Ketiga, disebabkan oleh semakin lemahnya kuasa Negara Islam di banyak negara Islam, penundukannya kepada kuasa kufur, dan kemudian disebabkan oleh runtuhnya Negara Islam serta berakhirnya ia, kewujudan Negara Islam dalam fikiran ramai orang Islam menjadi sesuatu yang mustahil, begitu juga kemungkinan untuk memerintah dengan Islam sahaja. Oleh itu, mereka akhirnya menerima untuk diperintah dengan selain daripada apa yang telah Allah turunkan. Mereka tidak melihat sebarang mudarat dalam perkara ini selagi nama Islam dikekalkan, walaupun tiada pemerintahan dengannya. Mereka mula menyeru kewajipan menggunakan mazhab-mazhab dan ideologi-ideologi lain bagi membolehkan Islam diaplikasikan dalam urusan kehidupan. Ini mengakibatkan pengabaian daripada tindakan untuk mengembalikan Negara Islam dan kebisuan tentang penerapan hukum-hukum kufur ke atas orang Islam oleh tangan mereka sendiri.

Thirdly, due to the waning authority of the Islamic State from many of the Islamic countries, its subjugation to the authority of kufr and later due to the collapse of the Islamic State and its termination, the existence of the Islamic State in the minds of many Muslims became an impossibility, as well as the improbability of ruling with Islam alone. Therefore they came to accept being governed by other than what Allah had revealed. They did not see any harm in this as long as the name of Islam was kept, though there was no ruling by it. They started to call for the obligation of utilising other schools of thought (mazhabs) and ideologies to enable the application of Islam in life’s affairs. This resulted in abstaining from actions to restore the Islamic State and the silence about the application of the rules of kufr on Muslims by their own hands.

Oleh yang demikian, semua gerakan reformasi yang ditubuhkan untuk menghidupkan semula umat Islam dan mengembalikan kegemilangan Islam telah gagal. Kegagalan sedemikian memang dijangka, kerana walaupun gerakan-gerakan tersebut merupakan gerakan Islam, ia telah mewujudkan isu-isu yang lebih kompleks, merumitkan masalah dan menjauhkan masyarakat daripada Islam, bukannya berusaha melaksanakan Islam dalam masyarakat, akibat salah faham mereka terhadap Islam.

Accordingly all the reformist movements established to revive Muslims and to restore the glory of Islam failed. It was expected that such movements would fail, because though they were Islamic movements, they created even more complex issues, complicated the problems and distanced the society from Islam instead of working to implement Islam in it due to their misunderstanding of Islam.

Oleh itu, perlu wujud satu gerakan Islam yang memahami Islam sebagai fikrah dan tariqah, yang menghubungkan kedua-duanya dan berusaha untuk mengembalikan cara hidup Islam di mana-mana negara dunia Islam. Negara tersebut kemudiannya akan menjadi titik permulaan (nuqtah ibtida'), dari situlah dakwah Islam bermula, dan seterusnya menjadi titik tolakan (nuqtah intilaq) bagi seruan kepada Islam.

It thus became necessary to have an Islamic movement that understands Islam as a fikrah and Tareeqah, to make the link between them and work to resume the Islamic way of life in any country of the Islamic world. This country would then become the starting point (nuqTat ibtidaa), from which the Islamic call springs, and then becomes the departure point (nuqTat inTilaq) for the call to Islam.

Atas dasar ini Hizb ut-Tahrir ditubuhkan, dan mula berusaha untuk mengembalikan cara hidup Islam di negeri-negeri Arab. Ini akan membawa kepada kembalinya cara hidup Islam di Dunia Islam melalui penubuhan Negara Islam di satu atau lebih daripada negara-negaranya sebagai titik sokongan (nuqtat irtikaz) bagi Islam. Negara itu akan menjadi teras bagi Negara Islam yang besar, yang mengembalikan cara hidup Islam dengan melaksanakan Islam sepenuhnya di seluruh tanah Islam dan menyampaikan Da'wah Islam ke seluruh dunia.

On this basis Hizb ut-Tahrir was established, and started to work for the resumption of the Islamic way of life in the Arab lands. This will result in the resumption of the Islamic way of life in the Islamic World by establishing the Islamic State in one or more of its countries as a support point (nuqTat irtikaz) for Islam. It would become a nucleus for the great Islamic State that resumes the Islamic way of life by the application of Islam completely in all Islamic lands and conveys the Islamic Da’wah to the entire world.

Setelah kajian, pemikiran dan penyelidikan, Hizb ut-Tahrir menerima pakai hukum-hukum (Ahkam Shar'iyyah), sebahagiannya berkaitan dengan penanganan masalah-masalah individu yang berlaku di kalangan individu dan dalam hubungan mereka antara satu sama lain, seperti larangan menyewakan tanah untuk pertanian. Sebahagian lagi berkaitan dengan pandangan-pandangan umum yang lazim di kalangan umat Islam dan selain mereka (bukan Muslim), dan sebahagian lain berkaitan dengan hubungan umat Islam dengan pihak lain (bukan Muslim), seperti keharusan memeterai perjanjian-perjanjian darurat (Mu'ahadat Idtirariyyah) dan dakwah kepada Islam sebelum memulakan peperangan dan lain-lain. Sebahagian lagi berkaitan dengan pemikiran, iaitu hukum-hukum (Ahkam Shar'iyyah) seperti kaedah-kaedah umum yang dikenali dan takrif-takrif, contohnya kaedah yang berbunyi: "Sesuatu yang diperlukan untuk melaksanakan kewajipan (wajib) itu sendiri adalah wajib."

After study, thought and investigation, Hizb ut-Tahrir adopted rules (AHkam Shara’iah), some of which relate to the treatment of individual problems that occur among individuals and in their relationship with each other, such as the prohibition of leasing land for farming. Some are relevant to the general opinions that are prevalent among Muslims and others (non Muslims), and others related to the relationship of Muslims with others (non Muslims), such as the permissibility of concluding emergency treaties (Mu’ahudat idtirariyyah) and the Da’wah for Islam before starting the fight etc. Some are related to the thoughts, which are rules (AHkam Sharai’ah) like the generally known rules such as collective principles and definitions, for example, the principle which says; “That which is necessary to accomplish a duty (wajib) is itself a duty (wajib)”.

Dan takrif Hukm Shar'i ialah,

And the definition of Hukm Shara’i as being,

"ucapan Pembuat Syariat yang berkaitan dengan perbuatan manusia" dan seterusnya.

“the speech of the Legislator related to man’s actions” and so on.

Hizb telah mengadopsi peraturan-peraturan tertentu dalam setiap kategori dan mula menganjurkannya dalam proses dakwah kepada Islam. Ini hanyalah pendapat, pemikiran dan hukum-hukum Islam, yang tidak satu pun bersifat bukan Islam, dan tidak dipengaruhi oleh sebarang perkara bukan Islam; ia adalah murni Islam, bergantung semata-mata kepada sumber-sumber dan nas-nas Islam. Hizb, ketika mengadopsi, bergantung kepada pemikiran, dan menganggap seruan kepada Islam mesti berasaskan pemikiran, dan ia wajar disampaikan sebagai kepimpinan intelektual. Ini kerana kehidupan didasarkan kepada pemikiran yang tercerah, dan manusia kemudian maju selaras dengannya. Pemikiran yang tercerah juga menunjukkan hakikat sesuatu perkara dan isu dengan cara yang membolehkan pemahamannya yang betul. Pemikiran mestilah mendalam agar menjadi tercerah. Pemikiran yang mendalam ialah pandangan yang menembusi terhadap sesuatu perkara, manakala pemikiran yang tercerah ialah pandangan yang mendalam terhadap sesuatu perkara, keadaannya, dan segala sesuatu yang berkaitan dengannya, serta membuat kesimpulan daripadanya bagi sampai kepada hukuman yang tepat. Dengan kata lain, ia ialah pandangan yang mendalam dan tercerah terhadap sesuatu perkara (dan isu). Oleh itu, perlu ada pandangan yang mendalam dan tercerah tentang manusia, kehidupan dan alam semesta, serta tentang insan dan perbuatan mereka, supaya hukum-hukum yang ditetapkan ke atas mereka dapat difahami.

The Hizb has adopted certain rules in every category and started advocating them in the process of calling to Islam. These are merely Islamic opinions, thoughts and rules, none of which are non-Islamic, nor affected by any non-Islamic thing; they are purely Islamic, depending only on Islamic sources and texts. The Hizb when adopting, depends on the thought, and considers the call for Islam to be based on thought, and that it should be delivered as an intellectual leadership. This is because life is based on the enlightened thought and man then progresses in accordance with it. Enlightened thought also shows the reality of things and issues in a way enabling their correct comprehension. Thought must be deep in order to be enlightened. The deep thought is the profound view of things, whilst the enlightened thought is the profound view of things, their conditions and everything which is related to them and drawing conclusion from this so as to reach sound judgements. In other words, it is a deep enlightened look towards things (and issues). Therefore it is necessary to have a deep enlightened view about man, life and the universe, and about human beings and their actions, so as to understand the rules assigned to them.

Pemikiran mendalam yang tercerahkan tentang manusia, kehidupan dan alam semesta melahirkan pemikiran kolektif tentangnya, menyelesaikan masalah terbesar manusia, menetapkan 'aqeedah bagi mereka dan menentukan bagi mereka tujuan hidup serta objektif bagi perbuatan yang mereka lakukan dalam kehidupan dunia ini. Ini kerana manusia hidup di alam semesta; dan melainkan masalah terbesar tentang manusia, kehidupan yang wujud dalam diri mereka, dan alam semesta, yang menjadi tempat kehidupan dan kewujudan mereka, diselesaikan, mereka tidak akan dapat mengetahui cara mereka harus berkelakuan. Oleh itu, 'aqeedah adalah asas kepada segala-galanya.

The deep enlightened thought about man, life and the universe, produces the collective thought about them, resolves the greatest problem of human beings, establishes the ‘aqeedah for them and defines for them the purpose of life and the objective of the actions which they undertake in the life of this world. This is because human beings live in the universe; and unless the greatest problem about man, the life existent in them, and the universe, which is the location of their life and their existence, is solved, they will not be able to know the manner in which they have to behave. Hence, the ‘aqeedah is the basis of everything.

Pemikiran mendalam dan tercerahkan tentang manusia, kehidupan dan alam semesta membawa kepada akidah Islam. Ia menjelaskan dengan jelas bahawa seorang Pencipta mencipta mereka, dan Pencipta ini ialah Dia sahaja yang mengurus, memelihara dan membimbing mereka mengikut suatu sistem tertentu; dan bahawa kehidupan dunia ini tidak kekal (azali) mahupun abadi. Oleh itu, sebelum kehidupan ini wujud Pencipta dan Penguasanya, dan selepas kehidupan ini pula ada Hari Kiamat. Justeru, perbuatan manusia dalam kehidupan ini mesti berjalan mengikut perintah dan larangan Allah (swt) kerana kita akan dipersoalkan mengenainya pada Hari Kiamat. Oleh itu, wajib ke atas manusia untuk berpegang dengan Syariat Allah, yang telah disampaikan kepada kita oleh Rasul Muhammad ﷺ.

The deep enlightened thought of man, life and the universe leads to the Islamic ‘aqeedah. It explains clearly that a Creator creates them, and this Creator is He alone who directs them, preserves them and guides them according to a specific system; and that the life of this world is not eternal (azali) nor everlasting. Hence before this life there is its Creator and Sovereign, and then there is the Day of Judgement after this life. Consequently the actions of human beings in this life must proceed in accordance with the commands and prohibitions of Allah (swt) for we will be questioned about them on the Day of judgement. Therefore it is compulsory on human’s to abide by the Shar’a of Allah, which the Messenger Muhammad (saw) has conveyed to us.

Pandangan yang mendalam dan tercerahkan tentang manusia, kehidupan dan alam semesta menunjukkan bahawa ia hanyalah material dan bukan roh, dan tidak tersusun daripada material dan roh. Yang dimaksudkan dengan material ialah sesuatu yang dapat disentuh dan difahami, sama ada ia ditakrifkan sebagai sesuatu yang menempati ruang dan mempunyai berat, atau ditakrifkan sebagai tenaga bercas yang nyata atau tersembunyi, sama ada kelihatan atau tidak. Ini kerana perbincangan di sini bukan tentang hakikat material itu sendiri, tetapi tentang manusia, kehidupan dan alam semesta - perkara-perkara yang nyata dan difahami ini - yang telah diciptakan oleh Pencipta. Yang dimaksudkan dengan roh di sini ialah kesedaran tentang hubungan dengan Allah, dan bukan 'rahsia kehidupan'. Ini kerana perbincangan bukan tentang roh dalam erti kata rahsia kehidupan; sebaliknya, ia tentang hubungan manusia, kehidupan dan alam semesta dengan yang ghaib, iaitu dengan Pencipta, serta kesedaran tentang hubungan tersebut. Dengan kata lain: adakah kesedaran tentang hubungan antara manusia, kehidupan dan alam semesta dengan Pencipta mereka itu sebahagian daripada mereka atau tidak?

The deep enlightened view of man, life and the universe shows that they are only material and not spirit, nor composed of material and spirit. By material we mean the thing that is tangible and can be comprehended, whether defined as that which occupies a space and has a weight, or defined as the overt or covert charged energy, be it visible or not. This is because the discussion here is not about the nature of the material, but rather about man, life and the universe - these tangible comprehended things - which the Creator has created. By spirit we mean here the realisation of the relationship with Allah, and not the ‘secret of life’. This is because the discussion is not about the spirit in the sense of the secret of life; rather it is about the relationship of man, life and the universe with the unseen, i.e. with the Creator, and the realisation of such a relationship. In other words; is the realisation of the relationship between man, life and the universe with their Creator, a part of them or not?

Sebenarnya, pandangan yang mendalam dan tercerahkan tentang manusia, kehidupan dan alam semesta, berkenaan makna roh sebagai kesedaran akan hubungan dengan Allah, bukan roh sebagai rahsia kehidupan, menunjukkan bahawa ketiga-tiganya hanyalah bersifat material, bukan roh, dan bukan pula terdiri daripada material dan roh. Adapun bersifat material bermakna ia kelihatan dan tidak tersembunyi, kerana ia dapat dirasai dan disentuh. Adapun bukan roh, ini kerana roh ialah kesedaran manusia akan hubungannya dengan Allah (SWT). Kesedaran manusia akan hubungannya dengan Allah (SWT) itu bukanlah manusia, kehidupan mahupun alam semesta; sebaliknya ia berbeza daripada mereka. Adapun tidak terdiri daripada material dan roh, ini jelas dalam realiti kehidupan dan alam semesta. Adapun manusia, kesedarannya akan hubungannya dengan Allah (SWT) bukanlah sebahagian daripada strukturnya, tetapi sifat yang datang dari luar, dengan bukti bahawa orang kafir yang menafikan kewujudan Allah tidak menyedari hubungannya dengan Allah walaupun dia seorang manusia.

As a matter of fact the deep enlightened view of man, life and the universe - concerning the meaning of the spirit as being the realisation of the relationship with Allah, not in regard of the spirit as being the secret of life - reveals that they are material only, not spirit, nor composed of material and spirit. As for being material; this means they are visible and not concealed because they are sensed and tangible. As for not being spirit, this is because the spirit is man’s realisation of his relationship with Allah (swt). This realisation of man of his relationship with Allah is neither man, life nor the universe; rather it is different from them. As for not being composed of material and spirit, this is clear in the reality of life and the universe. As for man, his realisation of his relationship with Allah (swt) is not part of his structure, but an extraneous attribute, with the evidence being that the unbeliever denying the existence of Allah does not realise his relationship with Allah even though he is a human being.

Sebahagian orang mendakwa bahawa manusia terdiri daripada jasmani dan roh, maka jika yang jasmani dalam dirinya menguasai roh, dia akan menjadi jahat, dan jika roh dalam dirinya menguasai jasmani, dia akan menjadi baik; dan bahawa dia mesti menjadikan roh menguasai jasmani supaya menjadi baik, adalah dakwaan yang tidak betul. Manusia tidak terdiri daripada jasmani dan roh, kerana roh yang dibincangkan dalam bab ini menurut pandangan semua orang yang beriman kepada kewujudan Tuhan ialah sama ada kesan daripada Pencipta, kesan-kesan daripada yang ghaib yang mereka saksikan, atau kesedaran bahawa sesuatu itu mengandungi suatu perkara yang tidak boleh wujud melainkan dengan Allah, atau seumpamanya, iaitu rasa kerohanian atau aspek kerohanian. Roh, dalam erti kerohanian atau aspek kerohanian yang wujud pada manusia, bukanlah rahsia kehidupan, tidak berpunca daripadanya, dan tidak berhubung dengannya. Ia sama sekali berbeza daripada itu, dengan bukti bahawa haiwan mempunyai rahsia kehidupan, namun ia tidak mempunyai kerohanian atau aspek kerohanian, dan tiada seorang pun mendakwa bahawa haiwan terdiri daripada jasmani dan roh. Ini mengesahkan dengan pasti bahawa roh, dalam konteks ini, bukanlah rahsia kehidupan, tidak berpunca daripada rahsia kehidupan, dan tidak mempunyai hubungan dengan rahsia kehidupan. Oleh kerana haiwan tidak terdiri daripada jasmani dan roh walaupun ia mempunyai rahsia kehidupan, manusia juga adalah serupa. Ini kerana roh yang membezakan manusia dan yang dimilikinya, tidak berkait dengan rahsia kehidupan dan tidak berpunca daripadanya, sebaliknya ia ialah kesedaran tentang hubungan dengan Allah. Oleh itu, tidak benar untuk mengatakan bahawa roh merupakan sebahagian daripada struktur manusia hanya kerana manusia mempunyai rahsia kehidupan dalam dirinya.

What some people claim, that man is composed of material and spirit, so if the material in him dominates over the spirit he would become evil and if the spirit in him dominates over the material he would become good; and that he has to make the spirit dominate over the material in order to become good, is an incorrect claim. Man is not composed of material and spirit, because the spirit discussed in this chapter according to the view of all people who believe in the existence of a God is either the effect of the Creator, the effects of the unseen witnessed by them, or the realisation that the thing contains a matter which cannot exist save by Allah or the like i.e. the sense of spirituality or the spiritual aspect. The spirit, in the sense of spirituality or the spiritual aspect existent in man, is neither the secret of life nor resulting from it or related to it. It is completely different to that, with the evidence that an animal has the secret of life, and yet it has no spirituality or spiritual aspect, and nobody claims that an animal is composed of material and spirit. This confirms definitely that the spirit, in this context, is not the secret of life nor does it result from the secret of life and it has no relationship with the secret of life. As the animal is not composed of material and spirit though it has the secret of life, man is similar. This is because the spirit by which man is distinguished and which he possesses, is not connected with the secret of life and nor results from it, rather it is the realisation of the relationship with Allah. Accordingly it is not true to say that spirit is a part of man’s structure, just because man has in himself the secret of life.

Oleh kerana roh yang dibincangkan dalam konteks ini ialah kesedaran tentang hubungan manusia dengan Allah dan tidak ada kaitan dengan rahsia kehidupan, ia tidak boleh menjadi sebahagian daripada struktur manusia. Kesedaran tentang hubungan itu bukanlah sebahagian daripada strukturnya, sebaliknya merupakan sifat luaran. Buktinya ialah orang yang tidak beriman, yang menafikan kewujudan Allah, tidak menyedari hubungannya dengan Allah walaupun dia adalah seorang manusia.

Since spirit discussed in this context is the realisation of man’s relationship with Allah and has no relationship with the secret of life, it cannot be a part of man’s structure. The realisation of the relationship is not a part of his structure but rather an external attribute, with the evidence being that the non-believer who denies the existence of Allah, does not realise his relationship with Allah even though he is a human being.

Walaupun manusia, kehidupan dan alam semesta bersifat material dan bukan rohani, ia tetap mempunyai aspek rohani di dalamnya; iaitu hakikat bahawa ia diciptakan oleh Allah (SWT), Pencipta mereka. Maksudnya, alam semesta itu bersifat material, dan diciptakan oleh Pencipta ialah aspek rohani yang difahami manusia. Begitu juga manusia itu bersifat material, dan diciptakan oleh Pencipta ialah aspek rohani yang difahami manusia. Kehidupan juga bersifat material, dan diciptakan oleh pencipta ialah aspek rohani yang difahami manusia. Oleh itu, aspek rohani tidak terhasil daripada manusia, kehidupan dan alam semesta, tetapi daripada hakikat bahawa mereka diciptakan oleh Pencipta, iaitu Allah (SWT). Hubungan inilah aspek rohani itu.

Although man, life and the universe are material and not spirit, they do have a spiritual aspect in them; which is the fact they are created by Allah (swt), their Creator. That is, the universe is material, and being created by a Creator is the spiritual aspect which man realises. Likewise man is material, and being created by a Creator is the spiritual aspect which man realises. Life is also material, and being created by a creator is the spiritual aspect which man realises. Thus, the spiritual aspect does not result from man, life and the universe, but from their being created by a Creator, by Allah (swt). This relationship is the spiritual aspect.

Asal usul makna roh ialah bahawa orang yang percaya kepada kewujudan Tuhan sering menggunakan perkataan roh, kerohanian, dan aspek kerohanian untuk menggambarkan kesan Pencipta di sesuatu tempat, atau apa yang disaksikan daripada kesan perkara yang ghaib, atau untuk memahami pada sesuatu itu satu aspek yang tidak mungkin wujud melainkan dengan kehendak Allah. Makna-makna yang mereka namakan roh, kerohanian dan aspek kerohanian, serta apa yang membawa makna yang serupa, adalah umum, kabur dan bukan makna yang tetap. Makna-makna ini mempunyai realiti dalam fikiran mereka dan realiti di luar fikiran mereka, iaitu yang ghaib yang kewujudannya disedari tetapi hakikatnya tidak, dan kesan yang ghaib ini pada benda-benda. Namun realiti ini mereka dapat rasai tetapi tidak dapat mentakrifkannya dengan sebenar, dan ia juga tidak menjadi jelas bagi mereka. Oleh kerana makna-makna ini tidak tetap, kefahaman mereka tentang istilah-istilah ini menjadi keliru. Kekeliruan ini membawa kepada memahami roh sebagai rahsia kehidupan. Maka, kerana mereka merasakan wujudnya roh dalam diri manusia, iaitu rahsia kehidupan, serta wujudnya kerohanian dan aspek kerohanian, mereka sampai kepada mengatakan bahawa manusia terdiri daripada roh dan jasad. Lalu mereka menyangka roh itu sama dengan itu atau terhasil daripadanya, dan mereka tidak memberi perhatian kepada hakikat bahawa haiwan juga mempunyai roh, iaitu rahsia kehidupan, tetapi haiwan tidak mempunyai kerohanian mahupun aspek kerohanian. Selain itu, akibat kekaburan ini, manusia mula menamakan rangsangan yang dirasainya dalam diri sebagai kerohanian. Maka seseorang akan berkata tentang dirinya bahawa dia merasai kerohanian yang luar biasa, atau bahawa seseorang itu mempunyai kerohanian yang hebat. Juga, kerana kekaburannya, seseorang yang memasuki sesuatu tempat dan merasai kegembiraan atau ketinggian jiwa, tempat itu akan digambarkan sebagai mempunyai aspek kerohanian atau kerohanian. Kerana kekaburan ini juga, seseorang akan berpuasa melampau, menyeksa dan melemahkan tubuhnya dengan dakwaan bahawa dia mahu menguatkan rohnya. Semua ini berpunca daripada kekaburan dalam memahami makna roh, kerohanian dan aspek kerohanian. Kekeliruan yang serupa berlaku pada masa dahulu apabila orang cuba memahami hakikat 'akal' atau 'minda' (pemikiran). Minda ialah perkataan yang bermaksud kefahaman dan penghakiman terhadap sesuatu perkara dan seumpamanya. Namun, orang zaman dahulu menganggap kefahaman dan seumpamanya sebagai kesan daripada 'minda', bukan minda itu sendiri. Pada pandangan mereka, minda mempunyai suatu hakikat yang mereka rasakan tetapi mereka tidak mampu memahami hakikatnya, dan ia kabur bagi mereka. Akibat kekaburan ini, persepsi mereka terhadapnya berbeza-beza, persepsi mereka tentang lokasinya dan kefahaman mereka tentang hakikatnya menjadi semakin keliru. Sebahagian mereka mendakwa ia terletak di dalam hati, sebahagian lain berpendapat ia terletak di kepala, sebahagian lain pula di otak, manakala satu kumpulan lain mempunyai pendapat yang berbeza. Pada zaman kebelakangan ini, sebahagian pemikir cuba mengenal pasti makna minda dan mentakrifkannya, tetapi mereka sendiri keliru kerana gagal memahami hakikatnya. Sebahagian mereka berkata ia ialah pantulan bahan pada otak, manakala yang lain mendakwa ia ialah pantulan otak pada bahan. Akhirnya, satu takrifan yang tepat telah dihuraikan, iaitu dengan mentakrifkan 'minda' sebagai penghantaran hakikat kepada otak melalui deria bersama maklumat terdahulu yang menjadikan hakikat ini ditafsir (atau difahami). Dengan takrifan ini, minda difahami dengan betul. Begitu juga, perlu bagi sebahagian pemikir untuk menjelaskan makna roh, kerohanian dan aspek kerohanian supaya minda dapat memahami mereka dan hakikat mereka. Ini kerana roh, kerohanian dan aspek kerohanian mempunyai hakikat. Ini kerana manusia menyaksikan dan merasai bahawa terdapat perkara-perkara materialistik (ketara) yang manusia rasai dan sentuh, seperti sekeping roti dan lain-lain yang mungkin dirasai tetapi tidak disentuh, seperti khidmat yang diberikan oleh doktor. Terdapat perkara-perkara akhlak yang dirasakan oleh manusia tetapi tidak disentuh, seperti kesombongan dan pujian; atau perkara-perkara rohani yang dirasakan oleh manusia tetapi tidak disentuh, seperti takut kepada Allah dan berserah kepada-Nya ketika menghadapi musibah. Ini adalah tiga makna, setiap satunya mempunyai hakikat yang dapat dirasakan oleh manusia dan setiap satunya berbeza daripada yang lain. Oleh itu, roh, atau aspek rohani, atau kerohanian mempunyai hakikat tertentu yang dirasakan oleh pancaindera. Maka perlulah hakikat ini dijelaskan dan dirumuskan dengan terang kepada masyarakat, sebagaimana akal telah dijelaskan dan dirumuskan.

Kajian yang teliti tentang hakikat roh, kerohanian dan aspek kerohanian menunjukkan bahawa semua itu tidak wujud pada seorang atheis yang menafikan kewujudan Allah, tetapi hanya wujud pada mereka yang beriman kepada kewujudan Tuhan. Ini bermakna ia berkait dengan kepercayaan kepada Allah; setiap kali iman wujud, ia pun wujud, dan setiap kali iman tiada, ia pun tiada. Beriman kepada kewujudan Allah bermaksud keyakinan yang pasti bahawa Pencipta, yang sememangnya mencipta mereka, mencipta sesuatu. Maka perkara yang dibincangkan ialah bahawa sesuatu Pencipta mencipta benda-benda. Pengakuan bahawa Pencipta mencipta mereka ialah iman, dan penafian bahawa Pencipta mencipta mereka ialah kufur. Apabila pengakuan dan kepercayaan yang pasti telah terbentuk, aspek kerohanian pun didapati, dan apa yang menjadikannya wujud ialah iman. Dalam keadaan tiada pengakuan dan penafian berlaku, aspek kerohanian tidak wujud, kerana penafian itu menjadikannya tidak wujud. Oleh itu, aspek kerohanian ialah hakikat bahawa segala sesuatu dicipta oleh Pencipta, iaitu hubungan benda-benda dengan Penciptanya dari segi diciptakan daripada ketiadaan. Apabila akal memahami hubungan bahawa benda-benda dicipta oleh Pencipta, ia akan berlaku disebabkan penghayatan terhadap kebesaran Pencipta itu, merasai takut kepada-Nya dan merasai pengagungan-Nya. Maka kesedaran tentang hubungan ini, yang melahirkan perasaan sedemikian, itulah kerohanian. Dengan itu, roh ialah kesedaran tentang hubungan dengan Allah, dan makna aspek kerohanian serta makna roh menjadi jelas dan terang. Aspek kerohanian dan roh bukanlah sekadar istilah yang mempunyai makna linguistik yang dirujuk kepada ilmu bahasa, dan bukan juga istilah teknikal yang ditetapkan oleh setiap kaum untuk membawa makna yang mereka kehendaki. Sebaliknya, ia adalah ungkapan yang mempunyai hakikat yang tepat, tanpa mengira apa pun istilah yang diberikan kepadanya. Maka perbincangan ini adalah tentang hakikat makna-makna tersebut, bukan tentang makna perkataan bahasa tertentu. Realiti sebenar makna-makna ini ialah bahawa roh, dari segi aspek kerohanian dalam diri manusia, adalah penyedaran akan hubungan dengan Allah; dan aspek kerohanian dalam diri manusia, kehidupan dan alam semesta ialah hakikat diciptakan oleh Pencipta. Setiap kali istilah-istilah ini disebut, ia menunjukkan makna-makna tersebut, kerana makna-makna inilah yang mempunyai realiti yang dapat dirasai dan boleh dibuktikan. Realiti yang dapat dirasai ini juga merupakan realiti rasional dan luaran bagi orang-orang yang beriman kepada Tuhan, iaitu kepada wujudnya Pencipta segala sesuatu.

A close examination of the reality of the spirit, spirituality and the spiritual aspect reveals that they are not existent in the atheist who denies the existence of Allah, but only in those who believe in the existence of a God. This means that they are related to the belief in Allah, whenever faith exists they exist and they are absent whenever faith is absent. Belief in the existence of Allah means the conclusive conviction that a Creator, who definitely created them, creates things. Thus the subject of discussion is that a Creator creates things. The acknowledgement that a Creator creates them is belief, and the denial that a Creator creates them is disbelief. Once acknowledgement and definite belief is established the spiritual aspect is found, and what brought it into existence is the belief. In case of non-acknowledgement and denial, the spiritual aspect does not exist, for denial made it non-existent. Accordingly the spiritual aspect is the fact that things are created by a Creator, i.e. the relationship of things to their Creator in respect of being created out of nothingness. If the mind comprehends that relationship of the things being created by a Creator, it will occur due to this appreciation of the might of the Creator, feeling fear of Him and feeling of His sanctification. So the realisation of this relationship, which yields such a feeling, is the spirituality. Thus the spirit is the realisation of the relationship with Allah, and the meaning of the spiritual aspect and that of the spirit becomes crystallised. Spiritual aspect and spirit are not merely terms that have linguistic connotations for which references are made to linguistics, nor are they technical terms set up by each people to mean what they like. They are rather expressions which have a precise reality regardless of whatever terms they are given. So the discussion is about the reality of these meanings not about the meaning of certain linguistic words. The reality of these meanings is that the spirit, in respect to the spiritual aspect in man, is the realisation of the relationship with Allah; and the spiritual aspect in man, life and the universe is the fact of being created by a Creator. Whenever these terms are mentioned they indicate these meanings because it is these meanings that have a sensed reality which can be proved. This sensed reality is also the rational and external reality to the people believing in God, i.e. in the existence of a Creator of things.

Adapun rahsia kehidupan (rooh), ia pasti wujud dan terbukti dalam nas-nas al-Quran yang qat'i, maka kita wajib beriman dengannya. Namun ia bukanlah subjek perbincangan ini.

As for the secret of life (rooh), it definitely exists and is proven in the definite Qur’anic texts so we must believe in it. However it is not the subject of this discussion.

Istilah ruh (roh) ialah istilah yang biasa, seperti perkataan 'ein' dalam bahasa Arab, yang mempunyai lebih daripada satu makna; seperti 'sumber air', 'mata', 'mata-mata', 'emas', 'perak' dan lain-lain. Istilah ruh datang dalam al-Quran dengan pelbagai makna, seperti rahsia kehidupan; "Dan mereka bertanya kepadamu tentang ruh. Katakanlah: 'Ruh itu termasuk urusan Tuhanku, dan kamu tidak diberi pengetahuan melainkan sedikit sahaja.'" [TMQ Isra’a:85]

The term spirit ‘rooh’ is a common term like the word ‘ein’ in Arabic – that has more than one meaning; such as ‘water source’, ‘eye’, ‘spy’, ‘gold’, ‘silver’ and others. The term rooh came in the Qur’an with numerous meanings, such as the secret of life; “They will ask you concerning the spirit ; say, ‘the spirit is by command of my Lord, of knowledge it is only a little that is communicated to you, (O men!).’” [TMQ Isra’a:85]

Atau sebagai Jibril,

Or as Gibreel,

"Yang dibawa turun oleh Roh yang amanah, ke atas hatimu, agar engkau termasuk golongan orang yang memberi peringatan." [TMQ Ash-Shura:193-194]

“Which the true spirit have brought down. Upon your heart, that you be (one) of the warners.” [TMQ Ash-Shura:193-194]

Atau sebagai Syariah Allah,

Or as the Shari’ah of Allah,

Dan demikianlah Kami wahyukan kepadamu (Muhammad ﷺ) suatu ruh dari perintah Kami. [TMQ Ash- Shura:52]

“And thus have We inspired to you (Mohammed) a spirit of Our command.” [TMQ Ash- Shura:52]

Semua makna itu tidak dimaksudkan apabila dikatakan bahawa terdapat di dalamnya suatu aspek kerohanian, atau ini adalah sesuatu yang rohani, atau pemisahan benda daripada roh, dan seumpamanya. Tiada hubungan antara kenyataan tentang roh ini dengan makna roh (rooh) yang disebut dalam Al-Qur’an. Apa yang dimaksudkan dengan roh dalam penggunaan yang dijelaskan terdahulu ialah makna yang berkaitan dengan penciptaan benda-benda, iaitu berkenaan benda-benda yang dicipta oleh Pencipta, iaitu Allah (SWT), dan kesedaran manusia tentang hubungan benda-benda dengan Penciptanya.

All those meanings are not intended when saying there is in it a spiritual aspect or this is a spiritual thing or detachment of the material from the spirit etc... There is no relationship between this statement about the spirit and the meanings of spirit (rooh) mentioned in the Qur’an. What is meant by the spirit in the usage explained earlier is the meaning related to the creation of the material, i.e. in respect of things being created by a Creator who is Allah (swt), and man’s realisation of the relationship of things with their Creator.