Hujah ini mempunyai beberapa nama dalam bidang agama secara umum, dan dalam domain Islam khususnya. Kesemuanya berkisar pada idea pusat bahawa apa sahaja yang wujud selepas sebelumnya tidak wujud mesti mempunyai sebab yang memilih kewujudannya berbanding ketidakwujudannya. Ia juga merangkumi idea bahawa apa sahaja yang bersifat mungkin pastinya bergantung kepada sebab yang tidak bergantung kepada yang lain, yang mencipta-nya.122 Sebab itu ialah Allah . Antara nama-nama bagi hujah ini ialah: hujah daripada penciptaan, hujah daripada ciptaan (invention), hujah penggerak pertama (prime mover), hujah kalam, sebab sejagat (universal causation), hujah daripada sebab pertama, hujah sebab-akibat (causal argument), hujah daripada alam semesta, hujah kosmologi (cosmological argument), dan lain-lain.

This argument has multiple names in the religious space generally, and in the Islamic domain in particular. They all revolve around the central idea that whatever comes into existence after having been non-existent must have a cause that preferred its existence over its non-existence. They also comprise of the idea that whatever is possible is most definitely contingent on a non-contingent cause that created it.122 That cause is Allah . Some of the names for this argument are: the argument from creation, the argument from invention, the prime mover argument, the kalam argument, universal causation, the argument from first cause, the causal argument, the argument from the universe, the cosmological argument, and others.

Sesiapa yang merenungi dalil ini akan mendapati bahawa ia merupakan yang paling mudah daripada semua petunjuk yang menunjukkan kepada Allah. Inilah sebabnya hujah ini tersebar luas merentasi semua tamadun, budaya dan bangsa. Motivasinya ialah persoalan naluri yang mencari sebab bagi peristiwa-peristiwa sementara yang dapat diperhatikan dan dilihat. Walaupun senario dan namanya pelbagai, asasnya terletak pada dua dakwaan yang sangat jelas:

One who ponders over this proof will find it to be the simplest of all the indicators that are suggestive of Allah . This explains why this argument is widespread across all civilisations, cultures, and nations. The motivation behind it is an instinctive question seeking the cause of observable and perceived temporal events. Though its scenarios and names are varied, its basis lies in two extremely clear propositions:

• Premis pertama: Peristiwa temporal itu wujud. Peristiwa temporal ialah sesuatu yang didahului oleh ketiadaannya, atau apa sahaja yang mempunyai permulaan.

• First proposition: Temporal events exist. A temporal event is that which was preceded by its non-existence, or anything that has a beginning.

• Proposisi kedua: Peristiwa-peristiwa yang berlaku dalam masa menunjukkan wujudnya suatu sebab.

• Second proposition: Temporal events point to the existence of a cause.

• Kesimpulan: Peristiwa-peristiwa yang berlaku dalam kewujudan mesti mempunyai sebab, iaitu Allah (SWT).

• Conclusion: Temporal events in existence must have a cause, which is Allah .

Menjelaskan asas hujah ini dalam al-Kashf ʿan Manāhij al-Adillah (Menyingkap Metodologi Dalil-Dalil), Ibn Rushd (Averroes) cucu berkata: Adapun hujah daripada penciptaan, ia merangkumi kewujudan haiwan, tumbuh-tumbuhan dan langit. Kaedah ini berdasarkan dua prinsip yang sememangnya tertanam dalam fitrah semua manusia. Prinsip pertama ialah bahawa entiti-entiti yang wujud ini adalah diciptakan. Ini ialah sesuatu yang diketahui secara automatik daripada haiwan dan tumbuh-tumbuhan, sebagaimana firman-Nya: "…dan berhala-berhala yang kamu seru selain Allah tidak akan dapat menciptakan walaupun seekor lalat, sekalipun mereka semua berhimpun untuk itu."124 Kita melihat jasad-jasad tidak bernyawa yang di dalamnya dicipta kehidupan. Kita pasti mengetahui bahawa terdapat satu zat yang mencipta dan mengurniakan kehidupan kepada mereka, iaitu Allah . Adapun langit, kita mengetahui daripada pergerakannya yang tidak pernah goyah bahawa ia telah diperintahkan untuk menjaga apa yang ada di dunia ini, dan bahawa ia telah ditundukkan untuk kemanfaatan kita. Sesuatu yang ditundukkan itu, secara mesti, diciptakan dan diperintahkan oleh sesuatu yang lain. Adapun prinsip kedua ialah bahawa setiap sesuatu yang diciptakan mempunyai pencipta. Maka, daripada dua proposisi ini, dapat disimpulkan dengan betul bahawa sesuatu yang wujud125 mempunyai pelaku yang mengadakannya.126

Explaining the foundation of this argument in al-Kashf ʿan Manāhij al-Adillah (Revealing the Methodologies of the Arguments), Ibn Rushd (Averroes) the grandson123 said, As for the argument from invention, it captures the existence of fauna, flora, and the heavens. This method is based on two principles that are firmly present in the innate predispositions of all people. The first is that these existing entities are invented. This is something automatically known from fauna and flora, as He  said, “…those idols you invoke besides Allah can never create so much as a fly, even if they all were to come together for that.”124 We see inanimate bodies in which life is created. We definitely know that there is an entity that creates and favours them with life here, which is Allah . As for the heavens, we know from their unfaltering movements that they have been commanded to look after what is here in the world, and that they have been subjugated for our benefit. Something that is subjugated is, by necessity, invented and commanded by something else. As for the second principle, it is that every invented thing has an inventor. Therefore, one can correctly deduce from these two propositions that something in existence125 has a doer that originated it.126

Kita boleh mencatat pemerhatian yang dibuat oleh Ibn Rushd. Beliau membezakan antara cara haiwan dan tumbuhan menjadi tanda kepada penciptaan (pengadaan dari tiada), berbanding cara langit menjadi tanda yang sama. Bagi yang pertama, beliau menganggapnya sebagai sesuatu yang jelas dengan sendirinya; bagi yang kedua, beliau menganggap tanda penundukan langit itu sebagai tanda bagi penciptaannya. Berdasarkan ini, kita boleh katakan bahawa tanda-tanda bagi peristiwa baharu kepada Allah itu terdapat pada dua peringkat. Ini berdasarkan sejauh mana peristiwa baharu itu dekat atau jauh daripada dapat ditangkap oleh pancaindera dan pemerhatian, serta kemungkinan ia boleh diperhatikan dan dapat dikesan oleh pancaindera apabila ia muncul.

We can note the observation that Ibn Rushd makes. He differentiated between how fauna and flora are indicative of origination, vesus how heavens are indicative of the same. For the former, he considered it self-evident; for the latter he considered the sign of their subjugation as the sign for their origination. Based on this, we can say the indicators of temporal events for Allah  are of two levels. This is based on how close or remote temporal events are from being capturable by the senses and observation, and the potential of them being observable and perceptible to the senses when emerging:

Kemunculan sementara bagi ciptaan-ciptaan yang dapat diperhatikan secara individu.

• The temporal emergence of individually observable creations.

• Kemunculan dunia dalam masa (genus peristiwa temporal).

• The temporal emergence of the world (the genus of temporal events).

Ketika kita merenungkan bagaimana wahyu menangani hujah ini, kita dapati bahawa peringkat pertama lebih jelas kelihatan. Ini kerana ia dapat dilihat oleh pancaindera, yang merupakan cara terpantas untuk mencapai tujuan tanpa perlu kepada proposisi yang panjang, hujah falsafah yang meluas, atau membuktikan sesuatu yang tidak hadir atau tidak dapat diperhatikan. Menjelaskan kaedah Qur'an dalam hal ini, dan menegaskan bahawa peristiwa temporal yang dapat diperhatikan tidak memerlukan bukti untuk menunjukkan kebersifatannya yang bermula pada masa, Ibn Taymiyyah menyatakan, "Kaedah yang disebut dalam al-Qur'an ialah dengan berhujah atas kebersifatan manusia dan makhluk lain – yang kebersifatannya diketahui melalui pemerhatian dan cara-cara seumpamanya – bagi membuktikan kewujudan Pencipta {...}. Sang Pencipta (al-Mubdi') boleh dibuktikan melalui penciptaan manusia. Penciptaan manusia tidak perlu dihujahkan dengan mengaitkannya dengan perubahan, kebersifatan yang bermula pada masa, atau kewajipan bahawa peristiwa temporal itu berakhir."

When we contemplate the nature of how revelation dealt with this argument, we notice that the first level is more present. This is because it is perceptible by the senses, which is the quickest way to acquiring the aim without the need for lengthy propositions, expansive philosophical argumentation, or proving something that is not present or observable. Explaining the Qur’anic method here, and highlighting that observable temporal events are not in need for evidence to demonstrate their temporality, Ibn Taymiyyah states, ‘The method mentioned in the Qur’an is by reasoning for the temporality of man and other beings – whose temporality is known by observation and similar means – in order to demonstrate the existence of the Creator . The Originator can be argued for by the origination of man. Man’s origination does not need to be reasoned by associating him with change, temporality, or the necessity of temporal events being terminal.

Perbezaan antara bernalar melalui kebaharuannya (keterciptaannya) dan bernalar untuk kebaharuannya adalah jelas. Apa yang terdapat dalam al-Qur'an ialah yang pertama, bukan yang kedua. Allah berfirman, "Atau adakah mereka diciptakan dari tiada, ataukah mereka sendiri yang menciptakan (diri mereka)?"127 Oleh itu, kemunculan haiwan, tumbuhan, logam, hujan, awan dan yang seumpamanya yang baharu (tercipta) itu diketahui secara pasti; sebenarnya ia disaksikan dan tidak memerlukan dalil. Hanya perkara yang tidak semestinya diketahui melalui pancaindera sahaja yang perlu dipelajari melalui dalil. Kebaharuan makhluk-makhluk ini ialah pengetahuan fitrah yang tidak memerlukan bukti. Ia diketahui sama ada melalui pancaindera, atau secara fitrah, sama ada melalui khabar yang boleh memberikan pengetahuan fitrah, atau melalui cara-cara lain pengetahuan yang pasti. Kemunculan manusia daripada air mani adalah seperti kemunculan buah-buahan daripada pokok dan tumbuhan daripada bumi, dan sebagainya. Diketahui melalui pancaindera bahawa buah yang sama ini ialah sesuatu yang muncul, yang wujud setelah sebelumnya tidak wujud; begitu juga dengan manusia dan lain-lainnya. Allah berfirman, "Tidakkah manusia itu ingat bahawa Kami telah menciptakannya dahulu, sedangkan dia tidak ada sama sekali?"128, dan Dia berfirman, "Malaikat itu berkata: 'Demikianlah. Tuhanmu berfirman: "Hal itu mudah bagi-Ku; dan sesungguhnya Aku telah menciptakanmu sebelum itu, padahal (ketika itu) kamu belum merupakan sesuatu apapun."'"129130

The difference between reasoning through his temporality and reasoning for his temporality is evident. What is in the Qur’an is the first, not the second. Allah  says, “Or were they created by nothing, or are they their own creators?”127 Consequently, the mere temporal emergence of fauna, flora, metals, rain, clouds, and similar is known by necessity; it is in fact witnessed and does not need proof. Only that which is not necessarily known through the senses is to be learned via proof. The temporality of these beings is instinctive knowledge that does not require evidence. It is known either sensorily or instinctively, whether by way of being informed that can offer instinctive knowledge, or by other ways of necessary knowledge. The emergence of man from seminal fluid is like the emergence of fruits from trees and flora from the Earth, etc. It is sensorily known that this same fruit is emergent, coming into existence after having not occurred; the same applies to man and others. Allah  states, “Do such people not remember that We created them before, when they were nothing?”128, and He  says, “An angel replied, ‘So will it be! Your Lord says, “It is easy for Me, just as I created you before, when you were nothing!”129’130

Satu perkara halus yang disinggung oleh Ibn Taymiyyah ialah keadaan biasa atau tidak biasa seseorang terhadap sesuatu peristiwa, dan kesannya dalam membuatkan seseorang lalai terhadap tanda-tanda yang mudah diakses olehnya. Ibn Taymiyyah berkata, "Inilah sebabnya fitrah makhluk itu diciptakan sedemikian rupa sehingga setiap kali mereka melihat peristiwa baharu yang muncul – seperti guruh, kilat, dan gempa bumi – mereka teringat dan mengagungkan Allah. Ini kerana mereka tahu bahawa kejadian itu tidak berlaku dengan sendirinya, tetapi ada Pencipta yang menjadikannya wujud. Walaupun mereka tahu perkara yang sama berlaku pada semua peristiwa baharu yang lain, peristiwa yang biasa mereka alami sudah menjadi sebati dengan mereka, berbeza dengan peristiwa yang jarang berulang. Jika tidak, mereka yang kebanyakannya mengingati dan mengagungkan Allah apabila peristiwa baharu yang jarang muncul, sudah pasti telah melihat tanda-tanda Allah yang sering berulang dan jauh lebih besar daripada peristiwa yang jarang itu. Seandainya Allah tidak melakukan apa-apa selain menciptakan manusia, itu sahaja sudah menjadi tanda yang paling besar. Setiap orang tahu bahawa manusia tidak menciptakan dirinya sendiri, mahupun ibu bapanya, mahupun sesiapa lain daripada kalangan manusia. Setiap orang tahu bahawa manusia pasti mempunyai pencipta. Setiap orang tahu bahawa dia mesti mempunyai Pencipta yang menciptakannya, dan bahawa Dia itu wujud, hidup, Maha Mengetahui, Maha Berkuasa, Maha Mendengar, dan Maha Melihat. Yang menciptakan makhluk hidup yang lain lebih layak untuk hidup; yang memberikan ilmu kepada sesuatu yang lain lebih layak untuk berilmu; yang menjadikan sesuatu yang lain berkuasa lebih layak untuk berkuasa. Juga diketahui bahawa rekaan yang sempurna di dalamnya menunjukkan ilmu Pembuatnya, dan rekaan yang khas menunjukkan kehendak Pembuatnya. Proses penciptaan itu sendiri tidak mungkin berlaku tanpa kuasa Pencipta. Pengetahuan seseorang tentang dirinya sendiri yang khusus, peribadi, dan tersendiri akan memberinya pengetahuan tentang makna-makna ketuhanan ini dan perkara-perkara lain, sebagaimana firman Allah, "…dan (juga) pada diri kamu sendiri. Maka mengapa kamu tidak melihat?"131"132

One subtle point that Ibn Taymiyyah alluded to is the state of familiarity or the lack thereof vis-à-vis observing a particular event, and the impact this state has on a person becoming heedless of the indicators that are easily accessible to him. Ibn Taymiyyah  says, ‘This is why the fiṭrah of the creation is wired so that whenever they see a newly emerging event – such as thunder, lightning, and earthquakes – they remember and glorify Allah. This is because they know that this recurrence did not recur by itself, but rather there was an Originator who caused it to originate. Though they know the same is applicable to all other newly emerging events, the events they are used to are already familiarised to them, as opposed to the rarely recurring ones. Otherwise, those who mostly remember and glorify Allah when newly emerging events that are rare appear would have already seen those oft-recurring signs of Allah that are far greater than the rare event. Had Allah done nothing other than create man, that alone would be the greatest of signs. Everyone knows that man was not created by himself, his parents, or anyone else from humankind. Everyone knows that he must have had an originator. Everyone knows he must have had a Creator that created him, and that He is present, alive, omniscient, omnipotent, all-hearing, and all seeing. One who creates other living things is worthier of being alive; one who grants other things knowledge is worthier of knowledge; one who makes other things powerful is worthier of power. It is also known that the masterful design therein denotes the knowledge of the Doer, and that the special design denotes the will of the Doer. The process of origination per se could not have occurred without the originator’s power. A person’s knowledge of his own specific, personal, and individual self would offer him the knowledge of these godly meanings and other things, as Allah  states, “…as there are within yourselves. Can you not see?”131’132

Perlu dinyatakan bahawa kebanyakan petikan Al-Qur'an yang menzahirkan sifat kebaharuan (kewujudan bermula dengan masa) bagi sesuatu kejadian diturunkan untuk membuktikan suatu tujuan yang lebih luas, bukan semata-mata untuk membuktikan kewujudan Pencipta, sebagaimana dua ayat yang dengannya Ibn Taymiyyah menutup kenyataan beliau sebelum ini. Konteks ayat-ayat ini menunjukkan bahawa ia diturunkan untuk memberikan hujah bagi kekuasaan Allah yang sempurna, dan bahawa Dia berkuasa untuk mendatangkan Hari Kebangkitan. Dengan kata lain, Zat yang menciptakan sesuatu daripada tiada adalah lebih utama lagi berkuasa untuk mengembalikan dan membentuk semula ciptaan itu. Hal ini, sebagaimana yang telah disebutkan sebelum ini, secara tersirat namun jelas dengan sendirinya menunjukkan bahawa Yang Maha Berkuasa itu wujud, dan bahawa kewujudan-Nya dibuktikan oleh kemunculan makhluk daripada tiada semata-mata. Ayat yang paling masyhur yang memuatkan hujah rasional ini ialah firman Allah: "Adakah mereka diciptakan tanpa sesuatu pun, atau adakah mereka sendiri yang mencipta?"133

It should be noted that most Qur’anic passages that reveal the temporal nature of events were brought to demonstrate a wider point, not to merely prove the existence of the Creator, like the two verses Ibn Taymiyyah concluded his previous statement with. The context in these verses show that they were revealed to offer reasoning for the perfect power of Allah , and that He is able to bring about the Resurrection. In other words, one who created things out of nothing is a fortiori able to refashion them. This amount, as mentioned before, implicitly yet self-evidently suggests that the Omnipotent exists, and that His existence is suggested by the mere emergence of the creation out of nothing. The most famous verse that carries this rational argument is Allah’s statement: ‘Or were they created by nothing, or are they their own creators?’133

Untuk isu yang sedang kita bincangkan ini, ayat yang menakjubkan ini ialah bukti paling kekal dalam Al-Qur'an. Ayat ini bermula dengan menetapkan realiti teologi yang besar, dengan memfokuskan perbincangan kepada kemungkinan-kemungkinan yang ada, kemudian ia menunjukkan mengapa semua pilihan itu mustahil kecuali satu-satunya pilihan yang benar: Manusia mempunyai Pencipta yang telah mencipta dirinya. Ayat ini mengajukan soalan kepada orang-orang yang berakal: 'Adakah mereka diwujudkan tanpa sesiapa menyebabkannya? Atau adakah mereka mewujudkan diri mereka sendiri? Bukan keduanya, kerana Allah yang telah mencipta mereka dan memberi mereka kehidupan, sedangkan sebelumnya mereka bukanlah apa-apa yang layak disebut.'134

For the issue we are dealing with here, this awe-inspiring verse is the most enduring proof in the Qur’an. The verse starts off by setting out the great theological reality by focusing the discussion to what are the possibilities, after which it proceeds to demonstrate why all the options are impossible save for the only true option: Man has a Creator Who created him. The verse poses a question to rational people: ‘Were they brought into existence without anyone causing it? Or did they bring themselves into existence? It is neither, for it is Allah Who created them and gave them life, having previously been nothing worth mentioning.’134

Dalam menghuraikan hujah ini, Ibn al-Qayyim berkata, Renungkanlah pengulangan frasa berkaitan penciptaan, dan batasan yang terkandung di dalamnya, iaitu penegakan dalil dengan cara yang paling ringkas dan paling fasih. Allah seolah-olah berfirman, "Bagaimana mungkin makhluk-makhluk ini – yang belum wujud – tercipta tanpa Pencipta? Ini adalah sesuatu yang mustahil pada pandangan sesiapa sahaja yang berakal dan rasional, bahawa sesuatu boleh wujud tanpa pembuat, atau sesuatu boleh dicipta tanpa pencipta." Jika seseorang melintasi sebuah padang pasir yang tiada bangunan, kemudian dia melintasinya lagi dan melihat bangunan-bangunan kukuh serta istana-istana, dia tidak akan ragu bahawa semua itu mempunyai pembuat. Kemudian Allah berfirman, "Atau adakah mereka tercipta tanpa sebarang sebab, ataukah mereka sendiri yang menciptakan (diri mereka)?"135 Ini juga menunjukkan bahawa mustahil seorang hamba mencipta dan mengadakan dirinya sendiri. Bagaimana seseorang boleh mencipta dirinya daripada ketiadaan? Dia bahkan tidak mampu menambah umurnya walau sejam pun, sedangkan dia memiliki segala kemudahan hidup. Dia tidak mampu memanjangkan jarinya, kukunya, atau walaupun sehelai rambutnya. Oleh kerana kedua-dua pilihan itu adalah palsu, pilihan yang tinggal hanyalah bahawa mereka mempunyai Pencipta yang telah mencipta mereka, dan Pembentuk yang telah membentuk mereka. Dialah Tuhan Yang Benar, yang layak disembah dan disyukuri. Bagaimana mereka boleh bersyukur kepada tuhan selain-Nya, sedangkan Dialah satu-satunya yang mencipta mereka? Jika ditanya, "Apakah kedudukan firman Allah 'Atau adakah mereka yang menciptakan langit dan bumi? Bahkan mereka tidak meyakini (Allah) dengan yakin'136 dalam dalil ini?", maka jawapannya ialah: "Ia berada di kedudukan yang paling tepat. Melalui beberapa bahagian awal, Allah menjelaskan bahawa mereka mempunyai Pencipta dan Pembentuk, dan bahawa mereka adalah makhluk yang dicipta. Dengan bahagian ketiga, Allah menjelaskan bahawa mereka tidak mampu mencipta, kerana mereka sendiri telah dicipta dan diadakan dari ketiadaan. Mereka tidak menciptakan diri mereka. Mereka tidak menciptakan langit mahupun bumi." Dialah Yang Esa, Yang Maha Kuasa, Yang disifatkan sebagai "Tiada Tuhan dan tiada Pemelihara selain Dia", yang telah menciptakan mereka. Dialah yang menciptakan langit dan bumi. Dengan menciptakan alam atas dan alam bawah serta segala yang ada di dalamnya, Dialah satu-satunya yang menciptakan kedua-duanya, tempat tinggal dan penghuninya.137

Detailing this argument, Ibn al-Qayyim says, Contemplate the phrasal repetition of the creation term, and the restriction that comprises of establishing evidence in the simplest and most eloquent manner. Allah  is essentially saying, “How could have these creations – having not been in existence – been created without a Creator? This would be considered impossible by anyone with understanding and rationality, that there can be something made without a maker, or something created without a creator.” If a person passes by a wasteland without any building, then he passed by it again and saw solid buildings and castles, he would have no doubt that these had a maker. Then Allah said, “Or were they created by nothing, or are they their own creators?”135 This, likewise, shows that it is impossible that a servant invents and creates himself. How can someone be able to create himself out of non-existence? He cannot even increase his own life, not even by an hour, even though he has all the facilities of life. He cannot even extend his finger, fingernail, or even one strand of his hair. Given that both options are false, the only option that remains is that they have a Creator Who created them, and a Fashioner Who fashioned them. He is the True Divine Who is worthy of their worship and thanks. How can they thank a god other than Him when He is the one and only being that created them? If it is said, “What is the place of Allah’s statement ‘Or did they create the heavens and the Earth? In fact, they have no firm belief in Allah’136 in this evidence?”, it would be said in response: “The best place. Through the first couple of segments, He explained that they have a Creator and Fashioner, and that they are created. With the third segment, He explained that they are unable to create, having been created themselves and brought into existence. They did not create themselves. They did not create the heavens or the Earth. It was the One, the Omnipotent, the One described as ‘There is neither any god nor lord besides Him’ Who created them. He created the heavens and the Earth. By creating the upper and lower dominions and everything therein, He alone is the one Who created both residence and resident.”’137

Jubayr ibn Muṭʿim memiliki satu riwayat yang indah yang menzahirkan keagungan ayat al-Qur'an ini. Beliau berkata, "Aku mendengar Nabi ﷺ membaca surah al-Ṭūr ketika solat Maghrib. Apabila baginda sampai pada ayat ini: 'Atau adakah mereka diciptakan tanpa sesuatu pun, atau adakah mereka sendiri yang menciptakan (diri mereka)?'138, hatiku hampir terbang keluar."139 Sesiapa yang merenungi kaedah para nabi dalam berdebat dengan mereka yang mengingkari ketuhanan Allah dan mendakwanya untuk diri mereka sendiri, akan mendapati bahawa para nabi mengajar mereka dengan kaedah rasional ini untuk berhujah tentang ketuhanan Allah, dan seterusnya tentang kelayakan-Nya untuk disembah secara tunggal.

Jubayr ibn Muṭʿim  has a beautiful narration revealing the greatness of this Qur’anic verse. He said, ‘I heard the Prophet  read al-Ṭūrin the Maghrib prayer. When he reached this verse: “Or were they created by nothing, or are they their own creators?”138, my heart almost flew out.’139 The one contemplating the method of the Prophets in debating those who denied the lordship of Allah  and claimed it for themselves will note that the Prophets instructed them with this rational method to argue for the lordship of Allah , and subsequently His worthiness to be worshipped alone.

Orang yang paling terkenal menafikan ketuhanan Allah ialah Firaun. Dia berkata, "Akulah tuhan kamu yang paling tinggi!"140 Oleh itu, sebahagian daripada perbincangan yang berlaku antara Musa dengan dia ialah Musa menggunakan kesan kekuasaan Allah sebagai bukti untuk menentang dia. Allah berfirman, "Firaun bertanya, 'Dan apakah yang dimaksudkan dengan Tuhan sekalian alam?'"141

The most infamous person who denied the lordship of Allah  was Pharaoh. He said, ‘I am your lord, the most high!’140 As thus, part of the discussion Mūsā had with him was to use the effects of the power of Allah  as an evidence against him. Allah  says, ‘Pharaoh asked, “And what is ‘the Lord of all worlds’?”’141

Mūsā mengemukakan pelbagai jawapan dan dalil. Beliau mengingatkan Firaun tentang fitrah semula jadi, bahawa Allah jauh lebih mudah dikenali daripada keperluan kepada sebarang takrif. Beliau menjelaskan bahawa seluruh makhluk ciptaan Allah bergantung secara wujudnya kepada-Nya – semua langit, bumi, dan segala yang ada di antaranya memerlukan Allah untuk penciptaan, rezeki, dan pertolongan. Ungkapannya ‘Tuhan timur dan barat’142 ialah maklumat tambahan dan penegasan bahawa segala peristiwa bergantung kepada-Nya. Segala yang ada di atas dan di bawah kamu, segala yang ada di timur dan barat, dan segala yang ada di antara keduanya, yang ada di hadapan dan di belakang kamu, semuanya bergantung kepada-Nya.

Mūsā  offered a variety of answers and proofs. He reminded Pharaoh of the innate instinct, that Allah is far more recognisable than the need for some definition. He explained that all of Allah’s creation is existentially dependent on Him – all the heavens, the Earth, and everything in between is in need of Allah  for creation, sustenance, and assistance. His statement ‘Lord of the east and west’142 is additional information and emphasis that all events are dependent on Him, . Everything above and beneath you, everything in the east and the west, and everything in between that is in front of you and behind you is dependent on Him .

Ibnu Taimiyyah menganalisis perdebatan antara Musa dan Firaun:

Ibn Taymiyyah analysed the debate between Mūsā and Pharaoh:

Firaun menyelubungi penafian dan penolakannya dalam bentuk soalan retorik. Dia tidak sedang bertanya tentang sifat-sifat Tuhan yang sudah dia akui, kerana dia sebenarnya menafikan dan menolak-Nya. Inilah sebabnya, menjelang akhir perbincangan, dia berkata, "Jika kamu mengambil tuhan selain aku, sudah tentu aku akan memenjarakan kamu."143

Pharaoh shrouded his denial and rejection in the form of a rhetorical question. He was not asking about the attributes of a Lord he had already acknowledged, as he was in denial of Him and rejected Him. This is why towards the end of the discussion, he said, “If you take any other god besides me, I will certainly have you imprisoned.”143

Dia juga berkata, "...sesungguhnya aku yakin dia (Mūsā) adalah seorang pendusta."144 Pertanyaannya sebenarnya bertujuan untuk menyatakan penolakan dan penafiannya. Pada dasarnya dia berkata, "Di alam ini tidak ada tuhan yang mengutusmu. Siapakah ini?" – sebagai bentuk penafian. Mūsā ﷺ menjelaskan bahawa Dia dikenali oleh dirinya dan juga oleh mereka yang hadir di istana, dan bahawa tanda-tanda-Nya nyata, jelas dan tidak dapat dinafikan. Beliau menyatakan bahawa mereka menafikan dengan lidah mereka apa yang secara naluriah mereka ketahui sebagai benar. Sebagaimana disebut di tempat lain dalam Al-Qur'an, Mūsā ﷺ berkata kepada Firaun, "Sesungguhnya engkau sedia maklum bahawa tiada yang menurunkan tanda-tanda ini kecuali Tuhan langit dan bumi sebagai bukti yang nyata."145 Allah SWT berfirman, "Dan mereka mengingkarinya kerana kezaliman dan kesombongan, padahal hati mereka meyakini kebenarannya. Maka lihatlah bagaimana kesudahan orang-orang yang berbuat kerosakan!"146 Firaun tidak berkata "Siapakah (arab: man) Tuhan semesta alam?", kerana man digunakan untuk bertanya tentang zat tertentu yang spesifik. Ia digunakan dalam pertanyaan yang mempersoalkan entiti yang tepat dan khusus, dengan identiti generiknya sudah diketahui. Seperti apabila seseorang ditanya oleh utusan dari seseorang, "Siapakah (man) yang mengutusmu?" Adapun mā, ia digunakan dalam pertanyaan untuk meminta penerangan tentang sifat. Firaun berkata, "Apakah ini? Dan apakah yang kamu sebut 'Tuhan semesta alam' itu?" Dia mengatakan ini kerana penafian dan penolakan terhadap-Nya. Apabila dia bertanya dengan nada memandang rendah, Mūsā ﷺ menjawab bahawa Dia jauh lebih jelas untuk dinafikan, dan jauh lebih nyata untuk diragukan. Beliau berkata, "Dialah Tuhan langit dan bumi serta apa yang ada di antara keduanya, jika sekiranya kamu mempunyai keyakinan yang teguh."147 Beliau tidak berkata, "...jika sekiranya kamu yakin kepada sesuatu begini dan begitu" – beliau membiarkannya terbuka. Pada hakikatnya, jika kamu mempunyai kepastian terhadap sesuatu, maka kepastian yang paling utama ialah keyakinan kepada Tuhan ini – sebagaimana apabila para Rasul berkata kepada kaum mereka, "Apakah ada keraguan tentang Allah?"148 Jika kamu berkata, "Kami tidak mempunyai kepastian terhadap apa pun." Oleh itu, jika dikatakan, "Sebenarnya, segala ilmu telah dirampas daripada kita," maka ini ialah dakwaan umum yang bersifat sofisme. Pengucapnya jelas berdusta, kerana ilmu merupakan sebahagian daripada setiap manusia. Setiap manusia yang berakal pasti mempunyai sebahagian ilmu. Inilah sebabnya disebut dalam takrif akal bahawa ia ialah ilmu yang bersifat fitri, yang tidak terlepas daripadanya mana-mana orang yang berakal. Maka apabila Firaun berkata, "Sesungguhnya rasul kamu yang diutuskan kepada kamu ini benar-benar gila,"149 itu adalah satu pendustaan terhadap Rasul. Mereka telah meninggalkan tradisi mereka yang terpuji, lalu mereka menisbahkan para Rasul kepada kegilaan. Mereka juga menzahirkan penafian atau keraguan terhadap Pencipta. Inilah keadaan rakyat jelata mereka dan agama mereka. Ini ialah agama yang baik pada pandangan mereka, dan tuhan yang mereka taati ialah Firaun: "Sesungguhnya rasul kamu yang diutuskan kepada kamu ini benar-benar gila."150 Maka Musa menerangkan kepadanya bahawa dialah yang telah dibiarkan kehilangan logik yang bermanfaat, dan dialah yang lebih layak dengan tuduhan itu. Dia berkata, "Dialah Tuhan timur dan barat serta apa yang ada di antara keduanya, sekiranya kamu mempunyai akal."151 Logik memerlukan ilmu yang bersifat fitri dan yakin, yang paling agung dalam fitrah ialah mengakui Pencipta. Kemudian beliau menjelaskan bahawa menetapkan-Nya ialah implikasi logik. Namun, ilmu yang bermanfaat itu terpuji apabila seseorang yang dianugerahkan dengannya beramal dengannya. Jika dia tidak beramal dengannya, maka dikatakan bahawa dia tidak mempunyai logik. Juga dikatakan bahawa orang yang tidak mengikuti apa yang dia nampak yakin sebenarnya tidak mempunyai keyakinan. Keyakinan juga boleh bermaksud ilmu yang tetap dalam hati; ia juga boleh bermaksud beramal dengan ilmu ini. Oleh itu, perkataan mukmin (orang yang yakin) hanya dikatakan bagi mereka yang di dalam hatinya telah menetap kedua-dua ilmu dan amal. Kaum Firaun tidak mengikut apabila mereka mengetahui. Maka mereka tidak mempunyai logik dan tidak mempunyai keyakinan. Pernyataan Musa menunjukkan kedua-dua perkara: Jika kamu mempunyai keyakinan, kamu akan mengenali-Nya, dan jika kamu mempunyai akal, kamu akan mengenali-Nya. Jika kamu mendakwa bahawa kamu tidak mempunyai keyakinan atau akal, maka begitu juga kaummu. Ini oleh itu akan menjadi pengakuan daripada pihakmu bahawa kemanusiaanmu telah diambil daripadamu. Sesiapa yang seperti ini tidak layak untuk mendakwa ketuhanan. Walaupun ini adalah dusta daripadamu, kamu tetap meyakini-Nya. Sebagaimana firman Allah {Dan mereka mengingkarinya kerana kezaliman dan kesombongan, padahal hati mereka meyakini bahawa tanda-tanda itu benar}. Kamu mempunyai akal yang dengannya kamu boleh mengenali-Nya. Namun, hawa nafsumu menghalangmu daripada mengikuti apa yang dituntut oleh akal. Kamu mahu berbangga di muka bumi dan berbuat kerosakan. Oleh itu, dari sudut ini, kamu tidak mempunyai akal.153

Terdapat satu pertembungan antara Ibrāhīm dan Namrūd (Nimrod) yang serupa dengan pertembungan antara Mūsā dan Firaun. Allah berfirman, 'Tidakkah engkau (wahai Muhammad ﷺ) memperhatikan orang yang berbantah dengan Ibrāhīm tentang Tuhannya, kerana Allah telah memberinya kerajaan? Ingatlah ketika Ibrāhīm berkata, "Tuhanku ialah yang menghidupkan dan mematikan." Dia berkata, "Aku juga boleh menghidupkan dan mematikan." Ibrāhīm berkata, "Sesungguhnya Allah menerbitkan matahari dari timur, maka terbitkanlah ia dari barat." Maka terdiamlah orang kafir itu. Dan Allah tidak memberi petunjuk kepada kaum yang zalim.'154 Menerangkan bahagian-bahagian perdebatan ini dan keadaan Namrūd, Ibn Kathīr berkata, Itu kerana dia menafikan adanya tuhan selain dirinya, sebagaimana Firaun berkata kepada kaumnya, "Wahai para pembesar! Aku tidak mengetahui ada tuhan bagi kamu selain aku."155 Hanyalah kesombongan dan pemerintahannya yang lama yang membawanya kepada kezaliman, kekufuran yang nyata, dan keras kepala yang teruk. Inilah sebabnya Allah berfirman, "…kerana Allah telah memberinya kerajaan?"156 Seolah-olah dia menuntut bukti daripada Ibrāhīm tentang kewujudan Tuhan yang diserunya. Ibrāhīm berkata, "Tuhanku ialah yang menghidupkan dan mematikan."157 Dengan itu dia maksudkan: "Bukti kewujudan-Nya ialah kemunculan perkara-perkara yang boleh diperhatikan ini selepas sebelumnya tidak wujud, dan ketiadaannya selepas sebelumnya wujud. Ini secara automatik menjadi bukti bagi kewujudan Pencipta dan Pemilih, kerana perkara-perkara tersebut tidak akan berlaku dengan sendirinya. Oleh itu, wajib ada suatu zat yang mengadakannya. Itulah Tuhan yang kepada-Nya aku menyeru ibadat, kerana Dia Esa dan tiada sekutu bagi-Nya." Ketika itu, lawan bicaranya – Namrūd – berkata, "Aku juga boleh menghidupkan dan mematikan."158 Qatādah, Muhammad ibn Isḥāq, Suddī, dan lain-lain berkata, "Lihatlah – sekarang aku bawakan dua orang kepadaku. Mereka sedang menunggu hukuman mati. Aku memerintahkan supaya seorang dibunuh dan seorang lagi diampunkan." Ini adalah maksud memberi hidup dan mematikan.” Nampaknya – dan Allah lebih mengetahui – bahawa bukan ini yang dimaksudkan oleh Namrūd, kerana ini bukanlah jawapan langsung kepada Ibrāhīm, dan tidak berkaitan dengan soalannya, kerana ia tidak menafikan wujudnya Pencipta. Sebaliknya, yang dimaksudkannya ialah mengisytiharkan kedudukan ini untuk dirinya sendiri kerana keras kepala dan sombong. Dia berpura-pura bahawa dengan berbuat demikian, dialah yang mengeluarkan arahan hidup dan mati. Firaun mengikutinya dalam hal ini: “Wahai para pembesar! Aku tidak mengetahui adanya tuhan lain bagi kamu selain diriku.”159 Kerana itulah apabila dia mendakwa kesombongan ini, Ibrāhīm berkata kepadanya, “Sesungguhnya Allah menerbitkan matahari dari timur, maka terbitkanlah ia dari barat.”160 Dengan ini dia bermaksud: “Jika engkau mendakwa bahawa engkau memberi hidup dan mematikan, maka Yang melakukannya ialah Yang menguatkuasakan kehendak-Nya dalam kewujudan dengan mencipta makhluk-makhluk pilihan-Nya, dan dengan menundukkan planet-planet serta pergerakannya. Matahari ini muncul setiap hari dari timur – jika engkau tuhan yang memberi hidup dan mematikan seperti yang engkau dakwa, maka bawalah ia dari barat.” Apabila dia menyedari bahawa dia tidak mampu dan tidak dapat memberikan jawapan, dia sedar bahawa dia tidak lagi boleh berbangga dalam keadaan ini, lalu dia terdiam kaku. Allah ﷻ berfirman, “Dan Allah tidak memberi petunjuk kepada kaum yang zalim.”161 Ini bermaksud Dia tidak mengilhamkan kepada mereka sebarang bukti atau hujah. Sebaliknya, bukti mereka sia-sia di sisi Tuhan mereka. Ke atas mereka tertimpa kemurkaan, dan mereka akan menanggung azab yang pedih. Pentafsiran mengikut maksud ini jauh lebih baik daripada apa yang kebanyakan ahli logik sebutkan, iaitu bahawa peralihan Ibrāhīm daripada isu pertama kepada isu kedua ialah peralihan daripada satu bukti kepada bukti lain yang lebih jelas dan tegas. Sebahagian ahli logik merujuk peralihan ini dengan ungkapan yang tidak menyenangkan. Namun, keadaannya tidak seperti yang mereka nyatakan. Sebaliknya, isu pertama itu seperti proposisi kepada isu kedua, dan ia menonjolkan kebatilan apa yang didakwa Namrūd dalam kedua-dua isu pertama dan kedua. Dan bagi Allah segala puji dan syukur.162

• Premis pertama: Peristiwa-peristiwa temporal itu wujud.

• First proposition: Temporal events exist.

• Proposisi kedua: Setiap peristiwa temporal mempunyai seseorang yang menyebabkannya.

• Second proposition: Every temporal event has someone who caused it.

Kesimpulan: Allah adalah sebab bagi peristiwa-peristiwa yang berlaku dalam masa.

• Conclusion: Allah  is the cause of temporal events.

Bukti bagi kedua-dua proposisi ini, serta cara ia membawa kepada kesimpulan yang disebutkan tadi, diperlukan.

Evidence for these two propositions, and how they lead to the aforementioned conclusion, is required.

Bukti bagi dakwaan ini ialah pancaindera dan pemerhatian, sebagaimana yang telah ditunjukkan oleh al-Ghazali, Ibn Rushd, Ibn Taymiyyah dan lain-lain berkaitan peristiwa bersifat sementara yang dapat dilihat. Mengenai kebaharuan alam semesta (dan segala yang ada di dalamnya), kewujudan dan ketiadaannya kedua-duanya dapat dibayangkan, maka kewujudannya tidak dianggap wajib, sebaliknya hanya bersifat mumkin. Sesuatu yang bersifat mumkin pastilah bersifat baharu, kerana ia memerlukan kewujudan Zat yang tidak bersifat mumkin agar ia dapat wujud. Kebaharuan alam semesta akan dibincangkan dengan lebih terperinci dalam bahagian seterusnya, dengan izin Allah.

The proof of this proposition is the senses and observation, which is what Ghazālī, Ibn Rushd, Ibn Taymiyyah, and others pointed out in relation to perceptible temporal events. On the temporality of the universe (and everything within it), both its existence and non-existence can be envisaged, and thus its existence is not considered necessary – it is only contingent. Contingent entities are most certainly temporal, as they require the existence of a non-contingent being for them to come into existence. The temporality of the universe will be discussed in more detail in the next section, by the permission of Allah.

Pancaindera adalah pemancar kognitif, bukan penentu kognitif. Pengiktirafan manusia terhadap perkara-perkara baharu yang disaksikan dan dirasainya di sekelilingnya adalah perlu. Ibn Taymiyyah berkata, Kaedah mengemukakan dalil dengan menggunakan sesuatu yang kebarubahannya dapat diperhatikan terdapat dalam al-Qur'an, dan para ulama serta imam terdahulu telah bersepakat mengenainya, walaupun bersama-sama dengan naluri dan pancaindera. Dengan ini, tidak perlu untuk mengemukakan dalil bagi kebarubahan perkara-perkara tertentu. Meragukan kebarubahan perkara-perkara yang kemunculannya dapat diperhatikan membawa kepada sofistri, yang menutup kemungkinan adanya sebarang ilmu. Ia mengakibatkan orang yang waras disamakan dengan orang gila.

The senses are cognitive transmitters, not cognitive arbiters. A man’s recognition of the emerging things he witnesses and senses around him is necessary. Ibn Taymiyyah  said, The method of bringing evidence by using that whose temporality is observable is in the Qur’an, and the ancient scholars and Imams have agreed to it, though in conjunction with instinct and the senses. With this, there is no need to offer evidence for the temporality of specific Doubting the temporality of those things whose emergence can be observed leads to sophism, which shuts down the possibility of any knowledge. It results in the equalisation of a sane person and a madman.

Bukti bagi perkara ini ialah naluri rasional, sebagaimana yang diwakili dalam prinsip sebab-akibat. Ia adalah perkara yang jelas dengan sendirinya dan bersifat naluriah, yang mana senario sebaliknya tidak dapat dibayangkan: Tidak mungkin membayangkan wujudnya sesuatu yang bersifat baharu tanpa mengetahui bahawa terdapat sebab yang menjadikan kemunculannya. Ibn Taymiyyah berkata, ‘Mengetahui bahawa sesuatu yang diadakan mesti mempunyai pengadanya adalah pengetahuan yang bersifat fitrah dan naluriah.’164 Oleh itu, ini adalah perkara yang tidak memerlukan proses penaakulan berasaskan bukti. Sebaliknya, ia diterima sebagai fakta, kerana ia merupakan pengetahuan asas, yang di atasnya pengetahuan teoretikal dibina. Keperluan rasional digunakan sebagai bukti bagi perkara-perkara lain. Ia tidak wujud untuk dibuktikan. Ia memperoleh sifat muktamadnya daripada sifat fitrahnya. Tanpa mengesahkan sifat naluriahnya, asas pengetahuan akan menjadi siri yang tidak berkesudahan, yang menyebabkan runtuhnya kemungkinan untuk memperoleh sebarang pengetahuan. Oleh itu, mesti terdapat beberapa fakta asas – atau konsep kognitif – yang menjadi landasan proses penaakulan berasaskan bukti. Salah satu konsep kognitif naluriah ini ialah prinsip sebab-akibat.

The proof for this is rational instinctiveness, as represented in the principle of causality. It is a self-evident and instinctive issue whose opposite scenario cannot be envisaged: It is not possible to imagine the existence of a temporal matter without knowing there was a cause that brought about its emergence. Ibn Taymiyyah said, ‘Knowing that an originated entity must have an originator is innate and instinctive knowledge.’164 Therefore, this is an issue that does not require a process of evidence-based reasoning. Rather, it would be accepted as fact, for it is basic knowledge, upon which theoretical knowledge is based. Rational necessities are to be used as evidence for other things. They are not there to be proven. They acquire their decisiveness from their innateness. Without affirming their instinctiveness, the basis of knowledge would become an infinite series, causing the collapse of the possibility of gaining any knowledge. Therefore, there must be some basic facts – or cognitive concepts – upon which the process of evidence-based reasoning is founded. One of these instinctive cognitive concepts is the principle of causality.

Menarik bahawa proses penaakulan berasaskan bukti memerlukan pengakuan terhadap keperluan rasional. Hubungan antara bukti dan apa yang ditunjukkannya dikawal oleh kaedah ini, kerana bukti ialah sebab bagi memperoleh pengetahuan tentang apa yang ditunjukkannya. Usaha penentang untuk menafikan prinsip kausaliti itu sendiri ialah pengakuan tersirat daripadanya yang menyokong prinsip tersebut. Mengenai pengaruh mendalam prinsip ini terhadap susunan rasionaliti manusia, Ibn Taymiyyah berkata, Ia diketahui melalui fitrah – yang dengannya Allah menjadikan hamba-hamba-Nya cenderung kepada logik yang jelas – bahawa suatu peristiwa yang berlaku tidak berlaku tanpa sesuatu yang menjadi punca kejadiannya, dan bahawa kemunculan peristiwa bermula tanpa punca boleh ditolak secara automatik sebagai palsu. Ini tertanam dalam semua anak Adam, walaupun kanak-kanak kecil. Jika seorang kanak-kanak dipukul lalu bertanya, "Siapa yang memukul saya?", dan dia diberitahu, "Tiada siapa", mindanya tidak akan menerima bahawa pukulan itu berlaku tanpa seseorang yang melakukannya. Oleh sebab itu, jika seseorang mendakwa bahawa penulisan, pembinaan, penanaman, atau yang seumpamanya boleh berlaku tanpa seseorang melakukannya, orang yang rasional akan menganggapnya sebagai orang gila atau ahli sofistri, sama seperti orang yang menafikan perkara yang jelas dengan sendirinya dan pengetahuan naluri.165

Dalil ini dikenali sebagai hujah kewujudan yang baharu, hujah kalam, hujah alam semesta, atau hujah kosmologi. Premis dan kesimpulan dalil ini adalah serupa dengan peringkat pertama yang baru sahaja kita bincangkan.

This proof is known as the argument from temporality, the kalam argument, the argument from the universe, or the cosmological argument. The propositions and conclusion of this proof are similar to those of the first level that we just dealt with:

• Cadangan pertama: Apa sahaja yang mempunyai permulaan mesti mempunyai sebab.

• First proposition: Anything with a beginning must have a cause.

• Proposisi kedua: Alam semesta mempunyai permulaan.

• Second proposition: The universe has a beginning.

Kesimpulan: Oleh itu, alam semesta mesti mempunyai punca.

• Conclusion: Therefore, the universe must have a cause.

Sebab yang mengutamakan kewujudannya berbanding ketiadaannya ialah Allah.

The cause that preferred its existence over its non-existence is Allah .

Sebenarnya, kaedah penaakulan ini bukanlah sesuatu yang baharu dalam ruang falsafah atau ilmu kalam. Malah, ia merupakan pintu masuk yang paling terkenal bagi ilmu kalam ke dalam persoalan kewujudan Allah . Inilah sebabnya mengapa sebahagian daripada mereka yang menggunakan penaakulan ini dalam arena Barat kontemporari – seperti pendebat Kristian yang terkenal, William Lane Craig – turut menamakannya sebagai ‘hujah kosmologi kalam’; beliau juga mempunyai sebuah buku dengan nama yang sama. Pada permulaan buku ini, beliau membuat pengakuan penting berikut: ‘Barangkali tiada bab dalam sejarah hujah kosmologi yang sepenting – atau yang sebegitu meluas diabaikan – seperti bab para ahli teologi dan ahli falsafah Arab. Walaupun dalam karya mereka kita dapati asal-usul dan perkembangan dua versi paling penting hujah kosmologi, iaitu hujah daripada regres temporal dan hujah daripada kontingensi, sumbangan para pemikir Islam ini hampir-hampir diabaikan dalam antologi dan buku Barat mengenai subjek ini.’168

In actuality, this method of reasoning is not new in the philosophy or kalam space. In fact, it is the most famous entry point of kalam into the issue of the existence of Allah . This is why even some of those who have used this reasoning within the contemporary Western arena – such as the famous Christian debater William Lane Craig – have called it the ‘kalam cosmological argument’; he also has a book with the same name. In the beginning of this book, he makes the following important acknowledgement: ‘Probably no chapter in the history of the cosmological argument is as significant – or as universally ignored – as that of the Arabic theologians and philosophers. Although we find in them the origin and development of two of the most important versions of the cosmological argument, namely the argument from temporal regress and the argument from contingency, the contribution of these Islamic thinkers is virtually ignored in western anthologies and books on the subject.’168

Dalam peringkat awal sejarah kosmologi, wujud semacam persetujuan mengenai dua tanggapan asas berkaitan sifat alam semesta:

During the early stages of the history of cosmology, there was an agreement of sorts on two fundamental notions related to the nature of the universe:

1. Alam semesta bersifat homogen dengan ciri-ciri yang sama – ia serupa di seluruh bahagian penyusunnya.

1. The universe is homogeneous with the same characteristics – it is the same across all its constituent parts.

2. Alam semesta berada dalam pola yang tetap dan tidak berubah.

2. The universe is in a fixed and constant pattern.

Apabila Einstein datang dan memperkenalkan teori relativiti, kedua-dua andaian ini nampaknya bercanggah dengan lelaran pertama hukum relativiti yang beliau teorikan. Untuk menangani masalah ini, beliau mencadangkan satu pekali malar yang dinamakannya pemalar kosmologi, bagi mengimbangi kesan graviti. Dengan itu, akan wujud keseimbangan dalam teori baharu tentang alam semesta yang beliau kemukakan, iaitu bahawa alam semesta itu pegun. Inilah pandangan yang diterima secara meluas dalam kebanyakan kalangan saintifik pada masa itu: alam semesta digambarkan sebagai pegun dan malar.

When Einstein came and introduced relativity, these two assumptions appeared to contradict the first iteration of the law of relativity that he theorised. To deal with this problem, he proposed a constant coefficient he called the cosmological constant in order to counterbalance the effect of gravity. That way, there would be balance in the new theory of the universe that he had proposed, which was that the universe is static. This was the generally accepted view on the universe in most scientific circles back then: The universe was characterised as being static and constant.

Kemudian, paderi Katolik dan ahli fizik Belgium Georges Lemaître serta saintis Rusia Alexander Friedmann muncul. Mereka mengemukakan teori baharu tentang alam semesta: alam semesta sedang mengembang, dan ia bermula daripada keadaan yang sangat padat dan mampat. Sokongan utama bagi teori pengembangan alam semesta datang daripada Edwin Hubble. Pada tahun 1929, beliau membuat satu penemuan penting: galaksi-galaksi di sekeliling kita sedang bergerak menjauhi kita dengan kelajuan yang sepadan dengan jarak antara galaksi tersebut dan kita; kelajuan mereka meningkat apabila jarak semakin melebar. Pengembangan ini dikesan melalui spektrum cahaya galaksi-galaksi tersebut – ia kelihatan kemerah-merahan, yang menunjukkan bahawa galaksi itu sedang bergerak semakin jauh, berbanding sesuatu yang sedang bergerak mendekat, yang akan kelihatan kepada pemerhati mempunyai kabus kebiruan. Pada tahun 1946, George Gamow berteori bahawa, seiring dengan pengembangan alam semesta dan penurunan suhu, foton berjaya terlepas daripada jirim. Ini digambarkan dalam bentuk sinar cahaya yang Gamow andaikan wujud, dan yang terus memancar merentasi alam semesta. Ia kemudiannya ditemui secara tidak sengaja oleh Arno Penzias dan Robert Wilson. Fenomena ini kemudiannya dinamakan sebagai sinaran latar gelombang mikro kosmik, yang merupakan salah satu bukti terkuat bagi teori Letupan Besar. Sinaran ini mendedahkan kewujudan tahap suhu yang luar biasa tinggi di antara galaksi-galaksi, dan bahawa ruang angkasa tidak mempunyai suhu sifar mutlak. Sebaliknya, suhu ruang angkasa berada sekitar 3 Kelvin – sinaran ini ialah sisa haba daripada Letupan Besar. Hasil penemuan ini, kedua-dua penyelidik tersebut memenangi Hadiah Nobel dalam Fizik pada tahun 1978. Titik ini menandakan satu anjakan dalam komuniti sains: penolakan terhadap Letupan Besar bertukar kepada penerimaan secara meluas. Menarik untuk diperhatikan bahawa penemuan ini oleh mereka adalah secara kebetulan. Mereka berkata, ‘Sama ada kita telah melihat kelahiran alam semesta, atau (seperti yang dikatakan oleh satu cerita rakyat astrofizik) kita telah melihat timbunan 81

Pada pertengahan tahun 90-an, para saintis berusaha mengungkap satu kaedah yang menerangkan semua proses tidak boleh balik dalam alam semesta. Hasil daripada usaha tersebut, hukum kedua termodinamik telah ditemui. Langkah pertama untuk merealisasikannya ialah memerhatikan bahawa haba sentiasa berpindah daripada jasad yang lebih panas kepada jasad yang kurang panas, dan haba terus berpindah sehingga semua jasad yang berhubung mencapai keseimbangan terma. Hakikatnya, perpindahan terma hanyalah salah satu daripada banyak contoh, yang boleh digambarkan sebagai konsep keseimbangan atau keseimbangan alam. Perkara yang sama dapat dilihat dari segi penyebaran gas untuk mencapai keseimbangan, elektrik dan kes-kes lain juga. Jika fenomena-fenomena ini tidak berlaku di alam, kehidupan pasti mustahil. Dengan fenomena ini, udara – sebagai contoh – tidak terpisah sehingga oksigen berkumpul hanya di satu sisi bilik dan nitrogen di sisi yang lain. Satu perkembangan penting dalam pembentukan hukum ini ialah hubungannya dengan konsep entropi. Ia ialah istilah teknikal yang digunakan untuk menandakan kadar kekacauan. Setiap kali berlaku peningkatan skala ketidakteraturan dalam sesuatu sistem, jumlah entropi di dalamnya meningkat; begitu juga, apabila skala ketidakteraturan berkurang, jumlah entropi menurun. Inilah sebabnya hukum termodinamik mempunyai peruntukan yang menyatakan bahawa sistem cenderung beralih daripada entropi rendah kepada entropi yang lebih tinggi. Dengan kata lain, mereka beralih daripada keteraturan kepada kekacauan. Yang menjadi perhatian kita di sini ialah hubungan hukum ini dengan alam semesta. Alam semesta ialah sistem tertutup. Oleh sebab itulah hukum kedua termodinamik terpakai ke atasnya. Sebagai sistem tertutup, alam semesta berusaha mencapai keseimbangan dalam pelbagai bidang. Haba merebak sehingga mencapai keseimbangan, dan begitu juga keadaan yang sama berlaku dalam pengagihan tenaga, entropi dan lain-lain.

In the mid-90s, scientists attempted to uncover a rule that explains all irreversible processes in the universe. As a result of those efforts, the second law of thermodynamics was discovered. The first step to realising this was to note that heat always transfers from a more heated body to a less heated one, and heat keeps on transferring until all connected bodies reach thermal equilibrium. The fact of the matter is that the thermal transfer is just one example of many, which can be described as the equilibrium concept or the balance of nature. The same can be seen vis-à-vis the spread of gases to achieve equilibrium, electricity, and other cases as well. Had these phenomena not occurred in nature, life would have been impossible. By this phenomenon, the air – for example – does not separate out so that oxygen gathers only on one side of the room and nitrogen on the other side. One significant development in the shaping of this law is its connection with the concept of entropy. It is a technical term used to denote the amount of chaos. Anytime there is an increase in the scale of disorder within a system, the sum of the entropies rises therein; likewise, when there is a disorder scale decrease, the sum of the entropies decreases. This is why the law of thermodynamics has within it a provision that states that systems are inclined to switch from low entropy to higher entropy. In other words, they switch from order to disorder. What concerns us here is the connection of this law to the universe. The universe is a closed system. This is why the second law of thermodynamics is applicable to it. As a closed system, the universe strives to achieve equilibrium in multiple fields. Heat spreads until it reaches equilibrium, and likewise the same occurs in the distribution of energy, entropy, and others as well.

Orang yang menafikan kewujudan Allah tidak akan menerima petunjuk semula jadi (fitri) bagi hujah ini, dan sebaliknya akan membangkitkan beberapa keraguan terhadapnya. Keraguan-keraguan ini kembali kepada premis pertama hujah, premis kedua, atau kesimpulannya. Di sini, saya akan menyebutkan keraguan dan bantahan yang paling penting yang telah disenaraikan.

One who denies the existence of Allah  would not accept the instinctive indication of this argument, and would instead cast a set of doubts on it. These doubts either go back to the argument’s first proposition, second proposition, or conclusion. Here, I shall mention the most important doubts and objections that have been listed.

Cara utama untuk meragukan proposisi ini ialah melalui dakwaan bahawa sesuatu boleh wujud tanpa sebab, dan bahawa sesuatu entiti yang bersifat mumkin boleh dipilih untuk wujud – berbanding tidak wujud – tanpa ada yang memilih. Berdasarkan ini, mungkin sahaja alam semesta ini wujud dengan sendirinya tanpa sebab; oleh itu, ia tidak memerlukan sebab yang mengutamakan kewujudannya. Dengan demikian, dakwaan ini menjadikan keperluan kepada Pencipta yang berdiri sendiri tidak relevan. Hujah skeptis yang paling terkenal berusaha menafikan unsur naluri manusia. Naluri itu menunjukkan prinsip kausaliti. Telah dijelaskan sebelum ini bahawa prinsip ini ialah konsep rasional yang bersifat naluri dan jelas dengan sendirinya, yang tidak memerlukan pengesahan daripada luar. Penentang paling terkenal prinsip ini ialah ahli falsafah Inggeris David Hume. Beliau ialah perintis aliran empirisme, yang mengisytiharkan bahawa hanya pancaindera boleh menjadi sumber pengetahuan manusia. Beliau menyatakan.

The main way of casting doubt to this proposition is through the claim that something can come into existence without any cause, and that it is possible for a contingent entity to be chosen for existence – versus non-existence – without a chooser. Based on this, it is possible that the universe just came into existence without cause; therefore, it is not in need for a cause that preferred it to exist. As thus, this claim would make the need for an independent creator irrelevant. The most famous sceptic argument strives to negate man’s instinctive element. That instinct denotes the principle of causality. It has been previously highlighted that this principle is an instinctive and self-evident rational concept that does not require external veracity. The most famous sceptic of this principle is the English philosopher David Hume. He is a pioneer of the empiricist school, that declares that only the senses can be the source for human knowledge. He states.

Oleh itu, untuk benar-benar memahami idea tentang kuasa atau hubungan yang perlu, mari kita periksa kesannya; dan untuk mencari kesan itu dengan lebih pasti, mari kita carinya dalam semua sumber yang mungkin menjadi asalnya. Apabila kita memandang sekeliling kepada objek-objek luaran dan memikirkan operasi sebab-sebab, kita tidak pernah dapat, walau dalam satu contoh pun, menemui sebarang kuasa atau hubungan yang perlu; tiada sebarang sifat yang mengikat kesan kepada sebab dan menjadikan yang satu itu akibat yang pasti bagi yang lain. Kita hanya mendapati bahawa yang satu benar-benar, dalam kenyataan, mengikuti yang lain. Hentaman satu bola biliard disertai dengan pergerakan pada bola kedua. Inilah keseluruhan yang tampak kepada deria luaran. Minda tidak merasai sebarang perasaan atau kesan dalaman daripada urutan objek ini; oleh itu, dalam mana-mana contoh tunggal dan khusus tentang sebab dan kesan, tidak ada apa-apa yang dapat mencadangkan idea tentang kuasa atau hubungan yang perlu.176

Bantahan yang paling ketara di sini ialah percubaan untuk menawarkan pandangan alternatif yang akan menggantikan teori Big Bang yang tradisional. Bantahan ini pertama-tamanya mengandaikan dan mempertahankan gagasan bahawa alam semesta itu pra-kekal, seperti model statik, atau ia memberikan sudut evolusi kepada Big Bang, iaitu ia merupakan permulaan bagi alam semesta kita, tetapi bukan permulaan mutlak. Nampaknya percubaan untuk mencadangkan teori-teori alternatif sedemikian didorong secara ideologi oleh penolakan terhadap implikasi teori Big Bang dari sudut teoretikal. Kita dapati seorang ahli fizik yang menyatakan kebencian mendalam terhadap teori ini, seolah-olah ia merupakan satu konspirasi yang didorong oleh agama. Katanya, ‘Motif yang mendasarinya, tentu saja, ialah untuk membawa masuk Tuhan sebagai pencipta. Ia kelihatan seperti peluang yang sejak sains mula menyingkirkan agama dari minda manusia rasional pada abad ketujuh belas telah lama dinantikan oleh teologi Kristian.’184 Idea Big Bang pada mulanya membuatkan Einstein tidak selesa, kerana implikasinya ialah alam semesta – sebagaimana yang kita lihat hari ini – mempunyai permulaan. Katanya, ‘Keadaan ini (iaitu, alam semesta yang mengembang) mengganggu saya.’ Robert Jastrow mencatatkan: Einstein tidak pernah menyukai idea big bang kerana ia mencadangkan satu permulaan dan penciptaan, dan penciptaan mencadangkan seorang Pencipta.’ Beliau memetik Eddington dengan berkata, ‘Sebagai seorang saintis, saya sebenarnya tidak percaya bahawa tatanan sesuatu yang wujud sekarang bermula dengan satu letupan.’ Jastrow menambah: ‘Ya, metafora di situ ialah kita kini tahu bahawa alam semesta mempunyai permulaan, dan segala sesuatu yang wujud dalam alam semesta ini – kehidupan, planet, bintang – boleh dikesan kembali kepada permulaan itu, dan ini ialah hasil yang anehnya bersifat teologi yang muncul daripada sains. Gambaran yang ada dalam fikiran saya ketika menulis tentang perkara ini ialah sekumpulan saintis dan ahli astronomi yang mendaki barisan puncak gunung, lalu mereka sampai ke puncak tertinggi dan di situ mereka bertemu dengan sekumpulan ahli teologi yang telah duduk menunggu selama berabad-abad.’185

The most significant objection here is the attempt to offer alternative viewpoints that would replace the traditional theory of the Big Bang. The objection firstly entails – and maintains – the notion that the universe is pre-eternal, like the static model, or that it assigns an evolutionary angle to the Big Bang in the sense that it was the beginning relative to our universe, but not the absolute beginning. It would appear that the attempt to propose such alternative theories is ideologically driven by the rejection of the theoretical implications of the Big Bang. We have one physicist express deep resentment of this theory, as if it were a religiously driven conspiracy. He said, ‘The underlying motive is, of course, to bring in God as creator. It seems like the opportunity Christian theology has been waiting for ever since science began to depose religion from the minds of rational men in the seventeenth century.’184 The idea of the Big Bang made Einstein initially uncomfortable, as its implication was that the universe – as we see it today – has a beginning. He said, ‘This circumstance (i.e., of an expanding universe) irritates me.’ Robert Jastrow notes: Einstein never liked the idea of a big bang because it suggested a beginning and a creation, and a creation suggested a Creator.’ He quoted Eddington by saying, ‘As a scientist I simply do not believe that the present order of things started off with a bang.’ Jastrow adds: ‘Oh yes, the metaphor there was that we know now that the universe had a beginning, and that all things that exist in this universe – life, planets, stars – can be traced back to that beginning, and it’s a curiously theological result to come out of science. The image that I had in my mind as I wrote about this was a group of scientists and astronomers who are climbing up a range of mountain peaks and they come to the highest peak and the very top, and there they meet a band of theologians who have been sitting for centuries waiting for them.185

Model universe berayun didasarkan pada gagasan bahawa alam semesta mengembang untuk satu tempoh, kemudian runtuh dan mengecut, dan seterusnya mengembang semula. Proses ini berulang dengan sendirinya, menyerupai "hempap dan lantun" (crunch and bounce). Pandangan ini menyatakan bahawa alam semesta pada terasnya adalah prakekal tanpa sebarang permulaan yang pasti, tetapi berada dalam keadaan ketidakstabilan berterusan antara pengembangan dan pengecutan. Model ini mempunyai beberapa masalah. Selain itu, ia membawa mentaliti yang meluas tetapi tidak disokong bukti, iaitu tentang keprakekalan alam semesta. Mentaliti ini dapat dikesan dalam kata-kata John Gribbin:

The oscillating universe model is based on the idea that the universe expands for a period, then collapses and contracts, and then expands again. The process repeats itself, resembling a ‘crunch and bounce’. This view states that the universe at its core is pre-eternal without any definitive beginning, but it is in a constant state of volatility of expansion and contraction. This model has a number of problems. In addition, it carries the pervading yet unsubstantiated mentality of the pre-eternality of the universe. One can detect this in what John Gribbin said:

Masalah terbesar dalam teori Big Bang tentang asal-usul Alam Semesta bersifat falsafah – mungkin juga teologi – iaitu apakah yang wujud sebelum letupan itu? Masalah ini sahaja sudah cukup untuk memberi dorongan awal yang besar kepada teori Keadaan Mantap; tetapi memandangkan teori tersebut kini, malangnya, bercanggah dengan pemerhatian, cara terbaik untuk mengatasi kesukaran awal ini ialah dengan model di mana alam semesta mengembang dari suatu kemuncak tunggal (singulariti), kemudian runtuh kembali, dan mengulangi kitaran itu tanpa henti.190

The biggest problem with the Big Bang theory of the origin of the Universe is philosophical – perhaps even theological – what was there before the bang? This problem alone was sufficient to give a great initial impetus to the Steady State theory; but with that theory now sadly in conflict with the observations, the best way round this initial difficulty is provided by a model in which the universe expands from a singularity, collapses back again, and repeats the cycle indefinitely.190

Satu bantahan terhadap teori alam semesta berayun ialah bahawa konsep pengecutan merupakan satu bidang yang sangat diperdebatkan dalam kalangan komuniti saintifik. Alan Guth dan Marc Sher menulis sebuah kertas saintifik bertajuk ‘The Impossibility of a Bouncing Universe’, di mana mereka menyatakan bahawa walaupun diandaikan alam semesta itu mengecut, ia tidak akan mampu mengulangi satu letupan lagi.

One objection to the oscillating universe theory is that the notion of contraction is an area of great debate in the scientific community. Alan Guth and Marc Sher wrote a scientific paper titled ‘The Impossibility of a Bouncing Universe’, in which they mentioned that even if it is assumed that the universes contracts, it would be unable to repeat another bang.

Model ini merupakan versi berkembang dari teori Big Bang. Ia menegaskan bahawa alam semesta kita mempunyai permulaan, tetapi menambah bahawa ini tidak bermakna ia adalah permulaan mutlak bagi seluruh jirim dan tenaga. Pandangan ini menyatakan bahawa jirim dan tenaga itu prakekal. Untuk menjelaskan, teori ini mencadangkan bahawa bahagian-bahagian penyusun alam semesta mengembang dan mengecut pada kadar yang berbeza. Bahagian-bahagian ini boleh dianggap sebagai pelbagai alam semesta, atau multisemesta. Walaupun mungkin benar bahawa alam semesta kita mempunyai titik permulaan, ini tidak bermakna semua alam semesta itu sebegitu. Para saintis telah mencatat bahawa teori ini juga dibelenggu oleh beberapa masalah. Oleh sebab itu, ahli kosmologi Andrei Linde cuba menyelesaikan masalah yang dihadapi model ini dengan menawarkan versi yang lebih halus, yang dinamakan inflasi baharu. Namun, beliau sendiri mencatat bahawa terdapat kelemahan padanya, yang mendorong beliau mengemukakan model yang paling terkenal miliknya, yang dinamakan inflasi huru-hara. Ringkasnya, ia mencadangkan adanya sebuah 'alam semesta induk' daripadanya banyak alam semesta baharu dilahirkan, dan daripada alam-alam itu lagi alam semesta lain lahir – seperti gelembung. Proses ini akan berterusan selama-lamanya. Teori ini menyatakan bahawa walaupun alam semesta baharu itu mempunyai permulaan, alam semesta induk tidak mempunyai permulaan. Berkenaan keprakekalan keseluruhan alam semesta, beliau berkata: "Aspek yang paling sukar dalam masalah ini bukanlah kewujudan kepada singulariti itu sendiri, tetapi persoalan tentang apa yang wujud sebelum singulariti itu… Masalah ini terletak di suatu tempat pada sempadan antara fizik dan metafizik." Oleh kerana masalah ini, dan kerana tiada dorongan untuk menegaskan apa-apa di luar bidang fizik, Linde menerima satu model yang menafikan permulaan dan penamat bagi masa. Sebagaimana alam semesta induk itu prakekal, beliau berhujah bahawa alam-alam semesta baharu akan terus dicipta tanpa henti. Dengan demikian, beliau dapat mengelak daripada tanggapan singulariti dan persoalan a priori yang menyertainya. Dengan kata lain, beliau mengelak daripada mencari punca kemunculan alam semesta dengan menjadikannya (agak) pra-kekal. Apabila kita menganalisis model ini – dan semua model sebelumnya – kita dapat melihat bahawa tiada satu pun daripadanya berasaskan sains. Paling baik pun, ia hanyalah andaian. Malah, ia hanyalah hipotesis yang direka untuk mengelak masalah permulaan mutlak bagi alam semesta. Inilah sebabnya ramai ahli fizik berpendapat bahawa mustahil untuk menunjukkan – apatah lagi menguji – kesahihan teori-teori ini melalui bukti.

This model is an evolved version of the Big Bang theory. It affirms that our universe has an origin, but it adds that this does not mean that this is the absolute beginning of all matter and energy. This view states that matter and energy are pre-eternal. To clarify, this theory proposes that the constituent parts of the universe expand and contract at varying rates. It is possible to treat these parts as various universes, or the multiverse. Though it could be the case that our universe has an origin point, this does not mean that all universes are like this. Scientists have noted that this theory has also been beset by a number of problems. This is why the cosmologist Andrei Linde attempted to solve the problem facing this model by offering a refined version of it, called new inflation. However, he himself noted that there are faults in this, which led him to propose his most famous model called chaotic inflation. In brief, it proposes that there is a ‘mother universe’ from which many new universes are spawned, and from them other universes are born – like bubbles. This process would continue forever. This theory suggests that though the new universes have a beginning, the principal universe does not. Speaking on the overall pre-eternality of the universe, he said, ‘The most difficult aspect of this problem is not the existence of the singularity itself, but the question of what was before the singularity…This problem lies somewhere at the boundary between physics and metaphysics.’194 Because of this problem, and because of the lack of impetus to affirm anything beyond the realm of physics, Linde assumed a model that negated a beginning and end for time. Just as the principal universe is pre-eternal, he argued that new universes would endlessly continue to be made. As thus, he could escape the notion of singularity and the a priori questions that come with it. In other words, he evaded searching for a cause for the emergence of the universe by making it (somewhat) pre-eternal. When we analyse this model – and all previous models – we can see that none of them are based on science. They are at best assumptions. In fact, they are just hypotheses that are designed to avoid the problem of an absolute beginning for the universe. This is why many physicists believe it is impossible to demonstrate – let alone test – the validity of these theories through evidence.

Latar belakang kepada bantahan ini ialah: Walaupun dianggap bahawa terdapat suatu sebab di sebalik kemunculan alam, bagaimana Allah kemudiannya secara automatik dianggap sebagai sebab tersebut? Ini merupakan salah satu bantahan paling terkenal daripada golongan ateis. Yang menghairankan ialah apabila Richard Dawkins membincangkan hujah dari sudut kebaharuan (temporality) bagi kewujudan Tuhan dalam buku kontroversinya The God Delusion, beliau hanya mengemukakan bantahan ini sahaja.

The background to this objection is this: Even if it is assumed that there is a cause behind the emergence of the world, how is Allah then automatically assumed to be that cause? This is one of the most famous objections of atheists. What is strange is that when Richard Dawkins discussed the argument from temporality for the existence of God in his infamous book The God Delusion, he offered only this objection:

Walaupun kita membenarkan diri kita dengan sewenang-wenangnya mengada-adakan suatu penamat kepada regresi yang tidak berkesudahan dan memberikannya satu nama semata-mata kerana kita memerlukannya, tiada sebab langsung untuk menganugerahkan penamat itu sebarang sifat yang lazimnya dikaitkan dengan Tuhan: kemahakuasaan, kemahatahuan, kebaikan, kreativiti dalam rekaan, apatah lagi sifat-sifat manusia seperti mendengar doa, mengampunkan dosa dan membaca isi hati yang paling dalam.199

Even if we allow the dubious luxury of arbitrarily conjuring up a terminator to an infinite regress and giving it a name, simply because we need one, there is absolutely no reason to endow that terminator with any of the properties normally ascribed to God: omnipotence, omniscience, goodness, creativity of design, to say nothing of such human attributes as listening to prayers, forgiving sins and reading innermost thoughts.199

Kemudian dia memberi tumpuan kepada sifat-sifat Allah, dan bagaimana ia mungkin menjadi sifat-sifat-Nya. Setelah dianalisis lebih lanjut, strategi ini oleh pihaknya – dan oleh golongan atheis secara umumnya – ialah satu pengelakan strategik daripada perkara yang sedang dibincangkan, dengan memindahkan perbincangan kepada isu yang sama sekali berasingan. Sesiapa yang menggunakannya sebagai bukti sedang berbuat demikian untuk membuktikan kewujudan Zat yang tidak bergantung, bukan sifat-sifat-Nya. Melompat daripada inti pati hujah kepada isu yang tidak disentuh oleh para pendukungnya mencerminkan sama ada kekurangan ketidakberpihakan atau kejahilan yang disengaja terhadap kaedah perbahasan dan perbincangan falsafah. Perhatikan perkara berikut:

Then he focuses on the attributes of Allah , and how it is possible for these to be His attributes. Upon further analysis, this strategy on his part – and by atheists in general – is a strategic evasion of the point under discussion, landing it onto a completely separate issue. Whoever uses this in evidence would be doing so to prove the existence of the non-contingent being, not its attributes. Jumping from the central point of the argument to an issue not tackled by its proponents reflects either a lack of impartiality or wanton ignorance of the rules of debate and philosophical discussion. Consider the following:

Ahli atheis berkata, ‘Jawapan para theis kepada persoalan “Apakah punca kemunculan alam ini?” dengan “Allah” ialah kejahilan tentang kausaliti. Seolah-olah para theis mengisi kekosongan kejahilan mereka dengan jawapan sedemikian. Para theis menegaskan pendirian jahil mereka ini dengan merujuk kepada kejahilan, dan oleh itu menjadikan sebagai bukti ketidakupayaan pihak lawan untuk membongkarnya – tidak lebih daripada itu. Mereka gagal memberikan sebarang bukti bagi kesahihan pernyataan mereka.’ Retorik ini ialah satu lagi kesilapan di pihak atheis. Pengesahan kami terhadap kewujudan Pencipta tidak berdasarkan ketidakupayaan kami menjelaskan punca utama alam semesta, dan ia bukan sekadar lompatan iman yang buta, yang di dalamnya kami memasukkan konsep Tuhan untuk menyelesaikan masalah yang kami tidak ada jawapannya. Sebaliknya, kepercayaan kami adalah hasil daripada satu set proposisi rasional dan naluriah yang membawa kepada kesimpulan ini. Kepercayaan kami bahawa Allah ialah punca kewujudan alam semesta berasaskan ilmu, bukan kejahilan. Sebagaimana telah dibuktikan sebelum ini, alam semesta ini bersifat temporal. Oleh itu, ia sama ada temporal dengan punca di sebaliknya, atau tanpa punca; yang kedua adalah mustahil kerana entiti temporal mesti mempunyai punca. Punca itu sama ada entiti temporal itu sendiri atau sesuatu yang berbeza; yang pertama adalah mustahil kerana ia tidak akan wujud sebelum kemunculannya – sesuatu yang tidak memiliki wujud dengan sendirinya tidak dapat memberikan wujud kepada sesuatu yang lain. Maka, oleh kerana ia muncul daripada punca yang berasingan, punca itu mestilah sama ada temporal atau atemporal pada zatnya; jika temporal, rantaian ini mesti berakhir pada punca yang atemporal, kerana sebab-akibat yang tidak berkesudahan adalah mustahil. Dengan itu jelaslah bahawa pendirian kami bukan sekadar keinginan untuk mengisi kekosongan yang ditinggalkan oleh kejahilan, tetapi merupakan jawapan yang tersusun dan rasional, yang bergantung kepada proposisi yang jelas dengan sendirinya.

This is a well-known objection. Atheists say, ‘The theists’ answer to the question “What is the cause for the emergence of the world?” with Allah is ignorance of causality. It is as if theists are filling in the gaps of their ignorance with such an answer. Theists emphasise this ignorant stance of theirs by appealing to ignorance, and thus use as evidence the opponent’s inability to dismantle it – nothing more. They fail to offer any proof for the evidentiary veracity of their statement.’ This rhetoric is another error on the part of atheists. Our affirmation of the existence of the Creator is not based on our inability to explain the ultimate cause of the universe, nor is it merely a blind leap of faith in which we shoved in the concept of God to solve a problem for which we have no answer. Rather, our belief is a result of a set of rational and instinctive propositions that offers this conclusion. Our belief of Allah being the cause for the existence of the universe is based on knowledge, not ignorance. As proven earlier, the universe is temporal. It is therefore either temporal with a cause behind it, or without a cause; the latter is impossible as temporal entities must have a cause. A cause would be either the temporal entity itself or something different; the former is impossible as it would have been non-existent before emergence – something that does not possess existence for itself cannot confer existence onto something else. Therefore, as it emerged from a separate cause, that cause must in itself be temporal or atemporal; if the former, this series must end at an atemporal cause, as infinite causality is impossible. Therefore, it becomes clear that our position is not merely the desire to fill in the gap left by ignorance, but is rather a considered and rational answer that relies on self-evident propositions.

Bantahan ini sebenarnya merupakan gabungan antara satu pembatasan yang melampau terhadap definisi sains di satu pihak, dan pembesar-besaran terhadapnya di pihak yang lain. Golongan ateis mendasarkan falsafah kewujudan mereka pada pandangan yang semata-mata bersifat material: Mereka hanya mempercayai apa yang ditentukan oleh sains empirikal, dan mereka hanya menerima penjelasan semula jadi yang bersifat material bagi sesuatu fenomena. Oleh itu, tidak ada ruang bagi sebarang penjelasan yang bersifat ghaib atau metafizik. Lihatlah apa yang dikatakan oleh ateis Scott Todd – beliau menyatakan dengan jelas maksud pandangan ini: ‘Walaupun semua data menunjuk kepada seorang pereka yang bijaksana, hipotesis sedemikian tetap dikecualikan daripada sains kerana ia tidak bersifat naturalistik.’202

This objection is actually a combination of a gross restriction of the definition of science on the one hand, and an exaggeration of it on the other. Atheists draw their existential philosophy from a purely material view: They have faith in only what the empirical sciences dictate, and they accept only natural material explanations for phenomena. As thus, there is no room for any supernatural or metaphysical explanation. Check what the atheist Scott Todd said – he stated in clear terms what this outlook meant: ‘Even if all the data point to an intelligent designer, such a hypothesis is excluded from science because it is not naturalistic.’202

Ahli Darwin dan atheis Richard Lewontin berkata, Kesediaan kita untuk menerima dakwaan saintifik yang bertentangan dengan akal sehat ialah kunci untuk memahami pertembungan sebenar antara sains dan perkara ghaib. Kita memihak kepada sains walaupun kononnya terdapat kemerapuan yang jelas pada sebahagian daripada konstruknya, walaupun ia gagal menunaikan banyak janji melampau tentang kesihatan dan kehidupan, walaupun komuniti saintifik bertolak ansur dengan cerita-cerita tanpa bukti yang sekadar kelihatan begitu, kerana kita terikat dengan komitmen terdahulu, iaitu komitmen kepada materialisme. Bukan bahawa kaedah dan institusi sains entah bagaimana memaksa kita menerima penjelasan material bagi dunia fenomena, sebaliknya kita dipaksa oleh pegangan a priori kita kepada sebab-sebab material untuk mencipta satu peralatan penyiasatan dan satu set konsep yang menghasilkan penjelasan material, tidak kira betapa bertentangan dengan intuisi, tidak kira betapa membingungkan bagi orang yang tidak mengetahuinya. Lebih daripada itu, materialisme itu mutlak, kerana kita tidak boleh membenarkan Kaki Ilahi masuk melalui pintu.203

The Darwinist and atheist Richard Lewontin said, Our willingness to accept scientific claims that are against common sense is the key to an understanding of the real struggle between science and the supernatural. We take the side of science in spite of the patent absurdity of some of its constructs, in spite of its failure to fulfil many of its extravagant promises of health and life, in spite of the tolerance of the scientific community for unsubstantiated just-so stories, because we have a prior commitment, a commitment to materialism. It is not that the methods and institutions of science somehow compel us to accept a material explanation of the phenomenal world, but, on the contrary, that we are forced by our a priori adherence to material causes to create an apparatus of investigation and a set of concepts that produce material explanations, no matter how counter-intuitive, no matter how mystifying to the uninitiated. Moreover, that materialism is absolute, for we cannot allow a Divine Foot in the door.203

Idea ini telah tersebar di kalangan kumpulan atheis baru-baru ini. Ia telah menjadi bantahan utama terhadap hujah daripada penciptaan dan ciptaan. Bantahan ini mendakwa alam semesta itu berdikari dan tidak bergantung kepada pengasas, atau bahawa ia mempunyai kuasa untuk menjadikan dirinya sendiri, atau bahawa mungkin ia muncul daripada kekosongan. Tanggapan ini dikemukakan oleh Bertrand Russell dalam bukunya Why I Am Not a Christian, dan dibincangkan secara meluas dalam The Grand Design, yang ditulis bersama oleh ahli fizik teori terkenal Stephen Hawking dan Leonard Mlodinow. Ia juga dakwaan yang sama yang dibuat oleh atheis terkenal Lawrence Krauss dalam bukunya A Universe From Nothing, yang mendakwa bahawa alam semesta – berdasarkan fizik moden – boleh muncul daripada kekosongan tanpa memerlukan entiti luaran yang akan menerangkan kemunculan itu; sebaliknya, kemunculan alam semesta adalah daripada kekosongan. Pada permulaan The Grand Design, terdapat perbincangan mengenai jenis soalan yang buku ini cuba memberikan jawapan kepadanya, dan sumber maklumat yang menyokong jawapan-jawapan tersebut:

This idea has spread across atheist circles recently. It has become a key objection to the argument from creation and invention. This objection claims the universe to be self-sufficient and not dependent on a founder, or that it has the power to make itself, or that it is possible it emerged from nothing. This notion was proposed by Bertrand Russell in his book Why I Am Not a Christian, and is covered extensively in The Grand Design, co-authored by the famous theoretical physicist Stephen Hawking and Leonard Mlodinow. It is the same claim made by the famous atheist Lawrence Krauss in his book A Universe From Nothing, in which he claims that the universe – in light of modern physics – can emerge from nothing without the need for an external entity that would explain this emergence; rather, the emergence of the universe is from nothing. In the beginning of The Grand Design, there is a discussion on the type of questions that the book seeks to offer an answer to, and the source of information that feeds into these answers:

Kita masing-masing hanya wujud untuk tempoh yang singkat, dan dalam tempoh itu kita meneroka hanya sebahagian kecil daripada keseluruhan alam semesta. Tetapi manusia ialah spesies yang ingin tahu. Kita tertanya-tanya, kita mencari jawapan. Hidup di dunia yang luas ini, yang silih berganti bersifat baik dan kejam, serta memandang ke langit yang luas di atas, manusia sentiasa mengajukan pelbagai persoalan: Bagaimana kita dapat memahami dunia tempat kita berada? Bagaimanakah alam semesta berkelakuan? Apakah hakikat realiti? Dari manakah semua ini datang? Adakah alam semesta memerlukan seorang pencipta? Kebanyakan kita tidak menghabiskan sebahagian besar masa kita memikirkan soalan-soalan ini, tetapi hampir kita semua memikirkannya pada sesetengah waktu. Secara tradisinya, ini ialah soalan-soalan bagi falsafah, tetapi falsafah telah mati. Falsafah tidak mengikuti perkembangan moden dalam sains, terutamanya fizik. Para saintis telah menjadi pembawa obor penemuan dalam pencarian ilmu kita. Tujuan buku ini ialah untuk memberikan jawapan yang dicadangkan oleh penemuan dan kemajuan teori terkini. Ia membawa kita kepada gambaran baharu tentang alam semesta dan tempat kita di dalamnya, yang sangat berbeza daripada gambaran tradisional, dan juga berbeza daripada gambaran yang mungkin kita lukiskan hanya sepuluh atau dua puluh tahun yang lalu.209

Ini adalah salah satu bantahan ateis yang paling terkenal terhadap orang beriman. Ia merupakan keraguan rasional utama terhadap teisme dalam wacana ateis. Apabila direnungkan, ia hanyalah retorik debat semata, tidak lebih dari itu. Seluruh sistem kepercayaan mereka bertumpu pada anggapan bahawa Allah tidak mencipta dunia. Oleh itu, bantahan mereka "Maka siapa pula yang mencipta Allah?" adalah lazim dalam pengalaman orang beriman. Dalam kebanyakan keadaan, ia hanyalah alat untuk pertengkaran dan bantahan yang tidak membawa hasil.

This is one of the most famous atheist objections against believers. It is a key rational doubt against theism in atheist discourse. Upon contemplation, it is just sparring rhetoric – nothing more. Their entire belief system rests upon the notion that Allah did not create the world. Therefore, their objection ‘So who created Allah?’ would be typical of believers’ experiences. In most contexts, these are simply tools for unfruitful quarrel and objection.

Ketika mengkaji tokoh-tokoh ateis yang telah berlalu, kita dapat dengan mudah mendapati betapa banyak dari mereka memiliki bantahan ini, dan bagaimana persoalan ini menguasai serta menekan banyak fikiran. Ia merupakan salah satu keraguan terpenting yang mendorong kecenderungan kepada ateisme dalam kalangan ramai orang. John Stuart Mill, Bertrand Russell, David Hume dan Stephen Hawking semuanya menyatakan bahawa persoalan ini mewakili satu masalah dalam teisme, yang akhirnya membawa mereka untuk menerima, atau yakin dengan, ateisme. Diperhatikan bahawa ini juga merupakan persoalan utama dalam buku The God Delusion. Hampir dalam setiap keadaan, persoalan ini sangat menonjol dan berada di barisan hadapan dalam wacana Ateisme Baharu, yang dapat dikesan dengan mengkaji tulisan, artikel, perdebatan dan bahan-bahan lainnya. Masalah yang ditimbulkan oleh persoalan ini dapat dihapuskan melalui perkara-perkara berikut:

When studying the many atheist personalities that have gone by, we can easily uncover how many had this objection, and how this question took control and pressurised many minds. It is one of the most important doubts that introduced the inclination to atheism in many people. John Stuart Mill, Bertrand Russell, David Hume, and Stephen Hawking have all stated that this question represents a problem in theism, which ultimately led them to adopt, or become convinced by, atheism. It is noted that this is also the central question in the book The God Delusion. In almost every instance, this question is heavily present in, and at the forefront of, New Atheism discourse, which one can detect by studying its writings, articles, debates, and other materials. The problems brought about by this question can be dispelled by the following points:

1. Ini jelas bukan soalan baharu. Malah, ia merupakan soalan yang cukup semula jadi untuk difikirkan oleh manusia. Pada hakikatnya, ia adalah salah satu bisikan jahat syaitan, dan berpaksi pada satu premis yang sangat silap. 2. Soalan ini berdasarkan kesilapan yang dibawa oleh wacana ateis. Ia merupakan salah faham yang besar terhadap sifat sebenar bukti rasional bagi iman yang dikemukakan oleh golongan theis. Soalan ini membawa konsepsi berikut tentang hujah daripada penciptaan dan ciptaan untuk menyokong kewujudan Allah: