Birçok analist, Türkiye'nin son dönemdeki kendine güvenli tavrını, ülkenin çeşitli uluslararası meselelerde öncü bir rol oynadığı yeni bir yükselişin işareti olarak nitelendirmiştir. Dünyanın 15. büyük ekonomisine sahip olan Türkiye, coğrafi konumu sayesinde Doğu ile Batı arasında bir enerji merkezi haline gelmiştir. Bazıları, yükselen yeni ülkeleri tanımlamak için Goldman Sachs'ın 2005 yılındaki bir raporunda ortaya attığı BRIC terimi yerine TRIC terimini bile kullanmıştır. Çeşitli uzmanlar ise Türkiye'nin yükselişini yeni-Osmanlıcılık olarak tanımlamaktadır.

A number of analysts have described Turkey’s recent assertiveness as a new resurgence with the nation playing a leading role in a number of international issues. With the 15th largest economy in the world, Turkey’s geographical location has turned the country into a energy hub between the East and the West. Some have even used the term TRIC, rather than BRIC, which was originally coined by Goldman Sachs in a 2005 report when describing the new upcoming nations. Various experts are now describing Turkey's ascendency as neo-Ottomanism.

Stratfor dedi ki:

Stratfor said:

Türkiye, tıpkı Rusya gibi, o da yükselen bir yol izliyor. Ankara, son birkaç on yıl boyunca jeopolitik bir münzevi olarak kaldıktan sonra Osmanlı dönemindeki etkisini yeniden keşfediyor. Bu etkisi, İslam dünyası boyunca Orta Doğu, Orta Asya ve Güney Asya'ya, ayrıca Kafkasya ve Balkanlar'daki Avrasya coğrafyası aracılığıyla yayılıyor. Ortada, çevredeki çeşitli bölgeleri yoklayan ve ortaya çıkabilecek fırsatlardan yararlanmaya çalışan dikkatli bir Türk stratejisi var. Türkler dirençle karşılaştıklarında geri çekiliyor; neredeyse hiç dirençle karşılaşmadıkları yerlerde ilerliyorlar. Bu çok ön ve keşfedici adımlar, Türkiye'nin jeopolitik canlanma girişimlerini bir süre daha belirleyecek.19

“Turkey, like Russia, is also on an ascendant path. Ankara is rediscovering its Ottoman-era influence after spending the past several decades as a geopolitical hermit. Its influence spreads across the Islamic world to the Middle East, Central Asia and South Asia as well as through Eurasia in the Caucasus and the Balkans. What we have is a careful Turkish strategy that involves probing into its various surrounding regions, attempting to take advantage of potential opportunities. Where the Turks find resistance, they retreat. In places where they encounter little or no resistance, they advance. These very preliminary and exploratory moves will define Turkish attempts at geopolitical revival for some time to come.”19

John Feffer, Foreign Policy In Focus'un eş direktörü şunları söyledi:

John Feffer, co-director of Foreign Policy In focus said:

“Türkiye, hızla gelecekteki bir süper güç adayı olma yolunda ilerliyor. Dünyanın on yedinci büyük ekonomisine sahip ve Goldman Sachs'a göre 2050 yılına kadar ilk on içine girme şansı yüksek. Ekonomik gücü de iyi korunuyor: on yıllar süren Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (NATO) desteğinin ardından Türk ordusu bugün bölgesel bir güç merkezi. Belki de en önemlisi, Türkiye Avrupa, Orta Doğu ve Orta Asya arasında hayati bir kavşak noktasında yer alıyor. Bizans'ın harabeleri üzerinde yükselen, ağırlıklı olarak Müslüman nüfuslu bir demokrasi olarak, enerji siyasetinin tam merkezinde konumlanırken İslam ve Yahudi-Hristiyan geleneklerini birbirine bağlıyor. Bir zamanlar tüm yollar Roma'ya çıkardı; bugün ise tüm boru hatları Türkiye'ye çıkıyor gibi görünüyor. Süper güç statüsü gayrimenkul kurallarına göre belirlenseydi - konum, konum, konum - Türkiye şimdiden zirveye yakın bir yerde olurdu.”20

“Turkey promptly becomes a likely candidate for future superpower. It possesses the 17th top economy in the world and, according to Goldman Sachs, has a good shot at breaking into the top 10 by 2050. Its economic muscle is also well defended: after decades of assistance from the North Atlantic Treaty Organization (NATO), the Turkish military is now a regional powerhouse. Perhaps most importantly, Turkey occupies a vital crossroads between Europe, the Middle East and Central Asia. A predominantly Muslim democracy atop the ruins of Byzantium, it bridges the Islamic and Judeo-Christian traditions, even as it sits perched at the nexus of energy politics. All roads once led to Rome; today all pipelines seem to lead to Turkey. If superpower status followed the rules of real estate - location, location, location - then Turkey would already be near the top of the heap.”20

1453 yılında Osmanlılar, Bizans'ın başkenti Konstantinopolis'in fethini tamamladı. Bu fetih, yaklaşık dört yüzyıl boyunca dünyanın süper gücü olmuş Roma yönetiminin tüm kalıntılarına son verdi. Osmanlılar, 13. yüzyılda Moğol istilalarının bir sonucu olarak İslam topraklarına gelmeye başlayan birçok Türkmen atlı grubundan biriydi. İslam'ı kabul etmiş olan bu Türkmen savaşçılar, kendileri de Türk asıllı olan Selçuklular tarafından devletin sınırlarına gönderildi. Bu savaşçılar mükemmel savaş becerilerine ve gayrete sahipti; Selçuklular da bu özelliklerini Bizanslılarla olan sınır boyunca kullanmak istiyordu. Osman hanedanı, bu grupların en başarılılarından biri olduğunu kanıtladı; Bizanslıların kontrolündeki birçok kasaba ve köyü aldı, ardından diğer gazileri kendi sancağı altında birleştirdi, Konstantinopolis'i çevreleyen toprakları İslam'ın egemenliğine soktu ve nihayetinde 1453'te Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'in ele geçirilmesiyle sonuçlandı.

In 1453 the Ottoman’s concluded the conquest of Constantinople, the Byzantine capital. This brought to an end all remnants of Roman rule, who had been the world’s superpower for nearly four centuries. The Ottoman’s were one of the many bands of Turkmen horsemen who began to come into the Islamic lands as a result of the Mongol invasions in the 13th century. These Turkmen warriors, who had converted to Islam, were sent to the frontiers of the state by the Seljuks, who themselves were of Turkish origin. They had excellent fighting skills and zeal, which the Seljuks wanted them to apply along the frontier with the Byzantines. The house of Uthman proved to be one of the most successful of these bands, taking many towns and villages from the control of the Byzantines, they then unified the other ghazis, under their banner, brought the lands surrounding Constantinople under Islam, culminating in the capture of Byzantine Empire capital - Constantinople in 1453.

Osmanlılar, Balkanlar ve Doğu Avrupa'yı çarpıcı bir biçimde fethettiler. Önemli bir şehir olan Selanik (Makedonya), 1387'de Venediklilerden alındı. 1389'da Avusturya, Bulgaristan, Bosna ve Macaristan krallarının Osmanlılara saldırmasının ardından Sultan I. Murad, Kosova'da onları ezdi; bu durum Avrupa'yı sarstı. 1396'da Fransız ve Alman ordularını da içinde barındıran bütün Avrupa, Niğbolu'da Sultan Yıldırım Bayezid'e karşı savaştı, ancak kesin bir yenilgiye uğradı ve 20 hükümdar ile ileri gelen devlet adamı, Halife'nin sarayına esir olarak getirildi. Sultan Bayezid, Bosna'dan Tuna'ya kadar uzanan bütün toprakları ilhak etmişti. Ayrıca 1398'de Yunanistan'ı (Atina) da fethetmişti.

The Ottoman’s swept through the Balkans and Eastern Europe in spectacular fashion. The important city of Thessaloniki (Macedonia) was captured from the Venetians in 1387. In 1389, the kings of Austria, Bulgaria, Bosnia and Hungary attacked the Ottoman’s but Sultan Murad I crushed them at Kosovo, which shocked Europe. In 1396, the whole of Europe including French and German armies fought against Sultan Bayazid Yaldram at Nicopolis but were comprehensively defeated and 20 rulers and dignitaries were brought to the Khaleefah’s court as the captives. Sultan Bayazid had annexed all the territory from Bosnia to Danube. He had also conquered Greece (Athens) in 1398.

1566 yılında Süleyman el-Kanuni'nin saltanatı sona ermeden önce, İslam sınırlarını Doğu Avrupa'ya kadar genişletmişti; Sırbistan'ın başkenti Belgrad'ı İslam'ın egemenliği altına almış ve Yunan adası Rodos'u geri almıştı. Macaristan ve Bohemya Kralı II. Louis'yi yenilgiye uğratmış ve Macaristan'ın büyük bölümünü İslam yönetimi altına sokmuştu. 1578'e gelindiğinde Gürcistan ve bugünkü Romanya İslam yönetimi altındaydı. 17. yüzyılın başlarından önce Osmanlılar; Güney İtalya, Macaristan, Avusturya, Romanya, Makedonya, Bulgaristan, Arnavutluk, Malta, Kıbrıs, Hırvatistan, Ukrayna, Kanarya Adaları, İzlanda'nın bazı bölgeleri ile İngiltere'nin Bristol Körfezi'ndeki en büyük ada olan Lundy'yi İslam yönetimi altına almıştı.

Before Suleiman al Qanooni's reign came to an end in 1566 he had expanded the Islamic frontiers well into Eastern Europe bringing Belgrade the capital of Serbia under Islam as well as regaining the Greek island of Rhodes. He had defeated Louis II of Hungary and Bohemia and brought most of Hungary under Islamic authority. By 1578 Georgia and what is today Romania was under Islam. Before the beginning of the 17th century the Ottoman’s had brought Southern Italy, Hungary, Austria, Romania, Macedonia, Bulgaria, Albania, Malta, Cyprus, Croatia, Ukraine, the Canary Islands, parts of Iceland and the largest island of the Bristol waters in England, UK - Lundy under Islamic authority.

Kanuni Süleyman'ın hükümdarlığı döneminde Osmanlı Hilafetinin algılanan tehdidi öyle büyüktü ki, Avusturya Hükümdarı I. Ferdinand'ın elçisi Busbecq, Avrupa'nın yakın fethi konusunda uyarıda bulundu: "[Türklerin] tarafında büyük bir imparatorluğun kaynakları, bozulmamış bir güç, zafere alışkanlık, zahmete katlanma, birlik, disiplin, tutumluluk ve uyanıklık var... Sonucun ne olacağından şüphe edebilir miyiz?... Türkler Pers'le işlerini bitirdiklerinde, bütün Doğu'nun gücüyle desteklenerek boğazımıza saldıracaklar; ne kadar hazırlıksız olduğumuzu söylemeye cesaret edemiyorum."21

Abdullah Gül ve Recep Tayyip Erdoğan, Fazilet Partisi'nden ayrılıp Erdoğan liderliğinde Adalet ve Kalkınma Partisi'ni kurduktan sonra, İngiltere'nin etkisini ve onun orduyla olan bağlarını ortadan kaldırmak amacıyla Amerika ile ilişkilerini sağlamlaştırmaya başladılar. Ordunun iktidar üzerindeki hâkimiyetini kırmak için birçok reform hayata geçirilmiş olsa da AK Parti'nin stratejisinin merkezinde, Türkiye ile Amerika Birleşik Devletleri hükümetleri arasında, Abdullah Gül ile Condoleezza Rice tarafından 5 Temmuz 2006'da imzalanan "Ortak Vizyon Belgesi" yer aldı. Toplantıda şu husus teyit edildi: "Stratejik vizyon belgesi, ortak vizyonumuzu etkili iş birliği ve yapılandırılmış diyalog yoluyla ortak çabalara dönüştürme konusunda Türkiye-ABD mutabakatını teyit etmektedir."22 AK Parti ile ABD, aralarında birçok konunun da bulunduğu bir dizi meselede anlaşmaya vardı:

Ever since Abdullah Gul and Recep Tayyip Erdogan left the Virtue party and formed the Justice and Development Party under the leadership of Erdogan, they both began cementing ties with America in order to remove the influence of Britain and its ties with the Army. Whilst many reforms have been introduced to break the armies hold on power the centrepiece of the AKP’s strategy was the ‘Shared Vision Document’ signed between the Turkish and American government by Abdulla Gul and Condoleezza Rice on 5th July 2006. The meeting confirmed: "The strategic vision document confirms Turkish-US consensus to translate our shared vision into common efforts through effective cooperation and structured dialogue."22 The AKP and the US agreed to amongst a number of issues:

1. Arap-İsrail çatışmasının kalıcı bir çözüme kavuşturulmasına yönelik uluslararası çabaları, İsrail-Filistin çatışmasının iki devletli bir çözüm temelinde çözülmesine yönelik uluslararası çabaları da kapsayacak şekilde destekleme.

1.Supporting international efforts towards a permanent settlement of the Arab-Israeli conflict, including international efforts to resolve the Israeli-Palestinian conflict on the basis of a two-state solution.

2. İran'ın nükleer programına ilişkin diplomatik çabaların, o cümlede yer alan son P5+1 girişimi de dahil olmak üzere desteklenmesi; Karadeniz bölgesi, Kafkasya, Orta Asya ve Afganistan'da istikrara, demokrasiye ve refaha katkıda bulunulması.

2.Supporting diplomatic efforts on Iran's nuclear program, including the recent P5+1 initiative Contributing to stability, democracy and prosperity in the Black Sea region, the Caucasus, Central Asia and Afghanistan.

3. Hazır kaynak ve güzergâhların çeşitlendirilmesi yoluyla enerji güvenliğinin güçlendirilmesi; bu kapsamda Hazar havzasından sağlanan kaynakların da değerlendirilmesi.

3.Enhancing energy security through diversification of routes and sources, including from the Caspian basin.

Türkiye, Osmanlı Hilafeti altındayken 18. ve 19. yüzyıllarda birçok savaşa girdi ve bunların bir kısmını kaybetti; bu kayıplar, Osmanlıların Rusya'ya toprak bırakmasıyla sonuçlandı. Osmanlı Hilafetinin 1924'te çökmesi, Ermenistan ile bir dizi olaya yol açtı; bu olaylar Ermeni soykırımı olarak bilinir hâle geldi. Bu durum, Kafkas milletleriyle Türkiye arasındaki düşmanca ilişkileri belirledi. Bugün hem Rusya hem de Türkiye bölgede ayak basacak yer edinmek için çalışıyor.

Turkey under the Uthmani Khilafah fought and lost a number of wars in the 18th and 19th centuries which led to the Ottoman’s to cede territory to Russia. The collapse of the Ottoman Khilafah in 1924 led to a number of incidents with Armenia - which have come to be known as the Armenian massacre. This defined the hostile relations between the Caucasian nations and Turkey. Today both Russia and Turkey are working to gain a foothold in the region.

Türkiye, Ermenistan ile ilişkileri normalleştirmek için uzun süren bir süreç içinde bulunmaktadır. İlişkilerin normalleştirilmesi, ortak sınırın açılmasını da kapsamaktadır. Görüşmeler bir dizi zirve ve müzakereden geçmiş, iki ülkenin de imzaladığı protokollerin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Ancak protokoller, her iki ülkede de belirli çevrelerin direnci nedeniyle Türk ve Ermeni parlamentolarında beklemektedir. Bu müzakerelerin sonucu ise, Ermenistan ile Türkiye arasındaki herhangi bir anlaşmada Dağlık Karabağ bölgesinin çözülmesini isteyen Azerbaycan ile doğrudan bağlantılıdır.

Turkey is currently in the middle of a lengthy process to normalise relations with Armenia. Normalising ties includes the opening of the shared border. The talks have gone through a number of summits and discussions, which has produced protocols both nations have signed. The protocols however remain stuck in both Turkish and Armenian parliaments due to the resistance in both nations by certain elements. The outcome of such negotiations is intrinsically linked to Azerbaijan who wants the Nagorno-Karabakh territory to be resolved under any agreement between Armenia and Turkey.

Dağlık Karabağ bölgesine, Sovyetler Birliği'nin son günlerinde bağımsızlık verildi. Ermenistan ve Azerbaycan, her ikisi de bu bölge üzerinde hak iddia ediyor. Bölge, iki ülke arasındaki ilişkileri sürekli sorunlu kılıyor; zira ikisi de bölge yüzünden birkaç kez savaşa girdi. Şu anda Rusya'nın arabuluculuğunda Azerbaycan ile Ermenistan arasında müzakereler yürütülüyor. Rusya'nın yeniden yükselişi, ülkenin Kafkasya'ya yeniden yayılmasına ve eski cumhuriyetlerini yeniden kendi nüfuzu altına almak için çalışmasına yol açtı. Kafkasya, Rusya ile diğer bölgesel güçler arasında bir tampon bölge işlevi gördüğü için Rusya açısından önemlidir. Kafkasya'yı oluşturan ülkeler üzerindeki Rus nüfuzu ve denetimi, diğer güçlerin bölgede ayak basmasını engellemektedir.

The Nagorno-Karabakh territory was given independence in the dying days of the Soviet Union. It is a territory that both Armenia and Azerbaijan lay claim to. The territory continues to plague relations between Armenia and Azerbaijan as both have gone to war on a number of occasions over the territory. Currently negotiations are taking place between Azerbaijan and Armenia mediated by Russia. Russia’s resurgence has meant that it is expanding into the Caucuses again and working to bring its former republics under its influence once again. The Caucuses is important to Russia as it acts as buffer zone between Russia and other regional powers. Russian influence and control over the nations that comprise the Caucuses prevents other powers from gaining a foothold in the region.

Azerbaycan, Türkiye'nin bölge üzerindeki iddialarına verdiği önemden kuşkulanıyor. Bu durum, Azerbaycan'ın arabuluculuk için Rusya'ya yönelmesine yol açtı. Rusya, Azerbaycan, Ermenistan ve Türkiye'yi birbirine karşı oynatabilmiş durumda. Rusya'nın bu stratejisi, Türkiye'nin görünürdeki yükselişinin önüne de engel koyuyor, çünkü Türkiye'nin Hazar Denizi'nin enerji kaynaklarına doğrudan bir tedarik hattı kurmasını engelliyor. Bu da Avrupa'nın, Rusya'nın enerjisine bağımlılığını aşmaya çalışırken bu kaynaklara ulaşmasını önlüyor.

Azerbaijan has doubts over the importance Turkey places upon its claims to the territory. This has resulted in Azerbaijan turning to Russia’s mediation. Russia has been able to play Azerbaijan, Armenia and Turkey off each other. This strategy by Russia also places an obstacle in the apparent ascendency of Turkey as it prevents it from a direct supply line to the energy of the Caspian Sea, which prevents Europe from accessing those resources as it attempts to circumnavigate around its dependence on Russia’s energy.

Türkiye, Abhazya Hükümeti ile doğrudan temasları sayesinde Gürcistan için stratejik bir güvence haline gelmiştir. Gürcistan açısından Türkiye'nin Abhazya ve Güney Osetya ile ticareti, Abhazya'yı Rusya'nın tam hakimiyetinden korumaya yardımcı olmaktadır.24

Türkiye'nin coğrafi konumu, onu enerji için bir geçiş koridoruna dönüştürdü. Avrupa ile Asya'yı birbirine bağlayan Türkiye'nin limanlarına ham petrol ve doğal gaz ulaşıyor; bu kaynaklar rafine edilerek Avrupa pazarlarına satılıyor. Türkiye, Rusya'nın ağını devre dışı bırakan Nabucco gibi Avrupa enerji projelerini düzenli olarak savunmuştur. Bir analistin dediği gibi: "Avrupa'nın enerji çeşitlendirmesi için diğer, daha güvenli koridor Türkiye'dir; Türkiye zaten Hazar Denizi'nden gelen iki büyük boru hattının varış noktasıdır. Türkiye'nin Akdeniz limanı Ceyhan, Avrupa'ya çok ihtiyaç duyulan alternatif petrol sağlamaktadır. Ancak Türkiye'nin Avrupa için bir enerji merkezi olma potansiyeli olsa da AB'nin yapması gereken çok iş vardır. İlk öncelik, Türkiye'den Bulgaristan, Romanya ve Macaristan üzerinden Avusturya'ya uzanan Nabucco doğal gaz boru hattını hayata geçirmek için bir diplomatik atılım olmalıdır. Bu proje, Hazar kaynaklarının Avrupa'ya ulaşması için bir başka önemli alternatif güzergâh sağlayacak ve Rusya'ya aşırı bağımlılığın hafifletilmesinin önünü açacaktır."25

Turkey's geographic location has turned it into a conduit for energy. Straddling Europe and Asia, Turkey's Ports receive crude oil and natural gas which is then refined and sold to European markets. Turkey has regularly advocated European energy projects, like Nabucco, that circumvent the Russian network. As one analyst put it: "The other more secure corridor for European energy diversification is Turkey - already an end point for two major pipelines from the Caspian. Turkey's Mediterranean port of Ceyhan supplies Europe with much needed alternative oil. But while Turkey has the potential to become an energy hub for Europe, there is much work left for the EU. The first order of business would be a diplomatic offensive to realize the Nabucco gas pipeline from Turkey to Austria through Bulgaria, Romania and Hungary. This project would provide another key alternative route for Caspian resources to reach Europe to begin to ameliorate overdependence on Russia."25

Rusya'nın enerji kaynaklarını bir dış politika aracı olarak kullanması, Ukrayna, Litvanya ve ardından Avrupa'nın bu eski dünya gücünün elinde rehin tutulmasına yol açtı. Avrupa, özellikle de Fransa ve Almanya'nın Rusya'nın enerji hidrokarbonlarına bağımlılığı defalarca gözler önüne serildi ve Türkiye, şu anda Rus enerjisine bağımlılığa karşı tek alternatif olarak görünüyor.

Russia’s use of its energy resources as a foreign policy tool has seen Ukraine, Lithuania and subsequently Europe being held hostage by the former world power. Europe and especially France and Germany’s dependency on Russia's energy hydrocarbons has been exposed one too many times and Turkey currently represents the only alternative to Russian energy dependency.

Türkiye, İran'ın uranyum zenginleştirmesi nedeniyle İran'a karşı bir yaptırım programı oluşturmaya çalışan P5+1 ülkeleri arasında yer almıyor. ABD, varılmış olan tüm anlaşmaları ve mutabakatları çiğnedi; bu da İran nükleer meselesinin bugünkü noktaya tırmanmasına yol açtı. Bu durum, ABD'nin bu çatışmayı çözmek gibi bir niyeti olmadığını ve aslında hiçbir çözüme ulaşılmasını engellediğini gösteriyor. ABD, bu diplomatik krizle bölgedeki bir dizi hedefine ulaşıyor. İran'ın söylemleri karşısında Körfez Arap ülkelerine güvenlik sağlayarak Amerika stratejik bir avantaj elde etti; ayrıca İsraillileri bir güvenlik paktına zorladı. Türkiye ve Brezilya'nın İran nükleer tartışmasını yatıştırmak için önerdiği nükleer yakıt takas teklifi, ABD'nin İran'a karşı yaptırım önerisini sunduğu gün ortaya kondu. Türkiye'nin Orta Doğu'daki çeşitli tutumları Amerika'nınkinden farklı değil: Türkiye iki devletli çözümü destekliyor ve barış sürecini yeniden başlatmak için dolaylı görüşmelere aktif olarak katıldı. Benzer şekilde Amerika, Irak'tan çekilmek için güvenebileceği ülkelere ihtiyaç duyuyor ve Türkiye, bu konuda koruyucu rolünü oynamaktan memnuniyet duydu. RAND Corporation'da Avrupa Güvenliği Kurumsal Başkanı Stephen Larrabee, Türkiye'nin Orta Doğu'daki rolüne ilişkin şunları söyledi: "Türkiye'nin yeni aktivizmi, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana güvenlik ortamındaki yapısal değişimlere bir tepkidir. Ve doğru yönetilirse, Washington ve Batılı müttefikleri için Türkiye'yi Orta Doğu'ya bir köprü olarak kullanma fırsatı olabilir."26

Turkey is not part of the P5 + 1 nations who are attempting to construct a sanctions programme against Iran for enriching Uranium. The US has reneged all deals and agreements that have been reached which has allowed the Iran nuclear issue to escalate to the level it has. This shows that the US has no intention of solving this conflict and it has actually ensured no solution is ever reached. The US achieves a number of its aims in the region through this diplomatic crisis. America has gained a strategic advantage by providing security to the Gulf Arab countries in the face of Iran's rhetoric; it has also forced the Israelis into a security pact. Turkey and Brazil’s nuclear fuel swap proposal to de-escalate the Iranian nuclear controversy took place on the same day when the US was tabling sanctions against Iran. Turkey various positions in the Middle East are no different to America’s, Turkey agrees with the two state solution and has actively participated in the indirect talks to kick start the peace process. Similarly America needs nations it can rely on to extricate itself from Iraq and Turkey has been more than happy to play the patron. Stephen Larrabee, Corporate Chair in European Security at the RAND Corporation said regarding Turkey’s role in the Middle East “Turkey's new activism is a response to structural changes in its security environment since the end of the Cold War. And, if managed properly, it could be an opportunity for Washington and its Western allies to use Turkey as a bridge to the Middle East.”26

Türkiye'nin iddialı tutumu hiç de bağımsız değil. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden itibaren, Soğuk Savaş ve Körfez Savaşları boyunca Türkiye, ABD'nin safında yer aldı. Bugün Kafkasya, yeniden güçlenen bir Rusya'nın eski cumhuriyetlerini kendi etkisi altına almaya ve Rusya'nın iç bölgelerini korumak için bir tampon bölge oluşturmaya çalıştığı sıcak bir bölge. Türkiye, bağımsız olarak ya da bilerek mi yaptığı tartışılır, yalnızca ABD'nin çıkarlarını değil, Avrupa'nın çıkarlarını da koruyor. Bölge ülkeleriyle ilişkiler kurarak Türkiye, Rusya'nın çıkarlarını zorlaştırmaya çalışıyor; bu da bölgedeki ABD stratejisi.

Turkish assertiveness is anything but independent. Since the end of WW2, throughout the Cold War and Gulf wars Turkey has sided with the US. Currently the Caucuses is a hot spot where a resurgent Russia is looking to bring its former republics under its influence and create a buffer zone to protect the Russia interior. Turkey in reality whether independently or by design is not just protecting US interests but also European interests. By forging relations with the nations of the region Turkey is attempting to complicate Russian interests, which is the US strategy in the region.

Enerji alanında, Batı'nın birçok kez Türkiye'yi Rusya'ya alternatif olarak sunmasına rağmen, Türkiye'nin enerji bağımsızlığı ve manevra kabiliyeti oldukça tartışmalıdır. Görünen o ki Türkiye, aslında Rusya'nın etkisinin ivme kazanmamasını sağlayarak Avrupa'nın enerji çıkarlarını ve bunun sonucunda ABD'nin çıkarlarını koruyor.

In the area of energy Turkish independence and manoeuvring is highly questionable when the West on many occasions has presented Turkey as the alternative to Russia. It appears Turkey is in reality protecting European energy interests and subsequently US interests in ensuring Russian influence doesn’t gain any momentum.

Benzer şekilde, Türkiye'nin Suriye ile İsrail arasındaki arabuluculuğu, Filistin çatışmasının çözümünde, bölgenin siyasetini kendi amaçlarına göre şekillendirmeye çalışan yeniden doğuşa geçmiş bir Türkiye değildir. Aksine bu arabuluculuk, on yıllık barış sürecinde hiçbir ilerleme sağlanamadığı ve ABD'nin Irak ve Afganistan'dan çekilmeye çalıştığı bir dönemde, İsrail ile bölgenin Müslüman ülkeleri arasında ilişkileri normalleştirmek amacıyla dolaylı görüşmeleri başlatma yönündeki ABD girişimleri çerçevesinde ortaya çıkmıştır.

Similarly Turkish mediation between Syria and Israel in solving the Palestinian conflict is not a resurgent Turkey looking to shape the politics of the region according to its aims but rather it comes under US attempts to start indirect talks between Israel and the Muslim nations of the region to normalise relations after a decade of no progress on the peace process and as the US attempts to extricate itself from Iraq and Afghanistan.

Türkiye'nin enerji kaynakları çok sınırlıdır; ancak Avrupa ile Asya arasında ve petrol tüketicileri ile petrol üreticileri arasındaki stratejik konumu sayesinde, üzerinden birkaç büyük petrol ve doğal gaz boru hattı geçmektedir. Türkiye'nin coğrafi konumu, bir yandan Orta Doğu, Orta Asya ve Kafkasya'daki başlıca petrol üretim bölgeleri ile diğer yandan Avrupa'daki tüketici pazarları arasında doğal bir transit güzergâhı oluşturmaktadır. Bunun sonucunda Türkiye, gelişmiş bir maden işleme sanayi geliştirmiş ve birçok temel metal ve kimyasal üründe dünya lideri konumuna gelmiştir. Türkiye ayrıca dünyanın en büyük tarım ürünü üreticilerinden biridir.

Turkey has very limited energy resources, but because of its strategic location between Europe and Asia and between oil consumers and oil producers, it is crossed by several major oil and gas pipelines. Turkey’s geographical location makes it a natural trans shipment route between the major oil producing areas in the Middle East, Central Asia, and the Caucasus on the one hand, and consumer markets in Europe on the other. As a result Turkey has developed an advanced mineral processing industry and is a world leader in many key metals and chemicals. Turkey is also one of the world’s largest agricultural producers.

Bunun sanayi dünyası için ne anlama geldiğini düşünmek gerekiyor. Türkiye'nin diğer uluslara hizmet etmek yerine bağımsız bir dış politika izleyerek dünya gücü olma yolunda ilerlediği söyleniyor. Birçok analistin "yeniden canlanma" olarak nitelendirdiği bugünkü iddialı tutum, gerçekten de uzak bir iddiadır. Çünkü Türkiye, yalnızca ABD'nin izin verdiği alan içinde hareket etmektedir. Türkiye'nin Filistin meselesindeki arabuluculuğu, ABD'nin nihai çözüm üzerine dolaylı müzakerelerin yapılmasına karar verdiği bir dönemde gerçekleşmektedir. Benzer şekilde, ABD'nin Rusya'yı çevreleme ve Rus etkisini Rusya topraklarına kadar geri itme politikası, Türkiye'nin Kafkasya'da Rusya'nın hedeflerini zorlaştırmak için öncü bir rol oynamasına yol açmıştır. Türkiye'ye bu katkısının karşılığı ise ABD Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komitesi'nin, Osmanlı'nın Ermeni Soykırımı'ndaki görünen rolü nedeniyle Türkiye'yi kınayan bir karar kabul etmesiyle verilmiştir.

Rather then protecting the needs of other nations, Turkey is in pole position to become a world power through pursuing an independent foreign policy. The current assertiveness many analysts describe as a ‘resurgence,’ could not be further from the truth, this is because Turkey is only manoeuvring within the space the US has permitted it. Turkey's mediation in the Palestinian issue takes place when the US has decided indirect negotiations should take place on the final settlement. Similarly America's policy of containing Russia and pushing Russian assertiveness all the way back into Russian territory has seen Turkey play a leading role in the Caucuses to complicate Russian aims. Turkey's has been repaid by the US by the House Foreign Affairs Committee passing a resolution condemning Turkey for the apparent role of the Ottoman’s in the Armenian Genocide.