Kur'an'daki manevi gerçeklere inanma terimi îmândır ve bu iki aşamadan oluşur: lafızla ikrar (iḳrâr bi'l-lisân) ve kalble tasdik (tasdîḳ bi'l-ḳalb). İslam'ın kabul ettiği manevi gerçeklere dair sözlü ikrar, kişinin bu dinin çatısı altına girmesinin şartıdır; ancak gerçek iman, bu inanç güçlü bir iç kanaate dönüştüğünde ortaya çıkar.

The Qur'anic term for belief in a spiritual reality is /man (faith) which has two phases: lqrar bil-lisan (verbal profession) and tasdeeq bil-qalb (heart-felt conviction). A verbal profession of a belief in the spiritual realities upheld by Islam is the condition of a person's admittance into the fold of this religion, but true faith will emerge only when that belief deepens into a strong inward conviction.

Şimdi Kur'an'a iman etmek ne demektir? Bu, öncelikle Kur'an'ın, Allah'ın (SW) seçtiği melek Cebrail (AS) aracılığıyla, son peygamberi Hz. Muhammed'e ﷺ indirdiği Allah'ın Kelamı olduğunu dille ikrar etmek anlamına gelir. Bu ikrarı yapan kişi, henüz gerçek imana ulaşmamış olsa bile, Müslüman topluluğun bir üyesi olarak kabul edilir. Ancak bu inancı derin, içten bir kanaatle benimsediğinde, gerçek imanın nuru kalbini aydınlatır. O zaman kalbinin Kutsal Kitap'a karşı derin bir saygı ile dolduğunu görür. İmanı giderek güçlendikçe, aklı Kur'an'ın büyüsüne giderek daha fazla kapılır ve ona duyduğu saygı da giderek derinleşir. Böylece iman ile saygı birlikte yürür. Kur'an'ın incelenmesinden öğreniyoruz ki, bu vahyedilmiş kitaba ilk iman eden kişi, ta kendisi olan Peygamber ﷺ'dir; onu da Ashabı (RAA) izlemiştir.

Now what is meant by having faith in the Qur'an? It means that one should, in the first instance, verbally profess that the Qur'an is the Word of Allah (SW) that was revealed by Him through His chosen angel Jibra'eel (AS), to the last of His messengers, Prophet Muhammad (SAW). Having made this profession, a person will be accepted as a member of the Muslim community, although he may not have yet attained true faith. It is only when he comes to cherish this belief with a deep, inward conviction that the light of true faith will illumine his heart. Then he will find his heart to be full of reverence for the Holy Book. As his faith becomes stronger and stronger, his mind will come more and more under the spell of the Qur'an, and his feeling of reverence for it will become deeper and deeper. Thus faith and reverence go together. We learn from the study of the Qur'an that the first individual to believe in this ~evealedB ook was none other than the Prophet (SAW) himself who was followed by his Companions (RAA).

Elçi, Rabbinden kendisine indirilene iman etti; mü'minler de iman etti.

The Messenger believed in what was revealed to him from his Lord, as well as the believers ....

(Al-Baqarah 2:285)

(Al-Baqarah 2:285)

Onların inancı, Kur'an'ın kelâmullah (Allah'ın kelâmı) olduğuna dair derin bir içsel kanaatti. Bu kanaat, onlarda Kur'an'a karşı saygılı bir tutum geliştirdi ve kalplerinde ona karşı sınırsız bir sevgi ve bağlılık yarattı. İşte bu sebepledir ki Peygamber ﷺ, Vahyin gelmesini hasretle bekler, vahiy geçici olarak kesildiğinde sabırsızlanır, vahiy yeniden başladığında ise onu büyük bir istek ve heyecanla ezberlemeye çalışırdı. Öyle ki Allah (SWT), Elçisine olan sevgi ve şefkatinden ötürü, bu konuda sabırsızlık göstermesini şu talimatlarla yasakladı:

Their belief was a deep inward conviction that the Qur'an was kalam Allah (the Word of God). This conviction developed in them a reverential attitude towards the Qur'an and created in their hearts an unbounded love and devotion for it. It was for this reason that the Holy Prophet (SAW) used to wait anxiously for the Revelation to come, that he a would get impatient if it was temporarily suspended, and when it was resumed he would try to memorize it with utmost avidity and eagerness, so much so that Allah (SWT), out of love and affection for his Messenger (SAW), forbade him to be impatient in this regard with the following instructions:

...Kur'an konusunda acele etme... (Ta-Ha 20:114)

... do not be in haste for the Qur'an .... (Taha 20:114)

"Ve onu acele ile ezberlemek için dilini hızla oynatma."

And do not move your tongue quickly (in trying to memorize the Revelation) to make haste therewith.

(Kıyamet 75:16)

(Al-Qiyamah 75:16)

Bir zamanlar, erken bir aşamada, Kur'an vahyinin sürekliliği olağandışı uzun bir süre kesintiye uğradı. Bu kesintinin Kutlu Peygamber (SAW) üzerinde o kadar büyük bir üzüntü ve sıkıntı yarattığı, öyle ki sık sık kendisini bir dağdan aşağı atmayı düşündüğü rivayet edilmektedir. Kur'an'a olan bağlılığı o kadar derindi ki gecenin büyük bölümünü namaz ve Kur'an tilaveti ile geçirirdi. Ayakları şişene kadar uzun saatler boyunca ayakta Kur'an okurdu. Sahabeleri (RAA) de bu Kutsal Kitap'a aynı derecede hayrandı ve geceleri uzun saatler boyunca onu okurlardı.

Once at an early stage, the continuity in the process of Qur'anic revelation was interrupted f~arn untisually long period. It is reported that this interruption caused the Holy Prophet (SAW) so much anguish and distress that he would often think of throwing himself down from a mountain. So deep was his devotion for the Qur'an that he would spend the greater part of the night in prayer and recitation. He would stand reciting the Qur'an for long hours until his feet would get swollen. His Companions (RAA) were equally enamored of the Holy Book and would recite it for long hours at night.

Birçokları, her hafta Kur'an'ın tamamını okumayı bir ilke edinmişti. Kendisine Kur'an vahyi indirilmiş olmasına rağmen Hz. Peygamber ﷺ, Sahabeden (RAA) sıkça kendisine Kur'an okumalarını isterdi ve kalbinde uyandırılan yoğun duygular karşısında gözyaşlarına boğulurdu.

Many of them had made it a point to go through the whole Qur'an once a week. The Holy Prophet (SAW), though himself the recipient of the Qur'anic Revelation, often asked his Companions (RAA) to recite the Qur'an to him and would be moved to tears by the intensity of feelings roused in his heart.

Sahabilerin Hz. Peygamber'in (SAV) kalplerinde Kur'an'a karşı bu denli derin bir sevgi ve saygı beslemelerinin ve onu bu kadar yüce görmelerinin açık nedeni, Kur'an'ın Yüce Allah'tan bir Vahiy olduğuna dair inançlarının, bir gerçeğin Mutlak Hakikat olarak kabul edildiği en yüksek kesinlik derecesine ulaşmış olmasıydı. Şimdi Kur'an'a olan imanımızın durumunu inceleyelim. Kur'an'ın 'İlahi bir Vahiy olduğuna' gerçekten inandığımızı iddia ediyoruz ve elbette Yüce Allah'a, bu Kitabı hakkında bu inancı taşıyanlar arasına bizi de katmış olmasından dolayı şükretmeliyiz; ancak çoğumuz, onun Allah'ın (SVVT) Kelamı, gökleri ve yeri yaratanın bir Vahyi olduğu konusunda içten bir kesinliğe sahip değiliz. Kur'an'dan uzaklaşmamızın ve ona karşı ilgisiz kalmamızın gerçek nedeni budur. Basit bir içe bakış ve öz muhasebe bile kalplerimizin Kur'an'a dair gerçek imandan yoksun olduğunu, sahip olması gereken iman yerine şüphe ve kuşkuların barınağı hâline geldiğini gösterecektir. Müslüman kardeşlerim bu açık sözlülüğümden rahatsız olabilir; yine de gerçek şudur ki, biz Müslümanlar Kur'an'ın ilahi kaynağına dair sağlam bir imandan acı verici derecede yoksunuz. Bugün içinde bulunduğumuz şüphe ve belirsizlik hâli, Kur'an'da şu sözlerle anlatılmıştır:

Obviously, the reason why the Companions of the Holy Prophet (SAW) came to entertain such a deep love and reverence for the Qur'an in their hearts, and regarded it with so much reverence, was that their belief in the Qur'an being a Revelation from the Almighty had reached the highest stage of conviction - a stage at which a reality is accepted as an Absolute Truth. Now let us examine the condition of our faith in the Qur'an. We do profess that the Qur'an 'is a Divine Revelation and, indeed, we should be thankful to the Almighty that He has included us among those who hold this belief about His Book; but most of us are not inwardly convinced of its being the Word of Allah (SVVT), a Revelation from the Creator of the heavens and the earth. This is the real cause of our estrangement from, and indifference to the Qur'an. Even a casual introspection and self-examination will prove that our hearts are devoid of the true belief in the Qur'an and, instead of harboring true faith, they have become the dwellings of doubts and misgivings. My fellow Muslims might resent this plain speaking on my part; nevertheless, it is a fact that we Muslims woefully lack a staunch faith in the Divine origin of the Qur'an. The state of doubt and uncertainty in which we find ourselves today has been described in the Qur'an in the following words:

"...Gerçekten, Kitab'a kendilerinden sonra mirasçı kılınanlar, onun hakkında rahatsız edici bir şüphe içindedirler." (Şura 42:14)

... truly, those who have inherited the Book after them are in suspicious (disquieting) doubt concerning it. (Al-Shura 42:14)

Bu iman eksikliği, kalplerimizde Kur'an'a karşı hiçbir saygı bulunmamasının, onu okumaya hiçbir eğilim duyulmamasının, anlamı üzerinde düşünmeye hiçbir ilgi gösterilmemesinin ve hayatımızı yönlendirirken onun rehberliğine başvurmanın hiç akla gelmemesinin sebebidir. Bu korkunç eksikliği gidermedikçe, ne kadar dinî eğitim verilirse verilsin hiçbir faydalı sonuç elde edilemez.

This lack of faith is the reason why we neither find any reverence for the Qur'an in our hearts, nor feel inclined to study it, nor evince any interest in pondering over its meaning, nor ever think of seeking its guidance in conducting our lives. As long as we do not make up this dreadful deficiency, no useful purpose will be served by any amount of religious instruction.

Bu nedenle her Müslümanın ilk ve en önemli görevi, Kur'an'a olan inancını gözden geçirmektir. Kur'an'ın kutsal ve semavi bir kitap olduğuna dair inancının, pratik hayatıyla ilgisi olmayan salt bir dogma mı olduğunu, yoksa onun insanlığa rehberlik almak ve hayatının pratik bir yaşam kuralı haline getirmek için indirilmiş Allah'ın (SWT) kelamı olduğuna gerçekten kanaat getirip getirmediğini kendine sormalıdır. Bu kanaate sahipsek, memnun olmak ve Allah'a (SWT) şükretmek için sebebimiz olabilir; ancak böyle değilse - ne yazık ki çoğunluğun durumu budur - öncelikle imanımızdaki bu eksikliği gidermeliyiz, çünkü Kur'an'a karşı diğer yükümlülüklerimizi yerine getirmemiz bu kanaate bağlıdır.

The first and foremost duty of every Muslim, therefore, is to check his belief in the Qur'an to see whether his belief in the Qur'an being a sacred and heavenly book is a mere dogma which has nothing to do with his practical life, or whether he is really convinced of its being a Word of Allah (SWT) which has been vouchsafed to mankind to seek guidance from it and make it a practical code of life. If we hold this conviction, we may have reason to be satisfied and be thankful to Allah (SWT), but if not - which unfortunately is the case with a vast majority - we should first of all make up this deficiency in our faith, because the fulfillment of our other obligations to the Qur'an is dependent upon this very conviction.

Bu eksikliğin nasıl giderilebileceği sorulabilir. Açıktır ki imanı kazanmanın ve artırmanın en kolay ve en etkili yolu, gerçek imanın nuruyla gönülleri aydınlanmış takva sahibi kişilerin toplulukları içinde bulunmaktır. Hz. Peygamber'in (ﷺ) Ashabı, eşsiz imanlarını, kendileri de iman ve yakînin timsali olan Efendilerinin (ﷺ) ilham verici etkisine borçluydu. Hz. Peygamber'in (ﷺ) vefatından sonra, Ashabın (RAA) onun fiziksel varlığı sayesinde ulaştığı imân derecesine ulaşmayı hayal etmek mümkün değildir. Yine de salihlerin sohbetinde imanı geliştirme ve kemale erdirme yöntemi, bugün bile büyük fayda sağlayarak uygulanacaktır. Dolayısıyla imanımızı sürekli tazelemek için aramızdaki salihlere yönelmemiz gerekir. Salihlere gelince, onlar da imanın nurunun en büyük kaynağını Kur'an-ı Kerim'in kendisinde bulacaklardır. Ayrıca, Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) ve Ashabının (RAA) hayatlarını dikkatle inceleyecekler, böylece Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) ve Ashabının (RAA) entelektüel ve manevi sohbetinden faydalanabileceklerdir. Kur'an'a olan iman ve onun gelişimi konusunda ise yalnızca tek bir kaynağa, yani Kur'an-ı Kerim'in kendisine güvenmek zorundayız.

It may be asked as to how can this deficiency be made up. Obviously, the easiest and the most effective way to acquire and augment faith is to move in the society of godly persons whose hearts are illumined by the light of true faith. The Companions of the Holy Prophet (SAW) owed their unique faith to the inspiring influence of their Master (SAW), who himself was an embodiment of faith and certitude. After the death of the Holy Prophet (SAW), one can never dream of attaining the same degree of faith as the Companions (RAA) had attained on account of his physical presence among them, still the method of improving and perfecting faith in the company of the pious will be followed with immense advantage even today; so, we need to turn to the pious among us for continually refreshing our faith. So far as the pious are concerned, they, in their turn, will find the greatest source of the light of faith in the Holy Qur'an itself. They will also make a careful study of the biographies of the Holy Prophet (SAW) and his Companions (RAA) so that they may be able to enjoy an intellectual and spiritual companionship of Allah's Messenger (SAW) and his Companions (RAA). As regards the faith in the Qur'an and its growth, we have to depend upon one source only, that is the Holy Qur'an itself.

Aslında iman, dışarıdan içimize ekilebilecek bir şey değildir. İman, insanın iç dünyasında sürekli parlayan ve kalbinin yakalayıp yansıttığı temel hakikatlerin bir tecessümüdür. İnsan kalbini, İman'ı oluşturan evrensel hakikatlerin ışığını otomatik olarak yakalayan ve yansıtan harika bir ayna olarak düşünebiliriz. Bazen bu aynanın yüzeyi yanlış çevre ve eğitimin etkisiyle bulanır ve iman nurunu yakalayıp yansıtamaz hâle gelir. Bu aynayı, insanın iç nurunu açıkça yansıtabilmesi için cilalamak üzere Allah (SWT), insanlığa olan lütfundan dolayı, Kelâmını indirmiş; bizi kendi içimizdeki nuru fark etmeye çağırmış ve fıtratımızın sezgisel kavrayışları olan hakikatleri bize hatırlatmıştır.

In reality, /man (or faith) is not something that can be planted in us from outside. It is an embodiment of fundamental truths that continually flash through our inner being and are caught and reflected by our heart. We can say that the human heart is a wonderful mirror that automatically catches and reflects the light of those universal truths that constitute Iman. What happens is that sometimes the surface of this mirror gets blurred under the effect of wrong environment and education and fails to catch and reflect the inner light of Iman. To polish this mirror so that it may clearly reflect man's inner light, Allah (SWT), out of His Benevolence to mankind, has revealed His Word, urging us to discern the light inside ourselves and reminding us of the truths which are the intuitive apprehensions of our primordial nature.

Her kulu Allah'a tevbe ile yönelen için bir ibret ve hatırlatma (insan fıtratına kazınmış hakikatlerin). (Kaf 503)

An insight and reminder (of the truths ingrained in human nature) for every servant who turns to Allah in repentance. (Qaf 503)

Kutsal Kitap, hakikati arama niyetiyle okunup anlamları üzerinde düşünülürse, karanlığın perdeleri birer birer kalkar ve iç dünyamız iman nuruyla aydınlanır. Kalbin aynası, iman nurunu açıkça yansıtabilecek hale getirildikten sonra bile, dünyevi cazibelerin etkisiyle parlak yüzeyinin donuklaşıp bulanıklaştığını gördüğümüzde yine Kur'an'a dönmek zorunda kalacağız. Abdullah İbn Ömer'den (RAA) rivayet edilen şu hadis, Kur'an'ın kalp aynası üzerindeki cilalayıcı etkisine işaret etmektedir:

If the Holy Book is studied and its meanings are pondered over in a genuine quest for truth, all the veils of darkness are lifted, one after another, and out inner self is illumined by the light of faith. After the heart's mirror has once been rendered capable of clearly reflecting the light of faith, we shall still have to revert to the Qur'an whenever we find that its shining surface is becoming dull and hazy under the effect of worldly temptations. The following tradition, narrated on the authority of Abdullah Ibn Umar (RAA), refers to the polishing effect of the Qur'an on the mirror of the heart:

Yüce Peygamber ﷺ bir defasında şöyle buyurdu: "Şüphesiz bu kalpler, suda demirin paslandığı gibi paslanır." Kendisine, kalbin pasının nasıl silinebileceği soruldu. O da şöyle cevap verdi: "Ölümü sık sık hatırlamak ve Kur'an okumakla."(Beyhakî rivayet etmiştir.)

The Holy Prophet (SAW) once remarked: "Surely, these hearts get rusted as iron gets rusted in water." He was asked how the heart's rust could be rubbed off. He replied: 'By frequent remembrance of death and the recitation of the Qur'an." (Narrated by Bayhaqi)

Meselenin özü şudur: Kur'an'ın İlahi kaynaklı olduğuna dair inancımız sadece bir dogma olarak kalırsa, bugünkü durumumuzda ve Kur'an'a karşı sergilediğimiz soğuk ilgisizlik tutumunda hiçbir değişiklik meydana getirmeyecektir. Kur'an'a hakkını vermek ve ondan bizim için doğan talepleri yerine getirmek istiyorsak, öncelikle Kur'an'ın gerçekten de Allah (SWT)'ın, insanlığın hidayeti için son peygamberine indirdiği son ve nihai Mesaj olduğuna dair derin bir iç kanaate sahip olmalıyız. Bu kanaate ulaştığımız anda, Kur'an'a karşı tutumumuz köklü bir değişim geçirecektir. Onun, Rabbimiz, Yaratıcımız olan, en ufak bir kavrayışı bile hayal gücümüzün sınırlarını aşan o En Yüce Varlık'tan bir Vahiy olduğunu fark ettiğimiz anda, düşünce biçimimiz tamamen devrimleşecektir.

The crux of the matter is that if our belief in the Divine origin of the Qur'an remains a mere dogma, it will not bring about any change in our present conditions and in our attitude of cold indifference towards the Qur'an. If we wish to do justice to the Qur'an and fulfill the demands it makes from us, we should first of all have the deep inner conviction that the Qur'an is, indeed, the last and final Message of Allah (SW) delivered to the last of His messengers for the ,guidance of mankind. As soon as we come to have this conviction, our attitude towards the Qur'an will undergo a radical change. As soon as we realize that it is a Revelation from our Lord, our Creator, that Most Exalted Being Whose slightest apprehension transcends the bounds of our imagination,? our thinking will be completely revolutionized.

O zaman Kur'an'ın güneşin altındaki en büyük nimet olduğunu hissedeceğiz. Onun tilaveti ruhumuzu besleyip güçlendirecek, anlamları üzerinde tefekkür etmek kalplerimizi yumuşatacak ve akıllarımızı aydınlatacaktır. Bu noktadan sonra onun incelenmesinden asla doyuma ulaşmayacağız; aklımızın ve zihnimizin en güçlü melekelerini ona hizmet için harcayıp ömrümüzü anlamları üzerinde düşünmeye adasak bile, yine de Yüce Kur'an'a, göklerden indirilmiş kitapların en büyüğüne hakkını veremediğimizi hissedeceğiz.

We shall then feel that the Qur'an is the greatest blessing for us under the sun. Its recitation will sustain and nourish our souls, and contemplation over its meanings will chasten our hearts and enlighten our minds. From that point onwards, we shall never feel satiated with its study; and even after dedicating the best powers of our mind and intellect to its service, and having devoted our whole life to meditation over its meanings, we shall feel that we have not been able to do justice to the Glorious Qur'an, the greatest of the heavenly books.