Da'vet taşıyanlar, da'veti sayısına göre değerlendirmemelidir. Böyle bir değerlendirme kesinlikle yanlıştır ve da'vete zarar verir; çünkü da'vet taşıyanların dikkatini topluma yönelmekten bireylere yöneltir. Bu da da'vetin yavaşlamasına ve belki de o yerde başarısızlığa yol açar. Bunun sebebi, birçok kişinin düşündüğü gibi, toplumun bireylerden oluşmuyor olmasıdır. Aksine bireyler, grubun (topluluğun) parçalarıdır. Toplumda bireyleri birbirine bağlayan şey, düşünceleri, duyguları ve sistemleri gibi diğer unsurlardır. Da'vet, düşünceleri, duyguları ve sistemleri değiştirmek için taşınır. Bu, kolektif bir da'vettir ve bireylere değil topluma götürülen bir da'vettir. Bireylerin ıslahı, yalnızca onları topluma da'veti taşıyan bir grubun (blokun) parçası haline getirmek içindir. Bu nedenle da'veti taşıyan ve onun doğasını derinlemesine kavrayanlar, da'veti topluma taşımak için topluma dayanırlar. Bireyin ıslahının toplumda bir ıslaha yol açmayacağını, hatta herhangi bir bireyin kalıcı ıslahını bile garanti etmeyeceğini düşünürler. Bunun yerine bireyin ıslahı, toplumun ıslahıyla gerçekleşir; çünkü toplum ıslah olduğunda birey de ıslah olur. Bu yüzden da'vet, şu ilkeye uyarak dikkatini geniş toplumun üzerine yöneltmelidir: "Toplumu ıslah edin, bu sürekli olarak bireyin ıslahına yol açacaktır."

Those who carry the da’wah should not assess the da’wah by their number. Such assessment is absolutely wrong and harmful to the da’wah because it distracts the da’wah carriers from focusing on the society to focusing on the individuals. This will cause the da’wah to slowdown and perhaps cause failure in that place. The reason behind this is that society is not composed of individuals as many people think. Rather the individuals are parts of the group (community). What bonds the individuals in the society are other components such as their thoughts, emotions and systems. The da’wah is carried in order to change the thoughts, emotions and systems. It is collective da’wah and a da’wah taken to the society and not to the individuals. Reforming the individuals is only to make them become part of a group (bloc) that carries the da’wah to the society. Therefore those who carry the da’wah and have a deep understanding of its nature rely on society to carry the da’wah to it. They will consider that reforming the individual will not lead to reform in the society. It will not even guarantee the permanent reform of any individual. Instead, reforming the individual comes through reforming the society, for once the society is reformed, the individual is reformed. Therefore the da’wah should focus its attention to the society at large, following the principle; “Reform the society, this will lead to reform of the individual constantly.”.

Toplum, büyük bir çaydanlıktaki suya benzer. Eğer çaydanlığın altına sıcaklığı düşüren bir şey konulursa su donar ve buza dönüşür. Benzer şekilde, topluma bozuk ideolojiler sokulursa, toplum bozulma içinde donar ve çürüme ve gerileme içinde devam eder. Ancak topluma çelişkili bir ideoloji sokulursa, toplumda çelişkiler ortaya çıkar, toplum bu çelişkilerle mücadele eder ve istikrarsızlık hâkim olur. Fakat çaydanlığın altına alevli bir ısı konulursa, su ısınır, sonra kaynar ve yoğun, çalkantılı bir buhar yayar. Benzer şekilde, topluma doğru ideoloji sokulursa, bu bir alev olur ve ısısı toplumu kaynama noktasına, sonra da dinamik bir güce dönüştürür. Ardından toplum bu ideolojiyi uygular ve da'vetini diğer toplumlara taşır. Her ne kadar bir toplumun bir halden zıt bir hale dönüşümü, çaydanlıktaki suyun dönüşümünün fark edilmediği gibi fark edilemese de, toplumları bilen ve taşıdıkları ideolojinin yakacak ve aydınlatacak ateş ve ışık olduğuna güvenen kimseler, toplumun bir dönüşüm hâlinde olduğunu ve kesinlikle kaynama noktasına ve hareket ve dinamizm noktalarına ulaşacağını bilirler. Bu nedenle, onlar toplumlara (bireylerin sayısına değil) dikkat ederler.

The society is similar to water in a large kettle; If anything that causes the temperature to drop is placed beneath the kettle then the water freezes and transforms to ice. Similarly, if corrupted ideologies are introduced into the society then it would freeze in corruption and continue in deterioration and decline. However if a contradictory ideology were introduced into society, then contradictions would appear in it, and the society would struggle with these contradictions and instability will prevail. However if flaming heat was put under the kettle, the water would warm and then boil and effuse an intense stirring vapour. Similarly, if the correct ideology was introduced into the society it would be a flame whose heat would transform the society to boiling point and then to a dynamic force. It then applies the ideology and carries its da’wah to other societies. Although, the transformation of society from one state to the opposite state cannot be noticed just like the transformation of the water in the kettle is not noticed, those who are aware of societies and have confidence that the ideology which they carry is the fire and light which will burn and enlighten, know that society is in a state of transformation and it will definitely reach boiling point and the points of movement and dynamism. Therefore, they give attention to societies (and not number of individuals).

Aslında, dayanak noktası (nuqTat el-irtikaz) olmaya elverişli olan yerin hangisi olduğu bilinemez; çünkü bu, yalnızca o yerdeki da'vetin gücüne değil, toplumun hazırlık durumuna bağlıdır. Mekke'deki İslam da'vetinin gücü yüksekti ve her ne kadar burası da'vetin başlangıç noktası (nuqTat el-ibtidaa) ve da'vetin başlatıldığı, yola çıkış noktası olmaya da elverişli olsa da, dayanak noktası olmaya elverişli değildi. Bilakis, dayanak noktası (nuqTat el-irtikaz) olan Medine'ydi; Resulullah ﷺ orada toplumun durumundan memnun kalınca oraya hicret etti. Orada, da'vetin gücünü Arap yarımadasının farklı bölgelerine ve daha sonra dünyanın farklı yerlerine ulaştıran devleti kurdu.

As a matter of fact the place which is suitable to become the support point (nuqTat elirtikaz), cannot be known because it depends on the readiness of the society and not solely on the strength of the da’wah in that place. The Islamic da’wah in Makkah was strong, and although it was the starting point (nuqTat el-ibtidaa) for the da’wah, and was also suitable to become a departure point – where the da’wah launched - yet it was not suitable to become a support point. Rather, it was Madinah which became the support point (nuqTat el-irtikaz) to which the Messenger (saw) migrated after being satisfied with the situation in the society there. There he established the state, which conveyed the strength of the da’wah to the different regions of the Arab peninsula and later on to the different parts of the world.

Buna göre, da'vet taşıyıcılarının hareket noktası (nuktatü'l-intilak) olabilecek uygun yeri, bir destek noktası olabilecek yeri bilemeyecekleri, zekâ ve analizleri ne olursa olsun bunu tespit edemeyecekleri söylenebilir. Bunu yalnızca Allah (SWT) bilir; bu nedenle da'vet taşıyıcıları yalnızca bir şeye dayanmalıdır: o da imanlarıdır, Allah'a olan inançlarıdır. Ayrıca bütün çabalarını yalnızca bu inanca dayandırmalı, başka hiçbir şeye değil; çünkü da'vetin başarısı, Allah'a olan imanla olacak, başka hiçbir şeyle değil.

Accordingly, we can say that the carriers of the da’wah will not know the place which would be suitable as a departure point (nuqTat el-inTilaq), nor that which could become a support point, nor would they be able to identify it, regardless of their intelligence and analysis. Only Allah (swt) is aware of this and therefore the da’wah carriers should depend on one thing only, this is their iman, belief in Allah (swt). Also all their effort should be built only on this belief and not anything else, because the success of the da’wah will be through iman in Allah and nothing else.

Allah'a (SWT) iman etmek, O'na gerçek bir tevekkül ile dayanmayı ve yardımını dilemeyi de gerektirir. Gizli olanı ve gizlenmiş olan her şeyi yalnızca Allah (SWT) bilir ve da'vet taşıyıcılarına başarı veren, onları doğru yola ileten de Allah'tır (SWT). Sağlam bir imana, Allah'a tam bir tevekküle ve O'ndan sürekli yardım dilemeye ihtiyaç vardır. İman, mü'minin bu inancın, yani İslam'ın itikadının, Allah'tan geldiği için İslam'daki imanın gerçekliğine inanmasını gerektirir. Bu kanaatin, en küçük bir şüphe ya da şüphe ihtimali olmaksızın sağlam bir şekilde yerleşmesi gerekir. Çünkü İslam itikadına dair en küçük bir şüphe, başarısızlığa yol açar. Hatta Allah korusun, küfre ve isyana bile götürebilir.

The belief in Allah (swt) requires true Tawakkul (dependence) on Him as well as seeking help from Him. Allah (swt) alone knows the secrets and what is hidden, and Allah (swt) is the One Who grants the da’wah carriers success and guides them towards the right path. It is necessary to have strong iman, and complete Tawakkul in Allah as well as the continuous seeking of help from Him. Iman requires that the believer believes in the ideology, that iman in Islam, because it is from Allah (swt). It is necessary that this conviction be firmly established without any doubt, or the smallest possibility of any doubt in it. This is because the smallest doubt in the Islamic ideology will lead to failure. It could even lead to kufr and rebellion, may Allah forbid.

Bu sağlam ve tartışılmaz iman, da'vet taşıyıcıları için kaçınılmaz bir zorunluluktur; çünkü da'vetin doğru yolunda hızlı ve uzun adımlarla ilerlemesinin sürekliliğini garanti eder. Bu iman, da'vetin açık olmasını ve her şeye meydan okumasını gerektirir: göreneklere ve geleneklere, yanlış düşüncelere ve çarpıtılmış kavramlara meydan okumayı; yanlışsa kamuoyuna bile meydan okumayı, bunun için mücadele etmek gerekse de; batıl inançlara ve batıl dinlere, mensuplarının inatçılığına ve bağnazlığına bakılmaksızın meydan okumayı. Bu nedenle İslami akideye dayanan da'vet; açıklıkla, cesaretle, güçle, düşünceyle ve Fikrah ile Tarikah'a aykırı olan her şeye meydan okumakla ve onların çürüklüğünü ortaya koymakla ayırt edilir; sonuçlar ve koşullar ne olursa olsun, bu ideolojinin kitlelerle uyuşup uyuşmaması, insanların onu kabul etmesi, reddetmesi ya da karşı çıkması ne olursa olsun. Da'vet taşıyıcısı insanlara dalkavukluk yapmaz, onlarla uzlaşmaz. Yöneticiyi ya da toplumdaki etkili kişileri övmez, onların gözüne girmeye çalışmaz; aksine yalnızca ideolojiye bağlı kalır ve başka hiçbir şey için hesap vermez. Bu inanç, egemenliğin (siyadah) ideolojiye, yani yalnızca İslam'a ait olduğunu ve başka hiçbir şeye ait olmadığını gerektirir; diğer ideolojilerin ne kadar çeşitli ve çok sayıda olursa olsun küfür sayılmasını da gerektirir.

This strong unquestionable iman is an inevitable matter for the da’wah carriers, for it guarantees the continuity of progress of the da’wah in quick and lengthy steps in its right path. This iman makes it obligatory that the da’wah be open and challenges everything, the customs and traditions, the incorrect thoughts and the distorted concepts; challenging even the public opinion if it is wrong, even if it has to struggle against it; challenging the false creeds and the false deens regardless of the stubbornness and bigotry of their adherents. Therefore, the da’wah based on the Islamic ‘aqeedah, is distinguished by frankness, daring, strength, thought and the challenge to everything that disagrees with the Fikrah and the Tareekah and exposing their fallacy, irrespective of the consequences and circumstances and of whether the ideology agrees or disagrees with the masses, and whether the people accept, reject or oppose it. The carrier of the da’wah does not flatter the people, nor compromise with them. He does not praise the ruler or influential people in the society, nor does he court them, rather he adheres to the ideology and to it alone, without giving any account for anything else. This belief mandates that the sovereignty (siyadah) belongs to the ideology, i.e. to Islam alone and not to any other thing, and to consider other ideologies as kufr, no matter how diverse and numerous these ideologies are,

"Şüphesiz Allah katında din İslam'dır." [TMQ Al-i-Imran:19]

“Lo! The Deen with Allah is Islam.” [TMQ Al-i-Imran:19]

İslami açıdan İslam'a inanmayan kişi kâfirdir. İslam da'vetinin taşıyıcılarının, din veya ideoloji olarak İslam dışında bir şeyi benimseyenlere, "İnancınızı ya da dininizi sürdürün" demesi kesinlikle yasaktır. Bilakis, onları İslam'ı benimsemeye hikmet ve akli delillerle çağırmak gerekir. Çünkü da'vet, taşıyıcılarından yalnızca İslam'ın egemenliğini sağlamak için çalışmalarını ister. Müslim olmayanları inandıkları şeyle baş başa bırakmak, onların inançlarını ve dinlerini kabul etmek anlamına gelmez; aksine bu, insanları İslam'ı kabule zorlamayı yasaklayan Allah'ın (c.c.) emrine bir karşılıktır. İnsanları kendi itikatlarında, inançlarında ve ibadetlerinde serbest bırakmamızı emreden de Allah'ın bu emridir; yeter ki bu durum kişisel alanla sınırlı kalsın, kamusal işlere uzanmasın ve İslam'ın varlığı içinde kendilerine ait ayrı bir varlık oluşturmasınlar. İslam, İslam'a aykırı herhangi bir temel üzerine kurulmuş, İslam dışı siyasi partilerin ya da blokların var olmasına izin vermez; İslam'ın sınırları içinde kalan parti ve yapılanmalara ise izin verir. İslami ideolojiye inanmak, bu ideolojinin toplumda, başka hiçbir şeyle ortaklaşmadan, tek başına egemen olmasını gerektirir.

From the Islamic point of view whoever disbelieves in Islam is a kafir. It is absolutely forbidden for the Islamic da’wah carriers to say to those who embrace other than Islam, whether it is a religion or an ideology; “Adhere to your ideology or religion”. Rather, it is necessary to call them to Islam through the hikmah and rational evidences so as to embrace it. This is because the da’wah requires from its carriers to work to ensure the sovereignty for Islam alone. Leaving non-Muslims to what they believe in does not mean acknowledgement of their beliefs and religions, rather it is in response to the order of Allah (swt) Who prohibits forcing peoples to embrace Islam. It is Allah’s order which obliges us to leave the individuals to their creeds, beliefs and rituals, as long as they are restricted to their personal and not public affairs, provided they do not have their own entity within the entity of Islam. Islam does not permit the existence of non-Islamic political parties or bloc formations that are established on any basis contradicting Islam, and it permits parties and structures within the limits of Islam. Belief in the Islamic ideology necessitates that the ideology alone will be sovereign in the society without being associated in that by anything else.

İslam'da iman, İslam'ın hükümlerini ve kanunlarını anlamaktan farklıdır. İslam'da iman, akıl yoluyla veya akılla kanıtlanmış delillerle kurulur. Bu yüzden onda hiçbir şüpheye yer yoktur. Hükümleri anlamak ise yalnızca akla değil, aynı zamanda Arapça bilgisine, türetme yapabilme yeteneğine ve sahih hadisleri zayıf hadislerden ayırt edebilmeye de bağlıdır. Bu nedenle davet taşıyıcıları, hükümleri anlayışlarını doğru kabul etmeli, ancak yanılmış olabileceklerini de akıllarından çıkarmamalıdırlar. Diğer insanların anlayışını ise yanlış kabul etmeli, ama doğru olabileceklerini de göz önünde bulundurmalıdırlar. Bu, İslam'ı ve hükümlerini kendi anlayış ve türetmelerine göre yaymaya devam etmek, yanlış gördükleri ama doğru olabilecek görüşleri değiştirmeye çalışmak içindir. Davet taşıyıcılarının kendi anlayışlarını İslam'ın görüşü gibi görmeleri tamamen yanlıştır; aksine, kendi görüşlerini bir İslami görüş olarak sunmaları gerekir. Fıkıh mezheplerini kuran müçtehitler, hükümlere dair çıkardıkları sonuçları doğru kabul ederken yanılmış olma ihtimalini de kabul ederlerdi. Her biri şöyle derdi: "Bir hadis sahih çıkarsa, o benim mezhebimdir; görüşüme bakmayın."

Iman in Islam is different from understanding its rules and legislations. Iman in Islam is established through intellect or through evidences proven by intellect. Therefore there is no room for any doubt. Whereas understanding the rules does not depend on the mind alone but also on knowing the Arabic language, having the ability to make derivations and being able to distinguish authentic ahadith from the weak ahadith. Therefore, the da’awah carriers should consider their understanding of the rules as correct, with the possibility that they may be wrong, while the understanding of other people wrong, with the possibility that they may be correct. This is in order to proceed with the da’wah for Islam and its rules according to their understanding and derivation of them, trying to change the opinions of others which they consider wrong, but could possibly be correct. It is totally incorrect for the da’wah carriers to view their understanding as if it is the opinion of Islam, rather they have to present their opinion as an Islamic opinion. The mujtahids who established the schools of Fiqh (madhabs) used to consider their deduction of the rules as correct, accepting the possibility of it being wrong. Each one of them used to say; “If a hadith was correct then it will be my mazhab, and don’t consider my opinion.”.

Aynı şekilde davetin taşıyıcıları da İslam'dan benimsedikleri veya çıkardıkları görüşleri, bu görüşlerin anlayışları açısından, doğru olup hataya açık olarak değerlendirmelidir; ancak İslam'a bir akide olarak inançları ise hiçbir şüphe barındırmamalıdır. Davet taşıyıcılarının anlayışları hakkındaki bu tutumu, davetin ruhlarında kemale ulaşma özlemini uyandırması ve sürekli olarak hakikati araştırmalarını, bildiklerini veya anladıklarını sorgulamalarını zorunlu kılmasındandır. Böyle bir süreç, bilgilerini her türlü yabancı fikirden arındıracak ve kendisine yakın durduğu takdirde onun bir parçası sayılma potansiyeli taşıyan her şeyi ondan uzaklaştıracaktır. Bu, anlayışlarının sağlam, düşüncelerinin derin kalmasını ve dolayısıyla Fikrah'ın saf ve berrak kalmasını sağlamak içindir. Çünkü davayı gerçekten ancak Fikrah saf ve berrak kaldığı sürece yerine getirebileceklerdir. Nitekim Fikrah'ın saflığı ve Tareeqah'ın berraklığı, davetin başarısının ve devamlılığının tek güvencesidir.

Likewise the carriers of the da’wah should also consider their opinions which they adopt or derive from Islam in terms of their understanding of such opinions, as being correct but open to error, but their belief in Islam as an ‘aqeedah must not contain any doubt whatsoever. Such an attitude of the da’wah carriers regarding their understanding is because the da’wah implants in their souls the yearning towards perfection, and mandates them to continuously explore the truth, and scrutinise whatever they know or understand. Such a process will purify their knowledge from any alien idea and remove from it anything which has the potential to be considered part of it if it remains close to it. This is to ensure that their understanding remains sound, the thought deep and consequently the Fikrah remains pure and clear. This is because they will truly be able to perform the da’wah as long as the Fikrah remains pure and clear. Indeed the purity of the Fikrah and the clarity of the Tareeqah are the only guarantee for the success of the da’wah and its continuity.

Ancak davetçilerin hakikati araştırması ve doğru fikirleri sürekli aramaları, anlayışlarının sağlam biçimde yerleşmemiş olduğu anlamına asla gelmez. Aksine bu anlayış sabit kalmalıdır, çünkü diğer herhangi bir anlayıştan daha sağlam yerleşmiş, derin bir düşünceden kaynaklanmaktadır. Davetçiler davetlerinin ve anlayışlarının bilincinde olmalı, başkalarının onları bu anlayıştan saptırmasına karşı dikkatli davranmalıdır. Çünkü bu saptırılma, davet için en tehlikeli şeydir. Bu yüzden Allah, Peygamberini bu konuda uyarmış ve ona şöyle buyurmuştur:

However da’wah carriers exploring the truth and continuously seeking the correct ideas, does not in any way mean that their understanding is not firmly established. It should rather remain firm, because it emanates from a deep thought that is more firmly established than any other understanding. The da’wah carriers should be aware of their da’wah and of their understanding and cautious not to be diverted from this understanding by others. For this diversion is the most dangerous thing for the da’wah. Therefore, Allah warned His Prophet (saw) of this; He (swt) said to him,

"Onların sana Allah'ın indirdiklerinin bir kısmından seni saptırmalarından sakın." [TMQ Al-Maidah:49]

“Beware of them lest they seduce you from some part of that which Allah revealed to you”. [TMQ Al-Maidah:49]

Ömer'in (ra), kadısı Şurayh'e, Allah'ın (cc) Kitabı'na bakmasını tavsiye ettiğinde ona şunu söylediği rivayet edilmiştir.

It is reported that Omar (ra) said to his judge ShuraiH when he advised him to look in the Book of Allah (swt), he said to him.

"İnsanlar seni bundan uzaklaştırmasın."

“Don’t let the people turn you away from it.”.

Da'vet taşıyıcıları, dürüst bir kişiden gelse bile İslam'a aykırı olan her söze, ya da davetle ilgilenen ve maslahat gerekçesiyle, İslam'a aykırı olduğu halde bunu savunmaya çalışan birinin her görüşüne karşı uyanık olmalıdır. Bu konuda dikkatli olmalı ve hiç kimsenin onları bu yoldan saptırmasına izin vermemelidir. Bu gerçekleşirse, bu açık bir sapma olur. İslam'a davet ile İslami yaşam tarzını yeniden ihya etmeye yönelik davet arasında ayrım yapmak gerekir; ayrıca bir ümmet içinde İslami bir grup olarak yürütülen davet ile İslam Devleti tarafından yürütülen davet arasında da ayrım yapmak gerekir.

The da’wah carriers should be aware of any word that contradicts Islam though it may come from an honest person, or any opinion viewed by a person concerned about the da’wah and trying to push for it under the pretext of maslahah even though it contradicts Islam. So they should be aware of this and not allow anybody to deviate them from this. If this happens, then it will be a clear deviation. It is necessary to differentiate between the da’wah to Islam and the da’wah to resume an Islamic way of life, and also to differentiate between the da’wah carried by a group as an Islamic group in an Ummah and the da’wah, which is carried by the Islamic state.

Müslüman olmayanlara yönelik İslam'a davet ile İslami yaşam tarzına yeniden dönüşü amaçlayan davet arasındaki ayrım, davetin hedefini belirler. İslam'a davet, İslam'a girmeye ve onun yurduna katılmaya çağrılan Müslüman olmayanlara yöneltilir. Bu insanları davet etmenin pratik yolu, İslam'ın nuruyla buluşabilmeleri için İslam Devleti'nin İslam'la yönetilmesidir. Onlar, İslam'ın büyüklüğünü takdir edebilmeleri için inancının ve kurallarının ortaya konulmasıyla İslam'a davet edilirler. Bu nedenle İslam'a çağrının bir İslam devleti tarafından taşınması zorunludur.

The distinction between the da’wah to Islam and the da’wah to resume the Islamic way of life is to define the objective which the da’awa aims at. The da’wah to Islam is carried to non-Muslims who are invited to embrace Islam and enter its domain. The practical method to invite these people is to be governed by Islam by the Islamic State, so as to see the light of Islam. They’ll be invited to Islam through the manifestation of its creed and its rules so as to appreciate the greatness of Islam. Therefore, it is necessary that the call to Islam be carried by an Islamic state.

İslam'ın yaşam tarzını yeniden hayata geçirmeye yönelik davet konusunda, bu davetin bireyler tarafından değil, bir grup tarafından taşınması gerekir. İslam'ın yaşam tarzını yeniden hayata geçirmeye yönelik bu davet şu şekilde görülür: Bireylerinin çoğunluğu Müslüman olan ancak İslam ile yönetilmeyen toplum, İslam dışı bir toplumdur, yani Daru'l-küfürdür (küfür yurdu). Bu toplumda yapılan davet, İslam'ı uygulamak üzere İslam Devleti'ni kurmak ve İslam davetini diğer toplumlara taşımak amacıyla yürütülür. Bu durum, İslam Devleti bulunmadığı zamandır. Ancak İslam'ı tamamen uygulayan bir İslam Devleti varsa, davet o toplumda, o toplumun İslam Devleti'nin eyaletlerinden biri olması, Devlet aracılığıyla İslam ile yönetilmesi ve onun bir parçası haline gelmesi için yürütülür. Böylece, üzerine Daru'l-İslam (İslam yurdu) tanımının uygulanacağı bir İslam toplumu olmasını sağlayacak İslam davetini taşır. Çünkü bir Müslüman'ın Daru'l-küfürde yaşaması caiz değildir. Yaşadıkları Daru'l-İslam Daru'l-küfre dönüşürse, onu Daru'l-İslam yapmak için çalışmalı veya Daru'l-İslam'a hicret etmelidirler.

Regarding the da’wah to resume the Islamic way of life, it must be carried by a group and not individuals. This da’wah to resume the Islamic way of life is viewed as follows; the society whose individuals by their majority are Muslims but not governed by Islam is a non-Islamic society, i.e. Daar al kufr (land of kufr). The da’wah in this society is carried to establish an Islamic State to implement Islam in it and carries the Islamic da’wah to other societies. This is the case when there is no Islamic State. However if there is an Islamic State that implements Islam completely, the da’wah is carried in that society so that it becomes one of the provinces of the Islamic State, to be governed by Islam through the State and become part of it. So it carries the Islamic da’wah that enables it to become an Islamic society on which the definition of Daar al-Islam (land of Islam) applies. This is because it is not permitted for a Muslim to live in Daar al- Kufr. In case the Daar al-Islam in which they live becomes Daar al-Kufr, they must work to make it Daar al-Islam, or emigrate to Daar al-Islam.

Bir İslam Ümmeti içinde bir grup tarafından yürütülen davet ile bir İslam Devleti tarafından yürütülen davet arasındaki ayrım, davet taşıyıcılarının üstlenmesi gereken eylemin türünü bilmek açısından önemlidir. İslam Devleti tarafından yürütülen davet, pratik boyutta kendini gösterir; Devlet, İslam'ı iç işlerinde bütünüyle uygular, böylece Müslümanlara mutluluk getirir ve Dârü'l-İslâm'da yaşayan gayrimüslimler, İslam'ın nurunu görüp onu özgürce, isteyerek, rızayla ve güvenle benimserler. Devlet ayrıca davetı dış politikada yürütür; bunu yalnızca İslam hükümlerinin tanıtımı ve açıklanmasıyla değil, Allah yolunda cihat için gerekli güçleri hazırlayarak, komşu topraklara İslam'la hükmetmek suretiyle yapar. Bu şekilde yönetmek, davetin pratik yöntemi sayılır ve Allah'ın Resulü ﷺ'nin, ardından Hulefâ-i Râşidin'in, İslam Devleti'nin sonuna kadar kullandığı yöntemdir. Devletin davet taşıması, davetin içte ve dışta uygulamalı yönüdür. Bir grup veya bir yapı tarafından yürütülen davete gelince, bu grubun tüm faaliyetleri fikri boyutla sınırlıdır ve başka hiçbir eylemle ilgisi yoktur. Davetin fikri yönünü alır, pratik yönünü almaz. Grup, böyle durumlarda Şer'in kendisine emrettiğini yerine getirir; İslam Devleti kurulana kadar bunu sürdürür ve ancak o zaman Devlette pratik yönler başlar. Dolayısıyla davet, Müslümanlara yöneliktir: İslam'ı anlamaları, İslami yaşam tarzının yeniden hayata geçirilebilmesi için yapılır; ayrıca davete karşı çıkanlara, mücadelenin gerektirdiği yöntemlerle meydan okur.

The distinction between the da’wah carried by a group within an Islamic Ummah, and the da’wah carried by an Islamic State is important in order to know the type of action to be undertaken by the da’wah carriers. The da’wah carried by the Islamic State is manifested in practical terms, where the State implements Islam internally and in totality, so that it brings happiness to Muslims and the non-Muslims who live in Daar al-Islam will perceive the light of Islam and embrace it freely and willingly and with consent and confidence. The state carries also the da’wah externally not just by way of publicity and explanation of the rules of Islam, but also by preparing the necessary forces for jihad in the way of Allah, so as to rule the neighbouring territories with Islam. Ruling them in this manner is considered the practical method of the da’wah, and it is the method used by the Messenger (saw), and the Khulafa’a after him until the end of the Islamic State. Carrying the da’wah by the State is the practical aspect of the da’wah internally and externally. Concerning the da’wah carried by a group or a structure, all its actions are limited to the intellectual aspect and not related to any other actions. It takes the intellectual aspect and not the practical aspect. The group carries out what Shar’a has mandated upon it in such situations, until the Islamic State is established, where then the practical aspects start in the state. Thus, da’wah is directed to the Muslims, to understand Islam in order that the Islamic way of life may be resumed and it challenges those who oppose the da’wah using the styles required by the struggle against them.

Mekke'deki Resulullah'ın (sav) hayatı, da'vette izlenmesi gereken bir model olarak alınmalıdır. Da'vet, önce İslam'ın farz kıldığı bütün yükümlülüklerin anlaşılması ve yerine getirilmesiyle başlamalıdır; tıpkı Erkam'ın Evi'nde olduğu gibi. Sonra İslam'ı inceleyip anlayan ve ona samimiyetle inanan kimseler, Ümmet ile ilişki kurmaya yönelmelidir; öyle ki Ümmet İslam'ı anlasın ve İslam Devleti'ni kurmanın zorunluluğunu idrak etsin. Parti kadrosu, halkın yozlaşmasına karşı inisiyatif almalı, onları yanlış kavramları ve bozuk görüşleri konusunda sorgulamalıdır. Ardından İslam'ın gerçeği ve da'vetinin özü ortaya konulmalı ve açıklanmalıdır ki da'vet hakkında kamuoyunda bir farkındalık oluşsun. Da'vet taşıyıcıları Ümmet'in bir parçası olmalı ve Ümmet de onlarla birlikte, ayrılmaz bir bütün olarak bulunmalıdır; böylece Ümmet bir bütün olarak, da'vet taşıyan parti kadrosunun önderliğinde üretken çabayı gerçekleştirsin, nihayet yönetim otoritesini ele geçirip İslam Devleti'ni var etsin. Bundan sonra da Resulullah'ın (sav) Medine'deki hayatı, İslam'ın uygulanmasında ve da'vetin dünyaya taşınmasında izlenecek model olarak alınmalıdır. Da'vet eden İslami parti kadrosunun İslam'ın pratik yönleriyle bir ilgisi yoktur ve da'vetten başka hiçbir şeyle uğraşmaz. Da'vetin dışında herhangi bir eylemde bulunmayı, da'veti felç edebilecek ve geciktirebilecek bir dikkat dağınıklığı olarak görür. Buna göre grubun bu tür eylemlerin hiçbirine girişmesi kesinlikle caiz değildir. Resulullah (sav), Mekke'de kötülük ve ahlaksızlıkla dolu olduğu hâlde İslam'a çağırıyordu. Onu ortadan kaldırmak için herhangi bir fiziki eylemde bulunmadı. Zulüm ve baskı, yoksulluk ve ihtiyaç açıkça ortadaydı; rivayet edildiğine göre o, bunları hafifletmek ya da ortadan kaldırmak için herhangi bir girişimde bulunmadı. O, Ka'be'de namaz kılardı; putlar başının üzerindeydi, ama onlardan hiçbirini yok etmedi. Yaptığı tek şey, Mekkelilerin ilahlarını zayıflatmak, düşüncelerini küçümsemek, eylemlerini yanlış olarak ortaya koymak ve kendini sözlü ve fikri alanla sınırlamaktı. Bu durum, Medine'de devleti kurduğu ve Mekke'yi fethettiği zamanki tutumuyla tezat oluşturur; o zaman putları yok etti, fısk (ahlaksızlık) ve fücur'u (günahkârlık) ortadan kaldırdı, zulmü ve baskıyı, yoksulluğu ve ihtiyacı ortadan kaldırdı.

The life of the Messenger (saw) in Makkah should be taken as a model to follow in the da’wah. The da’wah should first start with understanding and performing all the obligations defined by Islam, as was the case in the House of Al-Arqam. Then those who have studied and understood Islam and sincerely believed in it will move to interact with the Ummah, until the Ummah understands Islam and realises the necessity of establishing the Islamic State. The party bloc should take the initiative by addressing the corruption of the people and challenging them in their erroneous concepts and corrupt opinions. The reality of Islam and the essence of its da’wah then must be demonstrated and explained, so that public awareness about the da’wah is established. The da’wah carriers have to be part of the Ummah and the Ummah must be with them as an indivisible whole so that the Ummah as a whole carries the productive effort under the leadership of the party bloc carrying the da’wah, until they assume the ruling authority and bring the Islamic State into existence. Then the life of the Prophet (saw) in Medinah should be taken as the model to follow in the implementation of Islam and in carrying the da’wah to the world. The Islamic party bloc which carries the da’wah has nothing to do with the practical aspects of Islam, and does not occupy itself with anything other than the da’wah. It considers the involvement in any other action other than the da’wah as a distraction that could paralyse and delay the da’wah. Accordingly the group is absolutely not allowed to engage in any of these actions. The Messenger (saw) used to call for Islam in Makkah when it was full of evil and immorality. He did not undertake any physical actions to remove it. The tyranny and oppression, poverty and need were quite apparent, and it has been narrated he did not perform any action to ease or remove these things. He would pray in the Ka’abah, while the idols were above his head, but he didn’t destroy any of them. All he did was to undermine the Makkans’ gods, belittle their thinking, expose their actions as erroneous and restrict himself to the verbal and intellectual aspects. This is in contrast to when he established the state in Medina and opened Makkah, then he destroyed the idols, removed fisq (viciousness) and fujoor (immorality), abolished oppression and suppression, and poverty and need.

Bu nedenle parti bloku, da'veti yürütürken, grup olarak başka hiçbir eylemi gerçekleştirmesine izin verilmez ve kendisini İslami düşünce ve da'vetle sınırlandırmalıdır. Grup içindeki bireylerin hayırlı işlerden dilediklerini yapmalarına engel yoktur; ancak grup bunları yapmaz, çünkü grubun işlevi, da'veti taşıyacak bir devleti kurmaktır.

Therefore the party bloc while it carries the da’wah, is not allowed to carry out as a group, any other actions and should limit itself to the Islamic thought and da’wah. The individuals within the group are not prevented from performing what they like of the charitable deeds, but the group does not perform these, since its function is to establish a state that will carry the da’wah.

Her ne kadar Mekke'deki Resulullah'ın (sav) hayatı, da'vette izlenecek örnek olarak alınmalıysa da, Mekke halkının İslam'a çağrılmasıyla bugünkü Müslümanların İslami yaşam tarzını yeniden hayata geçirmeye çağrılması arasındaki farka dikkat etmek gerekir. Resulullah ﷺ kafirleri İslam'a davet ederdi; bugünkü da'vet ise Müslümanları İslam'ı anlamaya ve ona göre hareket etmeye çağırmaktır.

Though the life of the Messenger (saw) in Makkah has to be taken as the model to follow in the da’wah, one must notice the difference between the people of Makkah in being called to Islam, and the Muslims today in being called to resume the Islamic way of life. The Messenger (saw) used to call the Kuffar to Islam, while the da’wah nowadays is to call Muslims to understand Islam and to act according to it.