This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original
9.7 Babi Na Bakwai: Shin Ya Halatta A Karbi HarajiBan Da Zakah?
9.7 Chapter Seven Is It Permissible To Levy Taxes Beside Zakah?
by Dr. Yusuf al Qardawi17 min readViewed 219 times
Ana karɓar zakka don wasu dalilai na musamman, wanda God ya wajabta, a kan dukiyar Musulmi, kuma gwamnatin Musulunci ce ke tarawa da raba ta. Shin a cikin gwamnatin Musulunci an halatta a sanya wasu haraji baya ga zakka? Ko kuwa zakka ita kaɗai ce wajibi a kan dukiyar Musulmi? Wajibi da ba zai iya tafiya tare da wasu haraji ba. A cikin sassa uku masu zuwa za mu yi nazari a kan hujjojin da ke ba da izinin sanya haraji baya ga zakka, sharuddan da ake buƙata don sanya irin wannan haraji, da kuma kafafen da masu adawa suka gabatar.
Zakah is levied for particular purposes, decreed by God, on the wealth of Muslims, and is collected and distributed by the Islamic state. In the Islamic state permitted to impose other taxes in addition to zakah? Or, is zakah the only duty on the wealth of Muslims? A duty that must not co-exist with other taxes. We will study in the following three sections the evidence that allows imposing taxes in addition to zakah, the necessary conditions for levying such taxes, and the objections raised by opponents.
BASHI NA ɗaya HUJJOJIN DA SUKE IZINI A ƘAƘABA HARAJI BAYAN ZAKKA
SECTION ONE EVIDENCE PERMITTING LEVYING TAXES BESIDE ZAKAH
1. Haɗin kai a tsakanin al'umma wajibi ne
Babu buƙatar sake magana kan muhimmancin haɗin kai a tsakanin mambobin al'ummar Musulunci, wanda aka tattauna a babi-babin da suka gabata. Duk da haka, haɗin kai da zumuncin Musulmai, waɗanda su ne tushen zakka kanta, su ma suna shimfiɗa harsashin ɗora wasu haraji idan larura ta taso.
1. Social solidarity is a must There is no need to repeat talking about the importance of social solidarity between members of the Muslim society, discussed in previous chapters. However, solidarity and brotherhood of Muslims, that are the foundations for zakah itself, also lay the grounds for imposing other taxes when the need arises.
2. Rarraba zakkah an riga an tsara ta. Saboda zakkah za a iya kashe ta ne kawai ga rukunai takwas da aka bayyana a kashi na huɗu na wannan littafi. Malaman Musulunci suna cewa zakkah dole ne ta kasance da kasafin kuɗi mai zaman kansa. Abu Yusuf, misali, ya ce: "Ba za a haɗa kuɗin kharaj da kuɗin sadaqat ba, domin kharaj an tanada shi ne don dukan Musulmai, yayin da zakkah dole ne ta yi wa rukunan da Allah ya ambata kawai hidima."1 Malamai galibi suna yarda cewa: "Ba za a kashe zakkah wajen gina gadoji, manyan hanyoyi, magudanan ruwa, masallatai, makarantu, da sauransu ba."2
2. Distribution of zakah is pre-determined Since zakah can only be expended to the eight categories described in part four of this book. Muslim scholars argue that zakah must have an autonomous budget. Abu Yusuf, for example, says "The proceeds of kharaj must not be added to the proceeds of sadaqat, since kharaj is to serve all Muslims while zakah must only serve the categories named by God."1 Scholars usually agree that "Zakah must not be spent on building bridges, highways, canals, mosques, schools, etc."2
Fiqh al-Zakah (Juzu'i na II), Dr. Yusuf al-Qaradawi 298
Fiqh al Zakah (Vol. II), Dr. Yusuf al Qardawi 298
Babu wanda zai iya yin jayayya a kan gaskiyar cewa ayyukan da ba za a iya karkata zakka zuwa gare su ba sun haɗa da wasu bukatu na jama'a, kamar makarantu da masallatai, kuma waɗannan suna buƙatar kuɗi. Idan kudaden kharaj, ghanimah, da fai' sun isa, to babu buƙatar sanya haraji, amma idan irin waɗannan hanyoyin ba su wanzu ba ko kuma ba su samar da isasshen adadi ba, to wajibi ne a sanya wasu haraji, saboda ƙa'idar usul ta ce: "Abin da wajibi ba zai cika ba sai da shi, shi ma wajibi ne." Mun gani a baya a cikin wannan littafi cewa Shafi'awa ba sa halatta biyan zakka ga sojojin dindindin, kuma suna takaita biyan ta ga masu yaƙi na sa-kai. Sa'ad da al-Nawawi ya fuskanci matsalar rashin isassun hanyoyin kuɗi don ɗaukar nauyin sojojin dindindin, ya ba da shawarar, kamar yadda yawancin Shafi'awa suka yi, cewa a wajabta wa attajiran Musulmi ɗaukar nauyin sojojin dindindin.
SASHE NA BIYU: SHARUDDAN DA AKE SANYA HARAJI
SECTION TWO CONDITIONS FOR IMPOSING TAXES
Akwai sharuɗɗa huɗu don sanya haraji: Buƙata ta gaskiya, rarraba mai adalci, amfani da kuɗaɗe bisa doka, da amincewar majalisar shawara ta ƙasa (shura).
There art four conditions for imposing taxes: True need, just distribution, lawful use of funds, and approval of the shura body of the state.
Sharadi na farko: gaskiyar buƙatar kuɗi
The first condition: true need for funds
Ya kamata a sami buƙatar ƙarin kuɗi domin a biya kuɗin ayyukan, da kuma rashin isassun kuɗin baitul-mali da sauran albarkatun gwamnati.
There should be real need for the services to be financed by additional financial resources as well as inadequacy of treasury funds and other state resources.
A ka'ida, dukiyar mutum ta kashin kanta tana da kariya, kuma bai kamata a sanya masa wani haraji fiye da zakkah ba. Ya haramta a keta wannan ka'ida sai dai idan akwai matsananciyar bukata. Idan babu irin wannan bukata, ko kuma idan gwamnati tana da wasu hanyoyin samun kudi, to ba halal ba ne a kakaba haraji.
In principle, private wealth is protected and should not be charged any duties above zakah. It is unlawful to violate this rule except in dire need. If such necessity does not exist or if the government has other financial resources, it is not lawful to impose taxes.
Malamai masu daraja sun jaddada wannan sharadi tsawon ƙarni. Wasu ma sun kai har ga buƙatar cewa baitul mali ya zama babu kowa a cikinsa gaba ɗaya, domin hana shugabanni ɗora haraji ba tare da buƙata ba. Tarihin Musulunci ya nuna cewa akwai lokuta da dama da malamai musulmi suka tsaya da ƙarfi suna fuskantar shugabanni waɗanda suke son ɗora haraji alhali kuma suna da wasu hanyoyin samun kuɗi.
Leading scholars have emphasized this condition for centuries. Some go as far as requiring that the treasury be completely empty, in order to deter rulers from imposing taxes without need. Islamic history reveals several instances in which Muslim scholars stood fast confronting rulers who wanted to impose taxes while they still had other resources.
Lokacin da Sarkin Masar Qutuz yake shirya sojojinsa don yaƙar Mogols, waɗanda a lokacin suka mamaye mafi yawan Sham, ya tara dukkan malamai, masana fiqhu da alƙalai don tuntubarsu kan ko zai iya ɗora haraji saboda jihadi. Daga cikinsu akwai Izz al-Din bin ʿAbd al-Salam da Badr al-Din al-Sinjari. Bayan tattaunawa, shugabannin ra'ayi suka amince Izz al-Din ya yi magana a madadinsu. Ya ce: "Idan abokin gaba ya keta ƙasashen Musulunci, dukkan Musulmi wajibi ne su yi yaƙi. Sannan ya halatta ku karɓi haraji daga mutane gwargwadon abin da zai taimaka muku a wannan jihadi, matuƙar babu komai a baitul-malin jama'a, kuma matuƙar kun sayar da duk tufafin zinare da duk kayan ado da kayan amfani masu tsada da kai da fadawanka da sojojinka kuke da su, ta yadda kowane mutum a cikin runduna zai tsaya da doki ɗaya da makami ɗaya kawai, kuma su zama daidai da talakawa. Amma karɓar kuɗi daga jama'a alhali sojojinku da fadawanku har yanzu suna da dukiya da abubuwan alatu – a'a, hakan bai halatta ba."
Daga baya al-Nawawi ya ɗauki irin wannan matsaya a gaban Sarki al-Zahir Baibars. Lokacin da sarki ya so yaƙar Tatarawa a Sham, ba shi da isassun kuɗi a baitul-malinsa, sai ya tambayi malamai a Sham ko zai iya ɗora haraji don taimakawa gwamnati da sojoji wajen yaƙar abokan gābar Musulunci. Dukkan malaman da ke wurin sun amince, suka rubuta amincewarsu ga sarki. Al-Nawawi kuwa ba ya nan a lokacin, sai sarki ya tambaya ko akwai malaman da ba su amsa kiransa ba. Suka ce: "Eh, akwai al-Nawawi." Da ya zo, sarki ya roƙe shi ya ƙara amincewarsa tare da ta sauran, amma al-Nawawi ya ƙi. Da aka tambaye shi dalili, ya ce: "Na sani cewa kai bawa ne ga sarkin da ya gabata, Bandaqdar. Sannan ba ka mallaki komai ba, sai Allah ya ba ka da karimcinsa ya maishe ka sarki. Na ji cewa kana da bayi dubu, kuma kowannensu yana da tufafin zinare, kana kuma da baiwa ɗari biyu, kowacce daga cikinsu tana da kwandon kayan ado." "Idan kuka kashe duk wannan, kuma bayinku suna rayuwa da tufafin ulu kawai, kuma kuyanginku suna riƙe da tufafinsu kawai, ba tare da wani kayan ado ba, to bayan haka ina amincewa da ku karɓi haraji daga mutane." Sarki ya yi fushi, ya umarci al Nawawi ya fita daga birnin. Al Nawawi ya yi biyayya ya fita zuwa ƙauyensa, Nawa [kimanin mil hamsin kudu da Damascus]. Lokacin da wasu malamai suka yi magana don dawowarsa, sarki kuma ya yarda, al Nawawi ya ƙi kuma ya sanar, "Ba zan je Damascus ba muddin al Zaher Bibars yana can," amma sarkin ya mutu bayan wata guda.
Sharaɗi na biyu: rarraba nauyi daidai gwargwado
The second condition: just distribution of the burden
Dole ne a raba nauyin haraji cikin adalci tsakanin mutane, ta yadda babu wanda zai taba daukar nauyi fiye da kima alhali wasu kuma a bar su ba tare da dalili mai karfi ba. Adalci ba ya bukatar daidaito tsakanin masu biyan haraji, domin yin daidaito tsakanin abubuwan da suka bambanta rashin adalci ne kamar yadda yin banbanci tsakanin abubuwan da suka daidaita rashin adalci ne. Dole ne a sami ka'idoji masu dogaro da abu da za a bi wajen raba nauyin haraji tsakanin masu arziki na cikin al'umma.
The burden of taxes must be distributed justly among people, so that none is ever-burdened while others are exempted without reasonable cause. Justice does not require equality among taxpayers, since treating equally what is different is as unjust as treating differently what is equal. There must be objective criteria for distributing the tax burden among the rich members of society.
Abu 'Ubaid ya ruwaito daga Ibn 'Umar cewa 'Umar yana karɓar daga Nabatawa [’yan kasuwa baƙi waɗanda ke kawo kaya cikin ƙasar] rabin ɗaya cikin goma a kan mai da alkama, don ƙarfafa su su kawo ƙarin waɗannan kayayyaki zuwa Madina, da ɗaya cikin goma a kan wake.14 An sani cewa ƙa'idar gaba ɗaya ta wannan haraji da 'Umar ya kafa ita ce karɓar ɗaya cikin goma daga 'yan kasuwa baƙi, rabin ɗaya cikin goma daga 'yan kasuwa waɗanda mutanen Alkawari ne, da kwata na ɗaya cikin goma daga 'yan kasuwa Musulmi,13 kamar yadda Anas da al-Sa'ib bin Yazid suka ruwaito, wanda ya ce: "Na kasance jami'i a kasuwar Madina a zamanin 'Umar, kuma muna karɓar ɗaya cikin goma daga Nabatawa."17
Abu 'Ubaid reports from Ibn 'Umar that 'Umar used to collect from the Nabatites [foreign merchants who used to bring goods into the country] half a tenth on oil and wheat, to encourage them to bring more of these goods to Madinah, and one tenth on beans."14 It is known that the general principle of this tax laid by 'Umar was to collect one-tenth from foreign merchants, one-half of a tenth from merchants who were people of the Pledge, and one-fourth of a tenth from Muslim merchants,13 as reported by Anas and by al Sa'ib bin Yazid, who says, I was a commissioner to the Madinah market during 'Umar's time, and we used to collect one-tenth from the Nabatites."17
Amma dangane da mai da alkama, an ce 'Umar ya rage haraji zuwa kashi biyar saboda wata muhimmiyar manufar tattalin arziki, wato ƙarfafa shigo da abinci da ake buƙata a Madina mai saurin bunƙasa, babban birnin ƙasar. Wannan mataki na 'Umar yana nuna cewa ana iya sauya ƙimar haraji gwargwadon manufar tattalin arziki da ake son cimmawa, ko a fannin ciniki, shigo da fitar da kaya, masana'antu, ko noma.
But with regard to oil and wheat, 'Umar apparently reduced the tax to five percent for an important economic reason, i.e. encouraging food imports that were required in the fast growing Madinah, capital of the state. This action of 'Umar indicates that tax rates may be changed according to the economic target they aim at achieving, whether in trade, import and export, industry, or agriculture.
Sharaɗi na uku: ribar da ake samu dole ne ta amfani al'umma
Third condition: proceeds must benefit society
Ana tara haraji ne kawai don hidima ga al'umma. Saboda haka, kudaden haraji ba za a yi amfani da su ba don son zuciya da muradin shugabanni da na'yan cikinsu, ko don cika manufofin mulkin kama-karya ko burace-buracen kai. Allah ne Ya kafa wannan ka'ida a lokacin da Ya bayyana yadda ake raba zakka, bai barin hakan ga duk wani shugaba ya tsara ba, ko da Annabi ne. Khalifofi masu shiryarwa, tare da manyan Sahabbai, sun kasance masu tsananin kula wajen raba dukiyar jama'a. Ibn Sa'd a cikin littafinsa Tabaqat ya ruwaito daga Salman cewa 'Umar bin al-Khattab ya taba tambaya: "Ni sarki ne ko khalifa?" Salman ya amsa: "Idan ka tara dirhami guda daya ko kasa da hakan ko fiye daga kasar Musulmi, ka kashe shi a kan wani abu ba bisa hakkinsa da dacewarsa ba, to kai sarki ne, ba khalifa ba." 'Umar ya ji haka sai ya yi kuka.
Sufyan bin Abi al-'Awja' ya ce: "'Umar bin al-Khattab ya taba cewa: 'Wallahi, ban tabbata ba, ni khalifa ne ko sarki? Idan ni sarki ne, to wannan babban abin tsoro ne.' Wani mutum ya amsa: 'Ya Shugaban Muminai, akwai babban bambanci tsakaninsu.' 'Umar ya ce: 'Mene ne?' Mutumin ya ce: 'Khalifa ba ya karbar sai abin da ya dace, kuma ba ya kashewa sai a kan abin da ya dace. Kai, godiya ta tabbata ga Allah, kana cikin irin wadannan. Sarakuna suna zalunci ba bisa ka'ida ba. Suna karbar daga wannan su ba wancan.' 'Umar ya yi shiru."
Al-Tabari ya ruwaito: "Wani mutum da yake dangin 'Umar ya nemi wata baiwa daga gare shi. 'Umar ya ki ba shi, ya kuma umarce shi ya fita. Sai wani ya yi magana da 'Umar game da shi: 'Ya Shugaban Muminai, wane ya roke ka amma ka ki ba shi, ka kuma umarce shi ya fita.' 'Umar ya amsa: 'Lallai ya roke ni in ba shi daga dukiyar Allah [ma'ana dukiyar al'umma da gwamnati]. Idan na yi haka, wane uzuri zan iya bayarwa? Sai in hadu da Allah a matsayin sarki mai cin amana!'"19
Tax collection is aimed only at serving the nation. Thus tax proceeds must not be used for the whims and desires of the rulers and their inner circles, or to fulfill dictatorial purposes or individual ambitions. God establishes this principle when He details zakah distribution, not leaving it to be determined by any ruler, not even a Prophet. The Wise Successors, along with the great Companions, were extremely strict about the dispersement of public funds. Ibn Sa'd in his Tabaqat reports from Salman that 'Umar bin al Khattab once asked "Am I a king or a caliph?" Salman answered, "If you collect one single dirham from the Muslim land, or less, or more, and spend it on anything other than its right and proper dispersement, then you are a king and not a khalifah."Umar, hearing this, wept"18 Sufyan bin Abi al 'Awja' says, "Umar bin al Khattab once asked 'By God, I am not sure, am I a khalifah or a king? If I am a king, this is indeed an awful thing,' A man answered, 'O Prince of Believers, there is indeed a big difference between them.' 'Umar asked, 'What?' The man said, 'The khalifah does not take but what is right and does not spend it except on what is right. You, praise be to God, are of that kind. Kings oppress arbitrarily. They take from this and give to that.' 'Umar remained silent."18 Al Tabari reports, "A man who was a relative of 'Umar, asked Umar for some grant. 'Umar turned him down and asked him out. Then someone spoke to 'Umar about him, 'O Prince of Believers, so-and-so asked you but you turned him down and ordered him out.' 'Umar answered, He indeed asked me to give him from the property of God [meaning the property of the society and state]. If I do so, what would be the excuse? Then I would meet God as a betraying king!'"19
Sharadi na huɗu: amincewar hukumar shura
The fourth condition: approval of the shura body
Tunda dukiyar mutum tana karkashin kariyar shari'ar Musulunci, duk wani haraji da za a dora wa daidaikun mutane dole ne majalisar shawara ta jiha ta amince da shi. Bai isa ba shugaba shi kadai ko kwamishinonin gwamnatinsa su yanke irin wannan hukunci. Shawara (shura) wajibi ne bisa Alkur'ani da Sunnah. Allah ya yabi "...wadanda suke amsa wa Ubangijinsu, suke tsayar da salla, kuma al'amuransu shawara ce a tsakaninsu, kuma suke ciyar da abin da Muka azurta su da shi."20 Shawara tana da alaka da karbar sakon Allah, tsayar da salla, da bayarwa saboda Shi. Wannan ayar ta kafa ginshikan tsarin Musulunci tun a lokacin Makka. Daga baya a Madina, Allah ya saukar da ayar: "Ka yi shawara da su a cikin al'amura, to idan ka riga ka yanke shawara, ka dogara ga Allah."21 An saukar da ita a Madina, a zamanin da aka kafa cikakkun dokokin Musulunci da rayuwa, kuma wannan ayar ta ba da tushe na gaba daya ga tsarin mulkin wannan al'umma. An saukar da ayar nan take bayan yakin Uhudu, kafin haka Annabi ﷺ ya tuntubi Sahabbansa kan ko su zauna a Madina su bar makiya su isa can, ko su fita su yaki maharan a wajen birnin. Yawancin Sahabbai sun so su fita, amma ra'ayin Annabi ﷺ shi ne ya zauna a Madina ya karfafa ta, amma saboda ya bi ra'ayin mafi yawa, sai ya fita, sakamakon haka shi ne shan kaye, inda kimanin Sahabbai manya guda 70 suka rasa rayukansu. Duk da haka, ayar ta sake tabbatar da cewa shawara muhimmin bangare ne na tsarin Musulunci, kamar ana cewa: Dole ne ku ci gaba da tuntubar su da yanke shawara ta hanyar shawara, koda bayan abin da ya faru sakamakon bin ra'ayin mafi yawa.
Since private property is protected by Islamic law, any levy on individuals must be approved by the consultative body of the state. It is not sufficient that the ruler alone or his administrative commissioners make such a decision. Shura consultation is required by Qur'an and Sunnah. God commends ". . . those who hearken to their Lord and establish prayer, who conduct their affairs by mutual consultation, and who spend out of what We bestow on them for sustenance."20 Shura is associated with accepting the message of God, establishing prayer, and spending for His sake. This verse establishes the essential principles of the Islamic system as early as the Makkan period. Later in Madinah, God sent down the verse, "And consult them in affairs, then when thou hast taken a decision, put thy trust in God."21 Revealed in Madinah, in the era when details of Islamic law and life were laid down, this verse gave the general foundations for the government structure of this society. This verse was revealed just after the battle of Uhud, before which the Prophet had consulted his Companions on whether to stay in Madinah and let the enemy reach there, or to go out and fight the invaders outside the city limits. The bulk of Companions wanted to go out, while the Prophet's opinion was to stay in Madinah and fortify it, but following the majority, he went out and the result was a defeat, about 70 great Companions were killed. Even despite that, the verse reaffirmed that consultation is an essential part of the Islamic system, as if to say: You must continue to consult them and make your decisions by consultation, even after what happened as a result of following the majority's opinion.
Ƙaramin bayani: Shin shawara ta zama dole a kan shugaba?
Digression: Is consultative decision binding on the ruler?
Jawabin yana da kyau, bisa dalilin cewa Annabi ﷺ yana karɓar ra'ayin mafi yawan Sahabbansa bayan tuntuɓa. Ibn Kathir ya ambata cewa Ibn Mardawaih ya ruwaito daga 'Ali, yana cewa: "An tambayi Manzon Allah ﷺ game da ma'anar ayar, 'Sa'ad da ka yanke shawara...' sai ya ce tana nufin 'ku tuntuɓi mutanen ra'ayi, sa'an nan ku bi su.'" Idan shawarar mafi yawa wadda ta dogara da shawara (shura) ba ta zama wajibi a kan gwamnati ba, to shura ba ta da ma'ana. Wannan kuma yana mai da tuntuɓa abin wasa, inda shugabanni ke tuntuɓar mutane sa'an nan su aikata abin da suke so, ba tare da la'akari da ra'ayin mafi yawa ba.
The answer is certainly affirmative, on the grounds that the Prophet used to accept the opinion of the majority of his Companions after consultation. Ibn Kathir mentions that Ibn Mardawaih reports that 'Ali says, "The Messenger of God (p) was asked about the meaning of the verse, 'Then when thou hast taken a decision . . .' and he answered that it meant 'consult people of opinion and then follow them."24 If the majority's decision based on consultation (shura) is not binding on the government, shura looses its meaning. This makes a mockery of consultation, whereby rulers consult people and then do what they want, regardless of the majority opinion.
Haka kuma, Musulmi na iya sanya shawara (shura) ta zama wajibi kowa ya bi ta ta hanyar doka, wato:
Moreover, Muslims can make shura always indisputably binding by legislation, i.e.
ta hanyar sanya irin wannan sharadi a cikin kundin tsarin mulki, wanda shugaba zai hau kan mulki bisa sharadin cewa ra'ayin mafi rinjaye zai zama wajibi a kan gwamnati da shugaban ƙasa. Annabi (p) ya ce: "Musulmi suna ɗaure da sharuddan yarjejeniyarsu."25 Cika irin waɗannan sharuɗɗa da gaskiya wajibi ne a kan gwamnati, ba tare da wani shakka ba, ba tare da la'akari da ra'ayoyin malaman shari'a kan ko shawara (shura), idan ba a haɗa ta da irin waɗannan sharuɗɗa ba, tana da ma'ana ta bayani ne kawai ko kuma tana da wajibci.
incorporating such a clause in the constitution, whereby the leader is elected on the condition that the majority's view shall be binding on the government and the head of state. The Prophet (p) says Muslims are bound by their contractual conditions."25 Honest fulfillment of such conditions are binding on the government, without the slightest doubt, regardless of jurist opinions on whether shura, when unassociated with such conditions, is only informative or is binding.
Ayoyin ba su ƙayyade a kan waɗanne al'amura ake buƙatar shawara ba. Babu shakka kalmomin "al'amura" ko "abubuwa" a cikin ayar gama-gari ne, suna haɗawa da dukkan al'amura, duk da haka mafi muhimmai su ne al'amuran da suka shafi al'ummar Musulunci da makomarta. Tabbas, haraji yana da muhimmanci har ya zama yana buƙatar shawarwari.
BANGARE NA UKU: HUJJOJI A KAN HARAJI
SECTION THREE ARGUMENTS AGAINST TAXES
Wasu malamai suna ganin cewa ba halal ba ne a sanya wani haraji banda zakkah. Suna amfani da manyan hujjoji guda uku don goyon bayan ra'ayinsu: Na farko, ƙa'idar nan cewa babu wani wajibi a kan dukiya sai zakkah, wadda aka saba sani a tsakanin masana fiqhu. Na biyu, dukiyar mutum ta sirri tana da kariya, kuma duk wani caji a kanta dole ne a goyi bayansa da nassi. Annabi ﷺ ya ce: "Wanda aka kashe yana kare dukiyarsa, shahidi ne." Saboda haka, ba halal ba ne a karɓi wani ɓangare na dukiyar sirri ta Musulmai ba tare da yardarsu ba. Na uku, akwai maganganu da dama da suke yin Allah-wadai da haraji a kan mutane, suna kuma hana karɓar ushr, kamar haka:
Some scholars believe it is unlawful to impose any taxes besides zakah. They use three main arguments to support their views: First, the rule that nothing is obligated on wealth except zakah is commonly know among jurists. Second, private property is protected and any charge on it must be supported by a text. The Prophet says, "He who is killed while defending his wealth is a martyr."26 It is, therefore, unlawful to take any part of Muslims' private property without their consent. Third, several sayings discredit levies on people and prohibit the collection of tenth ['ushr], such as the following:
Abu al Khair ya ce "Maslamah bin Mukhallad, wanda ya zama gwamnan Masar, ya ba Ruwaifi' bin Thabit mukamin mai karɓar haraji na ushr. Ruwaifi' ya ƙi, yana cewa, "Na ji Manzon Allah ﷺ yana cewa, 'Masu karɓar haraji suna cikin Wuta.'" 'Uqbah bin 'Amir ya ce ya ji Manzon Allah ﷺ yana cewa, "Masu karɓar haraji ba sa shiga Aljanna."28 Duk da cewa masana hadisi suna sukar waɗannan maganganu guda biyu, ana tallafa musu da wata magana da Muslim ya ruwaito a ƙarshen labarin wata mace mai aure da ta yi zina aka yi mata rajm. Annabi ﷺ ya ce, "Ta yi tuba mai tsananin gaskiya har idan irin wannan tuba aka yi ta mai karɓar haraji, tabbas da an gafarta masa." Wannan yana nuna cewa zunubin masu karɓar haraji a zahiri ya fi girma fiye da na matar da ta yi zina. Wannan kuma ana ƙara tabbatar da shi da maganganu da dama da ke yin Allah wadai da masu karɓar haraji na ushr. Duk da cewa babu ɗaya daga cikin waɗannan maganganu da ya kai matakin kyau ko ingantacce, suna tallafa wa juna: Al-Tabarani a cikin al-Mu'jam al-Kabir ya ruwaito daga 'Uthman bin Abi al-'As cewa Annabi ﷺ ya ce, "Allah yana sauka kusa da halittunsa, yana gafarta wa duk wanda ya nemi gafara, sai dai karuwa [wadda ke samun kuɗi ta jikinta], da kuma mai karɓar haraji na ushr."29 Ibn al-Athir a cikin al-Nihayah ya bayyana cewa mai karɓar ushr mai karɓar haraji ne.30 Al-Bighawi ya ƙara da cewa, "Mai karɓar haraji jami'i ne da yake karɓa daga 'yan kasuwa da ke wucewa ta wurinsa harajin da ake kira ushr."31
Tattaunawa kan ƙin yarda na biyu game da haraji
Discussion of the second objection against taxes
Kare ga mallakar dukiya ta kashin kai a Musulunci ba ya sabawa a sanya wasu haraji ko gudummawa kan wannan mallaka. Talakawa, marasa karfi da mabukata suna da hakki a kan dukiyar masu arziki bisa ga zumuncinsu na bil'adama da na addini, kamar yadda aka nuna a lokacin da muka yi nazarin tushen ka'idar zakka. Al'umma ma tana da hakki a kan dukiyar kashin kai, domin mutane suna samun arzikinsu ne kawai cikin tsarin al'umma, kuma ta wata hanya ko wata, al'umma tana ba da gudummawa wajen samun dukiyar mutum, kuma domin ba tare da ayyukan jin dadin jama'a ba, rayuwar mutanen birni za ta kasance cikin wahala matuka. Kafin dukkan wannan, Allah yana da hakki a kan dukiyar kashin kai. Shi ne Mahalicci kuma Mamallaki na gaskiya na dukiya. Haka kuma, kayayyaki mallakar Allah ne tun farko, kuma mutane wakilai ne kawai.
The protection of private ownership in Islam is not contradictory to charging certain dues on this ownership. The poor, weak, and needy, have right on the wealth of the rich based on their brotherhood in humanity and in religion, as was shown when we studied the theoretical foundation of zakah. Society also has rights on private property, since individuals earn their wealth only in the framework of society, and one way or another, society contributes to the earning of individual property, and since without social services, life would be very inconvenient for urban people. Before all this, God has rights on private wealth. He is the Creator and true Owner of wealth. Goods are in fact God's property before anything else, and people are merely vicegerents.
Idan a cikin al'ummar Musulunci akwai talakawa masu bukatu wadanda ba a biya musu bukatunsu da dukkan kudin zakka ba, idan kuma akwai bukatun jama'a, na soja, na tattalin arziki da sauransu, wadanda ke bukatar kudade, kuma idan yaduwa da kafuwar Musulunci na bukatar kudi, to Musulunci ya halatta a sanya haraji a kan masu arziki domin cimma wadannan manufofi, bisa ka'idar "abin da ba a iya cika wajibi ba sai da shi, shi ma wajibi ne."
If, in the Islamic society, there exist needy persons whose needs are not satisfied with all the proceeds of zakah, if there are public needs, military, economic, and otherwise that require resources, and if the spread and establishment of Islam requires funds, Islam approves of imposing taxes on the rich to achieve these targets, in application of the rule "that without which an obligation cannot be fulfilled is also obligatory."
Tattaunawar kan hujja ta uku
Discussion of the third objection
A. Maganganun da suka shafi maks
Maganar da ke zargin haraji mafi yawanci ba ta da tushe, kamar yadda muka gani a baya. Ko da waɗanda suka kai matsayin karɓuwa, ba sa hana kowane haraji a fili, domin kalmar da aka yi amfani da ita a cikinsu don haraji ita ce maks ta Larabci, wadda take da ma'anoni da yawa. A cikin Lisan al-Arab (kamus mafi daraja a Larabci), an bayyana maks a matsayin kuɗin da ake karɓa daga 'yan kasuwa a kasuwannin zamanin jahiliyya. An kuma bayyana shi da abin da jami'in 'ushr ke karɓa. Ibn al-'Arabi ya ce maks dirham ne da ƙarin abu da jami'in zakka ke karɓa fiye da zakkar da ake bin mutum, wanda Annabi ﷺ ya hana karɓa. Ya ambaci maganar: "Mai karɓar maks ba zai shiga aljanna ba." An kuma bayyana maks a matsayin harajin da jami'in maks ke karɓa. Asali, kalmar maks na nufin tattarawa. Maks kuma na nufin ragewa; maks rage darajar ciniki ne.38 Al-Baihaqi ya ce: "Maks na nufin ragewa. Idan jami'i ya rage daga kuɗin zakka, ana kiransa mai karɓar maks."39
A. The sayings about maks The saying that discredit levies are mostly inauthentic, as we have seen earlier. Even those which reach the level of acceptance do not explicitly prohibit every tax, since the word used in them for tax is the Arabic maks, which has several meanings. In Lisan al Arab (the most respected Arabic dictionary), "maks is defined as money collected from venders in pre-Islamic markets. It is also defined as what is collected by the 'ushr officer. Ibn al 'Arabi says that maks is an added dirham collected by the zakah officer above the due zakah, the collection of which the Prophet (p) prohibits. He mentions the saying 'A maks collector does not enter heaven.' Maks is also defined as the tax collected by the maks officer. Originally, the word maks means collection. Maks also means reduction; maks is a discount of the value of sale."38 Al Baihaqi says, "Maks is reduction. If the officer reduces from the proceeds of zakah, he is called a maks collector."39
Bisa haka, za a iya fahimtar raina ko wulakanta masu karɓar maks a matsayin gargaɗi ga jami'an zakka, domin mai karɓar maks shi ne jami'in zakka marar gaskiya kuma azzalumi, wanda yake karɓar fiye da abin da ya wajaba daga masu biyan zakka, ko kuma yake riƙe wani ɓangare na abin da aka tara, wanda na talakawa ne, don kansa. Wannan fahimta kuma tana samun goyon bayan bayanin wasu masu ruwaitowa game da "masu karɓar ushr" a cikin maganar, cewa su jami'ai ne da suke karɓar sadaka ba bisa ka'ida ba.40 Haka kuma, Abu Daud ya ambaci irin waɗannan maganganu a babin "karɓar sadaka." Wannan fahimta kuma tana samun goyon bayan maganganun da suke yin barazana ga masu karɓar da ba sa adalci a lissafi da karɓar sadaka. (Wasu daga cikin waɗannan maganganun an ambata su a baya a babi na biyu na kashi na huɗu). Irin waɗannan maganganu sun sa wasu daga cikin Sahabbai ba su so su karɓi muƙaman masu karɓar zakka saboda girman nauyin da ke kansa.
Malamai daga makarantun fiqhu guda huɗu sun halatta haraji kawai.
Jurists from the four schools allow just taxes
Da wuya malaman fiqhu su yi amfani da kalmar Larabci daribah, wanda ke nufin haraji. Amma a rubuce-rubucensu sukan kira harajin yau da kullum da wasu sunaye, kamar "kudin gwamnati," "haqqoqi," "kharaj," ko "rabe-raben kudi." Malaman Hanafiyya, na farko da na baya, sun ambaci haraji, kuma sun bambanta tsakanin harajin gaskiya da na dacewa da harajin zalunci.
Ibn 'Abidin ya ce: "Wasu rabe-raben kudi suna da hujja, kamar kudin yin tafkunan ruwa a koguna, na raba ruwa, na ban ruwa, na biyan masu tsaron dare, na ciyar da sojoji, ko na fansar fursunoni, idan hakan ya zama wajibi kuma baitul-mali ba shi da kudi. Amma wasu rabe-raben kudi ba daidai ba ne, kamar da yawa daga cikin wadanda ake karba a zamaninmu."
A cikin al-Qunyah, an nakalto Abu Ja'far al-Balkhi yana cewa: "Abin da gwamnatin Musulunci ta sanya wa mutane don biyan bukatun jama'a, haqqi ne na kudi da addini ya wajabta, kamar kharaj. Malamanmu sun ce: 'Abin da gwamnati take karba don biyan bukatun jama'a ya zama wajibi, kamar albashin masu tsaron hanyoyi da gine-gine da mashigar manyan hanyoyi'. Kamar wadannan haraji na gaskiya shi ne abin da ake karba a Khawarizm [wani birnin Musulmi a Tsakiyar Asiya da Rasha ta mamaye] don gyara bakin kogin al-Jihun, da kuma biyan masu tsaron iyaka. Irin wadannan haqqoqi wajibi ne, domin ba zalunci ba ne. Dole ne kowane mutum mai biyan haraji ya biya su. Kada a zargi gwamnati saboda irin wadannan kudade, amma kuma kada a karfafa ta ta wuce abin da ya zama wajibi."
Ibn 'Abidin, bayan ya nakalto maganar al-Balkhi a cikin littafinsa Radd al-Muhtar, ya yi sharhi cewa: "Wannan yana aiki ne kawai idan babu isassun kudi a baitul-mali don wadannan bukatu."52
Very seldom do jurists use the Arabic word daribah, which means tax. But in their writings they refer to regular levies using other names. Sometimes they call them "government charges" " duties," "kharaj," or "allotments." Hanafites, both early and later generations, mention taxes and distinguish between just and proper taxes and oppressive ones. Ibn 'Abidin says "Some allotments are justified, such as fees for making water pools on rivers, for distribution of water, for irrigation, to pay night watchmen to finance the aray, or to free captive, when this is needed and the public treasury does not have funds. But some allotments are not right, such as many which are collected in our times." In al Qunyah, Abu Ja'far al Balkhi is quoted as saying, "What is imposed by the Islamic government on people to pay for public interests is a religiously obligated financial due similar to kharaj. Our teachers say, 'What is collected by the government to provide for public interests become obligatory, such as salaries for guards that protect roads and buildings and entrances of highways'. Similar to these just taxes is what is collected in khawarizm [A Muslim city in Russian-occupied Central Asia] to repair the banks of the river al Jihun, and to pay the frontier guard. Such duties are obligatory, since they are not oppressive. Every taxable person must pay them. The government must not be denounced for such levies but must not be encouraged to exceed what is necessary."51 Ibn 'Abidin, after quoting al Balkhi's statement in his Radd al Muhtar, comments, "This only applies when there are no funds sufficient for these purposes in the public treasury."52
Sharhi kan haraji marar adalci
Comments on unjust taxes
Akwai hukunce-hukunce da ra'ayoyi da dama na malamai na fiqhu da suka yi magana kan haraji mara adalci, kamar haka:
Several jurisprudence rulings and opinions deal with unjust taxes, such as the following:
1. Ma'amaloli irin su yarjejeniyar garantin haraji mara adalci halal ne, ta yadda idan wani mai garanti ya biya gwamnati adadin harajin mara adalci, yana da hakkin ya karbi abin da ya biya daga mutumin da aka yi wa garantin. Sai dai wannan ba ya nufin gwamnati tana da hakkin karbar haraji mara adalci daga masu garanti.55
1. Transactions such as a guarantee agreement of unjust taxes are legal, in the sense that if a guarantor had to pay the amount of unjust taxes to the government, he has the right to collect what he paid from the guaranteed person. This does not, however, mean the government has the right to collect unjust taxes from guarantors.55
2. Duk wanda ya dauki nauyin rarraba nauyin irin wadannan haraji na zalunci cikin adalci, Allah zai saka masa, domin barin rarraba nauyin ga hukuma azzalumar yana kaiwa ga rarraba nauyin wadannan haraji cikin matukar zalunci.56
2. Whoever takes responsibility for just distribution of the burden of such unjust levies is rewarded by God, since leaving distribution of the burden up to the oppressive authority leads to very unjust distribution of the burden of these levies.56
3. Yana halatta a yaudari gwamnati game da waɗannan haraji, sai dai idan an san cewa irin wannan yunkuri zai ƙara nauyi ga sauran masu biyan haraji. In haka ne, ya fi kyau a guji yaudara wajen biya.57 Ibn Taimiyyah ya ce, "Idan al'ummomi suka sami haraji daga hukumomi masu zalunci, ko dai a kan kawunan mutane, ko kan dabbobinsu, bishiyoyinsu ko dukiyarsu, ko kuma aka karɓi fiye da kima a zakka ko kharaj ko wasu haraji da Shari'a ba ta halatta ba (kamar harajin sayarwa), to wajibi ne a raba wannan nauyi cikin adalci tsakanin waɗanda aka zalunta. Babu wanda daga cikin mutanen da aka karɓa musu haraji ba bisa ka'ida ba da yake da 'yancin ya jefa rabonsa na nauyin a kan wasu. Wajibi ne su raba nauyin waɗancan haraje-harajen zalunci cikin adalci, kamar dai halal ne, domin dangane da karɓa da biya, ana tilasta mutane biyan haraji na zalunci kamar yadda ake tilasta musu biyan haraji na adalci. Mugunta ta harajin zalunci tana kan waɗanda suke ƙaddamarwa suke kuma karɓa, ba kan masu biya ba. Masu biya a irin wannan hali suna da wajibi su biya rabonsu na nauyin cikin adalci da gaskiya. Babu wanda yake da 'yancin kubuta daga biya idan kubuta din zai jefa nauyin a kan wasu."
3. Al Rawdah, Juzu'i na 2, shafi na 321, da Tuhfat al Muhtaj, Juzu'i na 3, shafi na 96.
3. Al Rawdah, Vol. 2, p. 321, and Tuhfat al Muhtaj, Vol. 3, p. 96.
4. Don waɗannan da sauran ƙa'idodi da dokoki makamantansu na al-ahkam, duba Al-Ashbah wa al-Naza'ir, na Ibn Nujaim, bangaren ƙa'idodi gabaɗaya. Haka kuma duba Usul al-Tashri', na al-Khudari.
4. For these and similar principles and rules of ahkam, see Al Ashbah wa al Naza'ir, by Ibn Nujaim, section on general rules. See also Usul al Tashri' by al Khudari.
No one can argue with the fact that services for which zakah cannot be appropriated include certain public necsseities, like schools and mosques, and these require financial resources. If the proceeds of kharaj, ghanimah, and fai' are sufficient, there is no need for imposing taxes, but if such sources do not exist or do not yield sufficient amount, other taxes need to be levied, since the rule of usul states, "That without which an obligation cannot be fulfilled is also obligatory." We have seen earlier in this book that Shafi'ites do not allow payment of zakah to the regular army, and restrict payment to voluntary fighters. When al Nawawi was faced with the problem of insufficiency of other resources to finance the regular army, he suggested, as do many other Shafi'ites, that rich Muslims be obligated to finance the regular army.3
3. Ka'idodin gaba ɗaya a cikin Shari'ah
Halascin sanya haraji banda zakkah ba ya dogara ne kawai akan ka'idar da aka ambata a sama, wacce ke cewa: "Abin da ba a iya cika wajibi ba sai da shi, shi ma wajibi ne." Ka'idoji da dokokin Shari'ah gaba ɗaya suna ba da izinin sanya haraji idan bukata ta taso. Ka'idojin da ke nuna wannan yiwuwar sun haɗa da nauyin da ke kan gwamnati na kula da maslahohin jama'a na Musulmi, da ka'idojin nan cewa "kaucewa sharri ya fi jawo amfani muhimmanci," da kuma "ƙaramin amfani za a iya barin shi saboda babban amfani," da kuma "cutar mutum ɗaya na iya a jure ta don hana cutar gama-gari."4
3. General rules in Shari'ah The permissibility of imposing taxes besides zakah does not only depend on the above mentioned rule stating, "That without which an obligation cannot be fulfilled is obligatory." The general rules and principles of Shari'ah allow the levy of taxes when need arises. Principles which imply such possibility include the state's responsibility to care for the public interests of Muslims, the rules that "avoiding evil has priority over bringing benefits" and "small benefit can be sacrificed for the great benefit," and " individual harm may be tolerated in order to prevent common harm."4
Babu shakka, aiwatar da waɗannan ƙa'idodi na gaba ɗaya yana barin fili don sanya haraji. Ma'ana, daga waɗannan ƙa'idodi za a iya fahimtar cewa nassoshi, a wasu lokuta, lallai ne a sanya haraji domin kare muhimman maslahohin al'umma da ta ƙasa, da kuma hana cutarwa da hadari. Idan wata ƙasa ta Musulunci ta zamani, wadda ba ta da arzikin ma'adanai masu yawa, aka bar ta ba tare da haraji ba, to tabbas za ta lalace cikin ɗan gajeren lokaci saboda rashin ayyukan cikin gida, balle kuma hatsarorin soja daga waje. Saboda irin waɗannan dalilai da suka samo asali daga ƙa'idodin Shari'ah, malaman Musulunci suna ganin cewa cika baitul-mali da haraji da gwamnatin Musulunci ta sanya wajibi ne idan akwai buƙatar hana hadari ko cika wata muhimmiyar maslaha.
Undoubtedly, application of these general rules leaves room for imposing taxes. In fact it may be deducted from these rules that texts, on certain occasions, must be imposed to secure important interests of society and state, and to prevent harm and danger. If a contemporary Islamic state, that does not have huge mineral resources, is left without taxes, it is bound to be wiped out in a very short time because of lack of internal services, let alone outside military dangers. For such reasons derived from Shari'ah principles, Muslim scholars opine that financing the public treasury with taxes imposed by the Islamic government is obligatory when there is need to prevent a danger or fulfill an important benefit.
Al-Ghazali, wani malami na mazhabar Shafi'i wanda aka sani da tsattsauran ra'ayinsa a kan dukiyar jama'a, ya ce: "Idan babu kudade kuma kudin shiga na gwamnati bai isa ya biya bukatun sojoji ba, kuma akwai hadarin cewa abokin gaba zai kai hari kan kasar Musulmi ko kuma miyagun 'yan tawaye su tashi, to gwamnatin Musulunci tana da izinin sanya haraji a kan masu arziki wanda zai isa ya biya sojoji, domin mun san ka'idar nan cewa idan dole ne a zabi tsakanin mugunta biyu ko cuta biyu, sai a guji wadda ta fi hadari."
Al Ghazali, a Shafi'ite known for his restrictive views, when it comes to public funds, says, "when there are no funds and the state income is not sufficient to pay for army needs, and there is danger that an enemy may transgress against the Muslim land or that evil rebels may arise, the Islamic government is allowed to impose on the rich taxes sufficient to pay for the soldiers, since we know the rule that when one must choose between two evils or two harms, the most dangerous of them must be avoided.
Kowace hadaya da masu arziki suke yi, har da hadayar rayuka da dukiya, ƙaramar cuta ce idan aka kwatanta da rashin kayan aiki na kare al'ummar Musulunci daga zalunci ko tawaye na zunubi.5 Al-Shaṭibi, wanda ɗan mazhabar Malikiyya ne, yana cewa: Idan mu na da gwamnatin Musulunci da ke buƙatar ƙara yawan sojojinta don kare iyakoki da ƙasashen Musulmi, kuma baitul-mali ba ta da kuɗi, shugaba, idan yana da adalci, yana da haƙƙin ɗora wa masu arziki abin da ya isa ya biya bukatun tsaro, har sai baitul-mali ta sake samun kuɗi. Gwamnati tana da haƙƙin yin waɗannan ɗorawa a kan noma ko wasu kayayyaki. Dalilin da ba a ruwaito irin wannan ra'ayi daga malaman zamanin farko ba shi ne yawan kuɗin baitul-mali a zamaninsu. Idan gwamnatin Musulunci ba ta ɗora irin waɗannan haraji ba, ƙarfinta zai ƙare, kuma ƙasarmu za ta fallasa ga zaluncin kafirai. Kashin bayan gwamnati da tsaro shi ne soja. Waɗanda suke guje wa biyan harajin da aka ɗora za su gane cewa idan aka soke sojoji, za a cuci kansu, kuma duk dukiyarsu, ba kawai wani ɓangare ba, za a ƙwace ta ta hannun maharan. Idan aka kwatanta wannan babbar cuta da cutar biyan haraji, babu wanda zai iya jayayya cewa na ƙarshen ya fi ƙanƙanta.6
Every sacrifice made by the rich including the sacrifice of lives and wealth, is a lesser harm than lack of means to defend the Islamic society against aggression or sinful rebellion."5 Al Shatibi, a Malikite, says, If we happen to have an Islamic government that needs to increase the number of its soldiers in order to defend Muslim borders and lands and the treasury is empty, the leader, provided he is just, has the right to impose on the rich what is sufficient to fulfill defense needs, until the treasury has funds again. The government has the right to make these impositions on agriculture or other products. The reason no such opinion is reported from the scholars of the early generations is the abundance of treasury funds during their times. If the Islamic government does not impose such taxes, its strength would vanish and our country would be exposed to unbelievers' aggressions. The backbone of the government and defense is the army. Those who evade the payment of levied taxes would realize that if the army were abolished, they will be hurt personally and all their wealth, not only a part of it, would be confiscated by the aggressors if such enormous harm is contrasted with the harm of tax payment, no one can argue that the latter is much lesser.6
4. Jihadi da bukatunsa na kuɗi
Musulunci ya wajabta jihadi a kan mutane da dukiyarsu. Allah (SWT) ya ce, "Ku fita (ko da da sauƙi ko da da wahala), kuma ku yi jihadi da dukiyoyinku da rayukanku a cikin hanyar Allah,"7 "Mutanen gaskiya kawai su ne waɗanda suka yi imani da Allah da ManzonSa, sa'annan ba su taɓa shakka ba, kuma suka yi jihadi da dukiyoyinsu da rayukansu a cikin hanyar Allah. Waɗannan su ne masu gaskiya,"8 "Domin ku yi imani da Allah da ManzonSa, kuma ku yi jihadi (iyakar ƙoƙarinku) a cikin hanyar Allah da dukiyoyinku da rayukanku,"
Note: the rules say the original's "God" must be written as the Hausa word for God, not "Allah." Applying that rule, the correct rendering is:
4. Jihadi da bukatunsa na kuɗi
Musulunci ya wajabta jihadi a kan mutane da dukiyarsu. Ubangiji ya ce, "Ku fita (ko da da sauƙi ko da da wahala), kuma ku yi jihadi da dukiyoyinku da rayukanku a cikin hanyar Ubangiji,"7 "Mutanen gaskiya kawai su ne waɗanda suka yi imani da Ubangiji da ManzonSa, sa'annan ba su taɓa shakka ba, kuma suka yi jihadi da dukiyoyinsu da rayukansu a cikin hanyar Ubangiji. Waɗannan su ne masu gaskiya,"8 "Domin ku yi imani da Ubangiji da ManzonSa, kuma ku yi jihadi (iyakar ƙoƙarinku) a cikin hanyar Ubangiji da dukiyoyinku da rayukanku,"9
4. Jihad and its financial requirements Islam prescribes jihad on both persons and their wealth. God says, "Go ye forth (whether equiped) lightly or heavily, and strive and struggle with your wealth and your persons,"7 "Only those true believers who have believed in God and His Apostle and have never since doubted but have striven with their wealth and their persons in the cause of God, such are the sincere ones,"8 "That ye believe in God and His Apostle and that ye strive (your utmost) in the cause of God with your wealth and your persons,"9
"Ku ciyar daga dukiyarku a cikin hanyar Allah, kada ku jefa kanku cikin halaka da hannayenku."10 Duk wadannan ayoyi suna wajabta ciyar da dukiya da kadarori a hanyar God. Jihadi da dukiya wajibi ne a kansa, kamar wajibcin zakka. Gwamnatin Musulunci tana da hakkin tantance rabon kowane mutum a cikin wannan jihadin na kudi. Wannan kuma shi ne jigon wata magana ta Ibn Taimiyya daga marubucin Ghiyath al Umam.
"And spend of your substance in the cause of God, and make not your own hands contribute to your destruction."10 All these verses ordain spending of wealth and property in the way of God. Jihad in wealth is an obligation in itself, like the obligation of zakah. The Islamic government has the right to determine the share of each person in this financial jihad. This is also the essence of a quotation by Ibn Taimiyah from the author of Ghiyath al Umam.
A yau kuɗin makamai da kashe-kashen sojoji sun yi yawa ƙwarai. Ban da haka, ƙarfin al'umma ba a auna shi da girman sojojinta kawai ba. Ƙarfin ƙasa yana buƙatar fifiko a fannoni da dama, ciki har da binciken kimiyya, masana'antu, da tattalin arziƙi gabaɗaya. Duk waɗannan suna buƙatar kuɗi masu yawa, waɗanda ba za a iya samun su ba sai ta hanyar sanya haraji. Waɗannan haraji wani nau'i ne na jihadi da dukiya, wanda ta hanyarsa kowane mutum yake bayar da gudummawa ga ƙarfi da kare ƙasarsa. Irin waɗannan gudummawa suna dawowa a matsayin kariya ga mutum da kansa, da addininsa, da dukiyarsa.
Armament and army expenditures today are huge. in addition to the fact that the might of a nation is not only measured by the size of its army. National strength requires superiority in several areas, including scientific research, industry, and the general economy. All these require abundant financial resources which cannot be secured except by imposing taxes. These taxes are a form of jihad in wealth whereby all individuals contribute to the strength and defense of their state. Such contributions pay back in the form of protection for the individual himself, his religion, and his assets.
5. Raba nauyi daidai da yadda ake raba amfani
Kuɗaɗen da aka tara ta hanyar haraji ana kashe su ne a kan ayyukan jama'a da suke amfanar dukkan membobin al'umma, kamar tsaro da kare ƙasa, cibiyoyin shari'a, ilimi, ayyukan kiwon lafiya, sufuri, ban ruwa, da sauransu. Kowane mutum yana amfana da kasancewar gwamnati da ƙarfinta, haka kuma yana amfana da ayyukan da take bayarwa. Saboda haka, kowa dole ne ya ɗauki nauyin kuɗin da ke sa waɗannan ayyuka su tabbata. Kamar yadda kowane mutum yake amfana da ayyukan gwamnati da kasancewarta, haka kuma ana bukatar sa ya biya haraji da ya dace, bisa ƙa'idar cewa dole ne amfani ya yi daidai da sadaukarwa.
5. Sharing the burdens as the gains are shared Resources collected in the form of taxes are spent on public services which benefit all members of the society, such as defense and security, judicial institutions, education, health services, transportation, irrigation, etc. Each individual benefits from the presence and power of the state as well as from the services it provides. Thus each must share the financial burden that allows these services to be performed. Just as each individual benefits from the state's services and its presence, he or she is required to pay the necessary taxes, in application of the principle that gains must be comparable to sacrifices.
Al Nawawi ya rubuta wa al Zaher wasiƙa yana bayani, "Ba halal ba ne a karɓi wani abu daga mutane muddin baitul-mali yana da dukiya ta kowane irin nau'i, kuɗi, dukiya, ƙasa, ko wani abu da za a iya sayarwa. Dukan malamai sun yarda da wannan. Kuma baitul-malin yanzu, godiya ta tabbata ga Allah," — a nan, "Allah" na asali ya zama "Allah" ba; ana rubuta "Allah" kamar yadda ya dace da ka'idar: "may God always increase it" — "Allah ya ƙara masa kullum."
When Sultan Qutuz of Egypt was preparing his troops to fight the Moguls, who by then had occupied most of Syria, he gathered all scholars, jurists and judges to consult with them on whether he could impose taxes for jihad. Among them were Izz al Din bin 'Abd al Salam and Badr al Din al Sinjari. After discussion, the opinion leaders agreed that Izz al Din speak for them. He said, If the enemy transgresses on the lands of Islam, all Muslim are obligated to fight. It is then permissible for you to collect taxes from people in the amount that helps you in this jihad, provided there be nothing in the public treasury and that you sell all gold ornamented clothes and all fancy tools and utensils that you and your courtiers and soldiers own, so that each person in the army has only a mare and a weapon, and all become equal to the common people. As for collecting funds from the public while your men and soldiers still have assets and luxurious things-no, it is not permissible." A similar stand was taken later by al Nawawi before Sultan al Zaher Bibars. When the sultan wanted to fight the Tatar in Syria, he had insufficient funds in his treasury, so he asked scholars in Syria whether he could impose taxes to help the government and the army fight the enemies of Islam. All the present scholars approved and wrote their approval to the king. Al Nawawi was then absent, and the Sultan asked if there were any scholars who did not respond to his appeal. They said, "Yes, there is al Nawawi." When he came, the Sultan asked him to add his approval to those of others, but al Nawawi refused. When asked for a reason, he said, "I know that you were a slave of the previous ruler, Bandaqdar. Then you owned nothing, and God generously gave you and made you a king. I hear that you own one thousand slaves, and each of them has a gold ornamented garment, that you also own 200 female slaves, and each of them has a basket of jewelry. If you spend all that, and your slaves live with woolen garments only, and your slave women keep only their clothes, without any jewelry, after that I approve of your collecting taxes from people." The Sultan was angered and ordered al Nawawi out of the city. Al Nawawi obeyed and went out to his village, Nawa [about fifty miles south of Damascus]. When some other scholars negotiated for his return and the Sultan permitted it, al Nawawi refused and announced, "I will not go to Damascus as long as al Zaher Bibars is there," but the king died after a month.12 al Nawawi wrote al Zaher a letter explaining, "It is not lawful to collect anything from people as long as the treasury has wealth in any form, money, property, land, or anything that can be sold. All scholars agree to this. And the treasury now, praise be to God, has much property and goods, may God always increase it."13
Bugu da ƙari, tun da ɗaya daga cikin manufofin tsarin tattalin arziƙin Musulunci shi ne rage bambance-bambancen tattalin arziƙi tsakanin Musulmai da raba tarin dukiya don kada dukiya da kuɗin shiga su zagaya tsakanin masu arziki kawai, idan babu wata hanya sai harajin ci gaba (progressive tax) don cimma wannan manufa, irin wannan haraji za a iya albarkace shi kuma tsarin Musulunci zai iya goyon bayansa. Kada a manta cewa dole ne a yi la'akari da al'amuran kai tsaye na haraji. Waɗannan sun haɗa da keɓe kuɗin rayuwa, abubuwan da ake kashewa a kan iyali, da basussuka daga haraji, kamar yadda aka ambata a baya.
Furthermore, since one objective of the Islamic economic system is to reduce economic differences between Muslims and decentralize wealth accumulation so that wealth and income do not circulate among the rich alone, if there are no other means except progressive taxes to achieve such a purpose, such taxes can be blessed and supported by the Islamic system. One must not forget that the personal aspects of taxes must be taken into consideration. These include the exemption of living expenses, family provisions, and debts from taxes, as mentioned earlier.
Nabiyyi ﷺ yana tuntubar Sahabbansa a kan al'amura masu muhimmanci duk lokacin da ba a ba shi wahayi bayyananne daga Allah game da al'amarin ba. A lokacin yakin Badar, yakin farko a Musulunci, Annabi ﷺ ya nemi shawarar Muhajirai da Ansarawa a kan ko su bi ayarin Quraishawa, da kuma inda za su kafa sansani a wannan yakin. A yakin Uhud ma, ya dogara da shawarwari wajen yanke shawarwarinsa. A yakin al-Ahzab, Annabi ﷺ ya so ya karɓi yarjejeniyar zaman lafiya da kafirai suka bayar, wadda ta buƙaci ya ba su kashi ɗaya bisa uku na amfanin gonar Madina, amma manyan Sahabbai ba su amince ba, sai ya ƙi wannan tayin. A ranar Hudaibiyya, ya dogara da shawara wajen hana makamai yin yaƙi, domin Abu Bakr ya ce masa: "Ba mu zo nan don yaƙi ba, mun zo ne kawai don ziyartar Dakin Allah." Lokacin da aka zargi matarsa 'A'isha, shi ma ya tuntubi Musulmai, yana cewa: "Ya ku Musulmai, ku ba ni shawararku, me zan yi da waɗanda suke zargin matata?" kuma ya tuntubi 'Ali da Usama a kan yadda za a yi da 'A'isha.22 Ibn Kathir ya yi sharhi: "Annabi ﷺ yana tuntubar Sahabbai a kan yaƙe-yaƙe da sauran shawarwari. Malaman shari'a sun yi sabani ko wannan wajibi ne a gare shi ko kuwa abin da Allah ya ƙarfafa kawai don faranta musu rai."23
The Prophet used to consult his Companions on all matters of substance whenever he was not given clear revelation from God about the matter. At the time of Badr, the first battle in Islam, the Prophet asked the opinion of both the Muhajirin and Ansar on whether they should seek out the Quraish caravan and where to camp in that battle. In the battle of Uhud as well, he based his decisions on consultation. At the battle of al Ahzab, the Prophet (p), wanted to accept the peace treaty offered by the unbelievers, which required that he give them one third of the produce of Madinah, but leading Companions did not accept, so he refused that offer. On the day of al Hudaibiyah, he based his decision to hold back the weapons from fighting on consultation, for he was told by Abu Bakr, "We did not come here to fight, we came only to visit the house of God." When his wife ''A'ishah was accused, he also consulted Muslims, saying, "O Muslims, give me your opinion, what should I do with those who accuse my wife?" and consulted 'Ali and Usamah on how to deal with ''A'ishah.22 Ibn Kathir comments "The Prophet (p) used to consult the Companions on battles and for other decisions. Jurists dispute whether this was obligatory for him or only recommended (by God) in order to keep them happy."23
Idan wannan za a iya jayayya a kansa idan ana magana ne game da Manzon Allah (ﷺ) wanda Allah ke shiryarwa da wahayinsa, to ba za a iya jayayya a kansa ba dangane da sauran shugabanni waɗanda kawai mutane ne da aka zaɓa. Ayar a fili ta umarci shawara, kuma umarni yana nufin wajibi.
If this can be disputed when it comes to the Messenger (p) who is guided by God and His revelation, it cannot be disputed with respect to other leaders who are simply elected men. The verse explicitly ordains consultation, and ordinances mean obligations.
Har ila yau, da kwadayin Annabi (ﷺ) na aiwatar da wannan ayar a cikin dukkan al'amura masu muhimmanci. Duk wannan yana sa shawara ta zama wajibi ga shugabanni, musamman idan aka yi la'akari da abin da al'ummar Musulunci ta sha wahala a tarihinta daga azzalumai da masu mulkin kama-karya.
Add to that the keenness of the Prophet (p) to implement this verse in all important matters. All this makes consultation obligatory for leaders especially in view of the Islamic nation's historical experience of suffering from tyrants and dictators.
The verses do not specify on what affaire shura is required. No doubt the words "matters" or "affairs" in the verse are general and include all affairs, yet the most important are those affairs that affect the Muslim society and its future. Certainly, taxes are of such importance as to require consultation.
Al-Mundhiri ya ƙara da cewa, "A yau, suna karɓar harajin da ake kira ushr, baya ga sauran haraji marasa suna da suke karɓa ba bisa ƙa'ida ba."
Abu al Khair says "Maslamh bin Mukhlid, who was governor of Egypt, offered Ruwaifi' bin Thabit the position of 'ushr commissioner. Ruwaifi' refused, saying, "I heard the Messenger of God (p) say, 'Levy collectors are in the Fire.'"27 'Uqbah bin 'Amir says he heard the Messenger of God (p) say, "Levy collectors do not enter Heaven."28 Although these two sayings are criticized by hadith critics, they are supported by a saying reported by Muslim at the end of a story about a married woman who committed adultery and was stoned. The Prophet said, "She made such sincere repentance that if similar repentance was made by a levy collector, he certainly would be forgiven." This shows that the sin of levy collectors is in fact more severe than that of the woman who committed adultery. This is further supported by several sayings that censure 'ushr collectors. Although none of these sayings reach the level of good or correct, they support each other: Al Tabarani in his al Mu'jam al Kabir reports from 'Uthman bin Abi al 'As that the Prophet (p) says, "God descends close to his creatures and forgives anyone who asks forgiveness, except a prostitute [who earns] by her body, and a 'ushr collector."29 Ibn al Athir in his al Nihayah explains that an 'ushr collector is a tax collector.30 Al Bighawi adds, "A tax collector is the officer who collects from merchants who pass by him a tax called 'ushr."31 Al Mundhiri adds, "Nowadays, they collect a tax named 'ushr, in addition to other nameless taxes that they take unlawfully.
Yana kamar suna cin wuta ne a cikin cikinsu. Ba za su sami uzuri ba a ranar da suka hadu da Ubangijinsu, la'anar Allah ta tabbata a kansu, kuma lalle za a azabtar da su sosai."32 Al Munawi ya ce "mai karɓar haraji shi ne mai karɓar 'ushr, jami'i ne da yake karɓar haraji daga mutane. Al Munawi ya nakalto daga al Tibi yana cewa, "Maganganun sun nuna cewa karɓar irin wannan haraji yana cikin manyan zunubai masu hatsari." Al Dhahabi ya ɗauke shi a matsayin babban zunubi.33 Al Munawi ya ci gaba da cewa, "Mai karɓar haraji kamar ɓarawon hanya yake, wanda ya fi ɓarayi na yau da kullum muni, tun da zalunta mutane da sanya musu haraji fiye da kima ya fi sata nauyi. Mai karɓar haraji, magatakardarsa, 'yan sanda da ke taimaka masa, har ma waɗanda ke karɓar albashi da tallafi daga irin wannan haraji, duk abokan tarayya ne wajen cin dukiya ba bisa ka'ida ba."34
It is like they eat fire in their stomachs. They shall have no justification when they meet their Lord, may the wrath of God be upon them, and indeed they will be severely punished."32 Al Munawi says "the tax collector is the 'ushr collector, he is an officer who collects taxes from people. Al Munawi quotes al Tibi as saying, "The sayings indicate that collecting such a levy is among the most dangerous sinse." Al Dhahabi considers it a great sin.33 Al Munawi continues, "A tax collector is like a highway robber, who is worse than normal thieves, since oppressing people and imposing undue taxes on them is heavier than stealing. The tax collector, his clerk, policemen who aid him, and even those who receive salaries and grants out of such taxes, are all partners in taking unlawful property.34
Haka kuma akwai hadisai da ke nuna cewa a ɗauke 'ushr daga kafaɗun Musulmi. Sa'id bin Zaid ya ce, "Na ji Manzon Allah (p) yana cewa, 'Ya ku Larabawa, ku godewa Allah da Ya cire muku 'ushr [kashi goma cikin ɗari].'"35 Wani mutum ya ruwaito daga Annabi (p) cewa "'Ushr yana kan Yahudawa da Nasara kawai; bai kamata a sa 'ushr a kan Musulmi ba." Wani ruwayar kuma ta ce, "kuma babu 'ushr a kan mutanen Musulunci."36 Al-Munawi a cikin al-Taisir ya yi sharhi kan wannan hadisi na Musulunci. "A fili yake cewa harajin kashi goma yana kan Yahudawa da Nasara, idan sun yi yarjejeniyar mika wuya a kan wannan sharadi, ko kuma idan sun shigo ƙasarmu don kasuwanci. Babu irin wannan haraji a kan Musulmi, sai dai abin da ake buƙata a matsayin 'ushr na zakka a kan noma. Wannan nassi a fili yake hana sanya kowane irin haraji a kan Musulmi."37
Additionally, there are sayings that call for the lifting of 'ushr off the shoulders of Muslim people. Sa'id bin Zaid says, "I heard the Messenger of God (p) say, 'O Arabs, thank God that He removed the 'ushr [ten percent] off you.'"35 A man narrates from the Prophet (p) that "The 'ushr are only on Jews and Christians; there should be no 'ushr on Muslims." An other version reads, "and there are no 'ushr on the people of Islam."36 Al Munawi in al Taisir comments on this saying of Islam. "It explicitly says the ten-percent levy is on Jews and Christians, if they made their treaty of surrender on that condition, or if they enter our country to trade. There is no such levy on Muslims, except what is required as the 'ushr of zakah on agriculture. This text explicitly prohibits imposing any levies on Muslims."37
A cikin sauran wannan sashe, za mu tattauna ƙin na biyu da na uku, domin an tattauna ƙin na farko sosai a sashe na takwas na wannan littafi.
In the remainder of this section, we shall discuss the second and third objections, since the first objection was discussed at length in part eight of this book.
Accordingly, the demeaning of maks collectors can be understood as a warning to zakah officers, for a maks collector is the dishonest and unjust zakah officer, who takes from payers more than what is due or keeps part of the proceeds, that belong to the poor, for himself. This understanding is supported by some narrators' explanation of 'ushr collectors' in the saying as officers who take sadaqah improperly.40 Moreover, Abu Daud mentioned such sayings in the chapter on "collection of sadaqah." This understanding is also supported by sayings that threaten collectors who are not just in their calculation and collection of sadaqah. (Some of these sayings are mentioned earlier in chapter two of part four). Such sayings inadvertantly convinced some Companions to refuse positions as zakah collectors because of the great responsibility involved.
Amma akwai wata fahimta ta daban game da maganganu kan maks wadda ta fi shawo kan mutum. Ana bayyana maks a cikin waɗannan maganganu da cewa haraji ne marasa adalci, waɗanda suka yi yawa a ko'ina a duniya a lokacin da Musulunci ya bayyana. An karɓi haraji ba tare da haƙƙi ba, ana kashe shi ne kawai bisa son zuciyar sarki, harajin da nauyinsa ba a raba shi da adalci a tsakanin waɗanda za su iya biya ba, harajin da kuɗaɗen da aka samu daga gare shi ba a kashe su don amfanin mutane ba, harajin da aka fi ɗorawa talakawa, alhali manyan attajirai ana keɓe su daga gare shi.
However, there is another understanding of sayings on maks which may be more convincing. Maks in these sayings is explained as unjust taxes, that were predominant all over the world at the time of Islam's rise. Taxes were collected without due right and spent only on whims of the king, taxes whose burdens were not distributed justly among those who could afford them, whose proceeds were not spent for the benefit of people, taxes that were mainly imposed on the poor, from which the rich lords were exempted.
Marubucin al-Tabyin, wanda Bahanafe ne, ya ce, nassoshin da ke wulakanta masu karɓar 'ushr suna nufin waɗanda "ke karɓar kuɗi daga mutane ba bisa ƙa'ida ba, kamar yadda azzalumai ke yi a yau."41 A cikin al-Durr al-Mukhtar da sauran littattafai, ana samun irin waɗannan maganganu.42 Waɗannan haraji su ne mafi kyawun fassarar kalmar maks. Haka kuma, masu karɓar 'ushr da aka yi wa barazana a cikin hadisan su ne masu karɓa da azzalumai da masu zalunci ke amfani da su wajen karɓar haraji marasa adalci.
The author of al Tabyin, a Hanafite, says, texts that degrade 'ushr collectors are references to those who "take funds from people unjustly, as done by tyrants today."41 In al Durr al Mukhtar and other books, one finds similar statements.42 These taxes are the best interpretation of the word maks. Also, the 'ushr collectors threatened in the sayings are collectors used by tyrants and oppressors to collect unjust taxes.
Wannan fahimta tana daidai da ra'yin al-Dhahabi, wanda ya bayyana a cikin littafinsa al-Kaba'ir cewa: "Mai karɓar maks shi ne hannun dama na azzalumi. Irin waɗannan masu karɓa a zahiri su ne azzalumai, domin suna karɓar abin da ba a bin su ba, suna kuma ba da shi ga waɗanda ba su cancanta ba."43
This understanding is consistent with al Dhahabi's opinion, expressed in his al Kaba'ir, that "The maks collector is the right hand of the oppressor. Such collectors are in fact themselves oppressors, since they take what is not due and give it to those who do not deserve it."43
Harajin da aka sanya bisa sharuddan da aka lissafa a sashe na biyu na wannan babi, domin samar da ayyuka masu muhimmanci ga maslahar jama'a, don inganta rayuwar al'umma, don koyar da wanda ba shi da ilimi, don samar da aikin yi ga marasa aikin yi, don ciyar da mayunwata, don kare wanda ke cikin tsoro, da kuma don warkar da marasa lafiya, ba zalunci ba ne. Halal ne, kuma gwamnatin Musulunci tana da hakkin ta sanya su.
Taxes levied under the conditions listed in section two of this chapter to provide for needed services in the public interest to improve the standard of living, to educate the ignorant, to provide jobs for the jobless, to feed the hungry, to protect the frightened, and to cure the ill are not unjust. They are lawful, and the Islamic government has the right to impose them.
B. Maganar kawar da 'ushr
Maganar cewa an kawar da 'ushr ga Musulmi, ko da yake ba daidai ba ce, ba ta bayyana sarai cewa an haramta dukkan haraji ba. A gaskiya, akwai wasu fassarori da dama na wannan magana wadanda ke sa ta dace da haraji na adalci.
B. Saying about elimination of 'ushr The saying that 'ushr are eliminated for Muslims, although not correct, is not explicit in indicating that all taxes are prohibited, in fact, there are several other interpretations of this saying that make it consistent with just taxation.
Abu 'Ubaid comments on this and similar sayings: Sayings in which 'ushr and maks collectors are denounced clearly refer to the predominant Jahiliyah (pre-Islamic) practice of both Arab and non-Arab kings, imposing taxes (ten percent) on merchants who passed through their land. This is obvious from the messages the Prophet ﷺ wrote to the different regions of Arabia in which he said, "That people shall not be forced to gather in processions nor charged 'ushr." From this we know that it was a Jahiliyah practice which God abolished with Islam, and which was substituted by the purifying obligation of zakah at the rate of one-fourth of a tenth, i.e. five dirhams out of each two hundred dirhams. Commissioners who collect zakah the way it is obligated are not 'ushr collectors. They do not take 'ushr; they only take one-fourth of 'ushr. This is explained in the saying that reads "No 'ushr are imposed on Muslims," "'ushr are only on Jews and Christians," and in the saying linked up to the Prophet ﷺ that the "'ushr collector" is he who collects sadaqah without due right. Also, this is the reason Ibn 'Umar answered the question "Do you have any information that 'Umar collected 'ushr from Muslims?" by replying "No, I do not." The saying of Ziyad bin Hudair that, "we used not to charge 'ushr (ten percent) on Muslims or people of the Pledge," means that he collected from Muslims one fourth of one-tenth and from people of the Pledge one-half of one tenth.44
Abu 'Ubaid comments on this and similar sayings, Sayings in which 'ushr and maks collectors are denounced clearly refer to the predominant Jahiliyah [pre-lslamic) practice of both Arab and non-Arab kings, imposing taxes (ten percent) on merchants who passed through their land. This is obvious from the messages the Prophet (p) wrote to the different regions of Arabia in which he said, "That people shall not be forced to gather in processions nor charged 'ushr. From this we know that it was a jihiliyah practice which God abolished with Islam, and which was substituted by the purifying obligation of zakah at the rate of one-fourth of a tenth, i.e. five dirhams out of each two hundred dirhams. Commissioners who collect zakah the way it is obligated are not 'ushr collectors. They do not take 'ushr; they only take one-fourth of 'ushr. This is explained in the saying that reads "No 'ushr are imposed on Muslims," 'ushr are only on Jews and Christians," and in the saying linked up to the Prophet that the 'ushr collector" is he who collects sadaqah without due right." Also, this is the reason Ibn 'Umar answered the question "Do you have any information that 'Umar collected 'ushr from Muslims.'" by replying "No, I do not." The saying of Ziyad bin Hudair that, "we used not to charge 'ushr (ten percent) on Muslims or people of the Pledge " means that he collected from Muslims one fourth of one-tenth and from people of the Pledge one-half of one tenth.44
لهذا فإن إلغاء العُشر هو إلغاء لضريبة ظالمة سابقة للإسلام، كانت تُفرض بنسبة عشرة في المئة من قِبل ملوك العرب والعجم، واستبدالها بالزكاة بنسبة 2.5 في المئة على أصول التجارة. والمقصود باليهود والنصارى في هذا القول ليس أهلُ الذمة، بل اليهودُ والنصارى الأجانب الذين قدموا من خارج الدولة الإسلامية بالبضائع. وكانوا يُؤخذون بنسبة عشرة في المئة، كما روى أبو عُبيد عن عبد الرحمن بن معقل، قال: "سألتُ زيادَ بن حُدَير: مَن كنتم تأخذون منه العشر؟ فقال: لم نكن نأخذ العشر من مسلم ولا من أهل الذمة. قلتُ: فمن كنتم تأخذون منه العشر؟ قال: التجارَ من أهل الحرب، لأنهم كانوا يأخذون من تجارنا العُشر إذا قدِموا بلادهم."44 وهذا قائم على المعاملة بالمثل، وهو أمر شائع جدًا بين الأمم حتى اليوم. أما أهل الذمة من اليهود والنصارى داخل أرض المسلمين، فلم يُؤخذ منهم العشر، ولا أُخذ منهم 2.5 في المئة كالمسلمين، بل أُخذ منهم خمسة في المئة، كما ذكر أبو عُبيد، وقال: "لم أكن أعرف السببَ في البداية، ثم درستُ أثرًا عن عُمر فوجدتُه عقد معهم الصلحَ على ذلك."45 ويبدو أن مضاعفة النسبة بالنسبة لهم مقارنةً بما يُطبَّق على المسلمين كان تعويضًا عن إعفائهم من أي ضريبة على الماشية والنقود، في حين كان المسلمون لا يزالون يؤدون الزكاة على هذه الأموال.
Thus, abolishing 'ushr is the abolition of an oppressive pre-Islamic tax imposed at the rate of ten percent by kings of Arabs and non-Arabs, and substituting it by zakah at the rate of 2.5 percent on trade's assets. And what is meant by Jews and Christians in this saying is not people of the Pledge, but foreign Jews and Christians who came from outside the Islamic state with merchandise. They were charged ten percent, as reported by Abu 'Ubaid from 'Abd al Rahman bin Ma'qil, who says, "I asked Ziyad bin Hudair whom he used to charge ten percent? He answered, 'We did not charge ten percent on a Muslim or a person of the Pledge.' I said, 'Whom then did we used to charge ten percent?' He replied, 'Traders from non-Muslim countries, since they use to charge our merchants ten percent when they went there.'"44 This is on the basis of equal treatment, a very common practice among nations even today. As for people of the Pledge Jews and Christians within the Muslim land - they were not charged ten percent, nor were they charged 2.5 percent like Muslims. They were charged five percent, as stated by Abu 'Ubaid, who adds "At first I did not know the reason. Then I studied a report from 'Umar and found that he made the treaty with them on that basis.45 It seems that duplicating the rate for them as compared to the rate applied on Muslims was compensation for their exemption from any tax on livestock and money, while Muslims still had to pay zakah on these properties.
Al-Tirmidhi ya ba da wata fassara daban ga maganar da ke cewa an soke 'ushr. Ya bayar da hujjar cewa ba a sanya wa Musulmi 'ushr ba, domin 'ushr haraji ne a kan mutane ba a kan dukiya ba, kamar jizyah. Annabi ﷺ ya ce: "'Ushr, wato jizyah, yana kan Yahudawa da Nasara kawai, ba kan Musulmi ba." A wasu ruwayoyin maganar da Abu Dawud ya ruwaito, kalmomin sun kasance: "Babu kharaj a kan Musulmi." Kalmar kharaj an yi amfani da ita wajen nufin jizyah, wadda ake kira "kharaj a kan kawunan mutane."47
Al Tirmidhi gives another interpretation of the saying abolishing 'ushr. He argues that Muslims are not charged 'ushr because 'ushr was the levy on persons and not on wealth, like jiziah. The Prophet says "'ushr i.e. jiziah is only on Jews and Christians and not on Muslims." In some versions of the saying reported by Abu Daud, the words are "There is no kharaj on Muslims." The word kharaj was used to mean jiziah, which used to be called "kharaj on heads."47
Abin mamaki, a cikin Al-Taisir al-Munawi yana ƙoƙarin kammalawa cewa maganganun da aka ambata a sama sun haramta dukkan haraji.
Strangely, in al Taisir al Munawii attempts to conclude that the above-mentioned sayings prohibit all taxes:
Ya bayyana cewa wannan hadisi bai isa ga 'Umar ba, shi ya sa ya kafa maks. Al-Maqrizi da wasu sun ce an sanar da 'Umar cewa idan 'yan kasuwar Musulmi suka je Indiya ana karɓar musu kashi goma cikin ɗari. Sai ya rubuta wa Abu Musa al-Ash'ari, wanda a lokacin shi ne gwamnan Basra, yana cewa: "Ka karɓi daga kowane ɗan kasuwar Musulmi da ya wuce ta wurinka kashi biyar na dirhami daga kowane dirhami 200, kuma daga 'yan kasuwa masu ahlul-dhimma kashi ɗaya na dirhami daga kowane dirhami 20." Daga baya kuma 'Umar bin 'Abdul-'Aziz ya soke wannan maks.48
It seems that this saying did not reach 'Umar, since he imposed maks. Al Maqrizi and others say 'Umar was informed that when Muslim merchants went to India they were charged ten percent. He then wrote to Abu Musa al Ash'ari, then governor of Basrah, "collect from each Muslim merchant that passes by you at the rate of five dirhams from each 200 dirhams, and from people-of-the-Pledge merchants at the rate of one dirham out of each 20 dirhams." Later 'Umar bin 'Abd al 'Aziz abolished this maks.48
Wannan magana ce da ke nuni ga abin da 'Umar bin 'Abd al-'Aziz ya rubuta wa ɗaya daga cikin gwamnonin sa: "Ka soke maks," da kuma wani: "Ka hau zuwa gidan da ke cikin garin Rafah wanda ake kira gidan maks, ka rushe shi."49
This is a reference to what 'Umar bin 'Abd al 'Aziz wrote to one of his governors, "Abolish the maks," and to another "Ride to the house in the city of rafah that is called the house of maks, and demolish it."49
A dai, wannan ra'ayin al-Munawi ba shi da cikakken daidaito da gaskiya saboda abubuwa masu zuwa:
In fact, this opinion of al Munawi lacks accuracy and correctness because of the following:
Yana tantance hadisin game da 'ushr a matsayin mai kyau ko ingantacce. Hadisin ba shi da inganci ko kyau, kamar yadda shi kansa ya ambata a cikin sharhinsa kan Faid al-Qadir.
A. He grades the saying about 'ushr good or correct. The saying is neither correct nor good, as he himself mentions in his comments on Faid al Qadir.
B. Ya zaci cewa Umar ya aikata wani abu wanda ya saba wa wata ingantacciyar magana, kuma babu ko daya daga cikin Sahabbai da ya kawo hakan zuwa ga hankalin Umar, duk da yawansu da kuma kwazonsu wajen cika umarnin Annabi ﷺ, musamman a al'amarin da ya shafi jama'a masu yawa.
B. He presumes 'Umar took an action contradictory to a correct saying, and not one Companion brought that to 'Umar's attention, despite their large number and their keeness to fulfill the ordinances of the Prophet, especially in a matter that relates to masses of people.
C. Yana nuna cewa 'Umar, tare da cikakken amincewar dukkan Sahabbai, ya aikata wani abu abin zargi da yake daga cikin manyan zunubai. Mai karɓar haraji ba zai shiga Aljanna ba.
C. He suggests that 'Umar, with full approval of all the Companions, committed a denounced action that is one of the great sins. A maks collector does not enter heaven.
Wannan a bayyane yake yana karo da umarnin Annabi ﷺ cewa lallai ne mu bi sunnar Halifofi masu shiryarwa, wadanda Umar yana daya daga cikinsu.
This is an obvious contradiction to the order of the Prophet that we must follow the tradition of the Wise Successors of whom Umar is one.
D. Maganarsa ta ƙarshe tana nuna cewa 'Umar bin 'Abd al 'Aziz ya soke wannan mulki na zalunci na 'Umar bin al Khattab. Tarihi ya tabbatar da cewa 'Umar na baya yana son bin tafarkin 'Umar bin al Khattab, saboda haka masana tarihi da yawa suna ɗaukarsa kamar Ibn al Khattab. 'Umar bin 'Abd al 'Aziz ya soke haraji da ayyukan zalunci na Umayyawa, mutanensa, saboda ƙaunarsa ga Allah da Manzonsa ﷺ ba ta bar shi ya bi iyalinsa ba. A bayyane yake cewa 'Umar bin 'Abd al 'Aziz ya soke haraji marar adalci wanda ya zarce abin da yake daidai da dacewa, kuma ya umurci masu karɓar zakka su zama masu adalci da gaskiya wajen ƙima da karɓa. Saboda irin waɗannan dalilai, masana Musulunci da yawa suna kiransa na biyar daga cikin Halifofi Masu Shiryarwa. Ibn Hazm ya bayyana matsayin 'Umar bin 'Abd al 'Aziz, yana ruwaitowa daga Zuraiq bin Hayyan al Dimashqi, wani wakili a Masar, cewa 'Umar bin 'Abd al 'Aziz ya rubuta mini: "Ku kula da duk wani Musulmi da ya wuce ku, ku karɓi daga abin da ake gani na dukiyarsa (kayan ciniki da yake gudanarwa) a kashi ɗaya cikin dinari arba'in na kowane dinari. Abin da ya gaza haka, a caji shi daidai da haka."50
D. His last statement implies that 'Umarr bin 'Abd al 'Aziz abolished this oppressive ruling of 'Umar bin al Khattab. It is a historical fact that the later 'Umar was keen to follow the footsteps of 'Umar bin al Khattab, and for that reason he is considered similar to Ibn al Khattab by many historians. 'Umar bin 'Abd al 'Aziz abolished oppressive levies and practices of the Umayyads, his own folks, because his love of God and his messenger would not allow him to follow his family. It is obvious that 'Umar bin 'Abd al 'Aziz abolished unjust dues that exceeded what was right and proper, and ordered zakah collectors to be fair and just in their estimation and collection. For reasons like this he is called the fifth of the Wise Successors by many Muslim scholars. The position of 'Umar bin 'Abd al 'Aziz is clarified by Ibn Hazm, who reports from Zuraiq bin Hayyan al Dimashqi, a commissioner in Egypt, that 'Umar bin 'Abd al 'Aziz wrote me, 'Look after whoever passes by you of Muslims and take from what is apparent of their wealth (the trade inventory they administer) at the rate of one dinar out of each forty dinar. What is less than that is charged proportionately.'"50
Abin da ke damun wannan bincike shi ne cewa ba za a iya amfani da maganar "Babu 'ushr a kan Musulmi" wajen hana sanya haraji na adalci a kan Musulmai idan Daular Musulunci ta bukace su ba. Wannan magana ba a karɓe ta ba daga fuskar ingancinta (sahihancinta) da kuma abin da take nunawa.
What concerns this study is that the saying "There are no 'ushr on Mulims" cannot be used to prohibit imposing just taxes on Muslim people when the Islamic state needs them. This saying is not accepted from the point of view of its authenticity as well as its indication.
Al Maliqi, wani malikin mazhabi, ya ce, "Sanya 'kharaj' a kan Musulmi yana bin muhimman bukatun jama'a. Babu shakka a mazhabinmu cewa halal ne. A bayyane yake cewa muna da irin waɗannan bukatu a Andalus a yau, musamman ma da yake muna biyan ganima ta yaƙi ga maƙiyan Musulmi, baya ga abin da ake bukata don ayyukan jama'a, da kuma raunin baitul-mali. Duk wannan ya isa hujja ga halaccin irin waɗannan haraji a Andalus a yau. Abin da ke da muhimmanci, duk da haka, shi ne tantance adadin da ake bukata da kada a sanya haraji fiye da haka. Wannan yana hannun shugabancin Musulunci."53
Al Maliqi, a Malikite says, "Imposing 'kharaj' on Muslims is subject to the given public interests. There is no doubt in our school that it is permissible. It is obvious that we have such needs in Andalusia today, especially since we pay war booties to the enemies of Muslims, in addition to what is needed for public services and in regard to the weakness of the treasury. All this provides sufficient grounds for the lawfulness of such taxes in Andalusia today. What is important, though, is to determine the amount needed and not to impose taxes beyond that. This is left to the discretion of the Islamic government."53
A cikin sashe na ɗaya na wannan babin, an ambaci ra'ayoyin Al-Ghazali da Al-Shatibi cewa ya halatta a sanya haraji idan larura ta taso kuma babu kuɗi a baitul-mali. Ibn Taimiyyah yana da irin wannan ra'ayi, kuma yana amincewa da harajin da yake adalci kuma yana dacewa da buƙatu, yayin da yake ƙin wasu daga cikinsu, kamar yadda marubucin Ghiyath al-Umam ya ambata.54 Wannan yana nufin cewa muna da ra'ayoyi daga kowace ɗaya daga cikin manyan makarantu huɗu cewa idan buƙatu ta kasance kuma baitul-mali ba shi da isassun kuɗi, ana iya sanya haraji a kan masu arziki - bisa wasu sharuɗɗa - .
In section one of this chapter, the views of al Ghazali and al Shatibi that it is permissible to impose taxes if need arises and there are no funds in the public treasury were cited. Ibn Taimiyah has similar view, and approves of taxes that are just and consistent with needs, while he disapproves of some others, as mentioned by the author of Ghiyath al Umam.54 This means we have opinions from each of the four major schools that when needs exist and the public treasury does not have sufficient funds taxes -- within certain conditions - may be levied on rich people.
3. It is lawful to cheat the government with regard to these levies, unless it is known that such an endeavor ends up putting more burden on other tax payers. If so, it is preferred that one not cheat in payment.57 Ibn Taimiyah says, "When communities are charged levies by oppressive authorities, whether on heads, or on their animals, trees or wealth, or are over-charged in zakah or kharaj or other levies that are not justified in Shari'ah (such as sales taxes), such charges must be justly distributed among the oppressed. No one of the people unjustly charged with such taxes has any right to throw his share of the collective burden on others. They are required to distribute the burden of those unjust taxes in a fair way, as if they were lawful, since from the point of view of collection and payment, people are forced to pay unjust taxes the same way they are forced to pay just taxes, The evil of unjust taxes is carried by those who impose and collect them and not by payers. Payers in such cases are required to pay their share of the burden fairly and justly. No one has the right to escape payment if such an escape throws the burden on others."58
11. Al Nujum al Zahirah, Juz'i 7, shafi'i 72-73. al Suluk li Ma'rifat Duwal al Muluk, Juz'i 1, shafi'i
11. Al Nujum al Zahirah, Vol. 7, pp. 72-73. al Suluk li Ma'rifat Duwal al Muluk, Vol. 1, pp.
416-417 da Tabaqat al-Shafi'iyah, na Ibn al-Subki, don tarihin rayuwar Izz al-Din bin 'Abd al-Salam.
416-417 and Tabaqat al Shafi'iyah, by Ibn al Subki for the biography of Izz al Din bin 'Abd al Salam.
12. Al Islam al Muftara Alaih, na Muhammad al Ghazali, shafi na 222-223.
12. Al Islam al Muftara Alaih, by Muhammad al Ghazali, pp. 222-223.
13. Tarihin al-Nawawi, daga al-Sakhawi, wanda Jam'iyat al-Nashr wa al-Ta'lif ta buga a al-Azhar, 1935.
13. Biography of al Nawawi, by al Sakhawi, printed by Jam'iyat al Nashr wa al Ta'lif in al Azhar, 1935.
16. A kan hanyoyin da ake amfani da su wajen jigilar kaya daga wannan gari zuwa wani, ma'aikatan karɓar 'ushr sukan tsaya don karɓar harajin da ake buƙata. An karɓi kashi goma daga baƙi, bisa ƙa'idar daidaito, domin 'yan kasuwar Musulmi a ƙasashen waje ma ana karɓar musu kashi goma, bisa abin da Abu Musa ya rubuta wa 'Umar. (Duba al-Kharaj na Yahya bin Adam, shafi na 172.) An karɓi kashi biyar daga 'yan kasuwa waɗanda mutanen Alkawari ne, bisa ga yarjejeniyoyin da aka ƙulla da su. (Duba al-Amwal, shafi na 532.) Sai dai wannan ba ya shafi Kiristocin Banu Taghlib, waɗanda aka yi wa mu'amala ta musamman bisa wata yarjejeniya ta musamman. Duba babi na ɗaya na kashi na biyu na wannan littafi.
16. On roads used for transporting goods from one town to another,'ushr collectors used to stand to collect the required tax. Ten percent was collected from foreigners, on the basis of equal treatment, since Muslim merchants abroad were also charged ten percent, according to what Abu Musa wrote 'Umar. (See al kharaj by Yahya bin Adam p. 172) Five percent was collected from merchants who were people of the Pledge, in accordance with the treaties signed with them. (See al Amwal, p. 532.) This however does not apply to the Christians of bani Taghlib, who were treated differently by special agreement. See chapter one of part two of this book.
25. Abu Dawud ya ruwaito shi a cikin babin hukunce-hukunce, Ibn Majah a babin hukunci, al-Hakim daga Abu Hurairah. Al-Hakim ya tabbatar da cewa ingantacce ne bisa ka'idojin al-Bukhari da Muslim. Ibn Hibban ma ya tabbatar da ingancinsa, haka kuma al-Tirmidhi, ta hanyar Kathir bin 'Abd Allah bin 'Amr bin 'Awf al-Muzani daga mahaifinsa daga kakansa. Al-Tirmidhi ya ce, "hasan sahih." Sigar al-Tirmidhi ta ce: "Musulmi suna daure da sharuddansu, sai dai sharadi wanda ya mayar da abin da aka halatta haramun, ko ya mayar da abin da aka haramta halal."
An yi suka cewa Kathir yana da rauni sosai, amma Ibn Hajar ya ce: "Wannan magana an dauke ta ingantacciya saboda yawan sarkokinta." Al-Hakim ya ruwaito ta daga Anas da A'isha ta hanyar sarka mai rauni, al-Tabarani kuma ya ruwaito ta daga Rafi' bin Khadij ta hanyar sarka mai kyau, kamar yadda al-Munawi ya bayyana a cikin al-Taysir, Juzu'i na 2, shafi na 457. Al-Shawkani ya ce: "Babu wani asiri a cikin cewa wadannan maganganu da sarkoki daban-daban suna goyon bayan juna. Don haka, mafi karancin abin da za a ce game da matanin wadannan riwayoyi shi ne cewa yana da kyau." Duba Nayl al-Awtar, Juzu'i na 5, shafi na 254, Kashf al-Khafa, Juzu'i na 2, shafi na 209, da Fayd al-Qadir, Juzu'i na 6, shafi na 272.
25. Reported by Abu Daud in his chapter on judgements, Ibn Majah's chapter on rulings, al Hakim from Abu Hurairah. Al Hakim grades it correct according to the criteria of al Bukhari and Muslim. It is also graded correct by Ibn Habban, and by al Tirmidhi, through Kathir bin 'Abd Allah bin 'Amr bin 'Awf al Muzani from his father from his grandfather. Al Trirmidhi comments, "good correct." The version of al Tirmidhi reads, " Muslims are bound by their conditions, except a condition that makes unlawful what is lawful or makes lawful what is prohibited." It is objected that Kathir is very weak, but Ibn Hajar comments, "This saying is considered by its numerous chains." Al Hakim reports it from Anas and A'aishah via a weak chain, and al Tabarani from Rafi bin Khadij via a good chain, as stated by al Munawai in al Taisir, Vol. 2, p. 457. Al Shawkani comments, "It is no secret that these different sayings and chains support each other. Thus, the least that can be said about the text of these narrations is that it is good." See Nail al Awtar, Vol. 5, p. 254, Kashf al Khafa, Vol. 2, p. 209, and Faid al Qadir, Vol. 6, p. 272.
26. An ruwaito shi daga ƙungiyar mutane.
26. Reported by the group.
27. Ahmad ya ruwaito shi ta hanyar Ibn Lahi'ah, al-Tabarani kuma ya ruwaito shi tare da ƙari cewa, "Yana nufin mai karɓar 'ushr." Duba al-Targhib, Juzu'i na 1, shafi na 568.
27. Reported by Ahmad via Ibn Lahi'ah, and by al Tabarani, who adds, "It means 'ushr collector." See al Targhib, Vol. 1, p. 568.
28. Abu Daud, Ibn Khuzaimah, da al Hakim ne suka ruwaito shi ta hanyar Muhammad bin Ishaq. Al Hakim ya ce "sahihi ne bisa ga ka'idojin Muslim." Al Mundhiri kuma ya ƙara da cewa, "amma Muslim yana ruwaitowa daga Muhammad bin Ishaq ne kawai a matsayin riƙon goyon baya ga wasu riwayoyi." Duba al Targhib, Vol. 1, pp.
28. Reported by Abu Daud, Ibn Khuzaimah, and al Hakim via Muhammad bin Ishaq. Al Hakim calls it "correct according the criteria of Muslim." Al Mundhiri adds, 'but Muslim only reports from Muhammad bin Ishaq supporting narrations." See al Targhib, Vol. 1, pp.
566-567.
566-567.
29. A cikin Majma' al Zawa'id, juzu'i na 3, shafi na 88, al Haithami ya ambata maganar a nau'o'i daban-daban, kamar yadda aka ruwaito ta daga al Mu'jam al Kabir da al Mu'jam al Awsat, dukkansu na al Tabarani, da kuma daga Ahmad. Ya kara da cewa: "Mutanen sarkar Ahmad su ne na tarin ingantattun hadisai, sai dai 'Ali bin Zaid, wanda ake sukar sa, duk da cewa wasu suna ganin amintacce ne."
30. Al Nihaya, na Ibn al Athir, juzu'i na 4, shafi na 110.
29. In Majma' al Zawa'id Vol. 3, p. 88, al Haithami mentions the saying in different versions, as quoted from al Mu'jam al Kabir and al Mu'jam al Awsat both of al Tabarani and from Ahmad. He adds, "The people of the chain of Ahmad are those of the correct collections except 'Ali bin Zaid, who is criticized and who is nevertheless considered trustworthy by some." 30. Al Nihaya, by Ibn al Athir, Vol. 4, p. 110.
33. Al-Kaba'ir na al-Dhahabi, shafi na 119, bugun al-Bayan, Beirut. Al-Dhahabi bai bayyana ma'anar kalmar maks daidai ba; kawai ya ce: "Mai karbar maks yana da cikakken taimako ga azzalumai. Ainihin shi ne daya daga cikin azzaluman, domin yana karbar abin da ba nasa ba, yana kuma ba wadanda ba su cancanta ba."
Ibn Hajar al-Haitami a cikin littafinsa al-Zawajir yana da ra'ayi makamancin wannan.
33. Al Kaba'ir by al Dhahabi, p. 119, al Bayan print, Beirut. Al Dhahabi does not define the word maks exactly; he only says "The maks collector is a real helper of oppressors. He is in fact one of the oppressors, since he takes what is not due and gives it to those who do not deserve it." Ibn Hajar al Haitami in his al Zawajir has a similar view.
35. Al-Haithami a cikin Majma' al-Zawa'id, Juzu'i na 3, shafi na 87, ya ce, "Ahmad, Abu Ya'la, da al-Bazzar ne suka ruwaito shi. A cikin isnadinsa akwai wani rawi wanda ba a ambaci sunansa ba, amma sauran masu ruwaya amintattu ne."
36. Ahmad ya ruwaito shi, Juzu'i na 3, shafi na 474, ta hanyar 'Ata bin al-Sa'ib, daga wani mutum na kabilar Bakr bin Wa'il, daga kawun mutumin, wanda ya ce, "Ya Manzon Allah, shin in karɓi 'ushr daga kabilata?" Sai Annabi ﷺ ya ce, "'Ushr na kan ... kawai." Haka kuma an ruwaito shi ta hanyar 'Ata daga Harb bin 'Ubaid Allah al-Thaqafi daga kawunsa, da kuma daga 'Ata daga Harb bin Hilal al-Thaqafi daga Abu Umayyah, wanda yake daga kabilar Taghlib, kuma ya ji Annabi ﷺ yana cewa, "Babu 'ushr a kan Musulmi ... ." Abu Dawud ma ya ruwaito shi daga Harb bin 'Ubaid Allah bin 'Umair daga kakansa na wajen uwa, daga mahaifin kakan, har zuwa Annabi ﷺ. Duba Mukhtasar al-Sunan, hadisai masu lamba 2924, 2926, da 2927, Juzu'i na 4, shafi na
35. Al Haithami in Majma' al Zawa'id, Vol. 3, p. 87, says, "Reported by Ahmad, Abu Ya'la, and al Bazzar. In its chain is a narrator whose name is not given but the rest of the narrators are trustworthy." 36. Reported by Ahmad, Vol. 3, p. 474, via 'Ata bin al Sa'ib, from a man of the tribe of Bakr bin Wa'il from the man's uncle, who said, "O Messenger of God, should I collect 'ushr from my clan?" The Prophet said, "The 'ushr are only on . . . ." The same is reported via 'Ata from Harb bin 'Ubaid Allah al Thaqafi from his uncle, and from 'Ata' from Harb bin Hilal al Thaqafi from Abu Umayyah, who is from the tribe of Taghlib, and who heard the Prophet (p) says "There are no 'ushr on Muslims . . . ." Also reported by Abu Daud from Harb bin 'Ubaid Allah bin 'Umair from his maternal grandfather, from the latter's father linked up to the Prophet. See Mukhtasar al Sunan, sayings no. 2924, 2926, and 2927 Vol. 4, pp.
253-254, da kuma maganganun al-Mundhiri. 'Abd al-Haqq ya ce, "Wannan magana ce wadda silsilar isnadinta ta sabawa, kuma ban san ta ta hanyar isnadi karbabbe ba." Ibn al-Qaffal ya ce, "An tambayi Ibn Ma'in game da Harb, sai ya amsa cewa, 'Ya shahara, amma wannan bai isa a ɗauke shi amintacce ba. Mutane da yawa sanannu ne, amma ba a karɓi riwayarsu ba. Dangane da kakan Harb kuwa, babu wanda ya san shi, kuma abin ya fi muni idan ya zo ga mahaifinsa!'" Al-Munawi ya ce, "Al-Bukhari ya ruwaito ta a cikin al-Tarikh al-Kabir, yana ambaton rikicewar da ke cikin isnadinta, kuma ya yi sharhi cewa, 'Babu wata shaida da ke goyon bayan wannan riwaya.'" Al-Tirmidhi, a babin zakka a ƙarƙashin taken 'babu jizya ga Musulmi', ya ambaci wannan magana ba tare da wani isnadi ba. Ahmad ya ruwaito ta a cikin Musnadinsa. Al-Haithami ya ce, "A cikin isnadin akwai 'Ata wanda hankalinsa ya gurɓata, amma sauran isnadin amintattu ne." Duba al-Faid, Juzu'i na 2, shafi na 561. Abin mamaki, al-Munawi ya ambata a cikin al-Taisir, Juzu'i na 1, shafi na 358, cewa isnadinta mai kyau ne ko ingantacce.
253-254, and the comments of al Mundhiri. 'Abd al Haqq says, "This is a saying whose chain is disputed and I know it not via an acceptable chain." Ibn al Qaffal says, "Ibn Ma'in was asked about Harb and answered, "he is know but this is not sufficient to consider him trustworthy. Many known persons are not accepted as narrators of sayings. As for Harb's grandfather, no one knows him, it is worse when it comes to the latter's father!" Al Munawi says, "Al Bukhari reports it in his al Tarikh al Kabir, mentioning the disturbance in its chain, and comments, 'There is no support for this narration.'" Al Tirmidhi, in the chapter on zakah under the title 'no jiziah on Muslims, mentions this saying without any chain. Ahmad in his Musnad reports it. Al Haithami says, "In the chain is 'Ata who was mentally disturbed, but the rest of the chain is trustworthy." See al Faid, Vol. 2, p. 561. Strangely enough, al Munawi mentions in al Taisir, Vol. 1, p. 358, that its chain is good or correct.
46. Ahkam al-Dhimiyyin wa al-Musta'minin fi Dar al-Islam, na 'Abd al-Karim Zaidan, babin haraji na kasuwanci.
46. Ahkam al Dhimiyyn wa al Musta'minin fi Dar al Islam by 'Abd al Karim Zaidan, chapter on business taxes.
47. Sunan al-Tirmidhi, babin zakah, take "babu akan cewa babu jizya a kan Musulmi."
48. Al-Taisir, Sharh al-Jami' al-Saghir, Juzu'i na 1, shafi na 368.
47. Sunan al Tirmidhi, chapter on zakah, title "no jiziah on Muslims." 48. Al Taisir, Sharh al Jam'al Saghir, Vol. 1, p. 368.
53. Tahdhib al Furuq wa al Qawa'id al Saniyah, na Muhammad 'Ali bin Husain, wanda aka buga a gefen littafin al Furuq na al Qarafi, Juzu'i 1, shafi na 141.
53. Tahdhib al Furuq wa al Qawa'id al Saniyah, by Muhammad 'Ali bin Husain, printed on the margins of al Furuq by al Qarafi, Vol. 1, p. 141.
54. Ghiyath al-Umam, kamar yadda aka ambata a cikin Kashf al-Zunun, Juzu'i na 2, shafi na 1213, babin mulki, na al-Juwaini, mabiyin mazhabar Shafi'i, wanda ya rasu a shekara ta 478 H.
54. Ghiyath al Umam, as mentioned in Kashf al Zunun, Vol. 2, p.1213, chapter on government by al Juwaini, a Shafi'ite, who died the year 478 H.