دولت د اسلامي شریعت پلي کول ټولو هغو کسانو باندې کوي چې تابعیت لري، که مسلمان وي که نه. په غیر مسلمانو پورې تړلي مسایلو کې دوی پرېښودل کیږي چې خپل عقیده او عبادتونه ترسره کړي. د خوراک او جامو په مسایلو کې دوی سره د دوی د دین له مخې چلند کیږي، د عامه نظم چوکاټ کې. د کورنیو چارو مسایل، لکه واده او طلاق، د دوی په منځ کې د دوی د دینونو له مخې فیصله کیږي. پاتې اسلامي شریعت، لکه د معاملاتو (معاملاتو) مسایل، جزایي قانون، حکومت او اقتصادي نظامونه، ټولو ښارانو باندې پلي کیږي، که مسلمان وي که غیر مسلمان. ‎د مسلمانانو په اړه، دولت ټوله اسلامي شریعت پرې پلي کوي، که په عبادت، اخلاقو، معاملاتو، جزایي قانون او نورو ساحو کې وي. د دولت دنده دا ده چې اسلام بشپړ ډول پلي کړي او په غیر مسلمانو باندې د دې پلي کول د دوی لپاره د اسلام ته د دعوت په توګه وګڼي. دا ځکه چې شریعت د ټولې انسانیت لپاره عمومي دی؛ او دولت دا په هر هغه هیواد کې پلي کوي چې د هغه تر واک لاندې دی، ترڅو د خپلو خلکو ته د دعوت پیغام ورسوي. د اسلامي فتوحاتو تر شا د بریالیتوب راز دا دی چې غیر مسلمانانو ته د اسلام دعوت ورسول شي.

The state implements the Islamic Shar’a upon all those who hold citizenship, whether Muslim or otherwise. With regards to non-Muslims they should be left to practise their own belief and worships. They are treated in the matters of foodstuffs and clothes according to their religion within the framework of public order. The matters of family affairs amongst themselves, such as marriage and divorce, will be settled according to their religions. As for the rest of the Islamic Shari’ah like matters of transactions (mu’amalat), penal code, ruling and economic systems, they are implemented upon all citizens, both Muslims and non-Muslims alike. With regards to Muslims, the state implements the entire Islamic Shari’ah upon them, whether in the area of worship, morals, transactions, penal code and so on. The duty of the state is to implement Islam completely and to consider its implementation upon non-Muslims as Da’wah for them to Islam. This is because the Sharee’ah is universal to mankind; and the state implements it in every country under its rule in order to convey the call to its people. The secret of success behind the Islamic conquests is to deliver the call to Islam to the non-Muslims.

اسلام یو عقیده لری چې څخه یو نظام راڅرګندیږي. دا نظام د شرعي احکامو څخه جوړ دی چې له تفصیلي دلایلو څخه اخستل شوي دي. اسلام په خپل نظام کې ښودلې چې د شرعي احکامو له لارې خپل احکام څنګه تطبیق شي. هغه شرعي احکام چې د تطبیق طریقه ښيي، دا طریقه (طریقه) ده؛ او له دې څخه ورهاخوا ټول احکام د فکرې (نظریې) برخې دي. په دې بنسټ اسلام یو فکره (نظریه) او طریقه (لاره) دی. پس عقیده او هغه شرعي احکام چې د انسان ستونزې حل کوي، فکره جوړوي، او هغه شرعي احکام چې دا حلونه د تطبیق طریقه ښيي، د عقیدې ساتنه کوي او د دعوت لاره ښيي، طریقه ده. د اسلام طریقه د خپلې فکرې په ماهیت کې ده او د اسلام یوه برخه ده. روا نه ده چې د اسلام دعوت یوازې د هغې د فکرې ښودلو پورې محدود شي، بلکې دعوت باید طریقه هم شامل کړي. له همدې امله مبدأ (نظام یا ایډیالوژي) د فکرې او طریقې ترکیب دی. د طریقې ته ایمان لکه د فکرې ته ایمان مهم دی. ضروري ده چې طریقه او فکره یو ناتجزیه کیدونکی بشپړ، سخت یو بل سره تړلي وي، داسې چې د اسلامي فکرې په تطبیق کې له اسلامي طریقې پرته بل څه ونه کارول شي. دواړه یو ځای اسلام جوړوي چې په هغه سره حکومت کیږي او د هغه لپاره دعوت رسول کیږي. ځکه طریقه په شریعت کې شته، نو باید هغه ته محدود وي چې شریعت یې راوړی او له هغې نصوصو څخه اخستل شوي دي. لکه څنګه چې د فکرې احکام په قرآن او سنت کې راغلي دي، همداسې د طریقې احکام هم په قرآن او سنت کې راغلي دي. کله چې الله (ج) فرمایي: «وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِن قَوْمٍ خِيَانَةً فَانبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَىٰ سَوَاءٍ» [الأنفال: ۵۸] [TMQ Al-Anfal:58]

Islam has an ‘aqeedah from which a system emanates. This system consists of the Sharee’ah rules derived from the detailed evidences. Islam has demonstrated in its system how its rules are to be implemented via the Sharee’ah rules. The Shar’ai rules which demonstrate the manner of implementation are the method (Tareeqah); and all rules beyond that are parts of the idea (fikrah). Accordingly, Islam is a fikrah (idea) and Tareeqah (method). Thus, the ‘aqeedah and the Shar’ai rules which solve man’s problems make-up the fikrah, and the Shari’ah rules which demonstrate the manner of implementing these solutions, protecting the creed and the way to carry the da’wah are the Tareeqah. Islam’s Tareeqah is of the same nature as its fikrah and it is a part of Islam. It is not allowed to confine the call for Islam to only demonstrating its fikrah but rather the call must also include the Tareeqah as well. Therefore, the mabda’a (ideology) is a combination of the fikrah and Tareeqah. The belief in the Tareeqah is as important as the belief in the fikrah. It is necessary that the Tareeqah and the fikrah be an indivisible whole, linked together tightly such that nothing but the Islamic Tareeqah is used in the implementation of the Islamic fikrah. Both of them form Islam by which it is governed and for which the call is conveyed. Since the Tareeqah exists in the Shari’ah, it should be restricted to that which the Shari’ah has brought and what is derived from its texts. As the rules of the fikrah were included in the Qur’an and the Sunnah, likewise the rules of the Tareeqah were also embodied in the Qur’an and Sunnah. When Allah (swt) says; “And if you fear treachery from any folk, then throw back to them (their treaty) fairly.” [TMQ Al-Anfal:58]

د طریقې له قواعدو څخه. او د پیغمبر ﷺ قول،

This is from the rules of the Tareeqah. Also, the saying of the Prophet (saw),

دښمن ته د مخ ورکولو هيله مه کوئ، او که دښمن سره مخ شوئ، صبر وکړئ۔ دا د طريقت له قواعدو څخه ده۔ بيا، د طريقت ټول قواعد، لکه نور ټول احکام، د قرآن، سنت، اجماع او قياس څخه د اجتهاد په واسطه اخيستل کيږي۔ ځکه سنت د قرآن تفسير دی، نو فکره په قرآن کې لنډه بيان شوې ده او په سنت کې تفصيل ورکړل شوی دی۔ طريقت هم په قرآن کې لنډ بيان شوی او په سنت کې تفصيل ورکړل شوی دی۔ د هدايت رڼا په توګه د الله رسول سيدنا محمد ﷺ اخيستل واجب دي۔ د طريقت قواعد باید د هغه ﷺ له عملونو څخه واخيستل شي چې د هغه ﷺ په سيرت (ژوند) کې دي، او د هغه ﷺ له خبرو او تائيد څخه، لکه څنګه چې موږ يې له قرآن څخه اخلو، ځکه دا ټول شريعت دی۔ موږ د سيرت، راښود شوو خلفاء راشدينو او نورو ټولو صحابه کرامو په پوهيدلو کې خپل نمونه ګرځوو؛ او زموږ عقلي پوهه د شرعي طريقې سره سم په پوهيدلو او (احکامو) په استخراج کې مؤثره وسيله ده۔

“Don’t wish to face the enemy and if you face him, be patient”, is from the rules of the Tareeqah. Subsequently, all the rules of the Tareeqah, like all other rules, are derived by ijtihad from the Qur’an, Sunnah, Ijma’a and Qiyas. Since the Sunnah is an explanation of the Qur’an, the fikrah is summed up in the Qur’an and detailed in the Sunnah. The Tareeqah is also summed up in the Qur’an and detailed in the Sunnah. It is obligatory to take as the light of guidance Sayyidinaa Muhammad (saw), the Messenger of Allah. We should take the rules of the Tareeqah from his deeds, which exist in his Sirah (life) and from his speech and consent as we take them from the Qur’an, since all that is Shari’ah. We make our example in understanding the Sirah, the rightly guided Khulafa’a and all the other Sahabah; and we make our rational understanding the effective means in the understanding and derivation (of rules) according to the Shar’ai method.

د شریعت هغه احکام چې د تطبیق لاره بیانوي، عملونه بیانوي. دا عملونه باید ترسره شي، که دا د تطبیق سره تړلي وي یا د دعوت د رسولو سره. دا عملونه د وسیلې په توګه نشي لیدل کیدای، ځکه وسیله (وسیله) هغه وسیله ده چې د عمل د ترسره کولو پر مهال کارول کیږي. دا وسیلې د عملونو د بدلیدو سره توپیر لري، د حالت سره بدلیږي او د عمل د ډول له مخې ټاکل کیږي. له همدې امله دا یوه ب ه شکل نه لري. خو هغه عملونه چې طریقه یې بیانوي نه بدلیږي، بلکه باید د متن پر بنسټ ترسره شي. نو باید پام وشي چې د شریعت له خوا بیان شوي عمل پرته بل هیڅ عمل نشي ترسره کیدای. سربیره پر دې، هیڅ عمل نشي ترسره کیدای، مګر په هغه چوکاټ کې چې د شرعي حکم له خوا ټاکل شوی وي.

The Shar’ai rules that explain the way of implementation indicate actions. These actions must be performed, whether related to implementation or to carrying the da’wah. These actions cannot be viewed as a means, because means (waseelah) are a device used when performing an action. These means differ when the actions differ, and they change according to the situation and are determined by the type of action. Therefore it does not take one form. However the actions indicated by the Tareeqah do not change, rather they should be performed based upon the text. So it should be noted that no action other than that explained by the Shar’a could be undertaken. Additionally, no action should be undertaken except in the context defined by Hukm Shar’ai.

ډیرو هغو کارونو ته په کتو چې د طریقت په اړه د شرعي احکامو له مخې ټاکل شوي دي، موږ ګورو چې دا مادي کارونه دي چې مادي پایلې ترلاسه کوي. دا هغه کارونه نه دي چې غیر مادي پایلو ته د رسیدو لپاره ترسره شي، که څه هم دواړه کارونه یوه ارزښت ترلاسه کوي. د مثال په توګه، دعا یو مادي عمل دی چې روحاني ارزښت ترلاسه کوي، او جهاد هم یو مادي عمل دی چې روحاني ارزښت ترلاسه کوي. په هرصورت، دعا، که څه هم یو مادي عمل دی، یو غیر مادي پایله ترلاسه کوي چې هغه اجر دی، حتی که د ترسره کونکي نیت روحاني ارزښت ترلاسه کول وي. دا د جهاد برعکس دی؛ د دښمن پر ضد جنګ یو مادي عمل دی چې مادي پایلې ترلاسه کوي، لکه د کلا یا ښار فتح کول، یا دښمن وژل او نور، حتی که د مجاهد نیت روحاني ارزښت وي. د طریقت کارونه مادي کارونه دي چې مادي پایلې ترلاسه کوي او له نورو کارونو سره توپیر لري. له همدې امله، دعا د جهاد د لاره په توګه نه اخیستل کیږي، که څه هم مجاهد له الله ﷻ څخه دعا کوي. همداراز، وعظ هم د غل د بازدارۍ د لاري په توګه نه اخیستل کیږي، که څه هم هغه ته نصیحت او لارښوونه کیږي. الله ﷻ فرمایي،

On examining those actions which are defined by the Shar’ai rules related to the Tareeqah, we find that they are materialistic actions achieving tangible results. They are not actions aimed at achieving non-tangible results, even though both actions achieve the same value. For example, supplication (dua’a) is a materialistic action that achieves a spiritual value, and jihad is also a materialistic action that achieves a spiritual value. However, dua’a, although being a materialistic action, it achieves a non-tangible result which is the reward even if the intention of its performer was to achieve a spiritual value. This is in contrast to jihad, fighting against the enemy is a materialistic action which achieves a tangible result, e.g. the opening of a fortress or city, or killing the enemy and the like, even if the intention of the mujahid was to achieve the spiritual value. The actions of the Tareeqah are materialistic actions that achieve tangible results and they differ from other actions. Therefore, dua’a is not taken as a method for jihad, though the mujahid prays to Allah. Likewise, preaching is not taken as a method to deter the thief, though he is advised and instructed. Allah (swt) says,

او له دوی سره جګړه وکړئ تر هغه چې فتنه پای ته ورسیږي، او ټول دین یوازې د الله لپاره وي. [TMQ Al-Baqarah:193]

“And fight them until persecution is no more, and all deen is for Allah.” [TMQ Al-Baqarah:193]

الله (سبحانه وتعالیٰ) هم فرمائی: «او غل، که نارینه وی که ښځینه، د دواړو لاسونه پرې کړئ.» [TMQ Al-Maidah:38]

Allah (swt) also says; “And for the thief, both male and female, cut off their hands.” [TMQ Al-Maidah:38]

دا بشپړ ناسم دی چې د اسلامي فکرې د تطبیق ټول اقدامات هغه اقدامات وي چې غیر ماډي نتیجې ترلاسه کوي. دا د اسلامي طریقې له طبیعت سره په ټکر کې ده. په دې اړه د هغو اقداماتو تر منځ هیڅ توپیر نشته چې د ستونزو د حل پورې اړوند احکامو د تطبیق لپاره کارول کیږي، یا هغه اقدامات چې د اسلامي دعوت د رسولو لپاره کارول کیږي. مثال په توګه، لمونځ د فکرې یوه برخه ګڼل کیږي، او د هغه د تطبیق طریقه دولت دی. دولت ته روا نه ده چې یوازې زده کړه او لارښوونه د خلکو د لمانځه کولو لپاره طریقه وګرځوي. بلکه دولت باید هر هغه څوک سزا ورکړي چې لمونځ پریږدي، د مثال په توګه د ماډي اقداماتو لکه زندان له لارې، که څه هم دولت زده کړه او لارښوونه هم ترسره کوي. همداراز د اسلامي دعوت رسول هم د فکرې یوه برخه ده، او د دولت لخوا د هغې د تطبیق طریقه جهاد دی، یعنی د دښمنانو پر وړاندې جګړه. نو دولت ته روا نه ده چې د صحیح البخاري لوستل د دعوت د لارې څخه ماډي خنډونه لرې کولو طریقه وګرځوي. بلکه دولت باید جهاد د طریقې په توګه وکاروي، کوم چې د دښمنانو پر وړاندې ماډي جګړه ده. همدا حکم د طریقې پورې اړوند ټولو اقداماتو باندې هم پلی کیږي.

It is completely unacceptable that all actions used to implement the Islamic Fikrah be those actions that achieve non-tangible results. This is contrary to the nature of the Islamic Tareeqah. In this respect there is no difference between actions used to implement the rules related to the solving of the problems or actions used to convey the Islamic da’wah. Salah, for example, is considered part of the fikrah, and the Tareeqah of its implementation is the state. It is not permissible for the state to use education and instruction alone as a Tareeqah to make people perform the salah. Rather the state has to punish anyone who abandons prayer, for example by material actions such as imprisonment, even though the state undertakes education and instruction. Similarly carrying the Islamic da’wah is part of the fikrah, and the Tareeqah of its implementation by the state is jihad, i.e. fighting against the enemies. So it is not permissible for the state to use the reading of Sahih Al-Bukhari as a method to remove the materialistic obstacles from the way of the da’wah. Instead the state must use jihad as a Tareeqah which is the materialistic fight against the enemies. The same applies to all actions related to the Tareeqah.

دې ته باید پام وشي چې که څه هم هغه عمل چې طریقه یې بیانوي، یو مادي عمل دی چې ملموسې پایلې ترلاسه کوي، خو دا عمل باید د الله جل جلاله د امرونو او نهیو له مخې وي، د دې نیت سره چې د الله (ج) رضا ترلاسه شي. مسلمان باید په دې احساس هم غالب وي چې د الله سره خپل اړیکه لري، نو هغه د لمانځه، دعا، د قرآن کریم تلاوت او نورو عبادتونو له لارې د الله ته نږدې کیدل غواړي. همدارنګه باید باور ولري چې نصر له الله دی. مسلمانانو ته اړینه ده چې د الله د احکامو په پلي کولو کې زړه کې ثابته تقوی وساتي. همدارنګه اړینه ده چې دعا وکړي، د الله یادول (ذکر) وکړي، او هر عمل ته د لاس اچولو پر mهال د الله سره خپله اړیکه وساتي.

It must be noted that though the action indicated by the Tareeqah is a materialistic action which achieves tangible results, this action should be directed by the commands and prohibitions of Allah with the intention of earning Allah (swt) pleasure. The Muslim must also be dominated by his awareness of his relationship with Allah, so he seeks nearness to Allah through salah, dua’a, recitation of the Qur’an and so on. He must also believe that Nasr is from Allah. It is necessary that Muslims maintain taqwa established in the heart to implement the rules of Allah. It is also necessary to make dua’a and to remember Allah (dhikr), and to maintain the relationship with Allah whenever undertaking all actions.

ترقیہ کے بارے میں یہ بات ہے کہ یہ شرعی احکام ہیں جن کی پیروی لازم ہے اور ان سے اختلاف کرنا جائز نہیں، اور ان اعمال کے بارے میں کہ وہ ملموس نتائج حاصل کرتے ہیں۔ تاہم نتائج کے حصول کے لیے ہمیں عملی اصول کی پیروی کرنی چاہیے، یعنی اعمال فکر پر مبنی ہوں اور کسی خاص ہدف کی خاطر ہوں۔ اس لیے کہ حقیقت کا وہ احساس جو پہلی معلومات کے ساتھ جڑا ہو، فکر کو جنم دیتا ہے۔ یہ فکر عمل کے ساتھ اور خود فکر کے ساتھ جڑی ہونی چاہیے، اور عمل کسی متعین مقصد کی خاطر ہونا چاہیے، اور یہ سب ایمان پر مبنی ہونا چاہیے تاکہ فرد ہمیشہ ایمان کے ماحول میں رہے۔ عمل کو فکر سے، یا اس خاص مقصد سے، یا ایمان سے جدا کرنا بالکل جائز نہیں، کیونکہ یہ جدائی، خواہ کتنی ہی معمولی کیوں نہ ہو، خود عمل پر، اس کے نتائج پر اور اس کے تسلسل پر نہایت نقصان دہ ہے۔ جو شخص کوئی عمل کرنا چاہے، اس کے لیے ضروری ہے کہ وہ اس خاص مقصد کو سمجھ لے اور اس پر واضح ہو، اس سے پہلے کہ وہ اس عمل کا آغاز کرے۔ یہ بھی لازم ہے کہ حسی ادراک بنیاد ہو، یعنی سمجھ اور فکر حس کا نتیجہ ہوں، نہ کہ محض فرضی مفروضے یا تصور کا۔ حقیقت کا احساس دماغ تک پہنچایا جائے، اور اس طرح پہلے سے موجود معلومات کے ساتھ مل کر دماغی سرگرمی پیدا ہو، جو فکر ہے۔ یہی وہ چیز ہے جو فکر میں گہرائی اور عمل میں نتیجہ خیزی کی ضمانت دیتی ہے۔ حسی ادراک فکری احساس کی طرف لے جاتا ہے، یعنی وہ احساس جو فکر کے ذریعے فرد میں مزید مضبوط ہو جاتا ہے۔ مثال کے طور پر، دعوت کے علمبرداروں کا احساس، جب وہ دعوت کو سمجھ لیتے ہیں تو پہلے سے زیادہ مضبوط ہو جاتا ہے۔ انسان کے لیے خطرناک ہے کہ وہ فکر کیے بغیر احساس سے عمل کی طرف چھلانگ لگا دے۔ ایسا طرزِ عمل حقیقت کو کبھی نہیں بدلتا۔ لیکن دا به انسان داسې کوي چې تسلیم شي د واقعیت مخې ته او په لنډ فکر سره ژوند ته دوام ورکړي، او واقعیت د فکر سرچینه وګرځي، نه دا چې د فکر موضوع وي. نو احساس باید لومړی فکر ته لار ورکړي، او بیا دا فکر باید عمل ته لار ورکړي. دا هغه طریقه ده چې انسان ته امکان ورکوي چې واقعیت څخه پورته شي او هڅې په بنسټیز ډول بهتر حالتونو ته حرکت وکړي. هر هغه څوک چې یوازې په خپل احساس باندې عمل کوي هېڅکله نشي کولی واقعیت بدل کړي، بلکې خپل ځان ورسره ښه کوي. په دې ترتیب هغه به شاته پاتې وي او په زوال کې به پاتې شي. په مقابل کې هغه څوک چې واقعیت احساسوي، بیا د دې بدلولو د میتود په اړه فکر کوي، او بیا د دې فکر له مخې عمل کوي، هغه څوک دی چې واقعیت د خپل نظریې له مخې بدلوي او په بشپړ ډول یې بدلوي. دا هغه ډول انسان دی چې د بنسټیز میتود سره سمون لري، کوم چې د اسلامي ژوند طرز بیا پیلولو یوازینۍ لاره ده. ځکه دا میتود غواړي چې فکر د (وضعیت د) احساس څخه راشي، او دا فکر داسې روښانه شي چې د فکرې بنسټ او طریقې نقشه په ښه توګه وپوهېدل شي. بیا فرد نظریه په سمه توګه پوهیږي او دا هغه ته د عمل لارښوونه کوي. په دې ډول په فکر کې بشپړ بنسټیز بدلون راځي، نو انسان بیا خلک، ټولنې او چاپیریال د همدې فکر لپاره چمتو کوي، او د نظریې (د فکر او طریقې په توګه) عمومي پوهاوی رامنځته کولو وروسته، د عامه افکارو کې بنسټیز بدلون راولي. د دې پر بنسټ او د واکمن چارواکي له لارې نظریه به په بنسټیز ډول پلي شي، پرته له دې چې کومه تدریجي یا ټوټه‌ټوټه پلي کولو ته غاړه کیښودل شي. داسې بنسټیز میتود غوښتنه کوي چې فکر باید له احساس څخه راپورته شي، عمل ته وتړل شي، او یو ټاکلی موخه ولري. دې ته هیڅ شی نشي رسولی پرته له ژورې فکر څخه.

This is regarding the Tareeqah being Shar’ai rules which we must follow and are not allowed to disagree with and concerning these actions and the fact they achieve tangible results. However in regards of achieving the results, we should follow the practical principle, which means that actions should be based on the thought and it should be for the sake of a specific goal. This is because the sensation of a reality connected with the previous information should produce thought. This thought should be linked with the action and the thought, and action should be for the sake of a specific objective and all this should be based on the iman, in order to keep the individual permanently in the atmosphere of iman. It is not permitted at all to separate action from thought or from the specific objective or from iman, since this separation, no matter how small, is very harmful on the action itself, on its results and to its continuity. This specific objective should be understood and clear for each individual who wants to perform any action before they can embark on this action. It is also obligatory that the sensory perception be the basis, i.e. the understanding and thought be the result of sensation and not of mere hypothetical assumption or imagination. The sensation of the reality should be carried to the brain thus generating, together with any previous information (on the issue) brain activity, which is the thought. This is what guarantees depth in thinking and productivity in the action. Sensory perception leads to intellectual sensation, i.e. sensation that is strengthened in the individual by the thought. For example, the sensation of the carriers of the da’wah, once they have understood the da’wah becomes stronger than before. It is dangerous for humans to jump from sensation to action without thinking. Such behaviour will never change the reality. Instead it will make the person succumb to reality and become reactionary proceeding in life with declined thinking and making reality the source of thinking rather than the subject of the thinking. Therefore, sensation should first lead to thought, and then this thought should lead to action. This is the approach that enables man to rise above the reality and enables the effort to move to better situations in a radical way. Any person acting on the basis of his sensation alone will never be able to change the reality but rather adapts himself to it. Thus he will remain backward and in a state of decline. While the one who senses the reality then thinks of the methodology of changing it and then acts according to this thought is the one who changes the reality according to his ideology, and changes it completely. This is the type of person who complies with the radical method, which is the only method to resume the Islamic way of life. This is because this method mandates that thought should result from sensation (of the situation) and this thought be crystallised in a way that the blueprint of the Fikrah and the Tareeqah are well understood. The individual will then understand the ideology correctly leading him to undertake the action. In such a way a complete radical change occurs in the thought, so man proceeds then to prepare the people, societies and environment with this thought, producing a radical change in public opinion after generating general awareness of the ideology (as a Fikrah and Tareeqah). Based upon this and through the ruling authority the ideology will be implemented radically, without accepting any gradual or patchwork implementation. Such a radical method necessitates that the thought should arise from sensation, be linked to the action and aim at a specific objective. Nothing could lead to this except the deep thought.

دا ژور فکر هغه څه ته اړتیا لري چې دا پیل کړي، وده ورکړي او پیاوړی یې کړي. سربیره پردې، بنسټیز لاره (د بدلون) د خلکو جوړونه او ټولنې چمتو کول د اسلامي ایډیولوژۍ سره اړین دي. دا ژور فکر پیدا کول او خلک د ایډیولوژۍ په واسطه چمتو کول د هغو کسانو څخه غواړي چې د بدلون لپاره کار کوي، چې د اسلام او ټولنې په اړه تفصیلي مطالعه وکړي. دا یوازې د ذهن د معلوماتو سره روزلو له لارې ترلاسه کیدای شي. مطالعه د معلوماتو د ذهن ته لیږدولو لپاره ترټولو اسانه او ترټولو لنډه لاره ده، ترڅو د فکر د پیدا کولو کې مرسته وکړي.

This deep thought is in need of that which initiates it, develops it and enhances it. Additionally the radical method (of change) requires building people and preparing society with the Islamic Ideology. Generating this deep thought and the preparing of people by the ideology requires from those who work for the change to undertake a detailed study of Islam and society. This cannot be achieved except through culturing the mind with information. Study is the easiest and shortest way to communicate information to the mind in order to help generate the thought.

اسلام د مطالعې خپل ځانګړی طریقه لري. یوازې همدې طریقې ته ژمن پاتې کیدل د دې مطالعې نتیجې پیدا کوي۔ دا طریقه داسې ده چې معلومات باید د عمل لپاره مطالعه شي، او هغه څوک چې دا مطالعه کوي باید دوی په داسې یوه مؤثره فکري طریقه ترلاسه کړي چې د احساساتو باندې اغیزه وکړي۔ په دې ډول د ژوند او د هغې د مسؤلیتونو احساس د یوې مؤثرې فکري پایلې په توګه راځي، ترڅو هغه څوک چې معلومات اخلي په یوځای کې تودوخه، ولولې، فکر او پراخ علم پیدا کړي، او پلي کول یوه حتمي پایله شي۔ دا طریقه په فرد کې پوهه او هغه څه چې پوهیږي د مؤثره طریقې سره د بیان کولو وړتیا پیدا کوي۔ دا فکر پراخوي او هغه د احساس سره وصلوي، او همدارنګه فرد ته هغه حقایق درکوي چې د خپل ورځني ژوند چارو د حل لپاره ورته اړین دي۔ یوازې د علم د پاره د تجریدي مطالعې څخه باید ډډه وشي، ترڅو فرد "د ګرځنده کتاب" نه شي۔ دا مطالعه باید د تجریدي وعظ او لارښوونو په واسطه هم نه وي، که نه نو دا سطحي کیږي او د ایماني تودوخې څخه خالي کیږي۔ همدارنګه هغه څوک چې اسلام مطالعه کوي باید مطالعه یوازې د اکاډیمیک علم او نظري وعظ په توګه ونه ګڼي۔ بلکه که دا په دې ډول ترلاسه شي، باید دا د دعوت د کار لپاره زیانمنه او احتمالاً د هغه د ځنډولو او فلج کولو سبب وګڼل شي۔

Islam has its own specific method of study. Following this method alone produces the results of this study. This method mandates that the information be studied to be practised, and the one who studies them should receive them in an effective intellectual way that affects their emotions. This makes their feeling of the life and its responsibilities the result of an effective thought, so as to produce in the one who receives the information the warmth, enthusiasm, thought and broad knowledge simultaneously, making the implementation an inevitable result. This method generates understanding in the individual and ability to communicate that which they understand in an effective manner. It broadens the thought and connects it with the feeling and also provides the individual with the facts he or she needs to address the affairs of his or her daily life. Abstract study for the sake of knowledge only should be avoided, so that the individual does not become a walking book. This study should not also be by abstract preaching and instructions; otherwise it becomes shallow and void of the warmth of iman. Similarly the one who studies Islam should not consider the study only as academic knowledge and theoretical preaching. Rather, they should consider it harmful to the work of da’wah and potentially distracting and paralysing it if it was received as such.

د هغه هدف د ترلاسه کولو لپاره چې له امله یې عمل ترسره شوی، باید داسې تصور وشي چې دا هدف ترلاسه کول د جدیت، پاملرنې او هغو دندو پابندۍ ته اړتیا لري چې د حزبي مسؤلیتونو له مخې، د هغو مکلفیتونو سربیره چې اسلام پر مسلمانانو ایښي دي. اسلام موږ ته امر کړی چې ځانګړي مکلفیتونه ترسره کړو او د ځینو شیانو څخه ځان وساتو، چې مالي، فزیکي او احساسي اړخونه پکې شامل دي. له دغو مکلفیتونو څخه ځینې فرضې او واجبې دي چې پر هرچا لازم دي، او ځینې د فرضو او واجبو څخه پورته دي، چې هغه کسان یې په اختیاري ډول ترسره کوي چې فکري او روحاني لوړتیا لري. دا هغه کسان دي چې غواړي د الله (ج) سره خپل نږدیوالی زیات کړي. د دغو مکلفیتونو ترسره کول د هدف د ترلاسه کولو لپاره اړین دي. له همدې امله هرچا ته په کار ده چې خپل ځان ته زور ورکړي او خپل نفس مجبور کړي چې ټول فرض مکلفیتونه، په ټولو اړخونو کې، یعنې مالي، فزیکي او احساسي، ترسره کړي، ترڅو د هدف د ترلاسه کولو امید موجود وي.

To achieve the objective for which the action was performed, it should be conceived that achieving this objective requires seriousness, attention and adherence to the duties obliged by the Hizbi responsibilities in addition to the obligations placed by Islam. Islam has ordered us to perform specific obligations and refrain from certain things covering financial, physical and emotional aspects. Amongst such obligations, some are compulsory and obligatory on everybody, and some are above the compulsory (fards) and obligatory (wajib), fulfilled optionally by those who have intellectual and spiritual elevation. They are those who want to increase their nearness to Allah (swt). Fulfilling these obligations is necessary to achieve the objective. Therefore, everyone should compel their souls and force themselves to fulfil the compulsory obligations in all their aspects; financial, physical and emotional, in order that the hope in achieving the objective exists.

برای اینکه عمل ثمربخش باشد، لازم است جایی که عمل از آنجا آغاز شود و گروهی که کار با آنان شروع شود، مشخص گردد. بی‌شک اسلام جهانی است و تمام بشریت را یکسان می‌بیند. در دعوت، اسلام به تفاوت محیط، وضعیت و مکان و مانند آن وزنی نمی‌دهد. اسلام همه انسان‌ها را دارای توانایی پذیرش دعوت می‌داند و مسلمانان را مسئول رساندن این دعوت به تمام بشریت می‌شمارد. با این همه، رساندن دعوت اسلام نمی‌تواند به‌طور جهانی آغاز شود، زیرا اگر چنین آغازی صورت گیرد، ناکام می‌ماند و به نتیجه‌ای نمی‌انجامد. بلکه باید از فرد آغاز شود و به جهان پایان یابد. از این رو دعوت باید در جایی برپا شود که پس از استقرارش، این جا نقطه آغاز (نقطة الابتداء) گردد. پس از آن، این جا یا هر جای دیگری که دعوت در آن استقرار یافته، نقطه انطلاق (نقطة الانطلاق) شمرده می‌شود که دعوت از آن در مسیر خود پیش می‌رود. سپس این جا یا جاهای دیگر نقطه ارتکاز (نقطة الارتکاز) به شمار می‌آید که در آن دولت تأسیس می‌شود. آنگاه دولت دعوت را در این جا برپا می‌دارد و به شیوه طبیعی خود، یعنی راه جهاد، ادامه می‌دهد. با این حال باید دانست که اگرچه جاها در هر نقطه به‌عنوان محل عمل گرفته می‌شوند، این دعوت است، نه مکان، که از نقطه‌ای به نقطه دیگر منتقل می‌شود، و دعوت همزمان در تمام جاهایی که در آن کار می‌کند منتقل می‌شود. اگرچه لازم است جایی به‌عنوان نقطه آغاز تعیین شود که پس از آن نقطه انطلاق و نقطه ارتکاز خواهد بود، اما تعیین جای این سه نقطه در حوزه‌ای که انسان کنترل می‌کند نیست، زیرا انسان چنین دانشی ندارد. این موضوع در حوزه‌ای است که بر انسان حاکم است. انسان تنها باید در عمل خود در حوزه‌ای که کنترل می‌کند پیش برود. اما کارهایی که در آن حوزه دیگر است، طبق مشیت و قضای الهی (سبحانه و تعالی) رخ خواهد داد.

In order that the action be productive it is necessary to define the place where to commence the action and the people with which the work is to be started. Indeed Islam is universal and views all of humankind as the same. In the da’wah, Islam gives no weight to the difference of environment, situation and place etc. Islam considers all humankind as having the ability to embrace the da’wah, and considers Muslims responsible for carrying this da’wah to all of humankind. Despite this, carrying the da’wah to Islam cannot start globally, for if such a start took place it will fail and will not lead to any result. Instead, it should start with the individual, and end with the world. Therefore, the da’wah should be carried in a place where once it is established, this place becomes the starting point (nuqTat el-ibtidaa). Thereafter, this place or any other place where the da’wah was established is then considered as a departure point (nuqTat el-inTilaq) from which the da’wah will proceed on its course. This place or other places are then considered as a support point (nuqTat el-irtikaz) in which the state will be established. Then the state establishes the da’wah in this place and proceeds in its natural way, the way of jihad. However it must be known that although the places are taken as locations for action in every point, it is the da’wah, not the place, which transfers from one point to another and the da’wah transfers simultaneously in all the places where it works. Though it is necessary to define a place to be the starting point after which there will be a departure point and a support point, but determining the place of these three points is not within the sphere which man controls, because man does not possess such knowledge. This issue is within the sphere which dominates man. Man should only proceed in his action within the sphere which he controls. Whereas the actions which are in the other sphere will occur according to the Will and Decree of Allah (swt).

په دې اړه چې د پیل ټکی څه ځای دی، ښکاره خبره داده چې دا هغه سیمه ده چېرته چې هغه سړی ژوند کوي چې د دعوت لومړۍ جرقه پر زړه کې بلېږي او الله تعالی هغه د دې د رسولو لپاره تیار کړی وي. ممکن له یو څخه ډېر کسان یو شان احساسات ولري، خو هغه سړی چې الله تعالی یې د دعوت د رسولو لپاره چمتو کړی، تر هغې نه پېژندل کېږي څو چې ښکاره نشي. نو دعوت هم د هغه سیمې څخه پیل کېږي چېرته چې هغه ژوند کوي، او هماغه سیمه به د پیل ټکی وي.

With regards to determining the starting point, it is surely the area where the person in whose mind the first spark of the da’wah is ignited and whom Allah has prepared to convey it, lives. More than one person may share the same sensations, but the person whom Allah has prepared to convey the da’wah would not be known until he appears. The da’wah starts then in the area where he lives, and that area would be the starting point.

دا چې کوم سیمه به د پیل ټکی وي، دا د ټولنو د چمتووالي پر بنسټ ټاکل کیږي، ځکه ټولنې په خپلو فکرونو، احساساتو او نظامونو کې یو شان نه دي. له همدې امله هغه سیمه چې ټولنه او چاپیریال نوي نظریې ته ډیر مساعد وي، د پیل ټکی ګرځي. ډیره امکان لري چې هغه سیمه چې لومړی پیل ټکی وه، دوهم ځل هم د پیل ټکی وي، خو دا حتمي نه ده، ځکه تر ټولو مناسبه ځای هغه دی چیرې چې سیاسي او اقتصادي ظلم خپور وي، او چیرې چې بې دیني او فساد ډیر او عام شوي وي.

The definition of the area which will be the departure point depends on the readiness of the societies, because societies are not the same in their thoughts, emotions and systems. Therefore the area in which the society and the atmosphere are more conducive towards the new idea becomes a departure point. More than likely the area which was the starting point will also be the departure point. though that is not inevitable, since the most favourable place to be the departure point is that place where political and economic oppression prevails, and where atheism and corruption have become excessive and prevalent.

د ملاتړ ټکي (نقطة الارتكاز) په اړه، دا موضوع د یوې ځانګړې ټولنې کې د دعوت په بریالیتوب پورې تړلې ده. هر ځای چېرې چې دعوت په ټولنه کې اغېز نه کوي او د ځان لپاره مناسب چاپېریال نه شي جوړولی، د ډېر شمېر خلکو په پام کې نیولو سره هم د ملاتړ ټکی (نقطة الارتكاز) نه شي ګڼل کېدای. خو هغه ځای چې فکره او طریقه په ټولنه کې منل کېږي او د هغې چاپېریال باندې واک لري، د هغه ځای څومره خلک ایمان لري، هغه د ملاتړ ټکی (نقطة الارتكاز) ګرځېدای شي.

With regards to the support point (nuqTat el-irtikaz), this depends on the success of the da’wah in a specific society. Any place where the da’wah does not create impact on the society and could not create a suitable environment for itself cannot be considered as a support point (nuqTat el-irtikaz) regardless of how great the number of the people who carry the ideology. However, the place where the Fikrah and the Tareeqah are embraced by the society and they dominate its environment is suitable as a support point (nuqTat el-irtikaz), irrespective of the number of people who carry the ideology.