İlk bölümde, hadis tenkitçilerinin kişisel önyargılarından kaynaklanan yanlış hükümlerini tartıştık. Bu tür hataların yaşandığı konusunda kimse görüş ayrılığına düşmese de iki önemli nokta öne çıkarıldı. Birincisi, bu tür olayların hadis ilmi için bir "yenilik" olmadığı, hadis tenkitçilerinin de bunlarla şaşırmadığı; bu hataların varlığını teoride kabul ettikleri ve pratikte ortaya çıktığında bunları dikkatle belirttikleri idi. İkincisi, bu hataların kuralın değil istisnanın bir parçası olduğu; bunu da üçüncü bölümde objektiflik konusunun ele alınmasıyla gösterdik. İkinci bölümde ise hadis tenkitçilerinin ravilerin güvenilirliğini belirlemede kullandıkları en önemli yöntemlere dair kısa bir özet sunuldu. Bu yöntemlerin nasıl uygulandığı ve bu yöntemlerden elde edilen sonuçların etkileri, çeşitli teorik ve pratik örnekler üzerinden incelendi. Bu bölümden çıkarılacak temel sonuç, hadis tenkitçilerinin ravileri değerlendirirken kullandıkları yöntemlerin arkasındaki gerekçeleri ortaya koymaktır. Bu yöntemler, keyfî ve öznel ideallere değil, akli ve tarihi ilkelere dayanmaktadır.

In the first chapter, we discussed erroneous judgments by hadith critics rulings motivated by their own personal biases. While no one disagrees on the occurrence of these types of errors, two important points were made. Firstly, that these occurrences were not “news” to the hadith, nor were they taken surprised by it. They recognized its existence in theory and in practice they were careful to point it out when it did occur. Secondly, that these mistakes were the exception and not the rule, as proven by the discussion on objectivity in the third chapter. In the second chapter, a brief synopsis was given on the most important methods used by hadith critics in determining the reliability of transmitters. How these methods were applied and the implications of these results from the methods were observed through various theoretical and practical examples. The takeaway from this chapter was to demonstrate the rationale behind the methods used by hadith critics in judging transmitters. It is based on rational and historical principles not subjective and arbitrary ideals.

Üçüncü bölümde, hadis tenkitçilerinin ravileri değerlendirirken kendi ilkelerini uygulamadaki nesnelliği üç farklı açıdan incelendi. Birinci açı, hadis tenkitçilerinin farklı kelami görüşteki ravilere nasıl davrandığını göstermekti. İkinci açı, hadis tenkitçilerinin kendi kelami eğilimlerinden olan ravilere nasıl davrandığını göstermekti. Son açı ise, hadis tenkitçilerinin kendi önyargılarını açıkça destekleyen hadis rivayetlerine nasıl davrandığını göstermekti. Bu açıların her birinde, hadis tenkitçilerinin ilkeleri uygulamada son derece nesnel olduklarını ortaya koyduk. Zaaf, kardeşlik bağı nedeniyle göz ardı edilmedi; güvenilirlik de karşıt kelami görüşler nedeniyle yok sayılmadı. Ayrıca, ideolojik önyargılarını açıkça destekleyen hadis rivayetlerinin cazibesi, onların sıhhati hakkındaki hükümlerini zedelemedi. Dördüncü ve son bölümde, geniş bir hadis tenkitçisi yelpazesinden çeşitli örnekler incelendi ve dürüstlük ile samimiyetlerine işaret eden noktalar vurgulandı. Ele alınan örneklerin tamamında, hadis tenkitçilerinin hadis alanının bütünlüğünü koruyup sürdürmek için kendi hadis özgeçmişlerindeki kişisel kazançtan vazgeçtiklerini gördük.

In the third chapter, the objectivity of the hadith critics in applying their principles on judging transmitters was looked into from three different angles. The first angle was to show how the hadith critics dealt with transmitters of opposing theology. The second angle was to show how the hadith critics dealt with transmitters of their theological leanings. The last angle was to show how the hadith critics dealt with hadith reports that expressly support their biases. Through each of these angles, it was demonstrated that the hadith critics were very objective in their application of principles. Weakness was not overlooked due to brotherhood, nor was reliability ignored due to opposing theological views and the appeal of certain hadith reports due to their express support of their ideological biases did not impair their judgment on its authenticity. In the fourth and last chapter, several examples from a wide array of hadith critics were surveyed and points indicative of their honesty and sincerity were highlighted. Throughout the examples discussed, we saw the hadith critics sacrifice personal gain on their hadith resumes to preserve and maintain the integrity of the field of hadith.