arasında bağlantı kurmalı ve eylem belirli bir amaç uğruna gerçekleştirilmelidir. Tüm bunlar, kişiyi sürekli bir iman ortamında tutmak amacıyla imana dayanmalıdır. Eylemi düşünceden, belirli hedeften ya da imandan ayırmak kesinlikle caiz değildir; çünkü bu ayrılık, ne kadar küçük olursa olsun, eylemin kendisine, sonuçlarına ve sürekliliğine çok zarar verir. Bu belirli hedef, herhangi bir eylemi gerçekleştirmek isteyen her birey tarafından, eyleme başlamadan önce anlaşılmış ve açıkça bilinmiş olmalıdır. Ayrıca duyu algısının temel alınması zorunludur; yani anlayış ve düşünce, salt varsayım ya da hayal gücünün değil, duyumsamanın sonucu olmalıdır. Gerçekliğin duyumsanması beyne taşınmalı ve böylece (konuyla ilgili) önceki bilgilerle birlikte bir beyin faaliyeti, yani düşünce meydana getirmelidir. Düşüncedeki derinliği ve eylemdeki verimliliği güvence altına alan budur. Duyu algısı, düşünce aracılığıyla bireyde güçlenen entelektüel bir duyumsamaya, yani aklî duyuma götürür. Örneğin davetin taşıyıcıları daveti anladıklarında, o duyum daha önce olduğundan daha güçlü hale gelir. İnsanların düşünmeden duyumsamadan eyleme atlamaları tehlikelidir. Böyle bir davranış gerçekliği asla değiştirmez. Bunun yerine, kişiyi gerçekliğe boyun eğdirir, geriletici bir biçimde hayatı sürdürmesine yol açar ve düşünceyi, düşüncenin konusu olmak yerine, gerçekliğin ürünü haline getirir. Bu nedenle önce duyum düşünceye yol açmalı, ardından bu düşünce eyleme yol açmalıdır. İnsanı gerçekliğin üstüne çıkaran ve çabanın daha iyi durumlara köklü bir biçimde ilerlemesini sağlayan yaklaşım budur. Yalnızca duyumlarına dayanarak hareket eden hiç kimse gerçekliği değiştiremez, aksine ona uyum sağlar. Böylece geri kalmış ve gerileme içinde kalır. Gerçekliği duyumsayıp, ardından onu değiştirmenin metodolojisini düşünen ve bu düşünceye göre hareket eden kişi ise gerçekliği kendi ideolojisine göre değiştiren, onu tamamen dönüştüren kişidir. Bu, İslami yaşam tarzını yeniden başlatmanın tek yolu olan radikal metoda uyan insan tipidir. Çünkü bu metot, düşüncenin (durumun) duyumundan doğmasını ve bu düşüncenin, Fikrah ve Tarikah'ın taslağının iyi anlaşılacağı şekilde kristalleşmesini zorunlu kılar. Birey böylece ideolojiyi doğru anlayacak ve onu eyleme geçmeye yönlendirecektir. Bu şekilde düşüncede tam bir radikal değişim meydana gelir; insan ardından insanları, toplumları ve çevreyi bu düşünceyle hazırlamaya koyulur ve ideolojinin (Fikrah ve Tarikah olarak) genel farkındalığı oluşturulduktan sonra kamuoyunda radikal bir değişim yaratır. Buna dayanarak ve yönetici otorite aracılığıyla ideoloji, herhangi bir kademeli ya da parça parça uygulamayı kabul etmeksizin radikal biçimde hayata geçirilecektir. Böyle radikal bir metot, düşüncenin duyumdan doğmasını, eylemle bağlantılı olmasını ve belirli bir hedefe yönelmesini gerektirir. Bunu derin düşünceden başka hiçbir şey sağlayamaz.

Bu derin düşüncenin, onu başlatacak, geliştirecek ve güçlendirecek bir şeye ihtiyacı vardır. Ayrıca radikal (değişim) yöntemi, insanları yetiştirmeyi ve toplumu İslami İdeoloji ile hazırlamayı gerektirir. Bu derin düşünceyi üretmek ve insanları ideoloji ile hazırlamak, değişim için çalışanların İslam ve toplum üzerine ayrıntılı bir inceleme yapmasını gerektirir. Bu ise zihni bilgiyle beslemeden gerçekleştirilemez. İnceleme, düşünceyi üretmeye yardımcı olmak için bilgiyi zihne iletmenin en kolay ve en kısa yoludur.

This deep thought is in need of that which initiates it, develops it and enhances it. Additionally the radical method (of change) requires building people and preparing society with the Islamic Ideology. Generating this deep thought and the preparing of people by the ideology requires from those who work for the change to undertake a detailed study of Islam and society. This cannot be achieved except through culturing the mind with information. Study is the easiest and shortest way to communicate information to the mind in order to help generate the thought.

İslam'ın kendine özgü bir inceleme yöntemi vardır. Yalnızca bu yöntemi izlemek, bu incelemenin sonuçlarını doğurur. Bu yöntem, bilginin uygulanmak üzere incelenmesini gerektirir ve onu inceleyen kişi, bilgiyi duygularını etkileyen etkili bir zihinsel biçimde almalıdır. Böylece yaşama ve onun sorumluluklarına dair duyguları, etkili bir düşüncenin sonucu olur; bu da bilgiyi alan kişide sıcaklığı, coşkuyu, düşünceyi ve geniş bilgiyi aynı anda üretir ve uygulamayı kaçınılmaz bir sonuç hâline getirir. Bu yöntem, bireyde anlayış ve anladığını etkili bir biçimde aktarabilme yeteneği oluşturur. Düşünceyi genişletir, onu duyguyla birleştirir ve bireyin günlük yaşamının işlerini ele alması için gereken gerçekleri de ona sağlar. Yalnızca bilgi uğruna yapılan soyut incelemeden kaçınılmalıdır ki birey yürüyen bir kitap hâline gelmesin. Bu inceleme, soyut vaaz ve talimatlarla da yapılmamalıdır; aksi hâlde yüzeysel olur ve imanın sıcaklığından yoksun kalır. Benzer şekilde, İslam'ı inceleyen kişi bu incelemeyi yalnızca akademik bilgi ve teorik vaaz olarak görmemelidir. Aksine, böyle alındığı takdirde bunun davet çalışmasına zarar verebileceğini ve onu felce uğratabileceğini düşünmelidir.

Islam has its own specific method of study. Following this method alone produces the results of this study. This method mandates that the information be studied to be practised, and the one who studies them should receive them in an effective intellectual way that affects their emotions. This makes their feeling of the life and its responsibilities the result of an effective thought, so as to produce in the one who receives the information the warmth, enthusiasm, thought and broad knowledge simultaneously, making the implementation an inevitable result. This method generates understanding in the individual and ability to communicate that which they understand in an effective manner. It broadens the thought and connects it with the feeling and also provides the individual with the facts he or she needs to address the affairs of his or her daily life. Abstract study for the sake of knowledge only should be avoided, so that the individual does not become a walking book. This study should not also be by abstract preaching and instructions; otherwise it becomes shallow and void of the warmth of iman. Similarly the one who studies Islam should not consider the study only as academic knowledge and theoretical preaching. Rather, they should consider it harmful to the work of da’wah and potentially distracting and paralysing it if it was received as such.

Amacın gerçekleşmesi için yapılan eylemin hedefine ulaşmak amacıyla, bu hedefe ulaşmanın, İslam'ın koyduğu yükümlülüklere ek olarak Hizbi sorumlulukların gerektirdiği görevlere ciddiyet, dikkat ve bağlılıkla yönelmeyi gerektirdiği kavranmalıdır. İslam bize mali, bedensel ve duygusal yönleri kapsayan belirli yükümlülükleri yerine getirmeyi ve bazı şeylerden sakınmayı emretmiştir. Bu yükümlülüklerin bir kısmı herkes için farz ve vaciptir; bir kısmı ise farzın ve vacibin üzerinde olup, entelektüel ve manevi yücelik sahibi olanların, Allah'a (SWT) yakınlıklarını artırmak isteyenlerin gönüllü olarak yerine getirdikleri ibadetlerdir. Bu yükümlülüklerin yerine getirilmesi, hedefe ulaşmak için zorunludur. Bu nedenle herkes, hedefe ulaşma umudunun var olması için, nefsini zorlamalı ve farz yükümlülükleri mali, bedensel ve duygusal yönleriyle bütünüyle yerine getirmeye kendini zorlamalıdır.

To achieve the objective for which the action was performed, it should be conceived that achieving this objective requires seriousness, attention and adherence to the duties obliged by the Hizbi responsibilities in addition to the obligations placed by Islam. Islam has ordered us to perform specific obligations and refrain from certain things covering financial, physical and emotional aspects. Amongst such obligations, some are compulsory and obligatory on everybody, and some are above the compulsory (fards) and obligatory (wajib), fulfilled optionally by those who have intellectual and spiritual elevation. They are those who want to increase their nearness to Allah (swt). Fulfilling these obligations is necessary to achieve the objective. Therefore, everyone should compel their souls and force themselves to fulfil the compulsory obligations in all their aspects; financial, physical and emotional, in order that the hope in achieving the objective exists.

Eylemin verimli olması için, çalışmaya nerede başlanacağının ve çalışmanın hangi insanlarla başlatılacağının belirlenmesi gerekir. Gerçekten İslam evrenseldir ve bütün insanlığı aynı görür. Da'vette İslam, çevre, durum ve yer gibi farklılıklara önem vermez. İslam, bütün insanlığın da'veti kabul etme yeteneğine sahip olduğunu düşünür ve Müslümanları bu da'veti bütün insanlığa taşımakla sorumlu tutar. Buna rağmen, İslam'ın da'vetinin küresel ölçekte başlaması mümkün değildir; çünkü böyle bir başlangıç başarısız olur ve herhangi bir sonuca ulaşmaz. Bunun yerine, bireyle başlamalı ve dünyayla sonlanmalıdır. Bu nedenle da'vet, kurulduğunda bu yerin başlangıç noktası (nuqTat el-ibtidaa) olacağı bir yerde yürütülmelidir. Bundan sonra, bu yer ya da da'vetin kurulduğu başka herhangi bir yer, da'vetin yoluna devam edeceği bir hareket noktası (nuqTat el-inTilaq) olarak kabul edilir. Bu yer ya da diğer yerler, devletin kurulacağı bir destek noktası (nuqTat el-irtikaz) olarak görülür. Sonra devlet da'veti bu yerde kurar ve doğal seyrinde, cihad yolunda ilerler. Ancak şunu bilmek gerekir ki, yerler her aşamada eylem alanı olarak alınsa da, bir noktadan diğerine geçen da'vettir, yer değildir ve da'vet, faaliyet gösterdiği bütün yerlerde aynı anda yayılır. Başlangıç noktası olacak bir yerin belirlenmesi, ardından bir hareket noktası ve bir destek noktasının gelmesi gerekli olsa da, bu üç noktanın yerinin belirlenmesi insanın kontrol ettiği alanın içinde değildir, çünkü insan böyle bir bilgiye sahip değildir. Bu konu, insanı egemen olan alanın içindedir. İnsan yalnızca kontrol ettiği alan içinde eylemini sürdürmelidir. Diğer alandaki işler ise Allah'ın (SWT) İradesi ve Takdiriyle gerçekleşecektir.

In order that the action be productive it is necessary to define the place where to commence the action and the people with which the work is to be started. Indeed Islam is universal and views all of humankind as the same. In the da’wah, Islam gives no weight to the difference of environment, situation and place etc. Islam considers all humankind as having the ability to embrace the da’wah, and considers Muslims responsible for carrying this da’wah to all of humankind. Despite this, carrying the da’wah to Islam cannot start globally, for if such a start took place it will fail and will not lead to any result. Instead, it should start with the individual, and end with the world. Therefore, the da’wah should be carried in a place where once it is established, this place becomes the starting point (nuqTat el-ibtidaa). Thereafter, this place or any other place where the da’wah was established is then considered as a departure point (nuqTat el-inTilaq) from which the da’wah will proceed on its course. This place or other places are then considered as a support point (nuqTat el-irtikaz) in which the state will be established. Then the state establishes the da’wah in this place and proceeds in its natural way, the way of jihad. However it must be known that although the places are taken as locations for action in every point, it is the da’wah, not the place, which transfers from one point to another and the da’wah transfers simultaneously in all the places where it works. Though it is necessary to define a place to be the starting point after which there will be a departure point and a support point, but determining the place of these three points is not within the sphere which man controls, because man does not possess such knowledge. This issue is within the sphere which dominates man. Man should only proceed in his action within the sphere which he controls. Whereas the actions which are in the other sphere will occur according to the Will and Decree of Allah (swt).

Da'va'nın başlangıç noktasının belirlenmesine gelince, bu, da'va'nın ilk kıvılcımının zihninde ateşlendiği ve Allah'ın onu iletmek üzere hazırladığı kişinin yaşadığı bölgedir. Aynı duyguları paylaşan birden fazla kişi olabilir, ancak Allah'ın da'va'yı iletmek üzere hazırladığı kişi ortaya çıkana kadar bilinmez. Da'va o zaman, bu kişinin yaşadığı bölgede başlar ve o bölge başlangıç noktası olur.

With regards to determining the starting point, it is surely the area where the person in whose mind the first spark of the da’wah is ignited and whom Allah has prepared to convey it, lives. More than one person may share the same sensations, but the person whom Allah has prepared to convey the da’wah would not be known until he appears. The da’wah starts then in the area where he lives, and that area would be the starting point.

Çıkış noktası olacak bölgenin belirlenmesi, toplumların hazır oluşluk düzeyine bağlıdır; çünkü toplumlar düşünceleri, duyguları ve sistemleri bakımından birbirinden farklıdır. Bu nedenle, toplumun ve ortamın yeni fikre daha elverişli olduğu bölge çıkış noktası haline gelir. Büyük ihtimalle, başlangıç noktası olan bölge aynı zamanda çıkış noktası da olacaktır; ancak bu zorunlu değildir. Çıkış noktası olmak için en elverişli yer, siyasi ve ekonomik baskının hüküm sürdüğü, ateizmin ve yolsuzluğun aşırı derecede yaygınlaştığı yerdir.

The definition of the area which will be the departure point depends on the readiness of the societies, because societies are not the same in their thoughts, emotions and systems. Therefore the area in which the society and the atmosphere are more conducive towards the new idea becomes a departure point. More than likely the area which was the starting point will also be the departure point. though that is not inevitable, since the most favourable place to be the departure point is that place where political and economic oppression prevails, and where atheism and corruption have become excessive and prevalent.

Destek noktası (nuqṭat el-irtikāz) konusu, da'vetin belirli bir toplumdaki başarısına bağlıdır. Da'vetin toplum üzerinde bir etki yaratmadığı ve kendisi için uygun bir ortam oluşturamadığı her yer, fikri taşıyan insan sayısı ne kadar büyük olursa olsun, destek noktası sayılamaz. Buna karşılık, fikir (fikra) ve yöntem (ṭarīqa) toplum tarafından benimsenmiş ve çevresine hâkim olmuşsa, orası taşıyan insanların sayısına bakılmaksızın destek noktası olmaya uygundur.

With regards to the support point (nuqTat el-irtikaz), this depends on the success of the da’wah in a specific society. Any place where the da’wah does not create impact on the society and could not create a suitable environment for itself cannot be considered as a support point (nuqTat el-irtikaz) regardless of how great the number of the people who carry the ideology. However, the place where the Fikrah and the Tareeqah are embraced by the society and they dominate its environment is suitable as a support point (nuqTat el-irtikaz), irrespective of the number of people who carry the ideology.