Britanya'nın dünyadaki rolü genellikle nükleer silahlar, terörizm ve ABD ile olan özel ilişki etrafında şekillenir. Britanya, İkinci Dünya Savaşı'na kadar 150 yıl boyunca dünyanın süper gücü olmuştur; bu dönemde Napolyon'un Avrupa'yı fethetme girişimini ve ardından yirminci yüzyılın başlarında Almanya'nın Avrupa'yı işgal etme girişimlerini başarıyla durdurmuştur. Hitler'in Avrupa'yı fethetme girişimlerine karşı mücadelede de yine Britanya en önde yer almıştır. Britanya'nın çıkarları yıllar içinde değişmemiştir.

Britain's role in the world usually centres on nuclear weapons, terrorism and the special relationship with the US. Britain’s was the worlds superpower for 150 years until WW2 where it successfully halted Napoleon’s attempt at conquering Europe, then Germany’s attempts at occupying Europe in the early 20th century. It was again Britain who was at the forefront of facing against Hitler’s attempts at conquering Europe. British interests have not changed over the years.

İkinci Dünya Savaşı Britanya'yı öylesine tüketti ki İngiliz İmparatorluğu'na ve uluslararası konumuna son verdi. Bunun nedeni, Britanya'nın Birinci Dünya Savaşı'ndan kalma neredeyse iflas durumunda olmasıydı. Ordusu aşırı gerilmişti ve Britanya başka bir savaşa girecek durumda değildi. Bu yüzden savaş sonrası dönemde İngiltere'nin küresel hedefleri, ekonomik gerçekliğiyle sınırlandı. Bu nedenle Britanya, küresel meselelere katılarak dünyadaki rolünü sürdürdü ve bunu bugün de sürdürmeye devam ediyor; ancak küresel güç dengesini tamamen değiştirmesi mümkün olmadı. Newsweek'in uluslararası köşe yazarı Fareed Zakaria, "The Post American World" adlı kitabında İngiliz politikasını şöyle özetledi: "Roosevelt, Stalin ve Churchill'in Şubat 1945'teki Yalta Konferansı'nda çekilmiş fotoğrafları bir ölçüde yanıltıcıdır. Yalta'da 'büyük üçlü' yoktu. Orada 'büyük iki' ile birlikte, kendisini ve ülkesini oyunda tutmayı başaran parlak bir siyasi girişimci vardı; böylece Britanya, 20. yüzyılın sonlarına kadar büyük güç olmanın birçok unsurunu korudu."29

World War Two consumed Britain to such an extent that it brought an end to the British Empire and its international standing. This was because Britain was virtually bankrupt from WW1. Its army was overstretched and Britain was not in a position to enter another war. This is why in the post war era, British global aims have been restricted by its economic reality. For this reason Britain worked and continues to have a role in the world by partaking in global issues, however it is unable to completely shift the global balance of power. Fareed Zakaria, the Newsweek international columnist in his book ‘The Post American World,’ encapsulated British policy: "The photographs of Roosevelt, Stalin and Churchill at the Yalta Conference in February 1945 are somewhat misleading. There was no 'big three' at Yalta. There was a 'big two' plus one brilliant political entrepreneur who was able to keep himself and his country in the game, so that Britain maintained many elements of great powerdom well into the late 20th century."29

İngiltere'nin bugünkü dış politikası, Avrupa'da bir rol oynamak ve ABD'yi etkilemek üzerine kuruludur. İngiliz politika yapıcıları, II. Dünya Savaşı'ndan sonra ülkenin zayıflığını kabul etmiş ve ABD ile açık bir rekabet yerine koruma temelli bir politika geliştirmiştir. İngiltere, küresel hırslarını koruma politikasıyla, ABD ve AB ile işbirliği yaparak gerçekleştirmeyi başarmıştır; aynı zamanda her ikisinin amaçlarını saptırmaya, değiştirmeye, karmaşıklaştırmaya ve sınırlandırmaya çalışmıştır. İngiltere'nin son dönemdeki çıkarlarını gözetme politikaları, siyasi açıdan İngiltere'nin bir ulus olarak her zaman ABD ile rekabet halinde olacağını göstermektedir. Ancak bunun ötesinde, önemli bir şey başarabilecek kaynaklardan ya da ekonomiden yoksundur.

British foreign policy today is built upon having a role in Europe and influencing the US. British policy makers have accepted the nation's weakness after WW2 and developed a policy of preservation rather then outright competition with the US. Britain has managed to achieve its interests through a policy of preserving its global ambitions by working with the US and the EU, whilst at the same time working to divert, alter, complicate and limit the aims of both. Britain’s recent policies to achieve its interests show that politically Britain as a nation will always compete with the US, however beyond this it lacks the resources or the economy to achieve anything substantial.

İngiltere, Gaddafi hükûmetini Eylül 11'den sonra Libya'da rejim değişikliği isteyen Amerikalı neomuhafazakârların elinden kurtararak ABD'nin planlarını boşa çıkardı. İngiltere, Gaddafi'yi Libya'nın Lockerbie felaketindeki rolünü kabul etmeye yönlendirdi ve 2009'da El-Megrahi'nin serbest bırakılmasını sağladı; karşılığında da Afrika petrolünün istikrarlı bir şekilde tedarik edilmesini güvence altına aldı.

Britain frustrated US plans by rescuing Gaddafi's government from the clutches of American neoconservatives who after September 11 wanted regime change in Libya. Britain manipulated Gaddafi into accepting Libya’s role in the Lockerbie disaster and secured the release of Al-Megrahi in 2009, securing in turn a stable supply of Africa’s oil.

Afganistan'da Birleşik Krallık uğursuz bir rol oynamıştır. Sekiz yıllık savaşın ardından Batılı müttefikler Taliban'ı yenmeye hiç de yaklaşmış değil. Ocak 2009'da Afganistan'da çıkarı olan tüm tarafların Londra'da bir araya gelerek Taliban'ı hükümet makamları teklifleriyle cezbetmek üzere bir anlaşma zemini aradığı sırada, İngiltere'nin Amerika'nın varlığını Afganistan'ın güneyinde, çatışmaların hâlâ sürdüğü bölgede daha da karmaşık hâle getirdiği görülüyor. İngiliz birliklerinin konuşlandığı Helmand eyaleti, bunca yıla rağmen hâlâ güvenli değil. Londra Times'ın 2007'de yaptığı bir araştırmanın ortaya koyduğuna göre, İngiltere güneydeki Taliban ile anlaşmalar yaptı; bunlar arasında Taliban üyelerine rüşvet vermek de vardı ve bu rüşvetler için 1,5 milyon sterlinin üzerinde para harcandı.30 Benzer şekilde, Kabil merkezli bağımsız bir düşünce kuruluşu olan Afganistan Analistleri Ağı'nın "Altın Teslimiyet" başlıklı raporunda, 2005'te kurulan ve İngiltere destekli Barış ve Uzlaşma Programı (PTS) sert biçimde eleştirildi. Raporda bu programın kötü yönetim altında sürüklenmeye bırakıldığı, gerekli siyasi ve mali sermayeden yoksun olduğu belirtiliyor.

In Afghanistan the UK has played an ominous role. After eight years of war the western allies are no closer to defeating the Taliban. Whilst all those with interests in Afghanistan met in London in January 2009 to hammer out a deal to entice the Taliban with offers of government positions, Britain appears to have complicated America's presence in South Afghanistan where most of the fighting still continues. The Helmand province where British troops are stationed is still not secure after all these years. Britain cut deals with the Taliban in the South which included bribing the Taliban, the London Times investigation in 2007 revealed over £1.5 million was spent in bribing members of the Taliban.30 Similarly Research by the independent Afghanistan Analysts Network, a Kabul-based think tank, in a report, titled Golden Surrender, was highly critical of the British-backed Peace and Reconciliation Scheme (PTS), established in 2005, which it says has been left to flounder under bad leadership with neither the political nor the financial capital it required.

Amerika, 2005 yılında Naivasha barış anlaşmasına aracılık etti; bu anlaşma, başlıca isyancı grup olan Sudan Halk Kurtuluş Hareketi/Ordusu (SPLM/A) ile Sudan hükümeti arasındaki iç savaşın sonunda sona ermesiyle sonuçlandı. Anlaşmanın şartları, Güney'e özerklik ve 2011'de anlaşmanın sona ermesiyle bağımsızlık ihtimali tanıyan çeşitli önlemleri içeriyordu. Hem Britanya hem de Fransa, Darfur'daki isyancıları destekleyip silahlandıran Çad'a silah sağladı; bu durum Darfur sorununu ortaya çıkardı. Her iki ülke de Darfur meselesini başarıyla uluslararasılaştırdı ve ABD'nin Sudan'ın Güney'ini ayırıp bağımsız bir ulus haline getirme planlarını zorlaştırdı. Bunun yerine ABD, şimdi Darfur sorunuyla ilgilenmek zorunda kalıyor ve bu da Güney için planlarını geciktiriyor.

America brokered the Naivasha peace accord in 2005, which culminated in the eventual termination of the civil war between the main rebel group, the Sudan People's Liberation Movement/Army (SPLM/A) and the Sudanese government. The terms of the agreement included a variety of measures that gave the South autonomy and the prospects of secession in 2011 when the deal expires. Both Britain and France provided arms to Chad, which supports and arms the rebels in Darfur, which created the Darfur issue. Both nations have successfully internationalised the issue of Darfur and complicated US plans to separate the South of Sudan and turn it into an independent nation. Instead the US must now deal with the Darfur issue thus delaying its plans for the South.

Lübnan'da önde gelen siyasetçilerin suikastları, Lübnan'ı derinden Suriye yanlısı/Hizbullah ve AB yanlısı kamplara bölmüştür. Hizbullah önderliğindeki 8 Mart koalisyonu, bir hükümet kurulmasını zorlaştırmak için veto oyunu kullanmıştır. Hem İngiltere hem de Fransa, Lübnan siyasetindeki etkilerini sürdürebilmek için Saad Hariri'nin Gelecek Hareketi'nin önderliğindeki 14 Mart koalisyonuyla temas kurmuştur. Hizbullah, veto oyunu kullanarak Lübnan'daki ABD çıkarlarının korunmasını başarıyla sağlamıştır; bunun sonucunda AB yanlısı partilerden hiçbiri çoğunluğa ulaşamamış ve tek başına hükümet kuramamıştır. Bu yolla ABD, Lübnan'ı bir ABD kalesine dönüştürememiştir.

In Lebanon the assassinations of prominent politicians have deeply divided Lebanon into pro-Syrian/Hizbullah and pro-EU camps. The Hezbollah-led March 8 coalition utilised its veto vote to complicate the forming of a government. Both Britain and France have engaged with the March 14 coalition led by Saad Hariri's Future Movement to maintain their relevance in Lebanese politics. Hizbullah has successfully ensured US interests are protected in Lebanon by utilising its veto vote resulting in none of the pro-EU parties from achieving a majority and therefore unilaterally forming a government. In this way the US has been unable to turn Lebanon into a US stronghold.

İngiltere, Iran'ı hizaya getirmek ve zenginleştirilmiş uranyumu silah dereceli seviyeye çıkarma girişimlerini durdurmak amacıyla P5+1 komisyonunun bir üyesi olmaya çalışırken, bu rolünü Amerikan çıkarlarını karmaşıklaştırmak için de kullanmıştır. 2009 İran seçimlerinde İngiltere, Avrupa ile birlikte seçim sonucunu olduğundan büyük göstererek durumu istismar etmeye çalıştı. İngiltere, İran rejiminin protestocuların meşru kaygılarını ele alması gerektiğini savundu; ayrıca Ahmedinejad'ın meşruiyetini de tanımadılar. Ülkeye ağır yaptırımlar uygulamak isteyen ABD ise tam tersine, meselenin İran'ın iç işi olduğunu savunarak rejimi destekledi. İngiltere ve Fransa protestoları etkilemeye çalışmış, ancak Ahmedinejad'ın rejimini devirmek için yapılan bu girişim zayıf kalmıştı. Benzer şekilde ABD, İngiltere'nin artan baskısına karşın İran'a yönelik yakıcı benzin yaptırımlarını ilerletmek için Birleşmiş Milletler'in daimi olmayan üyelerinden yararlandı. ABD açısından nükleer çıkmaz, bölgedeki birçok hedefine ulaşmasını sağlıyor; bu nedenle, o dönemdeki retorik ne olursa olsun, bu çıkmaz hiçbir zaman kesin bir sonuca ulaşmıyor. ABD ile bu konuda iş birliği yaparak İngiltere, aslında ABD'yi zayıflatmaya çalışmıştır.

Whilst Britain is member of the P5 + 1 commission attempting to bring Iran in line and halt its attempts to enrich Uranium to weapons grade standard, it has used its role to complicate American interests. In the Iranian elections in 2009 Britain alongside Europe blew the election result out of proportion and worked to exploit the situation. Britain argued that the Iranian regime needs to address the legitimate concerns of the protesters; they also didn’t recognize the legitimacy of Ahmadinejad. The US on the other hand, who is looking to impose harsh sanctions on the country, actually supported the regime by arguing that the issue was an Iranian domestic matter. Britain and France had tried to influence the protests, but it was a weak attempt to bring down the Ahmadinejad’s regime. Similarly the US made use of the non-permanent members of the United Nations in the face increased pressure from Britain to push ahead with crippling gasoline sanctions against Iran. For the US the nuclear stand-off achieves a number of its aims in the region, this is why the stand off never reaches anything conclusive, whatever the rhetoric at the time. By working with the US on the issue Britain has worked to undermine the US.

İngiliz kurumu, AB'den tamamen yalıtılmış bir duruşu gerçekçi bulmamaktadır. Avrupa çok yakın ve çok büyük olduğu için basitçe görmezden gelinemez. Art arda gelen İngiliz hükümetleri, katılım yoluyla Londra'nın AB'nin gelişimini ve politikalarının nihai yönünü etkileyebileceğine inanmaktadır. Londra, Avrupa siyasi birliğine karşı değildir; yeter ki Lüksemburg gibi olup AB'de erimesin ve böyle bir birliğin masasında öne çıkan bir yer edinmek istemektedir.

The British establishment views complete isolationism from the EU as unrealistic. Europe is too close and too large to be simply ignored. Successive British governments believe that through engagement, London can influence the EU’s development and the ultimate direction of its policies. It is not opposed to a European political union, as long as London does not turn into Luxemburg and melt into the EU, it wants a prominent seat at the table of such a union.

Birleşik Krallık, uluslararası meselelerin tamamına katılarak uluslararası oyunda kendini başarıyla ayakta tutmuştur. Bunun bir örneği Afgan savaşıdır; Birleşik Krallık'ın bu ülkede öncelikli bir çıkarı yoktur, ancak kendini ilgili tutmak için ABD öncülüğündeki savaşa katılmıştır ve bu sayede çatışmanın sonucunu şekillendirebilmektedir. Birleşik Krallık'ın elde edeceği tek şey budur; dünya süper gücünü konumundan asla sarsamayacaktır, çünkü bunun için gereken güce, ekonomiye ve kaynaklara sahip değildir.

Britain has successfully kept itself in the international game through participating in all international issues. An example of this is the Afghan war, Britain has no overriding interests in the country, however it has participated in the US led war to keep itself relevant and in this way it is able to shape the outcome of the conflict. This is all Britain will achieve; it will never shift the worlds superpower from its post as it lacks the power, economy or resources.

Britanya'nın 1,5 trilyon sterlinlik ekonomisi ve dünyanın altıncı büyük ekonomisi olmasına rağmen Britanya, ABD'ye herhangi bir meydan okuyabilecek sanayi altyapısından yoksundur. Britanya küresel hedefler peşindedir ve siyasi manevra sanatında ustalaşmıştır; ancak ağırlığının üzerinde bir etki gösterir. Britanya, Birinci Dünya Savaşı'nın maliyetleri yüzünden iflasın eşiğindeydi; Nazi Almanya'sının yükselişine meydan okuyacak durumda değildi ve bu durum, bir bakıma Neville Chamberlain'in yatıştırma politikasını açıklamaktadır. Ancak Hitler'in Almanya'sı Avrupa'nın büyük bölümünü işgal edip Britanya'yı dünyanın süper gücü konumundan indirmenin eşiğine gelince, Britanya Almanya'nın ilerleyişini tersine çevirmek için savaşa girdi. Sovyetler Birliği Doğu'da taarruza geçti, Britanya ve ABD ise Fransa'ya meşhur D-Day çıkarmasını gerçekleştirdi ve Almanya 1945 yılında yenilgiye uğratıldı. Ancak Almanya'yı yenen Britanya olmadı; onu yenen Sovyetler Birliği ve ABD oldu. Britanya ise harap olmuştu, ülke enkaza dönmüştü ve ekonomik olarak İngiliz İmparatorluğu, küresel imparatorluğunu finanse edecek durumda değildi.

Whilst Britain has a £1.5 trillion economy, the 6th largest in the world Britain lacks the industrial base to pose any challenge to the US. Britain has global aims and has mastered the art of political manoeuvring; however it punches above its weight. Britain was bankrupt due to the costs of WW1, it was in no position to challenge the rise of Nazi Germany, and this in some way explains Neville Chamberlain appeasement. However with Hitler’s Germany occupying most of Europe and on the verge of removing Britain as the world’s superpower Britain went to war to reverse Germany’s advance, with the Soviet Union launching an Eastern offensive and with Britain and the US launching the infamous D-day offensive landings in France, Germany was defeated by 1945. However it was not Britain who defeated Germany – it was the Soviet Union and the US, Britain was devastated, the country lay in ruins and economically the British Empire was in no position to fund its global empire.

Britanya'nın küresel bakış açısı, sahip olduğu çeşitli çıkarları korumaya dayanıyor. Bu, Britanya'nın diğer güçlerin planlarını karmaşıklaştırması, değiştirmesi ve saptırması olarak özetlenebilir. Britanya, kendini ilgili tutmasını bu şekilde sağlıyor. Britanya'nın ekonomik gerçekliği nedeniyle, bundan daha fazlasını başarma eğilimi yok. Britanya, diğer dünya güçlerinin planlarını, dünyada ciddiye alınacak ölçüde karmaşıklaştırabiliyor; ABD'nin çok nadiren tek başına hareket etmesinin ve genellikle Britanya'yı da yanına almasının nedeni bu. Britanya, dünyanın süper gücüyle ön sırada yer alıyor ve ABD'nin planlarının gelişimini ilk elden görebiliyor. Bu, Britanya'yı ABD'nin amaçlarından yararlanmak için en avantajlı konuma getiriyor ve kendi amaçlarına hizmet ederse ABD'nin planlarını karmaşıklaştırma seçeneği veriyor. Britanya, yeniden güçlenen bir Rusya ihtimaliyle ve gittikçe daha karmaşık hale gelen Irak ile Afganistan'la başa çıkmak zorunda. Britanya ayrıca, Lizbon Antlaşması'nın ardından Almanya ve Fransa'nın Avrupa'da daha da yerleşmesi ve AB'yi kendi çıkarlarına göre şekillendirmesi ihtimaliyle de yüzleşecek. Britanya, Filistin, Irak ve Afganistan'da ABD ile çalışmaya devam edecek ve kendini güçlendirmeye devam etmek için ABD'nin planlarını değiştirip karmaşıklaştırmaya devam edecek. Bu ikili, bazen çelişkili yaklaşım, Britanya'nın uluslararası siyasette kendini ilgili tutma yoludur. Britanya'nın uluslararası siyasetteki rolünden vazgeçtiği nokta budur; artık daha önemli bir şey başarma yeteneğine sahip değil. Britanya, zayıflayan elini etkileyici bir siyasi beceriyle oynuyor, ancak bu, dünyanın süper gücü olmak için yetersiz kalıyor.

Britain’s global outlook is based upon protecting the array of interests it has. This can be encapsulated as Britain complicating, altering and diverting the plans of other powers. This is how Britain keeps itself relevant. Due to the economic reality of Britain, it has no propensity to achieve anything more. Britain can complicate the plans of other world powers to the extent that it is taken seriously in the world, this is why the US very rarely goes it alone, and it usually takes Britain along with it. For Britain it has the front seat with the world’s superpower and can see at first hand US plans evolve, this places it in pole position to benefit from US aims and giving it the option to complicate US plans if this serves its aims. Britain has to deal with the prospect of a resurgent Russia and both Iraq and Afghanistan becoming ever more complex. Britain will also face the prospect of both Germany and France further entrenching themselves into Europe after the Lisbon treaty, shaping the EU in their interests. Britain will continue to work with the US in Palestine, Iraq and Afghanistan and continue to alter and complicate US plans in order to keep strengthening itself. This dual, sometimes contradictory approach is how Britain keeps itself relevant in international politics. This is what Britain has resigned its role to in international politics; it no longer has the ability to achieve anything more substantial. Britain plays its weakening hand with impressive political skill, however this is insufficient in becoming the worlds superpower.