ABD ve Sovyetler Birliği, on yıllar boyunca dünyanın süper gücü olma konusunda birbiriyle rekabet etti. Her iki taraf da en güçlü füzeleri üretmek için silahlanma yarışında, ilk insanı Ay'a indirmek için ise uzay yarışında birbiriyle yarıştı. Bu rekabet sonunda Sovyetler Birliği'ni tüketti ve çeşitli devrimlerin ardından 1990 yılında Sovyetler Birliği dağıldı.

The US and the Soviet Union competed with each other for decades over the post of the world’s superpower. Both competed in the arms race in order to produce the most powerful missiles and the space race to place the first man on the moon. This competition eventually consumed the Soviet Union and in 1990 after various revolutions the Soviet Union disintegrated.

Birçok ABD politika yapıcısı, Rusya'nın parçalanmasını tamamlanmamış bir iş olarak görüyordu. Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından ABD önderliğindeki Batı, Avrupa'daki sınırlarını hızla doğuya doğru itmeye ve Rusya'nın bölgeyi etkileme kabiliyetini yok etmeye çalıştı. Son yirmi yıl boyunca Batı yanlısı hatlar NATO ve AB genişlemesi yoluyla doğuya kaydı ve nihayetinde Rusya'nın sınırlarına sert biçimde dayanana kadar ilerledi. Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle birlikte ABD, SSCB'nin kurduğu mimariyi ortadan kaldırmak için çalıştı; tüm eski Sovyet cumhuriyetlerini kendi etki alanı altına alarak Rusya'yı çevrelemeye çalıştı ve sonraki on yıl boyunca Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası aracılığıyla bu ülkeleri ekonomik olarak Batı'ya bağladı.

Many US policy makers saw the dismemberment of Russia as unfinished business. After the fall of the Soviet Union, the West led by the US began working to push its boundaries in Europe rapidly eastward, destroying Russia’s ability to influence the region. The pro-Western lines moved to the east for the past two decades, via NATO and EU expansion, until they pushed hard up against Russia’s borders. With the collapse of the Soviet Union the US worked to dismantle the architecture established by the USSR, it worked to contain Russia by bringing all the former Soviet republics under its sphere of influence and for the next decade through the IMF and the World Bank it economically linked them to the West.

ABD ayrıca Balkanlar'daki varlığını genişletti. ABD, Sovyet sonrası Rusya'yı kuşatmak ve onu Balkanlar ile Doğu Avrupa'dan çıkarmak için çalıştı. ABD, federal yapıda ama yarı bağımsız bir Yugoslavya üzerinde varılan anlaşmayı engelledi; bu da 1993'te iç savaşa yol açtı. ABD bunu Sırbistan'a karşı savaş başlatmak için bahane olarak kullandı. Rusya'nın Slavlarla etnik bağları olan Sırbistan'a karşı yapılan bu savaşta, Kosova'nın bağımsızlığını ilan ettirerek Rusya'nın bölgedeki varlığını daha da zayıflattı. ABD, Doğu Avrupa devletleriyle ekonomik ve askeri ilişkiler kurmak için çalıştı ve böylece bölgenin güvenliğini tekeline aldı. Rusya'yı çevreleme girişimi, Rusya yanlısı rejimlerin devrildiği ve yerlerine Batı yanlısı liderlerin geçtiği, sözde "renkli devrimler" aracılığıyla da sürdürüldü. Bu tür ilişkiler, Doğu Avrupa'yı NATO'ya katmak için bir temel olarak kullanıldı.

The US also expanded its presence in the Balkans. The US worked to contain the post-Soviet Russia, working to drive it out of the Balkans and Eastern Europe. The US obstructed the deal on a federally controlled but semi independent Yugoslavia which led to civil war in 1993, it used this as a pretext to launch war against Serbia where Russia has ethnic ties with the Slavic’s, and by inaugurating Kosovo’s independence it further weakened Russian presence. The US worked to establish economic and military relations with Eastern European states, hence monopolising the security of the region. The encirclement of Russia was further attempted through the so called colour revolutions where pro-Russian regimes were overthrown and pro-Western leaders took the helms. Such relations were used as a basis to annex Eastern Europe into NATO.

Vladimir Putin, 1999'da Rusya'nın kaderini değiştirmeye çalışan milliyetçi bir lider olan Boris Yeltsin'in yerine geçti. Putin, ulusun gidişatını değiştirmeyi amaçlayan politikalarla, temel sektörlerin, varlıkların, kamu hizmetlerinin ve endüstrilerin yeniden kamulaştırılması sürecini başlattı. Ülkeyi esasen soyan oligarklarla mücadele etti; bu kişilerin ülkeden çıkarabilecekleri para miktarını kısıtlayarak. Bazılarının ülkeden ayrılmasına izin verilirken, diğerlerine acımasızca muamele edildi. Ülke içindeki durumu, ancak bir diktatörlük altında mümkün olabilecek ekonomik politikalarla istikrara kavuşturdu; herhangi bir parlamento ya da senato, bu denli büyük kararlar karşısında tıkanır ve kendi çıkarlarının önüne geçmesine izin verirdi.

Vladimir Putin succeeded Boris Yeltsin in 1999, a nationalist who endeavoured to change the fortunes of Russia. Putin began the process of re-nationalizing key sectors, assets, utilities and industries through policies intended to change the course of the nation. He dealt with the oligarchs who were essentially looting the nation, by restricting the amount of money they took out of the nation; some were allowed to leave the country whilst others were dealt with ruthlessly. He stabilised the domestic situation through economic policies which were only possible under a dictatorship - any parliament or senate would have stalled on such huge decisions and would have allowed their own interests to get in the way.

Vladimir Putin'in Rusya Devlet Başkanı olmasından bu yana, ülkeyi kendi kontrolü altına almayı başardığı ve ABD'nin Rusya'yı zayıflatma girişimlerine karşı durduğu ileri sürülmektedir. Bugün Rusya, Batı liberal demokrasisinin örneğini izlemeden hızla kalkınmaktadır. Rusya, neredeyse her fırsatta Batı'ya ve ABD'ye açıkça meydan okumayı tercih etmiştir: Arktik buz tabakasının altındaki deniz tabanına bayrak dikmesi, devasa bir hava patlamalı bomba olan ordnance'ı test etmesi veya Doğu Avrupa'ya yerleştirilmesi planlanan ABD erken uyarı savunma sistemlerine itiraz etmesi ve bu sistemlerin yerleştirilmesini şimdilik başarıyla durdurması bunlara örnektir. Rusya ayrıca "yakın çevresinde" hak iddia ederek, eski cumhuriyetleri üzerindeki hakkını savunarak kendisini yeniden bir dünya gücü olarak tanımlamaya başlamıştır.

Since Vladimir Putin become Russian President he has managed to gain a grip on the nation and counter US attempts to weaken Russia. Today Russia is rapidly developing without following the example of Western liberal democracy. Russia has opted to openly challenge the West as well as the US at practically every turn, whether by planting a flag on the seabed beneath the Arctic icecap, testing the massive ordnance air blast bomb or disputing the sitting of US early-warning defence systems in Eastern Europe, which it has managed to successfully halt for the moment. Russia has begun re-inventing itself as a world power by laying its claim to it’s near abroad – this is Russia’s right over its former republics.

Rusya'nın dış ilişkileri şu anda Soğuk Savaş sonrası eğilimi tersine çevirme ve Rusya'nın çevresini güvence altına alma, bütün eski Sovyet cumhuriyetlerini kendi etkisi altına alma hedefiyle yönlendiriliyor. Rusya, bir kez daha dünyanın süper gücüyle doğrudan rekabet ediyor.

Russian foreign relations are currently being driven on reversing the post Cold War trend and securing Russia’s periphery by bringing all the former Soviet republics under its influence. Russia is directly completing with the worlds superpower once again.

Rusya, Amerika'nın İslam dünyasıyla meşgul olmasından ttam anlamıyla yararlanarak Amerika destekli tüm renkli devrimleri geri çevirdi. Eski Sovyet cumhuriyetlerinin tamamını Rus etkisi altına alma projesi, Vladimir Putin'in önderliğinde titizlikle yürütülen bir çalışma oldu. Rusya, Ukrayna, Kazakistan, Belarus ve Ermenistan'da şimdiden önemli kazanımlar elde etti ve Azerbaycan'da da önemli kazanımlar elde etmeye hazırlanıyor; Kafkas ülkesinde Batı etkisinin geriye kalanını da ortadan kaldırmış olmalı. Eski Sovyet coğrafyasının büyük bölümünde siyasi bir birliğin yeniden biçimlenmesi hızla ilerliyor.

Russia has taken full advantage of America’s preoccupation with the Islamic world to reverse all the American sponsored colour revolutions. The project to bring all of the former Soviet republics under Russian influence has been a meticulous task led by Vladimir Putin. Russia has already made significant gains in Ukraine, Kazakhstan, Belarus and Armenia and set to make significant gains in Azerbaijan and should have removed what remains of western influence in the Caucasian nation. The reformulation of a political union in much of the former Soviet space is making rapid progress.

Kazakistan, Belarus ve Ermenistan zaten Moskova liderliğindeki bir güvenlik grubu olan, Rusya yanlısı eski Sovyet devletlerinden oluşan Kolektif Güvenlik Antlaşması Örgütü'ne (KGAÖ) üyedir. KGAÖ, esas olarak Rusya'nın güvenlik koordinasyonu yoluyla eski Sovyet cumhuriyetleriyle bütünleşmek ve bu cumhuriyetler üzerinde etkisini yaymak için kullandığı bir blok niteliğindedir. Rusya, Kazakistan, Belarus ve Ermenistan ile bir Gümrük Birliği anlaşması yapmıştır; bu anlaşma, onların ekonomilerini Moskova'ya daha da bağlayacaktır. Azerbaycan KGAÖ'ye üye olmayı değerlendirmektedir. Ukrayna'da Ocak 2010 seçimlerinde Rusya yanlısı bir isim iktidara gelmiş, Kırgızistan'da ise Mayıs 2010'da Rusya'nın etkisiyle bir rejim değişikliği yaşanmıştır.

Kazakhstan, Belarus and Armenia are already members of the Collective Security Treaty Organization (CSTO), a Moscow-led security group comprising pro-Russian former Soviet states. The CSTO is primarily a bloc that Russia uses to integrate with and project influence throughout former Soviet republics via security coordination. Russia has concluded a deal for a Customs Union with Kazakhstan, Belarus and Armenia which will align their economies to Moscow further. Azerbaijan is considering CTSO membership and in Ukraine’s January 2010 elections a pro-Russian came to power and in Kyrgyzstan, similarly Russia inspired regime change in May 2010.

Rusya, çok yakında eski Sovyetler Birliği topraklarının yüzde 70'ini kontrol altında tutacak ve Rus yayılmacılığını değiştirmeye yönelik her girişimin başarılı olabilmesi için olağanüstü bir çaba gerekecek. Bu hedefe ulaşıldığında Rusya, eski Sovyet cumhuriyetlerinin ötesine nüfuzunu genişletmek için pole position'da olacak. ABD hâlâ Irak ve Afganistan'dan çekilmeye çalışırken, Rusya küresel güç dengesini değiştirmek için poll position'a geçiyor gibi görünüyor.

Russia will very soon have 70% of the former Soviet Union under its control and any effort to change Russian expansion must be monumental if it is to succeed. Once achieved Russia is in pole position to expand its influence beyond the former Soviet Republics. With the US still looking to extricate itself from Iraq and Afghanistan, Russia looks to be moving into poll position in attempting to shift the global balance of power.

1990'da Sovyetler Birliği'nin dağılması yalnızca siyasi ve ekonomik sonuçlar doğurmadı; aynı zamanda büyük toplumsal sonuçlar da yarattı. Sovyet topraklarının genelinde çöküşe bağlı ölümlerin artmasıyla birlikte belirsizlik nedeniyle Ruslar çocuk sahibi olmayı bıraktı. Kriz yoksulluğu 2 milyondan 60 milyona çıkardı; bu, yüzde 3000'lik bir artış demekti. UNICEF, bunun yılda 500.000 "fazla" ölüme yol açtığını kaydetti. Sovyet sağlık sistemi çöktü, intihar ve AIDS vakaları arttı ve bu da ölümlerin doğumları geçmesine yol açtı. Rusya'nın nüfusu çöküşün arifesinde 148 milyondu; bugün 141 milyona gerilemiştir. Rusya'nın karşı karşıya olduğu sorun, şu anda Rusya nüfusunun en büyük kesimini oluşturan 20-29 yaş grubudur. Bu kuşak, Rusya hâlâ dünya gücü olduğu dönemde, 1980'lerde doğmuştur. 20 yaşın altındaki grup ise çok daha küçüktür ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra doğmuştur. Bu kesim, önceki kuşağın yüksek doğum oranlarını sürdüremeyecek ve bu nedenle Rusya, işgücünün ciddi biçimde azalacağı büyük bir sorunla karşı karşıya kalacaktır. Rusya genişledikçe, büyük ihtimalle topraklarında giderek daha fazla etnik Rus olmayan insan bulunacaktır. Rusya'nın bu insanları nasıl bütünleştireceği, toprak bütünlüğünü de etkileyecektir.

The disintegration of the Soviet Union in 1990 didn’t just have political and economic consequences; it also had massive social consequences. Russians stopped having children, due to the uncertainty as deaths increased due to the collapse across the Soviet territories. The crisis raised poverty from 2 million to 60 million, a 3000% increase. UNICEF noted that this resulted in 500,000 'extra' deaths per year. The Soviet health system crumbled, suicide and AIDS increased leading to deaths outstriping births. Russia’s population on the eve of its collpase was 148 million, today it has declined to 141 million. The problem Russia faces is the 20 – 29 year old categary is currently the largest segment of Russia’s population, they were born in the 1980’s when Russia was still a world power. The under 20’s are much smaller, born after the dissolution of the Soviet Union. This segment cannot sustain the high bith rates of the preceeding generation and hence Russia faces a big problem as its labour force will be severly depleeted. As Russia expands it will in all liklehood have more and more non-ethnic Russians in its territary. How Russia integrates them will impact is terratorial cohesion.

Amerika, Rusya'nın yayılmacılığı karşısında renkli devrimlerin Rusya tarafından başarıyla tersine çevrilmesi için yeterli kaynağı ayıramamıştır; çünkü Irak ve Afganistan'daki felaketlerden de bir türlü kurtulamamıştır. Ancak 2010 yılı, ABD'nin Afganistan ve Irak çatışmalarına yönelik çözümü şekillenirken asker sayısını azaltmayı planladığı yıldır. Bütün bunlar, ABD'nin gerekli kaynakları sevk edebileceği ve Rusya'nın yeniden yükselişine dikkat kesilebileceği anlamına gelmektedir. Rusya, Amerika'nın bütün araçlarını geri püskürtmek zorunda kalacaktır. 1991'de Varşova Paktı'nın dağılmasından bu yana, eski Sovyetler Birliği devletleri Washington tarafından vaatlerle baştan çıkarılmış ve rüşvet verilerek NATO'ya katılmaya ikna edilmiştir. Washington, 1991'de Varşova Paktı'nın dağılmasının ardından NATO'nun sistemli biçimde feshedilmesi üzerine görüşmeler başlatmak yerine, NATO'yu adeta Amerikan küresel imparatorluğunun askeri aracına dönüştürmüş; Kosova'dan Polonya'ya, Türkiye'den Irak ve Afganistan'a uzanan bir askeri üs ağıyla birbirine bağlamıştır. 1999'da, eski Varşova Paktı üyeleri Macaristan, Polonya ve Çek Cumhuriyeti NATO'ya katılmıştır. Bulgaristan, Estonya, Letonya, Litvanya, Romanya ve Slovakya ise Mart 2004'te onları izlemiştir. Bu ülkeleri NATO'ya dahil ederek Amerika, onların güvenliğini sağlamakta ve dolayısıyla savunma mekanizmalarını kontrol etmektedir. Benzer şekilde siyasi açıdan Estonya, Letonya ve Litvanya, 2004'te tam üye olarak Avrupa Birliği'ne entegre edilmiştir. Yine Kafkasya'da Türkiye, Gürcistan, Azerbaycan ve Ermenistan ile bağlarını geliştirmek için çalışmakta ve Rusya'nın bölgeyi kendisine bağımlı kılma girişimlerini zorlaştırmaktadır. Önümüzdeki on yılda Rusya, Amerikan vekilleriyle uğraşmak zorunda kalacaktır; bu vekiller Rusya'nın yayılmasını engellemek için çalışmaktadır. Rusya, ABD'ye ve onun araçlarına meydan okumak için çeşitli araçlara başvurmak zorunda kalacaktır; bunun merkezinde güçlü bir ordu aracılığıyla güç imajı yansıtmak yer almaktadır ve bu alan, Ruslların karşılaşacağı bir başka zorluktur.

America has been unable in the face of Russian expansion to commit sufficient resources to Russia’s successful reversal of the colour revolutions, as it has been unable to extricate itself from the debacles in Iraq and Afghanistan. 2010 however is the year the US plans to reduce troop levels as its settlement to the Afghan and Iraqi conflicts takes shape. All of this means the US will be able to deploy the necessary resources and give attention to Russia’s resurgence. Russia will need to push back all of America’s tools. Since the dissolution of the Warsaw Pact in 1991, former states of the Soviet Union have been lured and bribed with promises by Washington into joining NATO. Rather than initiate discussions after the 1991 dissolution of the Warsaw Pact about a systematic dissolution of NATO, Washington has steadily converted NATO into what can only be called the military vehicle of an American global empire, linked by a network of military bases from Kosovo to Poland to Turkey to Iraq and Afghanistan. In 1999, former Warsaw Pact members Hungary, Poland and the Czech Republic joined NATO. Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania, Romania and Slovakia followed suit in March 2004. By bringing such nations into NATO America provides their security and hence controls their defence apparatus. Similarly politically Estonia, Latvia and Lithuania were integrated into the European Union in 2004 when they become full members. Similarly in the caucuses Turkey has been working to forge ties with Georgia, Azerbaijan and Armenia complicating Russia’s attempts at making the region subordinate to it. In the decade ahead Russia will need to contend with US proxies, who are working to curtail Russian expansion. Russia will need to make use of a number of tools to challenge the US and its tools, central to this is projecting an image of strength through a strong military, and this area is another challenge the Russians will have to contend with.

Rusya'nın askeri sanayisi, Amerika'nın askeri sanayisinin bir kuşak gerisindedir. Soğuk Savaş döneminde Sovyetler Birliği, silahlanma ve uzay yarışında ABD ile rekabet etti. Her iki ülke de güçlü nükleer silahlar geliştirdi. Her ikisi de teslimat sistemlerinde yarıştı ve her ikisi de güçlü savaş başlıklarını stratejik silah sistemleriyle birlikte taşıyabilecek Kıtalararası Balistik Füzeler (ICBM) üretebildi. Her iki ülkenin de ileri teknolojili silahlar sağlayan devasa askeri sanayi kompleksleri vardı. Sovyetler Birliği'nin dağılması, yeni bağımsız devletlerin askeri varlıkları aralarında paylaşmasıyla sonuçlandı. Rusya Federasyonu, 1.125 ila 1.500 araştırma, tasarım ve üretim tesisinde 9 milyon işçiye kadar istihdam eden, eski Sovyet savunma sanayisinin en büyük ve en verimli payını devraldı. Rus savunma kuruluşlarının çoğu, en iyi işçilerini istikrarlı bir şekilde Batılı şirketlere kaptırdı. 1997'de Rus savunma sanayisi yaklaşık 2,5 milyon işçiden oluşuyordu. Bu durumla başa çıkmak için Kremlin, toprak bütünlüğünün garantisi olarak giderek daha fazla nükleer silah arsenaline güvendi. Rusya'nın nükleer silahları, tüm savunma senaryolarında elindeki en önemli koz. Putin iktidara gelene kadar Kremlin'in saldırgan kabiliyeti ya da hırsı yoktu. Rusya, çalışan kanıtlanmış füze tasarımlarını da içeren oldukça büyük bir arsenali elinde tutmaya devam ediyor; bir yandan da balistik füze savunmalarına karşı kabiliyetini artırmak için manevra yapabilen yeniden giriş araçları ve penetrasyon yardımcılarıyla oynamayı sürdürüyor. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının üzerinden 20 yıl geçti; Amerika, tek beşinci nesil savaş uçağı olan F-22 Raptor'u geliştirip konuşlandırdı. Ülkenin, her birinde savaşa hazır 90 avcı uçağı bulunan ve sürekli denizde olan 11 uçak gemisi var. Daha da önemlisi, ABD son 20 yıldır denizaşırı sınır ötesi harekâtlar yürütüyor. ABD ordusu, denizaşırı konuşlanmaların lojistik gereklilikleri ile genişleyen kuvvetleri sürdürmek için gereken rotasyon ve eğitim döngüleri konusunda üstün bir performans sergilemiştir. Rusya ise bunun aksine, devriye görevi yapmayan balistik füze denizaltılarına sahiptir; teslim edilebilir savaş başlıklarının büyük bölümü ise yaşlanmış Sovyet dönemi ağır kıtalararası balistik füzelerle taşınmaktadır. Rusya'nın ordusu ABD'nin bir nesil gerisindedir. ABD'ye herhangi bir meydan okuma yapabilmek için Rusya'nın askeri sanayisini modernize etmesi ve derhal konuşlandırılabilecek mobil ve çevik askeri birlikler geliştirmesi gerekecektir.

Russia’s military industry is a generation behind America’s. During the Cold War the Soviet Union competed with the US in the arms and space race. Both nations developed powerful nuclear weapons. They both competed in delivery systems and both were able to construct Intercontinental Ballistic Missiles (ICBM) to deliver powerful warheads alongside strategic weapons systems. Both nations had huge military industry complexes which supplied technologically advanced weapons. The disintegration of the Soviet Union resulted in the newly independent states dividing up the military's assets. The Russian Federation inherited the largest and most productive share of the former Soviet defence industry, employing as many as 9 million workers in 1,125 to 1,500 research, design, and production facilities. Most Russian defence enterprises steadily lost their best workers to Western companies. In 1997 the Russian defence industry consisted of some 2.5 million workers. In dealing with this situation, the Kremlin came to rely increasingly on its nuclear arsenal as the guarantor of territorial integrity. Russia’s nuclear weapons are its trump card in all defensive scenarios. Until Putin came to power the Kremlin had no offensive capabilities or ambition. Russia continues to field a very sizable arsenal that includes established missile designs that work, even as it continues to toy with maneuverable re-entry vehicles and penetration aids to improve its capability against ballistic missile defenses. 20 years since the dissolution of the Soviet Union America has developed and deployed the only 5th generation fighter jet – the F22 –Raptor, it has 11 aircraft carriers that are constantly at sea with 90 fighter jets on each carrier, ready for combat. More importantly the US in the last 20 years has been conducting expeditionary overseas operations. The US military has excelled in the logistical requirements of overseas deployments, and the rotations and training cycles required for sustaining expeditionary forces. Russia on the other hand has ballistic missile submarines that do not conduct patrols, the bulk of its deliverable warheads are carried aboard aging Soviet-era heavy intercontinental ballistic missiles. Russia’s military is a generation behind the US. To pose any challenge to the US Russia will need to modernise its military industry and develop mobile and agile military units, that can be deployed at a moments notice.

Rusya'nın küresel hırsları olan bir tarihi vardır ve yakın tarihinde dünya gücü olmuştur. Sovyetler Birliği'nin dağılması, Rus toplumunun her alanında bir kriz yarattı. Rusya'nın KGB'si ve mafyası kontrolden çıkmış bir biçimde ortalıkta dolaşıyordu. Putin iktidara geldiğinden beri ülkenin kontrolünü ele geçirmeyi başardı ve birçok alanda istikrar sağladı. Bu sayede Rusya savunmasını inşa edebildi, çökmüş ekonomisini yeniden yapılandırabildi ve bugün küresel ölçekte güç yansıtabilecek duruma geldi.

Russia has a history of global ambitions and was a world power in its recent history. The dissolution of the Soviet Union created a crisis in all aspects of Russian society. Russia’s KGB and mafia ran riot. Since Putin came to power he has managed to gain a grip on the country and brought stability to many areas. This has enabled Russia to build its defences, reconstruct its broken economy and today it is able to project power globally.

Amerika'nın Irak ve Afganistan ile meşgul olması, Rusya'nın saldırı kabiliyetlerini yeniden inşa etmesine ve Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra Amerika'nın uyguladığı stratejilerin birçoğunu tersine çevirmesine olanak tanımıştır. Ancak Amerika Irak ve Afganistan'dan çekilmeye başladıkça bu fırsat penceresi hızla kapanmaktadır ve Rusya, Amerika'nın Rusya'yı geri püskürtmek için daha fazla kaynak harcayabildiğini görecektir.

America’s occupation with Iraq and Afghanistan has allowed Russia to rebuild its offensive capabilities and reverse many of the strategies the US implemented when the Soviet Union collapsed. However this window of opportunity is fast closing as the US begins its drawdown in Iraq and Afghanistan and Russia will find the US able to expend more resources to push Russia back.

Rusya, küresel hedeflerini desteklemek için bol miktarda enerji kaynağına sahip olmanın avantajını taşımaktadır. Rusya, dünyanın en büyük kanıtlanmış doğal gaz rezervlerine sahiptir, dünyanın ikinci büyük petrol üreticisidir ve dünyanın üçüncü büyük uranyum rezervine sahiptir. Rusya enerjisini Avrupa'ya karşı siyasi bir araç olarak kullanmış ve AB'nin genişlemesinin tersine dönmesi, Rusya'nın Avrupa karşısındaki enerji üstünlüğünden kaynaklanmıştır.

Russia has the advantage of ample supplies of energy to fuel its global ambitions. Russia has the world’s largest proven natural gas reserves, it is the worlds second largest oil producer in the world and posses the worlds third largest Uranium reserves. Russia has used its energy as a political tool against Europe and the reversal of EU expansion has been due to Russia’s energy advantages over Europe.

Rusya, eski Sovyet cumhuriyetlerini, doğrudan sınırındaki bu ülkeleri geri kazanma çalışmalarının son dokunuşlarını yaparken, etkisini küresel ölçekte yansıtmak için iyi bir konumda. Küresel hırslarla birleşen, doğru politikalara sahip bir Rusya, ABD'ye meydan okuyabilir; ancak askeri gücü Amerika'nınkinin gerisinde kalmaya devam ediyor ve bu eksiklik giderilmeden Rusya'nın ABD'yi dünyanın süper gücü konumundan çıkarması pek olası görünmüyor.