یکی از دسته‌بندی‌های گوناگون برهان‌ها بر وجود خداوند که در حوزه فلسفه دین بیان شده‌اند و می‌شوند، ریشه در برخی از تقریرهای قرون وسطایی دارد که در فصل‌های پیشین بررسی شدند. چنین استدلال‌هایی به عرصه بحث‌ها، گفتگوها و مقاله‌های عمومی راه یافته‌اند. اهمیت داشتن قوی‌ترین استدلال(های) ممکن الهیاتی را نمی‌توان نادیده گرفت، زیرا استدلال‌های ضعیف یا بیش‌ازحد پیچیده در چنین گفتگوهایی تأثیر کمتری دارند. در این فصل، استدلال‌های خود را بر وجود خداوند ارائه می‌کنم که بخش عمده الهام خود را از برهان «برهان» (بُرهان) گرفته‌اند. این استدلال‌ها می‌کوشند هم ساده باشند و هم مؤثر، تا وجود یک وجود واجب را نشان دهند. من پنج اثبات کلی ارائه خواهم کرد و سپس در این زمینه دو استدلال کیهان‌شناختی جداگانه خواهم آورد: یکی از راه وابستگی و دیگری از راه علیت. اما برهان وجودشناختی را در سه تقریر ممکن بیان خواهم کرد: نخستین تقریر صرفاً به وابستگی اشاره دارد، دومین به مفاهیم جهتی امکان و وجوب، و سومین از راه علیت استدلال می‌کند. برای اثبات اراده موجود واجب، از استدلال «تخصیص» که پیش‌تر ذکر شد بهره خواهم برد. سرانجام، استدلال تنظیم دقیق (fine-tuning) را که از برهان الهام گرفته است ارائه خواهم کرد. همچنین سه استدلال برای یگانگی وجود واجب خواهم آورد تا توحید الهی را ثابت کنم. همه این استدلال‌ها باید در کنار یکدیگر فهمیده شوند تا درستیِ مدعا دریافته شود. این استدلال‌ها را به‌صورت صوری ارائه می‌کنم، اما با زبانی قابل‌فهم نوشته شده‌اند تا سخنگویان دینی بتوانند آن‌ها را به مخاطبان عام منتقل کنند. به پیروی از تمایزی که ابن تیمیه میان «اجزاء» و «صفات» می‌گذارد و از خلط آن دو جلوگیری می‌کند، واژه «قطعه» به معنای چیزی به کار خواهد رفت که «می‌توان آن را از چیزی جدا کرد، به آن افزود، شکست، کند یا برید». ۸۷. علاوه بر این، من میان دو اصطلاح «علیت» و «وابستگی» تمایز قائل می‌شوم، زیرا ممکن است چیزی علت شیئی باشد، بی‌آنکه آن شیء برای وجودش به آن وابسته باشد (مانند فرزند نسبت به والدینش). اما اصطلاح دوم مستلزم آن است که شیء برای بقای وجودش به چیزی تکیه داشته باشد.

A range of arguments for God’s existence that can and have been expressed in the realm of Philosophy of Religion have their roots in some of the medieval renditions covered in the previous chapters. Such arguments have made their way into the domain of popular debates, discussions, and articles. The importance of having the strongest possible theistic argument(s) cannot be overstated, as weak or overcomplicated arguments have less potency in any such conversations. In this chapter, I will present my arguments for God’s existence, which find much of their inspiration from the Burhān argument. The arguments will aim to be both basic and effective in demonstrating the existence of a necessary existence. I will present five overall proofs, and then make two separate cosmological arguments in this context, with one from dependence and the other from causation. As for the ontological argument, I will present three possible formulations of it: the first will exclusively refer to dependence, the second to modal terms of contingency and necessity, while the third will argue from causation. To establish the will of the necessary being, I will use the argument of particularisation mentioned before. Finally, I will present a fine-tuning argument inspired by the Burhān. I will also offer three arguments for the oneness of the necessary existence to establish theistic monotheism. All these arguments should be understood in conjunction with each other to appreciate the veracity of the case being made. I will present the arguments formally. However they will be written in an accessible way intended for use by religious spokespeople to lay audiences. Following Ibn Taymiyyah’s distinction that prevents conflations between ‘parts’ and ‘attributes’, the word ‘piece’ will be used to mean something that ‘can be removed, added, broken off, torn off or cut off from something’.87 Furthermore, I distinguish between the terms ‘causality’ and ‘dependence,’ as an object can be caused by something but not be dependent on it to exist (i.e. a child in relation to his parents). However, the latter term entails that an object relies upon something for its continued existence.

بخش اول:

Part I:

قضیه: نمی‌تواند جهانی وجود داشته باشد که تنها شامل موجود(ات) وابسته باشد بدون ارجاع به موجودی مستقل، زیرا موجودات وابسته نمی‌توانند به‌تنهایی به وجود خود ادامه دهند. هستی تنها با ارجاع به هستی مستقل قابل تبیین است، زیرا هستی‌های محال به ضرورت منطقی وجود ندارند. افزون بر این، هستی‌های وابسته نمی‌توانند خود را ایجاد یا خود را حفظ کنند.

Proposition: There cannot be a world with only dependent thing(s) without reference to an independent thing, as dependent thing(s) cannot continue existing on their own. Existence is only explicable with reference to an independent existence, as impossible existences do not exist by logical necessity. Furthermore, dependent existences cannot self-generate or self-maintain.

بخش دوم:

Part II:

هر چیزی که از اجزا ترکیب شده باشد، وابسته است.

1. Everything made up of pieces is dependent.

۲. جهان از اجزایی تشکیل شده است.

2. The universe is made up of pieces.

۳. بنابراین، کائنات وابسته است.

3. Therefore, the universe is dependent.

لطف کلام را به شکلی دیگر بیان کنید:

Put in another way:

هر چیزی که از اجزا ترکیب شده باشد، وابسته است.

1. Everything made up of pieces is dependent.

۲۔ یک چندجهانِ بی‌پایان از اجزایی تشکیل شده است۔

2. An infinite multiverse is made up of pieces.

۳. بنابراین، چندجهانِ نامتناهی وابسته است. اگر این استدلال از نظر هستی‌شناختی بیان شود، چنین است:

3. Therefore, an infinite multiverse is dependent. Expressed ontologically, the argument runs as follows:

بخش اول:

Part I:

هر مجموعهای که بیش از یک عضو داشته باشد، وابسته به اعضای خود است.

1. Any set with more than one member is dependent on its members.

۲. مجموعهٔ نامتناهی مجموعه‌ای است که بیش از یک عضو دارد.

2. An infinite set is a set with more than one member.

دلیل ۲

Proof 2.

بخش اول:

Part I:

۱. وجود در هر چیزی که واقعی است از پیش فرض گرفته شده است۔

1. Existence is presupposed in everything that is real.

۲. حقایق لازم، واقعی هستند۔

2. Necessary facts are real.

3. بنابراین، حقایق ضروری مستلزم وجود هستند۔

3. Therefore, necessary facts presuppose existence.

بخش دوم:

Part II:

۱. اگر حقایق ضروری مستلزم وجود باشند، آنها به آن وابسته‌اند۔ ۲. حقایق ضروری مستلزم وجود هستند۔

1. If necessary facts presuppose existence, they depend on it. 2. Necessary facts presuppose existence.

۳. بنابراین، حقایق ضروری به وجود وابسته‌اند۔

3. Therefore, necessary facts depend on existence.

منظورم از «مستقل» وقتی این واژه را به کار می‌برم، خودکفا بودن است. یعنی آنچه مستقل است، برای تبیین یا پدید آمدن خود به چیزی بیرون از خود نیاز ندارد. همچنین برای هستی‌اش به هیچ چیزی وابسته نیست. همان‌گونه که پیش‌تر نشان دادیم، همه امور ضروری مستقل نیستند، زیرا برای وجود داشتن به وضعیت‌های امور پیشین متکی‌اند. بنابراین استقلال خاص‌تر از ضرورت است. هر چیز مستقلی باید ضروری باشد، اما همه امور ضروری مستقل نیستند. اگر این درست باشد، آنگاه استدلال وابستگی که در بالا آمد باید به تأملی انتقادی بیانجامد که با یک موجود مستقل پایان می‌یابد. زیرا همه چیزهای جهان اجزایی دارند و همه ترکیبات هستی‌شناختی به اعضای خود وابسته‌اند. پس برای تبیین هر چیزی، به موجودی مستقل نیازمندیم که همه چیزهای دیگر به آن وابسته‌اند، در حالی که خود به هیچ چیز وابسته نیست. این موجود مستقل به حکم تعریف ضروری خواهد بود، زیرا هر آنچه «مستقل» است ضروری است. اگر این درست باشد، آنگاه نمی‌توان آن را به هیچ شکل دیگری تصور کرد. و اگر چیزی به هیچ شکل دیگری قابل تصور نباشد، باید در همه زمان‌ها و مکان‌ها باشد، یا مستقل از زمان و مکان باشد. در هر دو صورت ازلی خواهد بود. بنابراین ازلی بودن به‌عنوان «یک ویژگی مثبت» تصور نمی‌شود، تا جایی که صرفاً فقدان آغاز یا پایان را توصیف می‌کند. این بار اثبات را بر دوش مخاطب می‌گذارد. او باید یا ثابت کند که ازلی بودن باید به شیوه‌هایی که توصیف کرده‌ام تصور شود، یا ثابت کند که امری ضروری و غیرمادی می‌تواند ویژگی آغازمند بودن را داشته باشد. با بیان استدلال بر حسب اصطلاحات وجهی، چنین می‌گویم:

When I use the term ‘independent’, I mean self-sufficient. That is to say that which is independent does not need anything outside of it to explain or cause it. Nor does it have to depend on anything for its existence. As we have previously shown, not all necessary things are independent, as they rely on presupposed states of affairs in order to exist. Consequently, independence is more specific than necessity. Something which is independent must be necessary, but not all necessary things are independent. If this is true, then the argument of dependence above should bring about a critical reflection which concludes with an independent entity. This is because all things in the world have pieces, and all ontological composites depend on their members. To explain anything, we therefore need an independent entity upon which all other things depend, while it itself depends on nothing. This independent being will be necessary by definition, as anything ‘independent’ is necessary. If this is true, then it cannot be conceived of in any other way. If something cannot be conceived of in any other way, it must be so in all times and places, or independent of time and place. In both events it will be eternal. Eternality is thus not conceived as a ‘positive quality’ insomuch as it describes a lack of beginning or end. This shifts the burden of proof onto the interlocutor. They must either prove that eternality should be conceived in the ways I have described, or that it is possible for something immaterially necessary to possess the quality of beginning. Making the argument using modal terms, I state:

هر چیزی که در تجرید ممکن بود به گونه‌ای دیگر تصور شود، توسط چیز دیگری تنظیم و ترتیب داده شده است.

1. Anything that could be conceived of otherwise in abstraction was arranged by something else.

۲. می‌توان جهان را در انتزاع به‌گونه‌ای دیگر تصور کرد۔

2. The universe could be conceived of otherwise in abstraction.

3. بنابراین، جهان توسط چیز دیگری نظم یافته است.

3. Therefore, the universe was arranged by something else.

لطف کلام را به شکلی دیگر بیان کنید:

Put in another way:

هر چیزی که در تصور انتزاعی ممکن بود به گونهٔ دیگری باشد، توسط چیز دیگری تنظیم و ترتیب داده شده است.

1. Anything that could be conceived otherwise in abstraction was arranged by something else.

۲. یک چندجهانِ نامتناهی را در مقام انتزاع میتوان به گونهای دیگر تصور کرد.

2. An infinite multiverse could be conceived otherwise in abstraction.

۳. بنابراین، یک چندجهانِ بی‌نهایت توسط چیزی دیگر ترتیب داده شد.

3. Therefore, an infinite multiverse was arranged by something else.

به دنبال دلیل ۱ که در بالا ذکر شد، آن «چیزِ دیگری» که مسئولِ تنظیمِ امرِ ممکن است، سرانجام باید به یک «چیزِ دیگرِ» مستقل/واجب منتهی شود. این که وجودِ مستقل/واجب توانِ انجامِ این کار را دارد، نشان‌دهندهٔ توانِ انتخاب‌گری است. تنظیمِ جهان/چندجهان به یک شیوه به جای شیوهٔ دیگر، دلالت بر یک انتخاب دارد؛ یعنی آن [وجود] برگزیده که چیزها به یک شکل باشند نه شکلی دیگر. ممکن است این پرسش مطرح شود: آیا توانِ انتخاب‌گری یا «اراده»ی خودِ وجودِ مستقل، چیزی نیست که در انتزاع بتوان به گونه‌ای دیگر تصور کرد؟ اگر چنین است، آیا همان مشکلی که برای جهان یا چندجهان وجود دارد، برای وجودِ مستقل نیز صدق نمی‌کند؟ از آنجا که وجودِ مستقل واجب است، هر راهِ توصیفِ آن نیز واجب خواهد بود. یعنی هر صفتِ وجودِ واجب، از جمله «اراده»، واجب است. بنابراین اگر ثابت کنیم که همهٔ چیزهایِ مربوط به وجودِ واجب، واجب‌اند، در واقع ثابت کرده‌ایم که هیچ چیز از وجودِ واجب ممکن نیست یا نمی‌تواند ممکن باشد. برای تقویت این دیدگاه، می‌توان از گونه‌ای از استدلالِ تنظیم‌دقیق (fine-tuning) بهره برد که نقطهٔ آغازش وجوب و امکان است.

Following Proof 1 mentioned above, the ‘something else’ responsible for arranging the contingent thing must ultimately terminate in an independent/necessary ‘something else’. The fact that an independent/necessary existence is capable of doing this would suggest the capacity to make choices. To arrange the universe/multiverse in one way rather than another indicates a choice; it chose that it should be one way rather than another. A question may be asked: is not the choice making capacity or ‘will’ of the independent existence itself something which can be conceived otherwise in abstraction? If so, would not the same problem with a universe or the multiverse be applicable to the independent existence? The fact that the independent existence is necessary means that all ways of describing the independent existence will also be necessary. That is to say that any attribute of the necessary existence, including ‘will’, is necessary. Therefore, if we establish that everything about the necessary existence is necessary, we also establish that nothing about the necessary existence is or can be contingent. To bolster this opinion, one can make use of a variation of the fine-tuning argument, using necessity and contingency as a starting point.

۱. جهان برای حیات به‌طور ضروری تنظیم‌شده است یا به‌طور اتفاقی؟

1. The universe is fine-tuned for life by necessity or contingency.

۲. اگر تنظیم دقیق (fine-tuning) ضرورتاً صورت گرفته باشد، آنگاه یک وجود ضروری باید واقعیت ضروری تنظیم دقیق را توجیه کند.

2. If it is fine-tuned by necessity, then a necessary existence must account for the necessary fact of fine tuning.

۳. اگر چیزی با تعلیقِ عرضی (فِی التَّعلِیقِ بِالعَرَض) تنظیم شده باشد، آنگاه وجودِ واجب (وجودِ ضروری) باید هر سلسلهٔ عرضیات را توجیه کند.

3. If it is fine-tuned by contingency, then a necessary existence must account for any series of contingencies.

۴. جہان زندگی کے لیے نہایت باریک توازن کے ساتھ تشکیل دیا گیا ہے۔

4. The universe is fine-tuned for life.

۵. بنابراین، جهان برای حیات به‌دست یک هستیِ ضروری تنظیم‌شده است.

5. Therefore, the universe is fine-tuned for life by a necessary existence.

فرض سوم که در بالا ذکر شد، به مقدمهٔ آغازین پیوند دارد؛ مقدمه‌ای که می‌گوید وجودهای وابسته نمی‌توانند به‌تنهایی وجود داشته باشند. «شیء(های) وابسته نمی‌توانند به‌خودی‌خود به وجود خود ادامه دهند. وجود تنها با ارجاع به یک وجود مستقل قابل تبیین است، زیرا وجودهای محال بر پایهٔ ضرورت منطقی وجود ندارند و وجودهای وابسته نمی‌توانند خود را تولید یا خود را نگه دارند.» از آنجا که امکان (contingency)، همچون وابستگی، امری است که قابلیت پیدایش، نابودی و آرایش‌پذیری به شکل دیگر را دارد، همان چیزی که دربارهٔ یک سلسلهٔ بی‌پایان از «اشیای وابسته» گفته می‌شود، به همان شکل دربارهٔ یک سلسلهٔ بی‌پایان از اشیای ممکن نیز صادق است. توجه کنید که در این استدلال‌ها معمولاً از واژه‌های «تصادف» یا «تصادفی بودن» (chance) و «تصادفی بودن» یا «بی‌قاعدگی» (randomness) سخنی به میان نمی‌آید، هرچند این واژه‌ها اغلب در چنین استدلال‌هایی به کار می‌روند. این واژه‌ها خود نیازمند توجیه از سوی مخاطب ملحد هستند، زیرا او باید ثابت کند که چنین چیزی به نام «تصادف» یا «تصادفی بودن» وجود دارد و صرفاً بیانی از نادانی انسان نسبت به سازوکار جهان یا هر جنبهٔ دیگری از هستی نیست. ملحدان جبرگرا در واقع نمی‌توانند به «تصادف» یا «تصادفی بودن» باور داشته باشند، زیرا این مفاهیم دلالت بر نوسان و غیرقابل‌پیش‌بینی بودن دارند و هر دوی این‌ها در جهان‌بینی جبرگرایانه ناممکن است. همچنین بسیاری از ملحدان سازگارگرا (compatibilist) نیز با جبرگرایان در ماهیت قابل‌پیش‌بینی جهان هم‌رأی‌اند.

Premise 3 mentioned above links to the initial postulation, which states that there cannot exist only dependent existences as ‘dependent thing(s) cannot continue existing on their own. Existence is only explicable with reference to an independent existence, as impossible existences do not exist by logical necessity and dependent existences cannot self-generate and or self-maintain’. Since contingency – like dependence – is something which is susceptible to generation, destruction, and could be arranged otherwise, the same thing can be said about an infinite series of ‘dependent things’ can likewise be said of an infinite series of contingent things. Notice the lack of mention of the terms ‘chance’ or ‘randomness’, which are usually employed in such arguments. These terms are themselves in need of justification by the atheist interlocutor, since they must prove that such a thing as ‘chance’ or ‘randomness’ exists, and that it is not merely an expression of one’s ignorance of the mechanics of the universe or any other aspect of existence. Determinist atheists cannot in fact believe in ‘chance’ or ‘randomness,’ as concepts like these imply volatility and unpredictability – both of which are impossible in the deterministic worldview. Likewise, many compatibilist atheists would also agree with determinists on the predictable nature of the world.

ادله‌ای که انسان می‌تواند به کار گیرد لازم نیست آغاز جهان (یا کائنات) را یکی از مقدمات خود قرار دهد. این نه بدان سبب است که جهانِ ازلی را نمی‌توان با موفقیت رد کرد، بلکه صرفاً برای سست کردن استدلال طرف مقابل است. استدلال می‌تواند چنین باشد:

The arguments one may employ do not need to have the inception of the world (or universe) as one of their premises. This is not because an eternal universe cannot be successfully refuted, but only to undermine the argument of the interlocutor. The argument may run as follows:

هر چیزی که از اجزاء تشکیل شده باشد، معلول (حادث) است.

1. Anything made up of pieces is caused.

۲. جهان از اجزایی تشکیل شده است.

2. The universe is made up of pieces.

بنابراین، جهان معلول است (دارای علت است).

3. Therefore, the universe is caused.

یا به عبارت دیگر:

Or, put in another way:

هر چیزی که از اجزاء تشکیل شده باشد، معلول (حادث) است.

1. Anything made up of pieces is caused.

۲۔ یک چندجهانِ بی‌پایان از اجزایی تشکیل شده است۔

2. An infinite multiverse is made up of pieces.

۳. بنابراین، یک چندجهانِ نامتناهی به وجود می‌آید۔

3. Therefore, an infinite multiverse is caused.

با این پنج دلیل، می‌توان به‌شایستگی در مقام ردّ الحاد استدلال کرد. افزون بر این، باید روشن شود که الحاد هیچ گستره‌ی تبیینی برای پاسخ‌گویی به بنیادی‌ترین پرسش‌ها ندارد، تا چه رسد به تبیین «همه‌ی آنچه وجود دارد». خود الحاد فاقد هرگونه گستره‌ی تبیینی یا ابطالی است. پس از اثبات وجود یک واجب الوجود، برای کسانی که قصد اثبات اعتبار خداباوری توحیدی را دارند، شایسته است سه دلیل دیگر بر یگانگی آن واجب الوجود ارائه دهند. این دلایل از برهان و دلیل التمانُع الاقتباس دارند و دیدگاه‌هایی را در بر می‌گیرند که اندیشمندان مسلمانی چون الغزالی در کتاب الاقتصاد فی الاعتقاد مطرح کرده‌اند.

With these five proofs, one should be able to competently make a case against atheism. In addition, it should be outlined on the field that atheism has no explanatory scope to answer the most fundamental questions, let alone explain ‘all that exists’. Atheism itself lacks any explanatory or refutational scope. After proving that a necessary existence exists, it is befitting for those intending to establish the validity of monotheistic theism to offer three additional arguments for the oneness of such a necessary existence. These arguments take their inspiration from the Burhān and Dalīl al Tamanuʿ, including viewpoints presented by Muslim thinkers like al-Ghazālī in his book Al-Iqtiṣād fi al ʿItiqād.

۱. اگر وجودِ واجب، وجودی باشد که نمی‌تواند به گونه‌ای دیگر باشد، نمی‌تواند بیش از یکی باشد.

1. If a necessary existence is an existence that cannot be any other way, there cannot be more than one.

۲. وجودِ واجب نمی‌تواند به شکلی دیگر باشد.

2. A necessary existence cannot be any other way.

۳. بنابراین، نمی‌تواند بیش از یک وجود واجب وجود داشته باشد۔

3. Therefore, there cannot be more than one necessary existence.

اگر چیزی وجود داشت که «وجود واجب ۱» را از «وجود واجب ۲» متمایز کند، آن ویژگی تمایز، «وجود واجب ۲» را از واجب بودن، بنابر تعریف، ساقط می‌کرد. زیرا تصور می‌شد که «وجود واجب ۲» می‌توانست «به گونه‌ای دیگر» باشد، و از این رو در این صورت «وجود واجب ۲» اصلاً واجب نبود. بلکه ممکن (حادث) به شمار می‌آمد. برای مثال، اگر فرض کنیم خدای ۱ از همه جهات واجب است و خدای ۲ با خدای ۱ متفاوت است، آنچه خدای ۲ را از خدای ۱ جدا می‌کند، دست‌کم در یکی از این دو خدا، یا حتی در هر دو، نشانه امکان است. اگر قدرت از صفات ضروری خدای ۱ باشد، و خدای ۱ به‌ضرورت توانا باشد، اما «خدای ۲» به‌ضرورت قدرت را نشان ندهد، این به آن معناست که خدای ۲ ملاک ضرورتی را که برای «وجود واجب» لازم است، برآورده نمی‌کند.

If there was anything to demarcate ‘necessary existence 1’ from ‘necessary existence 2,’ that property of demarcation would disqualify ‘necessary existence 2’ from being necessary, by definition. This is because it would be conceived that ‘necessary existence 2’ could be ‘another way’ and therefore ‘necessary existence 2’ would not be necessary at all in this case. Instead, it would be considered contingent. For instance, if one supposes God 1 is necessary in all aspects and God 2 is different from God 1, that which differentiates God 2 from God 1 will indicate contingency in at least one of the ‘Gods’, or even both. If power is a necessary attribute of God 1 – and God 1 is necessarily powerful – but ‘God 2’ does not exhibit power by necessity, then this means that God 2 does not meet the criterion of necessity required to be the ‘necessary existence’.

بخش اول

Part I.

اگر وجودِ واجب مسئول همه‌ی موجودات دیگر در هستی باشد، آنگاه وجودِ واجب بر همه‌ی موجودات در هستی تواناست.

1. If the necessary existence is responsible for all other things in existence, then the necessary existence has capacity over all things in existence.

وجودِ واجب مسئولِ تمامِ موجوداتِ دیگر در عالمِ هستی است.

2. The necessary existence is responsible for all other things in existence.

بنابراین، وجودِ واجب بر همهٔ موجودات قدرت دارد.

3. Therefore, the necessary existence has capacity over all things in existence.

بخش دوم

Part II.

اگر وجودِ واجب‌الوجود بر همه‌ی موجودات تواناییِ نهایی داشته باشد، هیچ چیزی غیر از وجودِ واجب‌الوجود بر همه‌ی چیزها توانا نیست.

1. If the necessary existence has ultimate capacity over all things in existence, nothing other than the necessary existence is over all things capable.

وجود واجب بر همه‌ی موجودات قدرت دارد۔

2. The necessary existence has capacity over all things in existence.

بنابراین، وجودِ واجب بر همهٔ چیزهایی که توانایی (انجام آنها) را دارند، تواناست.

3. Therefore, the necessary existence is over all things capable.

برای آنکه طبیعت پایدار، یکنواخت و منظم باشد، باید تنها یک عامل بیرونی وجود داشته باشد که جهان را سامان می‌دهد.

1. For nature to be stable, uniform, and regular, there must only be one external agent arranging the world.

۲. طبیعت پایدار، یکنواخت و منظم است۔

2. Nature is stable, uniform, and regular.

3. بنابراین، باید تنها یک عامل بیرونی وجود داشته باشد که جهان را نظم می‌دهد. ممکن است گفته شود که مجموعه‌ای از «ذهن‌ها» با همکاری یکدیگر سبب شده‌اند که طبیعت پایدار، یکنواخت و منظم باشد. با این حال، اگر آن‌که تواناست بر هر چیز، مسئول وجود چنین ذهن‌هایی باشد، پس او مسئول هر آنچه چنین ذهن‌هایی پدید می‌آورند نیز خواهد بود.

3. Therefore, there must be only one external agent arranging the world It could be argued that a collection of ‘minds’ cooperated together to allow nature to be stable, uniform and regular. However, if the one who is all capable is responsible for the existence of such minds, then they will also be responsible for whatever such minds produce.

مجموعهٔ دلایل و براهینی که در بالا ارائه کردم، ضرورت، توانایی انتخابگری، قدرت مطلق، استقلال و یگانگیِ وجودِ واجب را ثابت می‌کند. همان‌گونه که در ابتدا بیان شد، وجودِ واجب باید وجود داشته باشد تا تداومِ هستیِ جهان توجیه شود. افزون بر این، وجودِ واجب باید وجود داشته باشد تا هر وجودی توجیه شود، زیرا موجوداتِ وابسته نه می‌توانند خود را پدید آورند و نه خود را نگه دارند. برای آن‌که این استدلال‌ها در مباحث شبانی و دفاعیه‌ای مؤثر باشند، باید با طرح پرسش‌های بنیادین و اندیشه‌برانگیز آغاز کرد، مانند: «چرا چیزی هست، نه هیچ‌چیز؟» این پرسش، با همهٔ سادگی‌اش، آن‌قدر ژرف است که اندیشه‌های عمیق برانگیزد و با دغدغه‌های وجودیِ مخاطب پیوند بزند، و به شکلی ارزشمندتر از استدلال‌ورزی او را به سوی خداباوری سوق دهد. در زمینهٔ تمثیل و استعاره، جاشوا راسموسن (که کتابی ویژهٔ مخاطبان عام نوشته است) مثال انباشته‌ای از آجرها را بر زمین می‌زند که در آن، توده‌ٔ آجرها نمایندهٔ چیزهای وابسته و زمین نمایندهٔ موجودِ مستقل است. می‌توان همچنین از مثال کفِ دریا و دریا بهره برد و نشان داد که چگونه آدمی وابستگیِ آب به بستر را، حتی بی‌آنکه کفِ دریا را ببیند، می‌پذیرد. این خود یادآور آن است که استدلال به نفعِ استقلال چقدر روشن است. برای جوانان (که با تلفن‌های هوشمند خو گرفته‌اند) می‌توان مثال وابستگیِ تلفن همراه به شارژ را زد و نشان داد که شارژ خود به نوعی نیروگاه وابسته است. بی‌هیچ استثنایی، این زنجیره به موجودی مستقل و خودبسنده ختم می‌شود. همچنین در بحث علیت می‌توان استدلال کرد که هر چیزی که از اجزا ترکیب شده باشد، علّتش معلول و وابسته است. من از اندام‌های بدنم تشکیل شده‌ام، و این واقعیت نشان می‌دهد که چیزی بیرون از من مرا از این اجزا فراهم آورده است. جهان نیز از اجزای بسیاری ساخته شده است، و این بدان معناست که چیزی بیرون از آن نیز آن را گرد آورده است. در این بحث‌ها، تصویرسازی اهمیت دارد اگر قرار است در برابر مردم عادی مؤثر باشد، و همچنین پرسش‌گری و قرار دادن بار اثبات بر دوش طرف ملحد گفت‌وگو. پرسش‌های ارزشمند در این زمینه عبارت‌اند از: آیا وجود را می‌توان با عدم توضیح داد؟ عدم چیست، و آیا اساساً بدون ارجاع به وجود قابل تصور است؟ آیا صفر بدون ارجاع به اعداد طبیعی و اعداد منفی هرگز قابل فهم است؟ آیا ممکن است وضعیتی وجود داشته باشد که در آن تنها اشیای وابسته به اشیای وابسته تا بی‌نهایت وابسته باشند؟ چگونه می‌توان چنین وضعیتی را از نظر کیهان‌شناختی یا بر پایه‌های پیشینی توجیه کرد؟ پرسش‌هایی از این دست برای نشان دادن قدرت دیدگاه خداباورانه و ناتوانی کامل دیدگاه مقابل اهمیت دارند.

بسیاری از استدلال‌های پولمیک «نواتئیست‌ها» علیه دین بر مفاهیمی تکیه دارد که به این معناست که دین «کهنه» یا «از رده خارج» است. به نظر می‌رسد هم ریچارد و هم بتی تحت تأثیر این گونه گفتمان قرار گرفته‌اند. همین واقعیت ساده که دانشمندان تحصیل‌کرده و دیگر روشنفکران خداناباور می‌شوند، می‌تواند بر این‌که کسی به شکلی سازنده با خداباوری درگیر شود اثرگذار باشد. برای نمونه، ریچارد و بتی هر دو شیفته برتراند راسل هستند. آن‌ها حتی ممکن است هنگام طرح دیدگاه خود علیه خداباوری مستقیماً از او نقل قول کنند. از نظر منطقی صرف، این کار آشکارا بی‌اهمیت و نوعی «توسل به مرجعیت» است. ریچارد و بتی هر دو آن‌قدر باهوش هستند که این را بدانند. از نظر روان‌شناختی، همان‌طور که در پژوهش‌های متعدد، به‌ویژه آزمایش شوک میلگرام، نشان داده شده، نمی‌توان مطمئن بود که ریچارد و بتی از جایگاه فکری برخی خداناباوران، مانند راسل، تأثیر نپذیرفته‌اند. بنابراین، یادآوری‌ای ساده اما قدرتمند این است که شمار بی‌شماری از متفکران برجسته را برشمریم که نه تنها خداباور بوده‌اند، بلکه در طول قرن‌ها به سود خداباوری استدلال کرده‌اند.

Much of the New Atheist polemic against religion depends on notions which imply that religion is ‘outdated’. Both Richard and Betty seem affected by this kind of discourse. The simple fact that educated scientists and other kinds of intellectuals choose to be atheists can be influential in keeping someone from positively engaging with theism. Richard and Betty are both fascinated with Bertrand Russell for example. They may even quote him directly when making a case against theism. On strictly logical terms, this is obviously inconsequential and an ‘appeal to authority’. Both Richard and Betty are clever enough to know that. Psychologically, as shown in multiple studies (most notably Milgram’s Shock Experiment), one cannot be sure that Richard and Betty are not immune influenced by the intellectual status of some atheists like Russell. It may be a simple, yet powerful, point of reminder therefore to simply outline the sheer number of intellectual contributors who not only were theists, but argued for theism throughout the years.