Istilah Arab yang sepadan dengan "membaca" ialah qiraa'at dan tilawat. Kedua-dua istilah ini digunakan oleh Al-Qur'an berkaitan dengan pembacaan Al-Qur'an.

he Arabic equivalents for "reading" are qifaat and tilawat. Both these terms have been employed by the Qur'an in connection with the reading of the Qur'an.

Istilah tilawat digunakan untuk membaca Kitab Suci dengan segala penghormatan yang layak baginya sebagai sebuah kitab suci, dengan fikiran yang terbuka sepenuhnya untuk menerima pengaruhnya, dan dengan keinginan yang kuat untuk mencontohi ajarannya dalam kehidupan kita. Ia adalah istilah yang khusus digunakan untuk membaca kitab-kitab samawi. Qira'at pula ialah istilah umum yang digunakan untuk membaca mana-mana jenis buku.

The term tilawat is used for reading the Holy Book with all the reverence due to it as a sacred scrip{ure, with an open mind fully disposed to imbibing its influence, and with a keen desire to model our lives upon its teaching. It is a term specifically used for the reading of heavenly books. Qir'aat, however, is a general term used for reading any kind of book.

Perbezaan dalam konotasi kedua-dua perkataan ini sebagai padanan kepada "membaca" disahkan oleh makna literal mereka; kerana tilawat bermakna "mengikuti atau berjalan di belakang seseorang," manakala qir'aat bermaksud sekadar "menarik atau menggabungkan benda-benda bersama." Pada mulanya, perkataan qir'aat digunakan untuk mempelajari al-Qur'an dan memperoleh ilmunya, dan seorang qaari' pada asalnya ialah seorang ulama al-Qur'an. Apabila masa berlalu, the .

This difference in the connotation of these two words as equivalents of "reading" is borne out by their literal meanings; for tilawat means "to follow or walk behind some one," while qir'aat means just "to draw or combine things together." In the beginning, the word qir'aat was used for learning the Qur'an and acquiring its knowledge, and a qaan was originally a scholar of the Qur'an. As time passed, the .

istilah itu sedikit demi sedikit tercabut daripada makna asalnya dan mula digunakan untuk membaca Al-Quran dengan sebutan yang betul serta lenggok bacaan mengikut kaedah tajwid, manakala perkataan tilawat pula digunakan sebagai istilah umum bagi membaca kitab suci dengan penuh semangat dan kekhusyukan, dengan tujuan mencari petunjuk dan keberkatan.

term was gradually torn from its original meaning and came to be used for reading the Qur'an with correct pronunciation and modulation according to the rules of tajweed, whereas the word tilawat came to be used as a general term for reading the sacred book with fervor and devotion, for the purpose of seeking guidance and blessings.

Tilawah Al-Qur'an bukan sahaja satu bentuk ibadah yang penting, malah juga satu kaedah yang berkesan untuk terus menyegarkan iman (man) kita. Al-Qur'an bukanlah sebuah kitab yang boleh difahami sekali untuk selamanya. Ia adalah kitab yang perlu dibaca berulang kali dan dikaji sepanjang masa, kerana ia memberikan rezeki kepada jiwa manusia. Sebagaimana tubuh kita di dunia sentiasa memerlukan makanan yang diperoleh dari bumi, begitu juga jiwa kita, yang berasal dari sumber yang tinggi, sentiasa memerlukan bantuan Wahyu Ilahi untuk memelihara dan menguatkan dirinya. Jika Al-Qur'an boleh difahami sekali untuk selamanya, nescaya tidak ada keperluan terhadap Nabi Muhammad ﷺ.

Tilawat of the Holy Qur'an is not only an important form of worship but also an effective method of continually refreshing our /man (faith). The Qur'an is not a book to be understood once and for all. It is a book to be read again and again and to be studied forever, because it provides sustenance to the human soul. As our earthly body is in constant need of food that is obtained from the.earth, so too our soul, which is of heavenly origin, constantly needs the help of Divine Revelation for fostering and strengthening itself. If the Qur'an were to be understood once and for all, there would have been no need for the Holy Prophet (SAW)

– tokoh yang paling tahu tentang hal itu – untuk membacanya berulang kali. Sebaliknya, kita dapati dari kajian terhadap Al-Qur'an itu sendiri bahawa baginda diperintahkan untuk berbuat demikian. Pada awal-awal kenabiannya, Nabi Muhammad ﷺ secara khusus diperintahkan untuk berdiri sebahagian besar malam dalam solat di hadapan Tuhannya, membaca Al-Qur'an dengan nada yang perlahan dan berirama. Pada peringkat-peringkat kemudian dalam kerjaya kenabiannya, terutamanya ketika baginda berhadapan dengan rintangan yang berat dan diperlukan untuk mengumpulkan keberanian dan ketabahan yang luar biasa bagi menguatkan dirinya, perintah khusus yang baginda terima daripada Tuhannya ialah untuk membaca Al-Qur'an.

- of all people - to read it again and again. On the contrary, we find from the study of the Qur'an itself that he was commanded to do so. In the earliest days of his prophethood, the Holy Prophet (SAW) was especially instructed to stand for the greater part of the night in prayer before his Lord, reciting the Qur'an in slow, rhythmic tones. In the later stages of his prophetic career, particularly when he was faced with heavy odds and was required to muster up special courage and fortitude to sustain himself, the special instruction he received from his Lord was to recite the Qur'an.

Dalam Surah Al-Kahf, beliau telah diberikan arahan-arahan berikut:

In Surah Al-Kahf, he was given the following instructions:

Dan bacalah apa yang telah diwahyukan kepadamu dari Kitab Tuhanmu: Tiada seorang pun yang dapat mengubah Kalimat-Nya, dan kamu tidak akan mendapati tempat berlindung selain daripada-Nya.

And recite what has been revealed to you of the Book of your Lord: None can change His Words, and none will you find as a refuge other than Him.

(ACKahf 18:27)

(ACKahf 18:27)

Dan sekali lagi, dalam Surah Al-Ankabut satu arahan yang serupa diulang.

And again, in Surah Al-Ankaboot a similar instruction was repeated:

Bacalah apa yang telah diwahyukan kepadamu dari Kitab, dan dirikanlah solat. . . . (Al-Ankabut 29:45)

Recite what has been revealed to you of the Book and establish regular prayer.. . . (Al-Ankaboot 29:45)

Oleh itu, daripada fakta-fakta yang dinyatakan di atas, jelas bahawa membaca dan mempelajari Al-Qur'an secara berterusan dan tetap adalah sangat penting, kerana ia menjadi makanan bagi jiwa, merupakan cara untuk menyegarkan dan menghidupkan semula iman, serta menjadi senjata yang boleh dipercayai untuk mengatasi kesukaran dan halangan yang dihadapi di jalan Allah (SWT). Ayat berikut daripada Surah Al-Baqarah menggambarkan bagaimana para pencinta Al-Qur'an menzahirkan penghormatan mereka yang besar terhadap Kitab ini:

It follows from the facts stated above that constant and regular study of the Holy Qur'an is essential because it provides food for the soul, because it is a mean of refreshing and reviving faith, and a reliable weapon for surmounting difficulties and obstacles that one encounters in the way of Allah (SVVT). The following ayah from Surah Al-Baqarah describes how the lovers of the Qur'an manifested their great regard for this Book:

Mereka yang telah Kami berikan Kitab kepadanya membacanya dengan bacaan yang sebenarnya ... (Al-Baqarah 2:121)

Those to whom we have delivered the Book recite it as it ought to be recited .... (Al-Baqarah 2:121)

Semoga Allah (SWT) memberi kita kekuatan agar kita dapat mempelajari Al-Qur'an sebagaimana seharusnya ia dipelajari. Pertama sekali, kita perlu memahami bagaimana Al-Qur'an sepatutnya dibaca dan langkah-langkah apa yang harus diambil jika standard bacaan yang disyaratkan hendak dicapai.

May Allah (SVVT) give us strength that we may be able to study the Qur'an as it should be studied. We have, first of all, to understand how the Qur'an ought to be recited and what steps should be taken if the required standard of recitation is to be attained.

Dalam hubungan ini, langkah pertama yang diwajibkan ke atas kita ialah memperoleh pengetahuan yang menyeluruh tentang huruf-huruf abjad Arab, bunyi fonetiknya, serta kepentingan pelbagai jenis tanda berhenti yang digunakan dalam al-Qur'an. Istilah teknikal bagi ilmu ini ialah tajwid, yang wajib bagi bacaan yang baik dan lancar. Pada tahun tiga puluhan dan empat puluhan, hampir setiap kanak-kanak Muslim di benua kecil India-Pakistan memulakan pendidikan mereka dengan mempelajari tajwid. Sejak awal lagi, mereka diberi gambaran yang jelas tentang huruf-huruf al-Qur'an dan bunyi fonetiknya yang betul. Walaupun, seperti yang telah dinyatakan pada permulaan risalah ini, beberapa usaha telah dilakukan di Pakistan dan negara-negara Islam lain untuk mempopularkan tajwid, hakikatnya tetap bahawa sebahagian besar belia Muslim, malah sebilangan besar orang dewasa dan warga tua dalam kalangan kita, tidak dapat membaca al-Qur'an dengan betul. Kekurangan keupayaan membaca walaupun teks asas al-Qur'an ini disebabkan, di satu pihak, oleh kemerosotan sistem pendidikan klasik yang diajarkan di masjid dan maktab kepada semua kanak-kanak masyarakat, kaya dan miskin, dan, di pihak lain, oleh populariti tadika dan jenis sekolah rendah moden lain yang tidak memasukkan bacaan al-Qur'an dalam kurikulum mereka. Di sini saya ingin mencadangkan agar semua orang sedemikian, dari kumpulan umur mana pun mereka, yang tidak mempunyai keupayaan membaca al-Qur'an dengan betul hendaklah menyedari kekurangan mereka dan mengambil langkah yang perlu untuk mengatasinya. Kita juga hendaklah menjadikannya dasar yang tegas bahawa pendidikan anak-anak kita akan bermula dengan tajwid, dan perkara pertama yang mereka pelajari ialah cara membaca al-Qur'an dengan betul. Penekanan yang berlebihan terhadap perkara ini mungkin tidak begitu diingini, namun adalah menjadi tanggungjawab setiap orang berpendidikan untuk memperoleh keupayaan membaca al-Qur'an dengan lafaz dan sebutan yang betul, sambil memerhatikan dengan teliti tanda-tanda berhenti yang digunakan di dalamnya.

In this connection, the first step we are required to take is to acquire a thorough knowledge of the Arabic alphabet, their phonetic sounds, and the significance of the different kinds of pauses used in the ~ur'an.T' he technical term used for this knowledge is tajweed, which is a must for a good fluent recitation. In the thirties and forties, almost every Muslim child in the Indo-Pakistan subcontinent would start his education with the learning of tajweed. At the very outset he was given a clear idea of the letters of the Qur'an and their correct phonetic sounds. Although, as already stated in the beginning of this booklet, some efforts have been made in Pakistan and other Muslim countries to popularize tajweed, still the fact remains that a vast majority of the Muslim youth, even a large number of adults and old people among us, cannot read the Qur'an properly. This lack of ability to read even the bare text of the Qur'an is due, on the one hand, to the decline of the classical system of education that was imparted in the mosques and maktabs to all the children of the community, rich and poor, and, on the other hand, to the popularity of the kindergarten and other types of modern primary schools which do not include the recitation of the Qur'an in their curriculum. Here I will suggest that all such persons, to whichever age group they may belong, as do not possess the ability to read the Qur'an properly should realize their deficiency and take necessary steps to remove it. We should also adopt it as a decided policy that the education of our children will start with tajweed and the first thing they will learn will be how to read the Qur'an correctly. Over-emphasis on this point may not be very desirable, nevertheless it is incumbent upon every educated person to acquire the ability of reading the Qur'an with a correct accent and pronunciation, carefully observing the pauses used in it.

Jika kita ingin memenuhi kewajiban membaca Al-Qur'an, perkara kedua yang diwajibkan ke atas kita ialah memasukkan pembacaan Al-Qur'an ke dalam rutin harian kehidupan kita, dan setiap seorang daripada kita hendaklah membaca bahagian tertentu daripada Kitab Suci itu secara tetap setiap hari. Bahagian yang ditetapkan untuk bacaan harian boleh berbeza bagi orang yang berbeza. Bahagian maksimum yang mendapat sokongan Nabi Muhammad ﷺ ialah satu pertiga daripada Al-Qur'an. Ini bermakna sepuluh juz hendaklah dibaca setiap hari supaya bacaan keseluruhan Al-Qur'an dapat diselesaikan dalam tiga hari. Bahagian minimum - dan ingatlah, apa-apa yang kurang daripada had minimum yang asas ini bahkan tidak dapat dibayangkan sehingga beberapa tahun kebelakangan ini - ialah satu juz sehari, supaya keseluruhan Al-Qur'an dapat dibaca dalam tempoh sebulan. Malah, inilah jumlah bacaan yang paling sedikit yang sepatutnya dilakukan setiap hari, dan jumlah yang kurang daripada ini tidak layak dinamakan sebagai bacaan.

If we wish to fulfill our obligation of reciting the Qur'an, the second thing we are required to do is to include the recitation of the Qur'an in the daily routine of our life, and each one of us should recite a certain portion of the Holy Book regularly every day. The portion fixed for daily recitation can be different for different people. The maximum portion which has the support of the Holy Prophet (SAW) is one-third of the Qur'an. It means that ten paras should be recited each day so that the recitation of the whole Qur'an may be completed in three days. A minimum portion - and mind you, anything less than this bare minimum could not even be imagined till recent years - could be one para daily, so that the whole Qur'an could be read in a month. In fact, this is the least amount of recitation which should be done every day and an amount less than this would not be worth the name.

Jalan tengah antara maksimum dan minimum ialah membaca keseluruhan Al-Qur'an dalam masa seminggu. Inilah amalan yang diikuti oleh majoriti para Sahabat (RAA), dan menurut satu riwayat, cara yang sama telah dicadangkan kepada Abdullah Ibn Umar (RAA) oleh Nabi Muhammad ﷺ. Atas sebab inilah Al-Qur'an dibahagikan kepada tujuh ahzaab (bahagian) pada zaman para Sahabat (RAA). Enam ahzaab yang pertama masing-masing mengandungi tiga (tidak termasuk Surah Al-Fatihah), lima, tujuh, sembilan, sebelas dan tiga belas surah, manakala yang ketujuh, yang dipanggil hizbul-mufassal, mengandungi baki Kitab Suci itu. Setiap hizb mengandungi kira-kira empat para, yang boleh dibaca dengan memuaskan dalam masa dua jam.

The middle position between the maximum and minimum is that one should read the whole Qur'an in a week. This, indeed, was the practice followed by the majority of the Companions (RAA) and the same according to a tradition was suggested to Abdullah Ibn Umar (RAA) by the Holy Prophet (SAW). It is for this reasbn that the Qur'an was divided into seven ahzaab (sections) in the time of the Companions (RAA).' The first six of the ahzaab consist of three (excluding Surah Al-Fatiha), five, seven, nine, eleven, and thirteen Surahs respectively, and the seventh called hizbul- mufassal consists of the rest of the Holy Book. Every hizb comprises of approximately four paras, which can be recited quite satisfactorily in two hours.

Bagi bacaan Al-Qur'an yang betul, adalah juga diwajibkan bagi seseorang untuk membacanya dengan cara yang terbaik dan dengan suara yang semerdu mungkin. Ini perlu kerana hampir setiap manusia dianugerahkan rasa cinta terhadap muzik dan mempunyai kecenderungan semula jadi terhadap bunyi-bunyian yang manis dan merdu. Islam adalah agama yang fitrah; ia tidak mengekang mana-mana kecenderungan semula jadi kita, sebaliknya menyalurkannya ke jalan yang sihat.

It is also required for the proper recitation of the Qur'an that a person should read it in the best manner and in the most melodious voice possible. This is necessary because almost every human being is gifted with a love for music and has a natural fondness for sweet and melodious sounds. Islam is a natural region; it does not curb any of our inherent tendencies but diverts them into healthy channels.

Oleh kerana kita mempunyai kecintaan semula jadi terhadap keindahan pandangan dan keindahan bunyi, kita bersungguh-sungguh mahukan cetakan Al-Qur'an yang Mulia yang menarik dan bacaannya dengan suara yang lembut dan merdu. Nabi ﷺ telah menganjurkan kita untuk:

As we have an instinctive love for the beauty of sight and the beauty of sound, we insist upon a fascinating printing of the Holy Qur'an and its recitation in a soft melodious voice. The Prophet (SAW) has urged us to:

Hiasilah Al-Qur'an dengan suara kalian. (Diriwayatkan oleh Abu Daud & Nasai)

Adorn the Qur'an with your voices. (Narrated by Abu Daud & Nasai)

Beliau juga telah memperingatkan kita terhadap kelalaian kita dalam perkara ini melalui sabdanya:

He has also warned us against our negligence in this matter in the words:

Sesiapa yang tidak membaca Al-Qur'an dengan suara yang merdu bukan daripada golongan kami! (Diriwayatkan oleh Abu Daud)

One who does not recite the Qur'an in a melodious voice is not from us! (Narrated by Abu Daud)

dan telah memberikan kepada kita khabar gembira ini sebagai dorongan tambahan untuk membaca dengan lunak dan merdu

and has given us the following tidings as a further inducement for melodious recitation:

Allah (SWT) tidak mendengar sesuatu pun dengan begitu penuh perhatian seperti Dia mendengar Nabi ﷺ.

Allah (SVVT) does not listen to anything so attentively as He listens to the Prophet (SAW)

Membaca Al-Qur'an sebagaimana seharusnya bergantung pada terpenuhinya sejumlah syarat objektif dan subjektif. Syarat objektif yang harus dipenuhi ialah seseorang hendaknya berwudhu sebelum memulai bacaan, hendaknya ia duduk menghadap kiblat, dan hendaknya ia memulai bacaan dengan ta'awwudz (memohon perlindungan Allah dari setan). Secara subjektif, ia hendaknya merenungkan keagungan Kitab tersebut dan keagungan Zat yang telah menurunkannya, serta hendaknya ia membacanya dengan konsentrasi dan penghayatan yang penuh, dengan perasaan tunduk dan rendah hati yang mendalam, serta dengan semangat dan kekhusyukan yang sepenuh-penuhnya.

Reciting the Qur'an as it ought to be recited depends upon the fulfillment of a number of objective and subjective conditions. The objective conditions to be fulfilled are that one should perform ablution before starting the recitation, that he should sit facing the qiblah, and that he should start the recitation with taa'wwuz (seeking Allah's protection against the Satan). Subjectively, he should contemplate the greatness of the Book and the greatness of the Being Who has revealed it, and should recite it with complete concentration and absorption, a deep feeling of submissiveness and humility, and utmost fervor and devotion.

Dia hendaklah membaca Kitab Allah (SWT) dengan keinginan yang ikhlas dan bersungguh-sungguh untuk mencapai kebenaran, serta dengan tekad yang teguh untuk mengubah dirinya selaras dengan ajarannya. Dia hendaklah sentiasa merenungkan dan memikirkan maknanya, bukan dengan tujuan mencari daripadanya pengesahan bagi fikiran dan teorinya yang sedia ada, sebaliknya benar-benar mencari petunjuk yang ditawarkannya. Sebagaimana dijelaskan di atas, erti harfiah tilawat ialah "mengikuti atau berjalan rapat di belakang seseorang." Oleh itu, dalam erti kata yang sebenar, ia menuntut sikap menyerahkan diri sepenuhnya dan kesediaan untuk menerima.

He should read the Book of Allah (SWT) with a sincere and earnest desire to get at the truth, and with a firm resolve to transform himself according to its teachings. He should constantly ponder and deliberate over its meanings, not with a view to finding from it a confirmation of his own preconceived thoughts and theories but genuinely seeking from it the guidance that it offers. As explained above, the literal meaning of tilawat is "to follow or walk closely behind someone." Therefore, in the real sense of the term, it demands an attitude of self-abandonment and receptivity.

Sikap sebegini sebenarnya inti kepada tilawah.

Such an attitude is, indeed, the essence of tilawat.

Cara yang ideal untuk membaca Kitab Suci ialah dengan berdiri dalam solat tengah malam di hadapan Tuhannya, dengan tangan dilipat penuh kerendahan hati, dan membaca Al-Qur'an dalam keadaan jiwa yang terbuka, perlahan-lahan dan dengan sabar, berhenti pada tempat-tempat yang sesuai supaya hati dapat menyerap pengaruhnya. Cara bacaan sebegini dinamakan tartil, dan mungkin arahan yang paling penting yang diberikan kepada Nabi ﷺ pada peringkat awal misi kenabiannya ialah supaya membaca Al-Qur'an dengan cara ini:

The ideal way in which the Holy Book should be recited is that one should stand in post-midnight prayer before his Lord, with hands folded in all humility, and recite the Qur'an in a receptive state of mind, slowly and patiently, pausing at proper places so as to enable one's heart to imbibe its influence. This kind of recitation is called tarteel, and perhaps the most important instruction that was given to the Holy Prophet (SAW) in the earliest stage of his prophetic mission was to recite the Qur'an in this manner:

Wahai orang yang berselimut! Bangunlah (untuk sembahyang) pada waktu malam, kecuali sedikit, iaitu separuh daripadanya, atau kurangkan sedikit daripada itu, atau tambahkan lebih daripadanya; dan bacalah Al-Quran dengan tartil (perlahan dan teratur). (Al-Muzzammil 73:1-4)

0 you wrapped in garments! Stand (in prayer) by night. But not all night; half of it, or a little less, or a little more. And recite the Qur'an in slow, measured rhythmic tones. (Al-Muzzammil 73:l-4)

Membaca Al-Qur'an dengan perlahan dan penuh renungan, serta berhenti pada tempat-tempat yang tepat dalam teksnya, memiliki persamaan dengan cara ia diturunkan. Sebagaimana kita semua ketahui, keseluruhan Al-Qur'an tidak diturunkan sekaligus, tetapi diturunkan sedikit demi sedikit secara berangsur-angsur. Dalam Surah Al-Furqan, sebagai jawapan kepada mereka yang membantah mengapa Al-Qur'an tidak diturunkan sekaligus, Allah (SWT) berfirman kepada Rasul-Nya ﷺ:

Reading the Qur'an slowly and thoughtfully, making pauses at proper points in its text, has a resemblance with the mode of its revelation. As we all know, the whole Qur'an was not revealed at once but it has descended piecemeal at intervals. In Surah Al-Furqan, by way of answering those who objected as to why the Qur'an was not revealed all at once, Allah (SWT) says addressing His Messenger (SAW):

Demikianlah (Al-Quran itu diturunkan), agar Kami meneguhkan hatimu dengan wahyu itu, dan Kami membacakannya kepadamu dengan tartil (teratur dan perlahan-lahan). (Al-Furqan 25:32)

Jika Al-Qur'an hendak dibaca sebagaimana ia dibaca oleh Nabi Muhammad ﷺ, kita perlu menghafal sebanyak mungkin daripada Kitab Suci itu. Malangnya, amalan menghafal bahagian-bahagian Al-Qur'an untuk bacaan panjang dalam solat selepas tengah malam hampir pupus. Namun, adat menghafal keseluruhan Al-Qur'an masih wujud. Tentu sekali, bagi tujuan ini permulaan perlu dibuat sejak kecil, ketika persoalan memahami Al-Qur'an belum timbul, tetapi walaupun adat ini semakin hilang tempatnya. Malangnya, menghafal keseluruhan Al-Qur'an telah ditinggalkan kepada golongan miskin dan tertindas dalam masyarakat kita yang menjadikannya sebagai pekerjaan. Keadaan ini tidak berlaku hingga beberapa tahun kebelakangan ini. Pada zaman sebelum pemisahan, adat menghafal seluruh Al-Qur'an sangat biasa, termasuk dalam kalangan keluarga yang terhormat dan berada, dan di beberapa bandar di India yang belum terbahagi, hampir setiap keluarga Muslim mempunyai sekurang-kurangnya seorang hafiz (iaitu, seseorang yang telah menghafal seluruh Al-Qur'an). Pada masa itu, sesebuah keluarga yang tidak mempunyai hafiz dalam kalangan ahlinya dianggap sebagai satu aib.

If the Qur'an is to be recited as it was recited by the Holy Prophet (SAW), we have to learn by heart as much of the Holy Book as possible. Unfortunately, the practice of memorizing portions of the Qur'an for long recitations in the post-midnight prayer has almost died out. However, the custom of memorizing the whole Qur'an still exists. Naturally, for this a start has to be made in childhood when the question of understanding the Qur'an does not arise, but even this custom is losing ground. Memorizing the whole Qur'an has unluckily bee& left to a class of poor and down-trodden people in our society who adopt it as a profession. This was not the case till recent years. In the pre-partition days, the custom of memorizing the entire Qut'an was quite common even among respectable, well-to-do families, and in some cities in undivided India almost every Muslim family had at least one hafiz (i.e., one who has learned the whole Qur'an by heart). In those days, it was considered to be discreditable on the part of a family not to have a hafiz among its members.

Tidak diragukan lagi, menghafal Al-Qur'an adalah tradisi yang mulia.

No doubt, memorizing the Qur'an is a noble tradition.

Ia merupakan sebahagian daripada ketentuan Ilahi untuk memelihara al-Qur'an dan hendaklah dipertahankan dengan semangat dan kesungguhan yang diperbaharui. Namun, menghafal keseluruhan al-Qur'an bukanlah sesuatu yang berada dalam kemampuan setiap orang. Apa yang ingin saya tekankan di sini ialah setiap daripada kita hendaklah berusaha sedaya upaya untuk mempelajari sebanyak mungkin bahagian al-Qur'an dengan hati, supaya dia dapat membacakannya kepada Tuhannya ketika berdiri di hadapan-Nya dalam solat.