Degenen die de oproep tot de islam (Da’wah) dragen, mogen de oproep tot de islam (Da’wah) niet beoordelen op basis van hun aantal. Een dergelijke beoordeling is volkomen onjuist en schadelijk voor de oproep tot de islam (Da’wah), omdat het de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) afleidt van het focussen op de samenleving naar het focussen op het individu. Dit zal ervoor zorgen dat de oproep tot de islam (Da’wah) vertraagt en mogelijk tot falen op die plek leidt. De reden hiervan is dat de samenleving niet bestaat uit individuen, zoals velen denken. Integendeel, de individuen zijn onderdelen van de groep (gemeenschap). Wat de individuen in de samenleving bindt, zijn andere componenten zoals hun gedachten, emoties en systemen. De oproep tot de islam (Da’wah) wordt gevoerd om de gedachten, emoties en systemen te veranderen. Het is collectieve oproep tot de islam (Da’wah) en een oproep tot de islam (Da’wah) die naar de samenleving wordt gebracht en niet naar de individuen. Het hervormen van de individuen dient enkel om hen deel te laten worden van een groep (blok) die de oproep tot de islam (Da’wah) naar de samenleving draagt. Daarom vertrouwen degenen die de oproep tot de islam (Da’wah) dragen en een diep begrip hebben van de aard ervan, op de samenleving om de oproep tot de islam (Da’wah) naar haar toe te brengen. Zij zullen beschouwen dat het hervormen van het individu niet zal leiden tot hervorming in de samenleving. Het zal zelfs de permanente hervorming van enig individu niet garanderen. In plaats daarvan komt de hervorming van het individu door de hervorming van de samenleving, want zodra de samenleving is hervormd, is het individu hervormd. Daarom moet de oproep tot de islam (Da’wah) haar aandacht richten op de samenleving in het algemeen, volgens het principe: “Hervorm de samenleving, dit zal leiden tot constante hervorming van het individu.”.

Those who carry the da’wah should not assess the da’wah by their number. Such assessment is absolutely wrong and harmful to the da’wah because it distracts the da’wah carriers from focusing on the society to focusing on the individuals. This will cause the da’wah to slowdown and perhaps cause failure in that place. The reason behind this is that society is not composed of individuals as many people think. Rather the individuals are parts of the group (community). What bonds the individuals in the society are other components such as their thoughts, emotions and systems. The da’wah is carried in order to change the thoughts, emotions and systems. It is collective da’wah and a da’wah taken to the society and not to the individuals. Reforming the individuals is only to make them become part of a group (bloc) that carries the da’wah to the society. Therefore those who carry the da’wah and have a deep understanding of its nature rely on society to carry the da’wah to it. They will consider that reforming the individual will not lead to reform in the society. It will not even guarantee the permanent reform of any individual. Instead, reforming the individual comes through reforming the society, for once the society is reformed, the individual is reformed. Therefore the da’wah should focus its attention to the society at large, following the principle; “Reform the society, this will lead to reform of the individual constantly.”.

De samenleving is vergelijkbaar met water in een grote ketel; als er iets wordt geplaatst onder de ketel dat de temperatuur doet dalen, dan bevriest het water en verandert het in ijs. Op dezelfde manier, als er gecorrumpeerde ideologieën in de samenleving worden geïntroduceerd, dan zal deze bevriezen in corruptie en voortgaan in verslechtering en verval. Echter, als er een tegenstrijdige ideologie in de samenleving wordt geïntroduceerd, dan zullen er tegenstrijdigheden in verschijnen, en de samenleving zal worstelen met deze tegenstrijdigheden en zal instabiliteit heersen. Maar als er vlammende hitte onder de ketel wordt geplaatst, zal het water opwarmen en vervolgens koken en een intense, kolkende damp uitstoten. Op dezelfde manier, als de juiste ideologie in de samenleving wordt geïntroduceerd, zal dit een vlam zijn waarvan de hitte de samenleving naar het kookpunt en vervolgens naar een dynamische kracht zal transformeren. Het past de ideologie vervolgens toe en draagt de oproep tot de islam (Da’wah) naar andere samenlevingen. Hoewel de transformatie van de samenleving van de ene staat naar de tegenovergestelde staat niet opgemerkt kan worden, net zoals de transformatie van het water in de ketel niet wordt opgemerkt, weten zij die zich bewust zijn van samenlevingen en het vertrouwen hebben dat de ideologie die zij dragen het vuur en het licht is dat zal branden en verlichten, dat de samenleving in een staat van transformatie is en dat deze ongetwijfeld het kookpunt en de punten van beweging en dynamiek zal bereiken. Daarom schenken zij aandacht aan samenlevingen (en niet aan het aantal individuen).

The society is similar to water in a large kettle; If anything that causes the temperature to drop is placed beneath the kettle then the water freezes and transforms to ice. Similarly, if corrupted ideologies are introduced into the society then it would freeze in corruption and continue in deterioration and decline. However if a contradictory ideology were introduced into society, then contradictions would appear in it, and the society would struggle with these contradictions and instability will prevail. However if flaming heat was put under the kettle, the water would warm and then boil and effuse an intense stirring vapour. Similarly, if the correct ideology was introduced into the society it would be a flame whose heat would transform the society to boiling point and then to a dynamic force. It then applies the ideology and carries its da’wah to other societies. Although, the transformation of society from one state to the opposite state cannot be noticed just like the transformation of the water in the kettle is not noticed, those who are aware of societies and have confidence that the ideology which they carry is the fire and light which will burn and enlighten, know that society is in a state of transformation and it will definitely reach boiling point and the points of movement and dynamism. Therefore, they give attention to societies (and not number of individuals).

Feitelijk gezien kan de plaats die geschikt is om het steunpunt (nuqTat elirtikaz) te worden, niet worden bepaald, omdat dit afhangt van de paraatheid van de samenleving en niet uitsluitend van de kracht van de oproep tot de islam (Da’wah) op die plaats. De islamitische oproep tot de islam (Da’wah) in Makkah was sterk, en hoewel het het startpunt (nuqTat el-ibtidaa) voor de oproep tot de islam (Da’wah) was, en ook geschikt was om een vertrekpunt te worden – van waaruit de oproep tot de islam (Da’wah) werd gelanceerd – was het toch niet geschikt om een steunpunt te worden. Het was eerder Madinah dat het steunpunt (nuqTat el-irtikaz) werd waarnaar de Boodschapper ﷺ migreerde nadat hij tevreden was met de situatie in de samenleving daar. Daar stichtte hij de staat, die de kracht van de oproep tot de islam (Da’wah) overbracht naar de verschillende regio's van het Arabisch schiereiland en later naar de verschillende delen van de wereld.

As a matter of fact the place which is suitable to become the support point (nuqTat elirtikaz), cannot be known because it depends on the readiness of the society and not solely on the strength of the da’wah in that place. The Islamic da’wah in Makkah was strong, and although it was the starting point (nuqTat el-ibtidaa) for the da’wah, and was also suitable to become a departure point – where the da’wah launched - yet it was not suitable to become a support point. Rather, it was Madinah which became the support point (nuqTat el-irtikaz) to which the Messenger (saw) migrated after being satisfied with the situation in the society there. There he established the state, which conveyed the strength of the da’wah to the different regions of the Arab peninsula and later on to the different parts of the world.

Overeenkomstig kunnen we zeggen dat de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) niet zullen weten welke plaats geschikt zou zijn als vertrekpunt (nuqTat el-inTilaq), noch welke plaats een steunpunt zou kunnen worden, noch zullen zij in staat zijn dit te identificeren, ongeacht hun intelligentie en analyse. Alleen Allah (SWT) is hiervan op de hoogte en daarom zouden de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) slechts op één ding moeten vertrouwen, namelijk hun geloof (Iman), het geloof in Allah (SWT). Ook moet al hun inspanning uitsluitend worden gebouwd op dit geloof en op niets anders, want het succes van de oproep tot de islam (Da’wah) zal komen door geloof (Iman) in Allah en niets anders.

Accordingly, we can say that the carriers of the da’wah will not know the place which would be suitable as a departure point (nuqTat el-inTilaq), nor that which could become a support point, nor would they be able to identify it, regardless of their intelligence and analysis. Only Allah (swt) is aware of this and therefore the da’wah carriers should depend on one thing only, this is their iman, belief in Allah (swt). Also all their effort should be built only on this belief and not anything else, because the success of the da’wah will be through iman in Allah and nothing else.

Het geloof in Allah (SWT) vereist oprecht Tawakkul (afhankelijkheid) van Hem, evenals het zoeken van hulp bij Hem. Allah (SWT) alleen kent de geheimen en wat verborgen is, en Allah (SWT) is Degene die de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) succes verleent en hen leidt naar het juiste pad. Het is noodzakelijk om een sterk geloof (Iman) te hebben, en volledige Tawakkul in Allah, evenals het voortdurend zoeken van hulp bij Hem. Geloof (Iman) vereist dat de gelovige gelooft in de ideologie, dat geloof (Iman) in de islam, omdat het van Allah (SWT) is. Het is noodzakelijk dat deze overtuiging stevig is gevestigd zonder enige twijfel, of de kleinste mogelijkheid van enige twijfel daarin. Dit komt doordat de kleinste twijfel in de islamitische ideologie zal leiden tot falen. Het zou zelfs kunnen leiden tot ongeloof (Kufr) en rebellie, moge Allah het verbieden.

The belief in Allah (swt) requires true Tawakkul (dependence) on Him as well as seeking help from Him. Allah (swt) alone knows the secrets and what is hidden, and Allah (swt) is the One Who grants the da’wah carriers success and guides them towards the right path. It is necessary to have strong iman, and complete Tawakkul in Allah as well as the continuous seeking of help from Him. Iman requires that the believer believes in the ideology, that iman in Islam, because it is from Allah (swt). It is necessary that this conviction be firmly established without any doubt, or the smallest possibility of any doubt in it. This is because the smallest doubt in the Islamic ideology will lead to failure. It could even lead to kufr and rebellion, may Allah forbid.

Dit sterke, onbetwijfelbare geloof (Iman) is een onvermijdelijke zaak voor de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah), want het garandeert de voortdurende vooruitgang van de oproep tot de islam (Da’wah) in snelle en langdurige stappen op het juiste pad. Dit geloof (Iman) maakt het verplicht dat de oproep tot de islam (Da’wah) open is en alles uitdaagt: de gebruiken en tradities, de onjuiste gedachten en de verdraaide concepten; zelfs de publieke opinie uitdaagt als deze onjuist is, zelfs als er tegen gestreden moet worden; de valse geloofsovertuigingen en de valse religies uitdaagt, ongeacht de koppigheid en de intolerantie van hun volgelingen. Daarom onderscheidt de oproep tot de islam (Da’wah) die gebaseerd is op de islamitische geloofsleer (Aqeedah) zich door oprechtheid, durf, kracht, denkkracht en de uitdaging van alles wat in strijd is met de Fikrah en de Tareekah, en het blootleggen van hun dwaling, ongeacht de gevolgen en omstandigheden en of de ideologie overeenstemt of niet overeenstemt met de massa's, en of de mensen het accepteren, verwerpen of ertegen zijn. De drager van de oproep tot de islam (Da’wah) voedt de mensen niet met vleierij, noch gaat hij met hen compromissen aan. Hij prijst de heerser of invloedrijke mensen in de samenleving niet, noch probeert hij hen te behagen; integendeel, hij houdt vast aan de ideologie en aan niets anders, zonder verantwoording af te leggen aan iets anders. Dit geloof gebiedt dat de soevereiniteit (siyadah) toebehoort aan de ideologie, dat wil zeggen aan de islam alleen en aan niets anders, en dat andere ideologieën als ongeloof (Kufr) worden beschouwd, ongeacht hoe divers en talrijk deze ideologieën ook zijn.

This strong unquestionable iman is an inevitable matter for the da’wah carriers, for it guarantees the continuity of progress of the da’wah in quick and lengthy steps in its right path. This iman makes it obligatory that the da’wah be open and challenges everything, the customs and traditions, the incorrect thoughts and the distorted concepts; challenging even the public opinion if it is wrong, even if it has to struggle against it; challenging the false creeds and the false deens regardless of the stubbornness and bigotry of their adherents. Therefore, the da’wah based on the Islamic ‘aqeedah, is distinguished by frankness, daring, strength, thought and the challenge to everything that disagrees with the Fikrah and the Tareekah and exposing their fallacy, irrespective of the consequences and circumstances and of whether the ideology agrees or disagrees with the masses, and whether the people accept, reject or oppose it. The carrier of the da’wah does not flatter the people, nor compromise with them. He does not praise the ruler or influential people in the society, nor does he court them, rather he adheres to the ideology and to it alone, without giving any account for anything else. This belief mandates that the sovereignty (siyadah) belongs to the ideology, i.e. to Islam alone and not to any other thing, and to consider other ideologies as kufr, no matter how diverse and numerous these ideologies are,

“Ziet! De religie (Deen) bij Allah is Islam.” [TMQ Al-i-Imran:19]

“Lo! The Deen with Allah is Islam.” [TMQ Al-i-Imran:19]

Vanuit het islamitische standpunt is eenieder die niet gelooft in de islam een ongelovige (Kafir). Het is absoluut verboden voor de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) om tegen hen die iets anders omarmen dan de islam, of het nu een religie of een ideologie is, te zeggen: “Houd vast aan uw ideologie of religie”. In plaats daarvan is het noodzakelijk om hen tot de islam op te roepen via de hikmah en rationele bewijzen, zodat zij deze omarmen. Dit komt doordat de oproep tot de islam (Da’wah) van haar dragers vereist dat zij werken om de soevereiniteit voor de islam alleen te waarborgen. Het niet-moslims laten met waar zij in geloven, betekent geen erkenning van hun overtuigingen en religies; het is eerder een reactie op het gebod van Allah (SWT), Die het verbiedt volkeren te dwingen de islam te omarmen. Het is het gebod van Allah dat ons verplicht de individuen te laten met hun geloofsovertuigingen, overtuigingen en rituelen, zolang deze beperkt blijven tot hun persoonlijke en niet tot hun publieke zaken, mits zij geen eigen entiteit hebben binnen de entiteit van de islam. De islam staat het bestaan van niet-islamitische politieke partijen of blokvormingen niet toe die zijn opgericht op een basis die de islam tegenspreekt, en zij staat partijen en structuren toe binnen de grenzen van de islam. Geloof in de islamitische ideologie vereist dat de ideologie alleen soeverein zal zijn in de samenleving, zonder dat zij daarmee wordt geassocieerd met iets anders.

From the Islamic point of view whoever disbelieves in Islam is a kafir. It is absolutely forbidden for the Islamic da’wah carriers to say to those who embrace other than Islam, whether it is a religion or an ideology; “Adhere to your ideology or religion”. Rather, it is necessary to call them to Islam through the hikmah and rational evidences so as to embrace it. This is because the da’wah requires from its carriers to work to ensure the sovereignty for Islam alone. Leaving non-Muslims to what they believe in does not mean acknowledgement of their beliefs and religions, rather it is in response to the order of Allah (swt) Who prohibits forcing peoples to embrace Islam. It is Allah’s order which obliges us to leave the individuals to their creeds, beliefs and rituals, as long as they are restricted to their personal and not public affairs, provided they do not have their own entity within the entity of Islam. Islam does not permit the existence of non-Islamic political parties or bloc formations that are established on any basis contradicting Islam, and it permits parties and structures within the limits of Islam. Belief in the Islamic ideology necessitates that the ideology alone will be sovereign in the society without being associated in that by anything else.

Geloof (Iman) in de islam is iets anders dan het begrijpen van de regels en wetgeving ervan. Geloof (Iman) in de islam wordt gevestigd door het intellect of door bewijzen die door het intellect zijn bewezen. Daarom is er geen ruimte voor enige twijfel. Het begrijpen van de regels hangt daarentegen niet alleen af van het verstand, maar ook van het kennen van de Arabische taal, het hebben van het vermogen om afleidingen te maken en het kunnen onderscheiden van authentieke overleveringen (Hadith) van zwakke overleveringen (Hadith). Daarom zouden de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) hun begrip van de regels als correct moeten beschouwen, met de mogelijkheid dat zij ongelijk kunnen hebben, terwijl het begrip van anderen onjuist kan zijn, met de mogelijkheid dat zij gelijk kunnen hebben. Dit is om door te gaan met de oproep tot de islam (Da’wah) voor de islam en haar regels volgens hun begrip en afleiding daarvan, waarbij zij proberen de meningen van anderen te veranderen die zij als onjuist beschouwen, maar die mogelijk correct zouden kunnen zijn. Het is volkomen onjuist voor de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) om hun begrip te beschouwen alsof het de mening van de islam is; in plaats daarvan moeten zij hun mening presenteren als een islamitische mening. De zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahid) die de rechtsscholen van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) (Madhhab) hebben gevestigd, beschouwden hun deductie van de regels als correct, terwijl zij de mogelijkheid accepteerden dat deze onjuist kon zijn. Eenieder van hen zei: “Als een overlevering (Hadith) correct is, dan zal dat mijn Madhhab zijn, en beschouw mijn mening niet.”

Iman in Islam is different from understanding its rules and legislations. Iman in Islam is established through intellect or through evidences proven by intellect. Therefore there is no room for any doubt. Whereas understanding the rules does not depend on the mind alone but also on knowing the Arabic language, having the ability to make derivations and being able to distinguish authentic ahadith from the weak ahadith. Therefore, the da’awah carriers should consider their understanding of the rules as correct, with the possibility that they may be wrong, while the understanding of other people wrong, with the possibility that they may be correct. This is in order to proceed with the da’wah for Islam and its rules according to their understanding and derivation of them, trying to change the opinions of others which they consider wrong, but could possibly be correct. It is totally incorrect for the da’wah carriers to view their understanding as if it is the opinion of Islam, rather they have to present their opinion as an Islamic opinion. The mujtahids who established the schools of Fiqh (madhabs) used to consider their deduction of the rules as correct, accepting the possibility of it being wrong. Each one of them used to say; “If a hadith was correct then it will be my mazhab, and don’t consider my opinion.”.

Evenzo moeten de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) hun meningen, die zij aannemen of afleiden uit de islam op basis van hun begrip van dergelijke meningen, beschouwen als zijnde correct maar onderhevig aan fouten, maar hun geloof in de islam als een geloofsleer (Aqeedah) mag geen enkele twijfel bevatten. Een dergelijke houding van de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) met betrekking tot hun begrip is omdat de oproep tot de islam (Da’wah) in hun zielen het verlangen naar perfectie plant, en hen verplicht om voortdurend de waarheid te verkennen en alles wat zij weten of begrijpen nauwkeurig te onderzoeken. Een dergelijk proces zal hun kennis zuiveren van elk vreemd idee en alles uit de kennis verwijderen dat de potentie heeft om als onderdeel ervan te worden beschouwd indien het er dicht bij blijft. Dit is om te waarborgen dat hun begrip gezond blijft, de gedachte diep is en consequent de Fikrah puur en helder blijft. Dit is omdat zij werkelijk in staat zullen zijn de oproep tot de islam (Da’wah) uit te voeren zolang de Fikrah puur en helder blijft. Voorwaar, de zuiverheid van de Fikrah en de helderheid van de Tareeqah zijn de enige garantie voor het succes van de oproep tot de islam (Da’wah) en de continuïteit ervan.

Likewise the carriers of the da’wah should also consider their opinions which they adopt or derive from Islam in terms of their understanding of such opinions, as being correct but open to error, but their belief in Islam as an ‘aqeedah must not contain any doubt whatsoever. Such an attitude of the da’wah carriers regarding their understanding is because the da’wah implants in their souls the yearning towards perfection, and mandates them to continuously explore the truth, and scrutinise whatever they know or understand. Such a process will purify their knowledge from any alien idea and remove from it anything which has the potential to be considered part of it if it remains close to it. This is to ensure that their understanding remains sound, the thought deep and consequently the Fikrah remains pure and clear. This is because they will truly be able to perform the da’wah as long as the Fikrah remains pure and clear. Indeed the purity of the Fikrah and the clarity of the Tareeqah are the only guarantee for the success of the da’wah and its continuity.

Echter, dat dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) de waarheid verkennen en continu op zoek zijn naar de juiste ideeën, betekent op geen enkele wijze dat hun begrip niet stevig verankerd is. Het zou eerder standvastig moeten blijven, omdat het voortkomt uit een diepgaand denken dat steviger verankerd is dan welk ander begrip dan ook. De dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) moeten zich bewust zijn van hun oproep tot de islam (Da’wah) en van hun begrip, en voorzichtig zijn om niet door anderen van dit begrip af te worden geleid. Want deze afleiding is het gevaarlijkste voor de oproep tot de islam (Da’wah). Daarom waarschuwde Allah Zijn Profeet ﷺ hiervoor; Hij (SWT) zei tegen hem,

However da’wah carriers exploring the truth and continuously seeking the correct ideas, does not in any way mean that their understanding is not firmly established. It should rather remain firm, because it emanates from a deep thought that is more firmly established than any other understanding. The da’wah carriers should be aware of their da’wah and of their understanding and cautious not to be diverted from this understanding by others. For this diversion is the most dangerous thing for the da’wah. Therefore, Allah warned His Prophet (saw) of this; He (swt) said to him,

“Pas op voor hen, opdat zij je niet van een deel van datgene verleiden wat Allah aan je heeft geopenbaard.” [TMQ Al-Maidah:49]

“Beware of them lest they seduce you from some part of that which Allah revealed to you”. [TMQ Al-Maidah:49]

Er is overgeleverd dat Omar (ra) tegen zijn rechter ShuraiH zei, toen deze hem adviseerde om in het Boek van Allah (SWT) te kijken:

It is reported that Omar (ra) said to his judge ShuraiH when he advised him to look in the Book of Allah (swt), he said to him.

“Laat de mensen je er niet van afhouden.”

“Don’t let the people turn you away from it.”.

De dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) moeten alert zijn op elk woord dat in strijd is met de islam, ook al komt het van een oprecht persoon, of op elke mening die wordt geuit door iemand die bezorgd is over de oproep tot de islam (Da’wah) en deze probeert te bevorderen onder het voorwendsel van belang (Maslahah), zelfs als dit in strijd is met de islam. Zij moeten hiervan op de hoogte zijn en niemand toestaan hen hiervan af te laten wijken. Als dit gebeurt, dan zal het een duidelijke afwijking zijn. Het is noodzakelijk om onderscheid te maken tussen de oproep tot de islam (Da’wah) en de oproep om een islamitische levenswijze te hervatten, en ook om onderscheid te maken tussen de oproep tot de islam (Da’wah) die door een groep wordt uitgevoerd als een islamitische groep binnen een moslimgemeenschap (Ummah) en de oproep tot de islam (Da’wah) die door de islamitische staat wordt uitgevoerd.

The da’wah carriers should be aware of any word that contradicts Islam though it may come from an honest person, or any opinion viewed by a person concerned about the da’wah and trying to push for it under the pretext of maslahah even though it contradicts Islam. So they should be aware of this and not allow anybody to deviate them from this. If this happens, then it will be a clear deviation. It is necessary to differentiate between the da’wah to Islam and the da’wah to resume an Islamic way of life, and also to differentiate between the da’wah carried by a group as an Islamic group in an Ummah and the da’wah, which is carried by the Islamic state.

Het onderscheid tussen de oproep tot de islam (Da’wah) en de oproep tot het hervatten van de islamitische levenswijze is het definiëren van het doel dat de oproep tot de islam (Da’wah) nastreeft. De oproep tot de islam (Da’wah) wordt gebracht naar niet-moslims die worden uitgenodigd om de islam te aanvaarden en haar domein te betreden. De praktische methode om deze mensen uit te nodigen is om geregeerd te worden door de islam via de islamitische staat, zodat zij het licht van de islam kunnen zien. Zij zullen tot de islam worden uitgenodigd door de manifestatie van haar geloofsovertuiging en haar regels, zodat zij de grootsheid van de islam kunnen waarderen. Daarom is het noodzakelijk dat de oproep tot de islam (Da’wah) wordt uitgevoerd door een islamitische staat.

The distinction between the da’wah to Islam and the da’wah to resume the Islamic way of life is to define the objective which the da’awa aims at. The da’wah to Islam is carried to non-Muslims who are invited to embrace Islam and enter its domain. The practical method to invite these people is to be governed by Islam by the Islamic State, so as to see the light of Islam. They’ll be invited to Islam through the manifestation of its creed and its rules so as to appreciate the greatness of Islam. Therefore, it is necessary that the call to Islam be carried by an Islamic state.

Wat betreft de oproep tot de islam (Da’wah) om de islamitische levenswijze te hervatten, moet deze worden uitgevoerd door een groep en niet door individuen. Deze oproep tot de islam (Da’wah) om de islamitische levenswijze te hervatten wordt als volgt beschouwd: de samenleving waarvan de individuen bij meerderheid moslims zijn, maar die niet door de islam wordt bestuurd, is een niet-islamitische samenleving, oftewel Daar al-kufr (land van ongeloof (Kufr)). De oproep tot de islam (Da’wah) in deze samenleving wordt uitgevoerd om een islamitische staat te vestigen om de islam daarin te implementeren en om de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) naar andere samenlevingen te dragen. Dit is het geval wanneer er geen islamitische staat is. Echter, indien er een islamitische staat is die de islam volledig implementeert, wordt de oproep tot de islam (Da’wah) in die samenleving uitgevoerd, zodat deze een van de provincies van de islamitische staat wordt, om door de islam via de staat te worden bestuurd en er deel van uit te maken. Zo draagt het de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) uit die het in staat stelt een islamitische samenleving te worden waarop de definitie van gebied van de islam (Dar al-Islam) van toepassing is. Dit komt doordat het een moslim niet is toegestaan om in Daar al-Kufr te leven. Indien het gebied van de islam (Dar al-Islam) waarin zij leven verandert in Daar al-Kufr, moeten zij werken om het tot gebied van de islam (Dar al-Islam) te maken, of emigreren naar gebied van de islam (Dar al-Islam).

Regarding the da’wah to resume the Islamic way of life, it must be carried by a group and not individuals. This da’wah to resume the Islamic way of life is viewed as follows; the society whose individuals by their majority are Muslims but not governed by Islam is a non-Islamic society, i.e. Daar al kufr (land of kufr). The da’wah in this society is carried to establish an Islamic State to implement Islam in it and carries the Islamic da’wah to other societies. This is the case when there is no Islamic State. However if there is an Islamic State that implements Islam completely, the da’wah is carried in that society so that it becomes one of the provinces of the Islamic State, to be governed by Islam through the State and become part of it. So it carries the Islamic da’wah that enables it to become an Islamic society on which the definition of Daar al-Islam (land of Islam) applies. This is because it is not permitted for a Muslim to live in Daar al- Kufr. In case the Daar al-Islam in which they live becomes Daar al-Kufr, they must work to make it Daar al-Islam, or emigrate to Daar al-Islam.

Het onderscheid tussen de oproep tot de islam (Da’wah) die wordt uitgevoerd door een groep binnen een islamitische moslimgemeenschap (Ummah), en de oproep tot de islam (Da’wah) die wordt uitgevoerd door een islamitische staat, is belangrijk om te weten welk type actie moet worden ondernomen door de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah). De oproep tot de islam (Da’wah) die door de islamitische staat wordt uitgevoerd, manifesteert zich in praktische termen, waarbij de staat de islam intern en in zijn geheel implementeert, zodat het geluk brengt voor moslims en de niet-moslims die in het gebied van de islam (Dar al-Islam) leven het licht van de islam zullen waarnemen en deze vrij en vrijwillig zullen omarmen, met instemming en vertrouwen. De staat voert de oproep tot de islam (Da’wah) ook extern uit, niet alleen door middel van publiciteit en uitleg van de regels van de islam, maar ook door de noodzakelijke krachten voor jihad in de weg van Allah voor te bereiden, om zo de naburige gebieden met de islam te regeren. Hen op deze wijze regeren wordt beschouwd als de praktische methode van de oproep tot de islam (Da’wah), en het is de methode die werd gebruikt door de Boodschapper ﷺ, en de Khulafa’a na hem tot het einde van de islamitische staat. Het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah) door de staat is het praktische aspect van de oproep tot de islam (Da’wah) intern en extern. Wat betreft de oproep tot de islam (Da’wah) die door een groep of een structuur wordt uitgevoerd, zijn al haar acties beperkt tot het intellectuele aspect en niet gerelateerd aan andere acties. Het neemt het intellectuele aspect aan en niet het praktische aspect. De groep voert uit wat de Shar’a haar in dergelijke situaties heeft opgelegd, totdat de islamitische staat is gevestigd, waarna de praktische aspecten in de staat beginnen. Zo is de oproep tot de islam (Da’wah) gericht op de moslims, om de islam te begrijpen opdat de islamitische levenswijze kan worden hervat, en het daagt degenen uit die de oproep tot de islam (Da’wah) tegenwerken, gebruikmakend van de stijlen die vereist zijn bij de strijd tegen hen.

The distinction between the da’wah carried by a group within an Islamic Ummah, and the da’wah carried by an Islamic State is important in order to know the type of action to be undertaken by the da’wah carriers. The da’wah carried by the Islamic State is manifested in practical terms, where the State implements Islam internally and in totality, so that it brings happiness to Muslims and the non-Muslims who live in Daar al-Islam will perceive the light of Islam and embrace it freely and willingly and with consent and confidence. The state carries also the da’wah externally not just by way of publicity and explanation of the rules of Islam, but also by preparing the necessary forces for jihad in the way of Allah, so as to rule the neighbouring territories with Islam. Ruling them in this manner is considered the practical method of the da’wah, and it is the method used by the Messenger (saw), and the Khulafa’a after him until the end of the Islamic State. Carrying the da’wah by the State is the practical aspect of the da’wah internally and externally. Concerning the da’wah carried by a group or a structure, all its actions are limited to the intellectual aspect and not related to any other actions. It takes the intellectual aspect and not the practical aspect. The group carries out what Shar’a has mandated upon it in such situations, until the Islamic State is established, where then the practical aspects start in the state. Thus, da’wah is directed to the Muslims, to understand Islam in order that the Islamic way of life may be resumed and it challenges those who oppose the da’wah using the styles required by the struggle against them.

Het leven van de Boodschapper ﷺ in Makkah moet worden genomen als een model om te volgen in de oproep tot de islam (Da’wah). De oproep tot de islam (Da’wah) moet eerst beginnen met het begrijpen en uitvoeren van alle verplichtingen die door de islam zijn vastgesteld, zoals het geval was in het Huis van Al-Arqam. Vervolgens zullen degenen die de islam hebben bestudeerd en begrepen en er oprecht in hebben geloofd, overgaan tot interactie met de moslimgemeenschap (Ummah), totdat de moslimgemeenschap (Ummah) de islam begrijpt en het noodzakelijke karakter van het vestigen van de islamitische staat inziet. Het partijblok moet het initiatief nemen door de corruptie van de mensen aan te pakken en hen uit te dagen in hun onjuiste concepten en corrupte meningen. De realiteit van de islam en de essentie van de oproep tot de islam (Da’wah) moeten vervolgens worden gedemonstreerd en uitgelegd, zodat het publieke bewustzijn over de oproep tot de islam (Da’wah) wordt gevestigd. De dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) moeten deel uitmaken van de moslimgemeenschap (Ummah) en de moslimgemeenschap (Ummah) moet met hen zijn als een ondeelbaar geheel, zodat de moslimgemeenschap (Ummah) als geheel de productieve inspanning draagt onder het leiderschap van het partijblok dat de oproep tot de islam (Da’wah) draagt, totdat zij de regeringsmacht overnemen en de islamitische staat tot stand brengen. Vervolgens moet het leven van de Profeet ﷺ in Medinah worden genomen als het model om te volgen bij de implementatie van de islam en bij het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld. Het islamitische partijblok dat de oproep tot de islam (Da’wah) draagt, heeft niets te maken met de praktische aspecten van de islam, en houdt zich met niets anders bezig dan de oproep tot de islam (Da’wah). Het beschouwt betrokkenheid bij elke andere actie dan de oproep tot de islam (Da’wah) als een afleiding die de oproep tot de islam (Da’wah) zou kunnen verlammen en vertragen. Dienovereenkomstig is het de groep absoluut niet toegestaan om deel te nemen aan een van deze acties. De Boodschapper ﷺ riep naar de islam in Makkah toen het vol was van het kwaad en de immoraliteit. Hij ondernam geen enkele fysieke actie om dit te verwijderen. De tirannie en onderdrukking, armoede en nood waren zeer duidelijk aanwezig, en er is overgeleverd dat hij geen enkele actie ondernam om deze zaken te verlichten of te verwijderen. Hij bad in de Ka’abah, terwijl de afgoden boven zijn hoofd hingen, maar hij vernietigde geen van hen. Al wat hij deed, was het ondermijnen van de goden van de Mekkanen, het kleineren van hun denken, het blootleggen van hun daden als onjuist en het beperken van zichzelf tot de verbale en intellectuele aspecten. Dit staat in contrast met de tijd dat hij de staat in Medina vestigde en Makkah veroverde, waarna hij de afgoden vernietigde, fisq (boosaardigheid) en fujoor (onzedelijkheid) wegnam, en onderdrukking, repressie, armoede en gebrek afschafte.

The life of the Messenger (saw) in Makkah should be taken as a model to follow in the da’wah. The da’wah should first start with understanding and performing all the obligations defined by Islam, as was the case in the House of Al-Arqam. Then those who have studied and understood Islam and sincerely believed in it will move to interact with the Ummah, until the Ummah understands Islam and realises the necessity of establishing the Islamic State. The party bloc should take the initiative by addressing the corruption of the people and challenging them in their erroneous concepts and corrupt opinions. The reality of Islam and the essence of its da’wah then must be demonstrated and explained, so that public awareness about the da’wah is established. The da’wah carriers have to be part of the Ummah and the Ummah must be with them as an indivisible whole so that the Ummah as a whole carries the productive effort under the leadership of the party bloc carrying the da’wah, until they assume the ruling authority and bring the Islamic State into existence. Then the life of the Prophet (saw) in Medinah should be taken as the model to follow in the implementation of Islam and in carrying the da’wah to the world. The Islamic party bloc which carries the da’wah has nothing to do with the practical aspects of Islam, and does not occupy itself with anything other than the da’wah. It considers the involvement in any other action other than the da’wah as a distraction that could paralyse and delay the da’wah. Accordingly the group is absolutely not allowed to engage in any of these actions. The Messenger (saw) used to call for Islam in Makkah when it was full of evil and immorality. He did not undertake any physical actions to remove it. The tyranny and oppression, poverty and need were quite apparent, and it has been narrated he did not perform any action to ease or remove these things. He would pray in the Ka’abah, while the idols were above his head, but he didn’t destroy any of them. All he did was to undermine the Makkans’ gods, belittle their thinking, expose their actions as erroneous and restrict himself to the verbal and intellectual aspects. This is in contrast to when he established the state in Medina and opened Makkah, then he destroyed the idols, removed fisq (viciousness) and fujoor (immorality), abolished oppression and suppression, and poverty and need.

Daarom mag de partijblok, terwijl hij de oproep tot de islam (Da’wah) draagt, niet als groep andere acties uitvoeren en moet hij zich beperken tot het islamitische denken en de oproep tot de islam (Da’wah). De individuen binnen de groep worden niet verhinderd om de goede daden uit te voeren die zij wensen, maar de groep voert deze niet uit, aangezien haar functie het vestigen van een staat is die de oproep tot de islam (Da’wah) zal dragen.

Therefore the party bloc while it carries the da’wah, is not allowed to carry out as a group, any other actions and should limit itself to the Islamic thought and da’wah. The individuals within the group are not prevented from performing what they like of the charitable deeds, but the group does not perform these, since its function is to establish a state that will carry the da’wah.

Hoewel het leven van de Boodschapper ﷺ in Makkah als het model moet worden beschouwd om te volgen in de oproep tot de islam (Da’wah), moet men het verschil opmerken tussen de mensen van Makkah die tot de islam werden geroepen, en de moslims van vandaag die worden opgeroepen om de islamitische levenswijze te hervatten. De Boodschapper ﷺ riep de ongelovigen (Kafir) tot de islam, terwijl de oproep tot de islam (Da’wah) tegenwoordig is om moslims op te roepen om de islam te begrijpen en ernaar te handelen.

Though the life of the Messenger (saw) in Makkah has to be taken as the model to follow in the da’wah, one must notice the difference between the people of Makkah in being called to Islam, and the Muslims today in being called to resume the Islamic way of life. The Messenger (saw) used to call the Kuffar to Islam, while the da’wah nowadays is to call Muslims to understand Islam and to act according to it.