Felsefe ve din felsefesi alanında ortaya konmuş ve tartışılmış olan Tanrı'nın varlığına dair birçok argüman, önceki bölümlerde ele alınan ortaçağ düşüncesinin bazı yorumlarına dayanır. Bu tür argümanlar popüler tartışmalara, söyleşilere ve makalelere de girmiştir. Mümkün olan en güçlü teist argümanlara sahip olmanın önemi abartılamaz; zayıf veya gereksiz karmaşık argümanlar bu tür tartışmalarda daha az etkilidir. Bu bölümde, ağırlıklı olarak Burhān argümanından ilham alan Tanrı'nın varlığına dair argümanlarımı sunacağım. Bu argümanlar, zorunlu varlığın varlığını göstermede hem temel hem de etkili olmayı amaçlamaktadır. Beş genel kanıt sunacak, bu bağlamda dayanışma ve nedensellik temelli olmak üzere iki ayrı kozmolojik argüman ortaya koyacağım. Ontolojik argümana gelince, üç olası biçimini sunacağım: birincisi yalnızca bağımlılığa, ikincisi olumsallık ve zorunluluk gibi kip terimlerine, üçüncüsü ise nedensellik üzerinden kurulacaktır. Zorunlu varlığın iradesini ortaya koymak için daha önce bahsedilen tahsis (particularisation) argümanını kullanacağım. Son olarak, Burhān'dan esinlenen bir ince ayar (fine-tuning) argümanı sunacağım. Ayrıca teist tevhidi kurmak için zorunlu varlığın birliğine dair üç argüman daha öne süreceğim. Bu argümanların tümü, ortaya konan savın doğruluğunu kavramak için birlikte değerlendirilmelidir. Argümanları biçimsel olarak sunacağım; ancak dini sözcülerin sıradan dinleyicilere aktarabilmesi amacıyla erişilebilir bir dille yazılacaklardır. İbn Teymiyye'nin, "parçalar" ile "sıfatlar" arasındaki karışıklığı önleyen ayrımını takiben, "parça" sözcüğü, bir şeyden "çıkarılabilen, eklenebilen, koparılabilen, sökülebilen ya da kesilip ayrılabilen" bir şeyi ifade etmek için kullanılacaktır. 87 Ayrıca, "nedensellik" ile "bağımlılık" terimlerini birbirinden ayırıyorum; çünkü bir nesne bir şeyin nedeni olabilir, ancak varlığını sürdürmek için o şeye bağımlı olmayabilir (örneğin, bir çocuğun ana babasıyla ilişkisi gibi). Bununla birlikte, ikinci terim bir nesnenin varlığının devamı için bir şeye dayandığını ima eder.

A range of arguments for God’s existence that can and have been expressed in the realm of Philosophy of Religion have their roots in some of the medieval renditions covered in the previous chapters. Such arguments have made their way into the domain of popular debates, discussions, and articles. The importance of having the strongest possible theistic argument(s) cannot be overstated, as weak or overcomplicated arguments have less potency in any such conversations. In this chapter, I will present my arguments for God’s existence, which find much of their inspiration from the Burhān argument. The arguments will aim to be both basic and effective in demonstrating the existence of a necessary existence. I will present five overall proofs, and then make two separate cosmological arguments in this context, with one from dependence and the other from causation. As for the ontological argument, I will present three possible formulations of it: the first will exclusively refer to dependence, the second to modal terms of contingency and necessity, while the third will argue from causation. To establish the will of the necessary being, I will use the argument of particularisation mentioned before. Finally, I will present a fine-tuning argument inspired by the Burhān. I will also offer three arguments for the oneness of the necessary existence to establish theistic monotheism. All these arguments should be understood in conjunction with each other to appreciate the veracity of the case being made. I will present the arguments formally. However they will be written in an accessible way intended for use by religious spokespeople to lay audiences. Following Ibn Taymiyyah’s distinction that prevents conflations between ‘parts’ and ‘attributes’, the word ‘piece’ will be used to mean something that ‘can be removed, added, broken off, torn off or cut off from something’.87 Furthermore, I distinguish between the terms ‘causality’ and ‘dependence,’ as an object can be caused by something but not be dependent on it to exist (i.e. a child in relation to his parents). However, the latter term entails that an object relies upon something for its continued existence.

Bölüm I:

Part I:

Önerme: Bağımlı varlıklardan oluşan, bağımsız bir varlığa atıfta bulunulmadan kurulabilen bir dünya olamaz; çünkü bağımlı varlıklar kendi başlarına varlıklarını sürdüremezler. Varlık, yalnızca bağımsız bir varoluşa atıfta bulunularak açıklanabilir; zira imkânsız varlıklar mantıksal zorunlulukla var olmazlar. Ayrıca bağımlı varlıklar kendiliğinden meydana gelemez ve kendiliğinden devam edemezler.

Proposition: There cannot be a world with only dependent thing(s) without reference to an independent thing, as dependent thing(s) cannot continue existing on their own. Existence is only explicable with reference to an independent existence, as impossible existences do not exist by logical necessity. Furthermore, dependent existences cannot self-generate or self-maintain.

Bölüm II:

Part II:

1. Parçalardan oluşan her şey bağımlıdır.

1. Everything made up of pieces is dependent.

2. Evren parçalardan oluşmaktadır.

2. The universe is made up of pieces.

3. Dolayısıyla, evren bağımlıdır.

3. Therefore, the universe is dependent.

Başka bir ifadeyle:

Put in another way:

1. Parçalardan oluşan her şey bağımlıdır.

1. Everything made up of pieces is dependent.

2. Sonsuz bir çoklu evren, parçalardan oluşur.

2. An infinite multiverse is made up of pieces.

3. Dolayısıyla sonsuz bir çoklu evren bağımlıdır. Ontolojik olarak ifade edilirse argüman şöyle ilerler:

3. Therefore, an infinite multiverse is dependent. Expressed ontologically, the argument runs as follows:

Bölüm I:

Part I:

1. Birden fazla üyesi olan her küme, üyelerine bağlıdır.

1. Any set with more than one member is dependent on its members.

2. Sonsuz bir küme, birden fazla üyesi olan kümedir.

Kanıt 2.

Proof 2.

Bölüm I:

Part I:

1. Gerçek olan her şeyde varlık önkabul edilmiştir.

1. Existence is presupposed in everything that is real.

2. Gerekli olgular gerçektir.

2. Necessary facts are real.

3. Bu nedenle, zorunlu olgular varlığı gerektirir.

3. Therefore, necessary facts presuppose existence.

Bölüm II:

Part II:

1. Zorunlu olgular varlığı gerektiriyorsa, onlar buna bağlıdır. 2. Zorunlu olgular varlığı gerektirir.

1. If necessary facts presuppose existence, they depend on it. 2. Necessary facts presuppose existence.

3. Bu nedenle, zorunlu olgular varlığa bağlıdır.

3. Therefore, necessary facts depend on existence.

"Bağımsız" terimiyle kastettiğim şey kendi kendine yeterli olmaktır. Yani bağımsız olan şey, varlığını açıklamak veya ona neden olmak için dışındaki herhangi bir şeye ihtiyaç duymaz. Varlığı için de başka bir şeye bağlı olmak zorunda değildir. Daha önce gösterdiğimiz gibi, her zorunlu şey bağımsız değildir, çünkü bunlar varlıklarını sürdürmek için önceden varsayılan durumlara dayanırlar. Dolayısıyla bağımsızlık, zorunluluktan daha özgül bir kavramdır. Bağımsız olan bir şey zorunlu olmalıdır, ama her zorunlu şey bağımsız değildir. Bu doğruysa, yukarıdaki bağımlılık argümanı kritik bir düşünceye yol açmalı ve sonunda bağımsız bir varlıkla sonuçlanmalıdır. Çünkü dünyadaki bütün şeylerin parçaları vardır ve bütün ontolojik bileşikler kendi üyelerine bağlıdır. Dolayısıyla herhangi bir şeyi açıklamak için, diğer bütün şeylerin kendisine bağlı olduğu, ancak kendisinin hiçbir şeye bağlı olmadığı bağımsız bir varlığa ihtiyacımız vardır. Bu bağımsız varlık, tanım gereği zorunlu olacaktır, çünkü bağımsız olan her şey zorunludur. Bu doğruysa, onu başka hiçbir biçimde tasavvur etmek mümkün olmaz. Bir şey başka hiçbir biçimde tasavvur edilemiyorsa, her zaman ve her yerde böyle olmalı, yani zamandan ve mekândan bağımsız olmalıdır. Her iki durumda da o ezelî olacaktır. Dolayısıyla ezelîlik, bir "olumlu nitelik" olarak değil, bir başlangıcın ya da sonun olmaması anlamında tasavvur edilir. Bu da ispat yükünü muhataba yükler. Ya benim tarif ettiğim biçimlerde ezelîliğin tasavvur edilmesi gerektiğini ispatlamalı ya da maddi olmayan zorunlu bir şeyin başlangıç niteliğine sahip olmasının mümkün olduğunu göstermelidir. Argümanı kipsel terimlerle kurarak şunu ileri sürüyorum:

1. Soyut olarak başka türlü tasavvur edilebilecek her şey, başka bir şey tarafından düzenlenmiştir.

1. Anything that could be conceived of otherwise in abstraction was arranged by something else.

2. Soyut olarak evren başka türlü de tasavvur edilebilirdi.

2. The universe could be conceived of otherwise in abstraction.

3. Bu nedenle evren, başka bir şey tarafından düzenlenmiştir.

3. Therefore, the universe was arranged by something else.

Başka bir ifadeyle:

Put in another way:

1. Soyut olarak başka türlü tasarlanabilecek her şey, bir başka şey tarafından düzenlenmiştir.

1. Anything that could be conceived otherwise in abstraction was arranged by something else.

2. Soyut olarak düşünüldüğünde sonsuz bir çoklu evren başka türlü de tasavvur edilebilir.

2. An infinite multiverse could be conceived otherwise in abstraction.

3. Bu nedenle, sonsuz çoklu evren başka bir şey tarafından düzenlenmiştir.

3. Therefore, an infinite multiverse was arranged by something else.

Önceki Kanıt 1'e göre, kendisinde olmayan bir şeyin, bir başka şeyin, kendi başına ya da zorunlu olan bir "başka şey"de nihayet son bulması gerekir; bu, kontenjan (olumsal) olan şeyi düzenlemekten sorumlu olan "başka bir şey"dir. Bağımsız/zorunlu bir varlığın bunu yapabilmesi, seçim yapma kapasitesine sahip olduğunu düşündürür. Evreni/çoklu evreni bir biçimde değil de başka bir biçimde düzenlemek bir seçimi gösterir; bir biçimde olmasını seçmiştir, başka bir biçimde değil. Şöyle bir soru sorulabilir: Bağımsız varlığın seçim yapma kapasitesi ya da "iradesi" de soyutlama içinde başka türlü tasavvur edilebilecek bir şey değil midir? Eğer öyleyse, evren ya da çoklu evren için geçerli olan aynı sorun, bağımsız varlık için de geçerli olmaz mı? Bağımsız varlığın zorunlu olması, onu tanımlayan bütün yolların da zorunlu olacağı anlamına gelir. Yani zorunlu varlığın her niteliği, "irade" dahil, zorunludur. Dolayısıyla zorunlu varlığa ait her şeyin zorunlu olduğunu kabul edersek, zorunlu varlığa ait hiçbir şeyin olumsal olmadığını ya da olamayacağını da kabul etmiş oluruz. Bu görüşü desteklemek için, zorunluluk ve olumsallığı başlangıç noktası alan, ince ayar argümanının bir çeşidinden yararlanılabilir.

Following Proof 1 mentioned above, the ‘something else’ responsible for arranging the contingent thing must ultimately terminate in an independent/necessary ‘something else’. The fact that an independent/necessary existence is capable of doing this would suggest the capacity to make choices. To arrange the universe/multiverse in one way rather than another indicates a choice; it chose that it should be one way rather than another. A question may be asked: is not the choice making capacity or ‘will’ of the independent existence itself something which can be conceived otherwise in abstraction? If so, would not the same problem with a universe or the multiverse be applicable to the independent existence? The fact that the independent existence is necessary means that all ways of describing the independent existence will also be necessary. That is to say that any attribute of the necessary existence, including ‘will’, is necessary. Therefore, if we establish that everything about the necessary existence is necessary, we also establish that nothing about the necessary existence is or can be contingent. To bolster this opinion, one can make use of a variation of the fine-tuning argument, using necessity and contingency as a starting point.

1. Evren, yaşam için ince ayarlanmış olması zorunluluktan mı yoksa tesadüften mi kaynaklanır?

1. The universe is fine-tuned for life by necessity or contingency.

2. Eğer ince ayar zorunlu olarak yapılmışsa, o zaman ince ayarın zorunlu olan gerçekliğini açıklayacak zorunlu bir varlık bulunmalıdır.

2. If it is fine-tuned by necessity, then a necessary existence must account for the necessary fact of fine tuning.

3. Eğer bir şey bağımlı varlıkların (gerekli olmayan varlıkların) ayarlanmasıyla meydana gelmişse, o zaman her bağımlı varlık dizisini açıklayabilecek zorunlu bir varlık bulunmalıdır.

3. If it is fine-tuned by contingency, then a necessary existence must account for any series of contingencies.

4. Evren, yaşam için ince ayarlanmıştır.

4. The universe is fine-tuned for life.

5. Bu nedenle evren, zorunlu bir varlık tarafından yaşam için ince ayarlanmıştır.

5. Therefore, the universe is fine-tuned for life by a necessary existence.

Önceki öncülün, başlangıçtaki önermeyle bağlantılı olduğu belirtilmiştir; bu önerme, yalnızca bağımlı varlıkların var olamayacağını, çünkü bağımlı şeylerin kendi başlarına varlıklarını sürdüremeyeceğini söyler. Varlık, ancak bağımsız bir varlığa atıfta bulunularak açıklanabilir; zira imkânsız varlıklar mantıksal zorunlulukla var olmazlar ve bağımlı varlıklar kendi kendilerini ne oluşturabilir ne de sürdürebilirler. Bağımlılık gibi kontenjanlık da oluşturulmaya, yok edilmeye açık olan ve başka türlü düzenlenebilecek bir şeydir. Bu nedenle, bağımlı şeylerin sonsuz bir dizisi hakkında söylenebilecek şey, kontenjan şeylerin sonsuz bir dizisi için de aynen söylenebilir. Dikkat edilmelidir ki, bu tür argümanlarda genellikle kullanılan "şans" veya "rastgelelik" terimlerinden burada hiç söz edilmemektedir. Bu terimler, ateist muhatap tarafından gerekçelendirilmesi gereken kavramlardır; çünkü böyle bir "şans" ya da "rastgelelik"in gerçekten var olduğunu ve bunun evrenin işleyişine ya da varlığın başka herhangi bir yönüne dair bilgisizliğin bir ifadesi olmadığını kanıtlamak zorundadırlar. Determinist ateistler, değişkenlik ve öngörülemezlik ima eden bu tür kavramlara gerçekten inanamazlar; çünkü bu kavramlar deterministik dünya görüşünde imkânsızdır. Benzer şekilde, birçok uyumlulukçu (compatibilist) ateist de dünyanın öngörülebilir doğası konusunda deterministlerle hemfikir olacaktır.

Premise 3 mentioned above links to the initial postulation, which states that there cannot exist only dependent existences as ‘dependent thing(s) cannot continue existing on their own. Existence is only explicable with reference to an independent existence, as impossible existences do not exist by logical necessity and dependent existences cannot self-generate and or self-maintain’. Since contingency – like dependence – is something which is susceptible to generation, destruction, and could be arranged otherwise, the same thing can be said about an infinite series of ‘dependent things’ can likewise be said of an infinite series of contingent things. Notice the lack of mention of the terms ‘chance’ or ‘randomness’, which are usually employed in such arguments. These terms are themselves in need of justification by the atheist interlocutor, since they must prove that such a thing as ‘chance’ or ‘randomness’ exists, and that it is not merely an expression of one’s ignorance of the mechanics of the universe or any other aspect of existence. Determinist atheists cannot in fact believe in ‘chance’ or ‘randomness,’ as concepts like these imply volatility and unpredictability – both of which are impossible in the deterministic worldview. Likewise, many compatibilist atheists would also agree with determinists on the predictable nature of the world.

Kişinin kullanabileceği delillerin öncüllerinden biri olarak dünyanın (ya da evrenin) bir başlangıcının bulunması gerekmez. Bunun nedeni, sonsuz bir evrenin başarılı bir şekilde çürütülemeyeceği değil, yalnızca karşı tarafın argümanını zayıflatmaktır. Argüman şöyle ilerleyebilir:

The arguments one may employ do not need to have the inception of the world (or universe) as one of their premises. This is not because an eternal universe cannot be successfully refuted, but only to undermine the argument of the interlocutor. The argument may run as follows:

1. Parçalardan oluşan her şey bir nedene bağlıdır.

1. Anything made up of pieces is caused.

2. Evren parçalardan oluşmaktadır.

2. The universe is made up of pieces.

3. Dolayısıyla, evren bir nedene bağlıdır.

3. Therefore, the universe is caused.

Ya da başka bir ifadeyle:

Or, put in another way:

1. Parçalardan oluşan her şey bir nedene bağlıdır.

1. Anything made up of pieces is caused.

2. Sonsuz bir çoklu evren, parçalardan oluşur.

2. An infinite multiverse is made up of pieces.

3. Bu nedenle, sonsuz bir çoklu evren ortaya çıkar.

3. Therefore, an infinite multiverse is caused.

Bu beş delille, bir kimse ateizme karşı yetkin biçimde bir dava kurabilmelidir. Ayrıca alanda şu ortaya konmalıdır: ateizmin en temel soruları yanıtlayacak bir açıklama gücü yoktur; "var olan her şeyi" açıklamak bir yana. Ateizmin kendisinin de bir açıklama ya da çürütme kapsamı yoktur. Zorunlu bir varlığın var olduğu kanıtlandıktan sonra, tek Tanrılı teizmin geçerliliğini kurmak isteyenlerin, bu zorunlu varlığın birliğine dair üç ek argüman sunmaları uygun olur. Bu argümanlar Burhān ve Delīl al-Tamānuʿ'dan ilham alır ve Müslüman düşünürlerin görüşlerini de içerir; örneğin el-Gazâlî'nin El-İktisâd fi'l-İ'tikâd adlı kitabında sunduğu görüşler gibi.

With these five proofs, one should be able to competently make a case against atheism. In addition, it should be outlined on the field that atheism has no explanatory scope to answer the most fundamental questions, let alone explain ‘all that exists’. Atheism itself lacks any explanatory or refutational scope. After proving that a necessary existence exists, it is befitting for those intending to establish the validity of monotheistic theism to offer three additional arguments for the oneness of such a necessary existence. These arguments take their inspiration from the Burhān and Dalīl al Tamanuʿ, including viewpoints presented by Muslim thinkers like al-Ghazālī in his book Al-Iqtiṣād fi al ʿItiqād.

1. Zorunlu bir varlık, başka türlü olamayan bir varlıksa, bundan birden fazla olamaz.

1. If a necessary existence is an existence that cannot be any other way, there cannot be more than one.

2. Zorunlu varlık başka türlü olamaz.

2. A necessary existence cannot be any other way.

3. Bu nedenle, zorunlu varlık birden fazla olamaz.

3. Therefore, there cannot be more than one necessary existence.

Eğer 'zorunlu varlık 1'i 'zorunlu varlık 2'den ayırt edecek bir şey olsaydı, bu ayırt edicilik özelliği, tanım gereği 'zorunlu varlık 2'nin zorunlu olmasını engellerdi. Çünkü 'zorunlu varlık 2'nin 'başka türlü' olabileceği düşünülürdü ve bu durumda 'zorunlu varlık 2' hiç zorunlu olmazdı. Bunun yerine, zorunsuz (mümkün) kabul edilirdi. Örneğin, Tanrı 1'in her yönüyle zorunlu olduğunu ve Tanrı 2'nin Tanrı 1'den farklı olduğunu varsayarsak, Tanrı 2'yi Tanrı 1'den ayıran şey, Tanrılardan en az birinde, hatta her ikisinde de zorunsuzluğa işaret edecektir. Kudret, Tanrı 1'in zorunlu bir sıfatıysa ve Tanrı 1 zorunlu olarak kadirse, ancak 'Tanrı 2' kudreti zorunlu olarak sergilemiyorsa, bu, Tanrı 2'nin 'zorunlu varlık' olmak için gereken zorunluluk ölçütünü karşılamadığı anlamına gelir.

If there was anything to demarcate ‘necessary existence 1’ from ‘necessary existence 2,’ that property of demarcation would disqualify ‘necessary existence 2’ from being necessary, by definition. This is because it would be conceived that ‘necessary existence 2’ could be ‘another way’ and therefore ‘necessary existence 2’ would not be necessary at all in this case. Instead, it would be considered contingent. For instance, if one supposes God 1 is necessary in all aspects and God 2 is different from God 1, that which differentiates God 2 from God 1 will indicate contingency in at least one of the ‘Gods’, or even both. If power is a necessary attribute of God 1 – and God 1 is necessarily powerful – but ‘God 2’ does not exhibit power by necessity, then this means that God 2 does not meet the criterion of necessity required to be the ‘necessary existence’.

Bölüm I.

Part I.

1. Eğer zorunlu varlık, varlıkta bulunan diğer tüm şeylerin sorumlusuysa, o hâlde zorunlu varlık, varlıkta bulunan tüm şeyler üzerinde kudrete sahiptir.

1. If the necessary existence is responsible for all other things in existence, then the necessary existence has capacity over all things in existence.

2. Zorunlu varlık, var olan diğer bütün şeylerden sorumludur.

2. The necessary existence is responsible for all other things in existence.

3. Dolayısıyla, zorunlu varlık var olan her şey üzerinde kudret sahibidir.

3. Therefore, the necessary existence has capacity over all things in existence.

Bölüm II.

Part II.

1. Eğer zorunlu varlık, varoluştaki her şey üzerinde mutlak kudrete sahipse, zorunlu varlıktan başka hiçbir şey her şeye kadir olamaz.

1. If the necessary existence has ultimate capacity over all things in existence, nothing other than the necessary existence is over all things capable.

Zorunlu varlık, var olan her şey üzerinde kudrete sahiptir.

2. The necessary existence has capacity over all things in existence.

3. Bu nedenle, zorunlu varlık her şeye kadirdir.

3. Therefore, the necessary existence is over all things capable.

Doğanın istikrarlı, düzenli ve tutarlı olabilmesi için dünyayı düzenleyen yalnızca bir dış etkenin bulunması gerekir.

1. For nature to be stable, uniform, and regular, there must only be one external agent arranging the world.

2. Doğa istikrarlı, tek düze ve düzenlidir.

2. Nature is stable, uniform, and regular.

3. Bu nedenle, dünyayı düzenleyen yalnızca bir dış etken olmalıdır. Doğanın istikrarlı, tekdüze ve düzenli olmasını sağlamak için bir dizi "zihnin" birlikte çalıştığı ileri sürülebilir. Ancak her şeye gücü yeten, bu tür zihinlerin varlığından sorumluysa, o zaman onların ürettiği her şeyden de sorumlu olacaktır.

3. Therefore, there must be only one external agent arranging the world It could be argued that a collection of ‘minds’ cooperated together to allow nature to be stable, uniform and regular. However, if the one who is all capable is responsible for the existence of such minds, then they will also be responsible for whatever such minds produce.

Yukarıda sunduğum delillerin ve argümanların bütünü, zorunlu varlığın zorunluluğunu, tercih etme yeteneğini, mutlak kudretini, bağımsızlığını ve birliğini ortaya koymaktadır. Başta belirtildiği gibi, dünyanın varlığını sürdürmesini açıklamak için zorunlu bir varlığın bulunması gerekir. Dahası, bağımlı varlıklar kendilerini ne yaratabilir ne de sürdürebilirdi; dolayısıyla herhangi bir varlığın var olmasını açıklamak için zorunlu bir varlığın bulunması gerekir. Bu argümanların pastoral ve savunmacı bağlamlarda etkili olabilmesi için, "Neden hiçbir şey yerine bir şey var?" gibi temel ve düşündürücü sorularla başlanmalıdır. Bu soru, basitliğine rağmen, muhatabın derin düşüncelere dalmasını ve varoluşsal bir yankı uyandırmasını sağlayacak kadar derindir; böylece muhatabı, tartışmadan daha değerli bir biçimde teizme yaklaştırabilir. Analojiler ve metaforlar bakımından, halk kitlesi için bir kitap yazmış olan Joshua Rasmussen, yerdeki bir tuğla yığınını örnek verir; burada tuğla yığını bağımlı şeyleri, zemin ise bağımsız varlığı temsil eder. Ayrıca deniz tabanı ve deniz örneği de kullanılabilir: Deniz tabanını gözümüzde canlandırmadan suyun yerleşmesinin bağımlılığını varsaymak mümkündür. Bu, bağımsızlık iddiasının ne kadar açık olduğunu hatırlatır. Akıllı telefonlarına aşina olabilecek gençlere ise, cep telefonunun şarja, şarjın da bir tür elektrik santraline bağlı olduğu örneği verilebilir. Bu süreç, hiçbir istisna olmaksızın, kendi kendine yeten bağımsız bir varlıkla sonlanır. Nedensellikten söz ederken de, parçalardan oluşan her şeyin nedensel olarak koşullu olduğu savunulabilir. Ben vücut parçalarımdan oluşmuşum; bu gerçek, beni dışımdaki bir şeyin bir araya getirdiğini gösterir. Evren pek çok parçadan oluşmaktadır; bu da onu da dışındaki bir şeyin bir araya getirdiğine işaret eder. Bu tartışmalarda, uzmanlar dışındaki kişiler karşısında etkili olabilmek için imge kullanımı önemlidir; aynı şekilde sorgulama yapmak ve ispat yükünü ateist muhatap üzerine yüklemek de önemlidir. Bu bakımdan değerli sorular şunlardır: Varlık, yokluk ile açıklanabilir mi? Yokluk nedir ve varlığa atıfta bulunulmaksızın tasavvur edilebilir mi? Sıfır, doğal ve negatif sayılara atıfta bulunulmaksızın anlaşılabilir mi? Bağımlı şeylerin yalnızca bağımlı şeylere sonsuza dek bağlı olduğu bir durum söz konusu olabilir mi? Böyle bir durumu kozmolojik olarak ya da a priori gerekçelerle nasıl haklı çıkarabilirsiniz? Bu tür sorular, teist konumun gücünü, karşıt görüşün ise tamamen çaresiz yapısını göstermek açısından önemlidir.

Yeni Ateist polemiğinin dine karşı yürüttüğü tartışmaların büyük bölümü, dinin "güncelliğini yitirmiş" olduğunu ima eden kavramlara dayanır. Hem Richard hem de Betty bu tür söylemlerden etkilenmiş görünüyor. Eğitimli bilim insanlarının ve başka türden aydınların ateist olmayı seçmesi gerçeği bile, birinin teizmle olumlu biçimde ilgilenmesini engelleyebilecek kadar etkili olabilir. Örneğin Richard ve Betty ikisi de Bertrand Russell'a hayranlık duyuyor. Teizme karşı görüş ileri sürerken onu doğrudan alıntılamaları bile mümkün. Mantıksal açıdan bakıldığında bu, açıkça önemsiz ve bir "otoriteye başvuru" niteliğinde. Richard ve Betty de bunun farkında olacak kadar zekidir. Ancak Milgram'ın Elektrik Şoku Deneyi gibi birçok çalışmada (özellikle bu deneyde) gösterildiği üzere, Richard ve Betty'nin Russell gibi bazı ateistlerin entelektüel statüsünden bilinçsizce etkilenmediğinden emin olunamaz. Bu nedenle, teizmi savunmuş ve bunu yüzyıllar boyunca yapmış olan çok sayıda entelektüel katkıda bulunanın sayısını ortaya koymak, basit ama güçlü bir hatırlatma olabilir.

Much of the New Atheist polemic against religion depends on notions which imply that religion is ‘outdated’. Both Richard and Betty seem affected by this kind of discourse. The simple fact that educated scientists and other kinds of intellectuals choose to be atheists can be influential in keeping someone from positively engaging with theism. Richard and Betty are both fascinated with Bertrand Russell for example. They may even quote him directly when making a case against theism. On strictly logical terms, this is obviously inconsequential and an ‘appeal to authority’. Both Richard and Betty are clever enough to know that. Psychologically, as shown in multiple studies (most notably Milgram’s Shock Experiment), one cannot be sure that Richard and Betty are not immune influenced by the intellectual status of some atheists like Russell. It may be a simple, yet powerful, point of reminder therefore to simply outline the sheer number of intellectual contributors who not only were theists, but argued for theism throughout the years.