Batı dünyası bir asırdan uzun süre boyunca ekonomik kalkınmaya yön verdi ve kalkınmayı, ilerlemeye ulaşmak için izledikleri yol olarak tanımlamayı bile başardı. Çin gibi Hindistan da ekonomistler, jeopolitik uzmanlar, istihbarat teşkilatları ve gelecekbilimciler tarafından incelendi. Bugün Hindistan, küresel kapitalizmi benimsemesi sayesinde hızla kalkınan bir ülke olarak BRIC ülkelerinden biri kabul edilmektedir. Başarılı insansız ay görevi, dünyanın en ucuz otomobili Tata Nano'nun üretilmesi, aynı şirketin Jaguar Land Rover'ı satın alması ya da dünyanın birçok çağrı merkezine ev sahipliği yapması gibi nedenlerle Hindistan'ı fark etmemek giderek zorlaşmıştır. Nükleer silah geliştirmesi, 1,2 milyar nüfusu ve 500 milyonluk işgücüyle birlikte birçok kişiye göre Hindistan, gelecekte bir güç olmak için gereken tüm unsurlara sahiptir. Yorumcular, Hindistan'ın küresel serbest piyasaya üyeliğini övmekte ve Hindistan kalkınma modeli, kapitalizmin bir başka başarı hikâyesi olarak yüceltilmektedir.

The Western world for over a century dominated economic development and has managed to even define development as the path they undertook to achieve progress. Like China, India has been analysed by economists, geopolitical experts, intelligence agencies and futurologists. India today is recognised as a BRIC nation, a nation rapidly developing due to embracing global Capitalism. It has become difficult to not notice India whether this is its successful unmanned lunar mission, the creation of the world’s cheapest car - the Tata Nano, or the acquisition of Jaguar Land Rover by the same company or the fact that India is home to many of the worlds call centres. Combined with the development of nuclear weapons and a population of 1.2 billion with a workforce of 500 million, for many India has all the ingredients to become a future power. Commentators have praised India's membership of the global free market and the Indian development model is being hailed as another success story of Capitalism.

Hindistan dünyanın süper gücü olmak için gerekli unsurlara sahip mi?

Does India have the ingredients to be the world’s superpower?

Bölünmenin ardından Hindistan, ekonomik kalkınma ve refah sağlamak amacıyla sosyalist çizgide bir dizi beş yıllık plan uyguladı. Soğuk Savaş döneminde SSCB ile yakınlaşması sayesinde Hindistan'a teknoloji akmaya başladı ve SSCB toprakları Hindistan'ın başlıca ihracat pazarı haline geldi. 1990'lardaki serbestleşme hamlesine kadar Hindistan ekonomisi "lisans raji" olarak adlandırıldı; bu, Hindistan'da bir işletme kurmak ve işletmek için gereken karmaşık lisanslar, düzenlemeler ve buna eşlik eden bürokratik engelleri ifade ediyordu. Hindistan ekonomisi korumacılık, kamu mülkiyeti ve yolsuzlukla karakterize ediliyordu.

After partition India implemented a number of 5 year plans along Socialist lines in order to achieve economic development and prosperity. By aligning with the USSR during the Cold War, technology flowed into India and the territories of the USSR become India’s key export market. Until the liberalisation drive in the 1990’s India’s economy was termed ‘licence raj,’ this was the elaborate licenses, regulations and the accompanying red tape that were required to set up and run a businesses in India. India's economy was characterised with protectionism, public ownership and corruption.

Sovyetler Birliği'nin çöküşü, Hindistan'ı yönelimini değiştirmeye zorlayan şey oldu. Hindistan'ın başlıca ticaret ortağı olan Sovyetler Birliği'nin dağılması bir ekonomik krize yol açtı. Aynı dönemde Körfez Savaşı da petrol fiyatlarının yükselmesine neden oldu; bu durum bir mali krize yol açarak Hindistan'ı Uluslararası Para Fonu'na (IMF) başvurmaya zorladı. Hindistan'a IMF'den, karşılığında birçok katı reform gerektiren 1,8 milyar dolarlık bir kurtarma kredisi verildi. Neredeyse 50 yıl boyunca, art arda gelen Hint liderleri Hint ekonomisini dış dünyaya kapalı tutmuştu; IMF ise Hindistan'dan bir milyar kişilik iç pazarını açmasını talep etti. ABD yönetiminin Keşmir konusundaki çıkmazdan ötürü Hindistan'a yönelik sert söylemleri eşliğinde Narasimha Rao, Hint ekonomisinin liberalleşmesini başlattı; yabancı çok uluslu şirketlerin Hint pazarına girmesine izin verdi ve Hindistan'ın küresel kapitalizmi benimsemesinin habercisi oldu.

It was the fall of the Soviet Union that forced India to change its direction. The collapse of the Soviet Union, which was India's major trading partner, caused an economic crisis. At the same time the Gulf war also led to oil price rises, causing a financial crisis and forcing India to turn to the IMF. India was given a $1.8 billion bailout loan from IMF, which in return required many stringent reforms. For nearly 50 years successive Indian leaders closed the Indian economy to the outside world, the IMF demanded India to open its one billion domestic market. With strong rhetoric directed towards India by the US administration due to the stalemate on Kashmir, Narasimha Rao began the liberalisation of the Indian economy allowing foreign multinational companies to enter the Indian market and heralding India's embracement of global Capitalism.

Yaklaşık 20 yıllık reform uygulamasının ardından Bangalore gibi şehirler önem ve ekonomik değer kazanmış ve yabancı yatırımın merkezleri haline gelmiştir. Reformların arifesinde Hindistan ekonomisi yalnızca 317 milyar dolar iken, bugün Hint ekonomisi 1,2 trilyon dolara ulaşarak dünyanın 12. en büyük ekonomisi ve Çin'den sonra dünyanın en hızlı büyüyen ekonomisi olmuştur.

After nearly 20 years of implementing reforms cities such as Bangalore have risen in prominence and economic importance and have became centres for foreign investment. On the eve of reform India’s economy was a mere $317 billion, today the Indian economy has grown to a whopping $1.2 trillion, the 12th largest economy in the world and the world’s fastest growing economy after China.

Hindistan ekonomisinin liberalleşmesi, Hindistan'ın tarımın egemen olduğu bir ekonomiden, hizmet sektörünün ulusal servetin %54'ünü ürettiği bir ekonomiye dönüşmesiyle sonuçlanmıştır. BT ve iş süreci dış kaynak kullanımı (BPO) gibi iş hizmetleri, hizmetlerin toplam çıktısının %33'ünü oluşturmaktadır. 2009 yılında birkaç Hintli firma, dünyanın en iyi 15 teknoloji dış kaynak kullanım şirketi arasında yer almıştır.13 Hindistan'ın BT sektörünün büyümesi, artan uzmanlaşmanın ve düşük maliyetli ama yüksek becerili ve eğitimli işgücünün geniş bir havuzunun bulunabilmesinin sonucudur. Bununla birlikte, Hindistan BT endüstrisinin Hindistan ekonomisindeki payı hâlâ nispeten küçüktür ve şu anda ekonominin yalnızca %7'sini oluşturmaktadır. Hindistan'daki dış kaynak kullanım operasyonlarından elde edilen yıllık gelir şu anda 60 milyar dolar olup, bunun 2020 yılına kadar 225 milyar dolara çıkması beklenmektedir.

The liberalisation of India's economy has resulted in India transforming from an economy that was dominated by agriculture to one where the service sector generates 54% of the nation’s wealth. Business services such as IT and business process outsourcing contribute 33% to the total output of services. Several Indian firms were listed among the top 15 technology outsourcing companies in the world in 2009.13 The growth in India's IT sector has been a result of increased specialisation and an availability of a large pool of low cost, but highly skilled and educated workers. However the share of India’s IT industry to the Indian economy is still relatively small and is currently only 7% of the economy. Annual revenues from outsourcing operations in India currently stand at $60 billion and this is expected to increase to $225 billion by 2020.

Hindistan'ın sanayisi, Hindistan'ın zenginliğinin %29'unu üretmektedir; yine de basit ev tipi imalat hâlâ bu sektöre hâkimdir. Yazılım geliştirmede kaydedilen ilerlemelere rağmen, Hindistan'ın sanayisi hâlâ eski aile şirketlerinin oligopollerinin egemenliği altındadır. Bu şirketler, yabancı rekabetle karşılaştıklarında siyasi bağlantılarını kullanarak güçlenmişlerdir. Hükümet politikası ise yeni ürünlerin tasarlanmasını teşvik etmeye ve düşük işçilik maliyetleri ile teknolojiye dayanmaya odaklanmaktadır.

Hindistan'ın liberalleşme hamlesini başlatmasının üzerinden yakında 20 yıl geçecek; ancak bu aşamada Çin'in aynı dönüm noktasında ulaştığı düzeyin oldukça gerisinde kalmış durumda. Hindistan'ın dünya gücü olabilmesi için karşılaştığı birçok zorluk var; bunların en kritik olanları aşağıda özetlenmiştir:

India will soon be in its 20th year since its liberalisation drive began, it is already well behind the level China reached at the same milestone. India faces many challenges the most critical of these, in order to become a world power, are summarised below:

Herhangi bir ulusun istikrarlı ve güvenli bir yerli enerji kaynağına sahip olması en başta gelen zorunluluktur. Hindistan'ın bu alanda ciddi sorunları var. Hindistan köylerinin yüzde 80'inin en azından bir elektrik hattına sahip olmasına karşın, yaklaşık 600 milyon Hintlinin hiç şebeke elektriğine erişimi yok; kırsal hanelerin yalnızca yüzde 44'ü elektriğe ulaşabiliyor. Hindistan'da ekonomik kalkınmanın yol açtığı artan enerji talebi, sürekli bir enerji darlığı durumu yaratmıştır. Hindistan petrol kaynakları bakımından fakirdir ve enerji ihtiyacı için şu anda büyük ölçüde kömüre ve yabancı petrol ithalatına bağımlıdır. Hindistan, güneş, rüzgâr ve biyoyakıtlar (jatropha, şeker kamışı) gibi yenilenebilir enerji kaynaklarında zengin olup gelecek için potansiyel vaat etmektedir. Ancak bu kaynaklar hâlâ gelişimlerinin erken aşamasındadır ve endüstriyel ölçekte kalkınma için hiçbir şekilde yeterli enerji sağlayamazlar.

For any nation to develop a stable and secure supply of domestic energy sources is paramount. India has severe problems in this area, While 80% of Indian villages have at least an electricity line some 600 million Indians have no mains electricity at all, just 44% of rural households have access to electricity. In India's case rising energy demand due to economic development has created a perpetual state of energy crunch. India is poor in oil resources and is currently heavily dependent on coal and foreign oil imports for its energy needs. Although India is rich in certain energy resources which promise future potential such as renewable energy resources like solar, wind and biofuels (jatropha, sugarcane) such sources however are still in their early stage of development and can in no way provide sufficient energy for development of industrial scale.

Hindistan'ın son yirmi yıldaki kalkınması hiçbir biçimde eşit olmamıştır. Liberalleşmenin ve küreselleşmenin faydaları, hâlâ ülkenin belirli coğrafi bölgeleri ve belirli ekonomik sektörleriyle sınırlı kalmaktadır. Bilgi teknolojisi patlaması Hindistan'ın güney metropollerinde yoğunlaşırken, petrokimya sektörü ağırlıklı olarak batı Hindistan'daki Gucarat'ta gelişmektedir. Kuzey ve Doğu Hindistan'ın geniş kesimleri ekonomik kalkınma bakımından ciddi biçimde geri kalmıştır. Geleneksel olarak yoksul ve nüfusu yoğun olan BIMARU eyaletleri - Bihar, Madhya Pradesh, Rajasthan, Uttar Pradesh - hâlâ büyük ölçüde tarıma dayalı ekonomilere sahiptir.

India's development for the last two decades has been anything but equal. The benefits of liberalisation and globalisation are still restricted to certain geographical areas of the country and certain economic sectors. The IT boom is concentrated in the Southern metros of India while the petrochemicals sector is thriving mostly in Gujarat, in western India. Large parts of Northern and Eastern India are severely lagging in economic development. The traditionally poor and populous BIMARU states - Bihar, Madhya Pradesh, Rajasthan, Uttar Pradesh - are still largely agrarian economies.

Hindistan ekonomisi son yirmi yılda dört kat büyümüş olsa da, bu yeni servet nüfusun küçük bir azınlığının elinde kalmıştır. Hindistan nüfusunun %85'i (930 milyon) günde 2,50 dolardan az gelirle yaşamaktadır; bu oran Sahra altı Afrika'dan daha fazladır. Hindistan nüfusunun %75'i (822 milyon) günde 2 dolardan az gelirle yaşamaktadır. Hindistan nüfusunun %24'ü (300 milyon) günde 1 dolardan az gelirle yaşamaktadır. Bu, Hint nüfusunun %41'inin (444 milyon) uluslararası yoksulluk sınırı olan 1,25 doların altında yaşadığı anlamına gelmektedir. Dünyada yoksulluk içinde yaşayan nüfusun %33'ü Hindistan'da ikamet etmektedir.

Whilst the Indian economy has grown fourfold over the last two decades, this new wealth has remained in the hands of a small minority of the population. 85% (930 million) of the Indian population lives on less than $2.50 a day, this is more than Sub-Saharan Africa. 75% (822 million) of the Indian population lives on less than $2 a day. 24% (300 million) of the Indian population live on less than $1 a day. This means 41% (444 million) Indians live below the international poverty line of $1.25. 33% of the world's population that lives in poverty resides in India.

Herhangi bir ulusun küresel güç yansıtma kapasitesine sahip olabilmesi için, ilerleyebilmesi ve kalkınabilmesi amacıyla yollar, limanlar, elektrik şebekeleri, su temini ve telekomünikasyondan oluşan iç altyapısını geliştirmesi gerekir. Hint altyapısı, çöken yollar, tıkanmış havalimanları, elektrik kesintileri ve büyük projelerdeki yaygın yolsuzlukla karakterize edilmiştir. Hintli teknoloji şirketi Infosys Technologies Ltd, Bangalore'da neredeyse hiç toplu taşıma bulunmadığı için 18.000 çalışanını ofislerine ve fabrikalarına gidip gelmek amacıyla otobüs, minibüs ve taksilere yılda 5 milyon dolar harcadığını doğrulamıştır. Şirket ayrıca trafik sıkışıklığı nedeniyle çalışanların her gün dört saate varan sürelerde işe gidip geldiğini de teyit etmiştir. Hindistan'ın bu alandaki harcaması ise yalnızca 31 milyar dolardır. Hindistan dünyadaki araçların yalnızca yüzde 1'ine sahip olmasına rağmen, dünyadaki araç ölümlerinin yüzde 8'ini oluşturmaktadır. Goldman Sachs'ın tahminlerine göre Hindistan, hızlı ekonomik kalkınmasıyla başa çıkmak için önümüzdeki on yıl içinde altyapı projelerine 1,7 trilyon dolar harcamak zorunda kalacaktır.15

For any nation to have any global power projection capabilities it needs to develop its domestic infrastructure of roads, ports, electricity grids, water supply and telecoms in order for the nation to move forward and progress. Indian infrastructure has come to be characterised with crumbling roads, jammed airports, and power blackouts and rampant corruption in mega projects. Indian technology firm Infosys Technologies Ltd confirmed that with virtually no mass transit in Bangalore it spends $5 million a year on buses, minivans, and taxis to transport its 18,000 employees to and from its offices and factories.14 It also confirmed that traffic jams mean workers can spend upwards of four hours commuting each day. India's spending in this area is only $31 billion. India has only 1% of the world's vehicles, but it accounts for 8% of the world's vehicle fatalities. Estimates by Goldman Sachs have shown that India will need to spend $1.7 trillion on infrastructure projects over the next decade to deal with its rapid economic development.15

Hindistan'ın aynı zamanda bir süper güç olma hedefi taşıyorsa aşması gereken birçok başka sorunu da bulunmaktadır. Bunların arasında şunlar yer almaktadır:

India at the same time has many other problems that it will need to overcome if it has any ambitions of becoming a superpower, among these are:

Hindistan'da her gün 1000 çocuk ishal hastalığından ölmektedir.

- 1000 Indian children die of diarrhea sickness every day.

- Üç yaşın altındaki çocukların %40'ı yetersiz beslenmiştir (düşük kilolu).

- 40% of children under the age of three are malnourished (underweight).

Hindistan, kendine özgü ya da yeni bir ekonomik kalkınma modelini temsil etmemektedir. Serbest piyasayı benimseyip ihracata dayalı bir ekonomi olma yolu, Afrika, Latin Amerika ve Uzak Doğu'daki birçok ülke tarafından denenmiştir. Dünyanın dış kaynak kullanım merkezi (outsourcing) haline gelmek de Hindistan'ın devasa ekonomisini canlandırmayacaktır, çünkü bu strateji ekonominin birden çok sektörünü canlandıracak kadar geniş değildir. Bu yüzden Hindistan'ın altyapısı kaosa sürüklenmiştir; yalnızca BT gibi dış kaynak kullanımına hizmet eden tedarik hatları işlevi gören sektörler gelişme göstermiştir. Hindistan ekonomisi ağırlıklı olarak büyük iç pazarına dayanmakta olup dış ticaretin GSYH'deki payı yüzde 15'in altındadır. Uluslararası ticarete bağımlılık eğilimi artmaya devam edecek gibi görünmektedir ve mali kriz de göstermiştir ki küresel piyasaya bağımlılık, bir ekonomiyi inşa etmenin kırılgan bir yoludur. Bu, 1980'ler ve 1990'lar boyunca Asya kaplanı ekonomilerinin izlediği benzer bir stratejiydi ve bu strateji, Asya Krizi olarak bilinen süreçte 1997'de felaketle sonuçlanmıştır.

India does not represent a unique or new form of economic development. The adoption of the free market and becoming an export driven economy is something nations in Africa, Latin America and the Far East have all attempted. Becoming the world's outsourcing hub will also not stimulate India’s huge economy as such a strategy is too narrow to stimulate multiple sectors of the economy, this is why India's infrastructure is in chaos as only those sectors that act as supply lines to outsourcing such as IT have seen development. India's economy is mostly dependent on its large internal market with external trade accounting for less than 15% of the country's GDP. The trend of relying on International trade looks set to increase and as the financial crisis has shown dependency on the global market is a fragile way to construct an economy. This was a similar strategy the Asian tiger economies pursued through the 1980's and 1990's with disastrous results in 1997, in what has come to be known as the Asian Crisis.

Bu tür sorunlar, Hindistan'ın asla küresel bir güç olmasını engelleyecektir. Hindistan'ın ise bunun yerine, aşılamadığı sürece onu küresel bir güç olmaktan alıkoyacak daha temel bir dizi sorun ve zorluğu vardır:

Such issues will stop India from ever becoming a global power. India on the other hand has a number of more fundamental problems and challenges that will always hinder it from becoming a global power unless they can be overcome:

Politik açıdan Hindistan, coğrafi, dini, kasta dayalı ve sınıfsal ayrılık hatları boyunca birbirine karşıt, farklı çıkarları olan rekabet halinde gruplara bölünmüş, büyük ölçüde parçalanmış bir ülkedir. Hindistan'ın bağımsızlıktan sonraki tarihinin büyük bölümünde siyasetçiler bu farklılıkları kısa vadeli çıkarları için kullanmış, küçük ayrılıkların üzerine çıkıp ülkenin kaynaklarını seferber etmeyi çoğu zaman önemsememişlerdir. Hindistan'ın dünyanın en büyük demokrasisi olması, ülke için bir avantajdan çok bir sorun teşkil etmektedir. Parlamenter demokrasi farklılıkları kurumsallaştırmakta ve bu tür çıkarları korumak için partilerin kurulmasına imkân tanımaktadır. Bunun sonucunda çoğu konu, ABD ile yapılan sivil nükleer anlaşmada görüldüğü gibi, parlamentodaki çıkmazlara sürüklenip uzamaktadır.

Birçok analist, potansiyel dünya güçlerini değerlendirirken ekonomik büyüme ve nüfus eğilimlerine bakma eğilimindedir; bu göstergeler tek başlarına gelecekteki beklentiler hakkında fikir verebilse de, gelecekteki gücün ne olduğu konusunda çok az şey gösterirler.

Many analysts have a tendency to look at economic growth and population trends when assessing potential world powers, whilst such indicators may indicate future prospects on their own they show very little in terms of future power.

Bir ulusun geleceğe dair beklentilerinin gerçek göstergesi; kaynakları, nüfus büyüklüğü, sahip olduğu teknoloji ya da coğrafyası değildir; bunlar avantaj olsa da. Potansiyel bir küresel güç, küresel hedeflere sahip olmalıdır ve bu hedefler de halkın benimsediği bir yaşam tarzından doğmalıdır.

The real indicator of future prospects is not the resources of a nation, its population size, the technology it posses or geography - although these would be advantages. A potential global power would need to posses global ambitions, this in turn would come from the way of life of a nation the people have embraced.

"India Shining" sonrasındaki imaj, bir ülkenin tam ve doğru bir portresi değildir; zira orada 100.000'den fazla köyde hiç telefon zili duyulmamıştır. 1990'lardaki ekonomik reformlar serbestleşmeye ve büyümeye büyük katkı sağlamış olsa da, bunun doğrudan faydalananları daha zengin kentliler olmuştur. Hindistan'ın dengesiz kalkınma gibi birçok sorunu aşması gerekmektedir; dünya yoksullarının üçte birini oluşturan 1,2 milyar nüfus ve Hindistanlıların %70'inden fazlasının yoksun kırsal bölgelerde yaşaması bunlar arasındadır. Ancak sanayileşmiş ulusların hepsinin gösterdiği gibi, bu sorunlar aşılabilir. Yine de bu tür sorunların çözümü ilerlemenin bir ürünüdür ve ilerlemenin merkezinde, Hindistan'ın sahip olmadığı çok basit bir kavram yatmaktadır: küresel hedefler. Onun yaşam biçimi olan Hinduizm, uluslararası bir bakış açısı ortaya koymamakta ya da sunmamaktadır. Hindistan en gelişmiş otomobilleri üretecek, birçok kişiyi uzaya gönderecek, yeni teknolojiler icat edecek, çeşitli alanlarda kendi kendine yeterlilik ve üstünlük elde edecek olsa da, bunlar her bağımsız ulusun arzu ettiği şeylerdir ve tek başlarına bir süper güç olmak için yetersizdir.

The image of an ‘India Shining' post-1991 is not representative or a fully accurate portrayal of a country where over 100,000 villages have never heard a telephone ring. While the economic reforms of the 1990’s did much to liberalise and stimulate growth, the direct beneficiaries were more affluent urban dwellers. Whilst India has many challenges to overcome such as its lopsided development, a 1.2 billion population, who constitute a third of the world’s poor, with over 70% of Indians living in deprived rural areas, these can be overcome as all the industrialised nations have shown. However solving such issues is the product of progress and at the heart of progress lays a very simple concept of global ambitions which India does not possess. Its way of life - Hinduism does not outline or give an international outlook. Whilst India will build state of the art cars, send many into Space, invent new technologies, achieve self sufficiency and superiority in various fields, this is however something sought by every independent nation, but on its own insufficient to become a superpower.